ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေး သေဆုံးခြင်း

ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်မြို့သည် ရန်သူတို့၏ ဝိုင်းထားမှုကြောင့် လုံးဝထွက်ပေါက်မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ မြို့တွင်းသို့ ထွက်ပြေးရန် နည်းလမ်းဟူ၍ မရှိချေ။ ပျံသန်းနိုင်သူများပင်လျှင် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ ရန်သူဘက်တွင် ပျံသန်းနိုင်သူများ အများအပြားရှိပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက်သူများက တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။

သို့ရာတွင် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်မြို့တွင် အင်အားအားလုံးစုစည်းထားခြင်းမရှိသည်က ကံကောင်းခြင်းပင်။ အင်အားစုအများအပြားသည် အခြားမြို့များသို့ အုပ်ချုပ်ရေးတာဝန်များအတွက် ခွဲထွက်သွားကြသည်။ ယခင်က ယုံမင်အင်ပါယာတွင် မြို့ပေါင်းများစွာရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ဓားပြများကဲ့သို့သော ပြဿနာများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် နေထိုင်သူအများအပြား ဤမြို့သို့ စုစည်းရောက်ရှိလာကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်နယ်မြေနှင့် မြေနိမ့်ကုန်းမြေကြီးမှ လူများသည် တစ်စုတစည်းရောက်လာကြသည်။

ယခင်က ဤနေရာသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသော နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး မည်သူမျှ လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်လာရဲခြင်းမရှိချေ။ ယုံမင်အင်ပါယာ၏ နယ်မြေဖြစ်သဖြင့် မည်သူမဆို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်လာလျှင် ရက်စက်သူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးရနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသည် ရာဇဝတ်မှုများ၏ နတ်ဘုံတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ သွေးစွန်းထင်းနေသော လက်များဖြင့် လုယက်ဓားပြမှုများ၊ မီးရှို့ဖျက်ဆီးမှုများနှင့် ရန်သူများ၏ လိုက်လံပြစ်ဒဏ်ပေးမှုမှ ထွက်ပြေးလာသူများသည် ဤယုံမင်ကုန်းမြေသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

ယခုအခါ ယီထျန်းယွမ်က ဤနယ်မြေကို သိမ်းပိုက်လိုက်သဖြင့် ကြီးမားသော သန့်စင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သွေးစွန်းနံ့များကို ဆေးကြောပြီးနောက် ထျန်းယွမ်ကုန်းမြေသည် တစ်ဖန်အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။ မြို့ပေါင်းများစွာသို့ ကျင့်စဉ်သမားများ စီးဝင်လာကြပြီး ထျန်းယွမ်အိမ်တော်သို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ထျန်းယွမ်အိမ်တော်သည် ထျန်းယွမ်အင်ပါယာအဖြစ် ပြောင်းလဲမြှင့်တင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် အချို့သော အင်အားစုများသည် အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အကယ်၍ စံနှုန်းများ မြှင့်တင်လိုက်ပါက ဝင်ရောက်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အင်အားစုများသည် ခွဲထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် ဤမျှသန်မာသော ရန်သူများ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယခုအခါ အင်အားစုများ ခွဲထွက်သွားခြင်းသည် အကောင်းဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယခုအချိန်တွင် အားလုံးတစ်ပြိုင်နက် ဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မည်။

“ထွက်ပြေးချင်နေကြတာလား... ဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား...”

ရှုကောင်းလင်က မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်နှယ်ထွန်းလင်းနေပြီး ဧကရာဇ်မြို့အတွင်းရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အကုန်လုံးမြင်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏မျက်စိအောက်မှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတစ်ဦးတည်းသာရှိခဲ့လျှင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပေမည်။ သို့သော် ယခုအခါ ရောက်ရှိလာသော ကျင့်စဉ်သမားပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီး ၎င်းတို့သည် ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

“နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... လက်နက်ချပြီး အလျှင်အမြန် အညံ့ခံလိုက်ကြစမ်း... မဟုတ်ရင် အကုန်သတ်ပစ်မယ်...”

ရှုကောင်းလင်က အေးစက်စွာ ကြည့်လျက် နောက်ဆုံးခြိမ်းခြောက်စကားကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ မင်းတို့အားလုံး အလျှင်အမြန် အညံ့ခံပြီး ငါတို့ရဲ့ ကျွန်အဖြစ် ကတိသစ္စာပြုလိုက်ရင် မင်းတို့အသက်ကို ချန်ထားပေးမယ်... ဒါတင်မကဘူး... ငါတို့ ကောင်းကင်မင်နတ်ဘုရားနိုင်ငံရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ မင်းတို့ဟာ ပိုမိုအားကောင်းလာနိုင်သေးတယ်...”

သူတို့သည် အားလုံးကို သတ်ဖြတ်လိုခြင်းမရှိချေ။ ၎င်းမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော တည်ဆောက်မှုအတွက်ဖြစ်သည်။ လူ့ဘုံလောကသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ လူအင်အားသည် အလွန်နည်းပါးနေသေးသည်။ ပိုမိုထိရောက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ဤကျင့်စဉ်သမားများကို စုဆောင်းပြီး အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအခါ သူတို့ကို ရှေ့တန်းသို့ စေလွှတ်ကာ အသေခံအဖြစ် အသုံးပြုရန် အလွန်အသုံးတည့်မည်ဖြစ်သည်။

“အိပ်မက် မမက်နဲ့...” ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “သေရမယ်ဆိုရင်တောင်... မင်းတို့ရဲ့ ကျွန်ဘဝကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး...”

သူတို့သည် သေဆုံးလိုခြင်းမရှိသော်လည်း သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်း မရှိချေ။ ယခင်ကလည်း သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရဖူးသော်လည်း အဆုံးထိ ခံစစ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဆက်လက်ခံစစ်ထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပုံရသည်။

“ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း သေကြစမ်းပါ...”

ရှုကောင်းလင်က အေးစက်စွာ ရယ်လျက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အင်အားပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်မှ ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး ယခင်ထက် အင်အားပိုမိုကြီးမားကာ ပို၍ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

“လာစမ်းပါ...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးက လျင်မြန်စွာပင် လက်ဗလာဖြင့် ပုံဖော်လိုက်ပြီး အကာအကွယ်အစီအရင်အားလုံးကို အစွမ်းကုန်ထုတ်လွှတ်ကာ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို အဆုံးထိ အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့အပြင် တိုက်ခိုက်ရေးအစီအရင်ကိုပါ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြင်မှ အလင်းတန်းများစွာ ထိုးထွက်လာပြီး ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာမှုကြောင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူအချို့သည် ထိုအလင်းတန်းများဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရပြီး အော်ဟစ်ကာ ရတနာသင်္ဘောပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သို့သော် အလင်းတန်းအများစုမှာ ဧရာမလက်ဝါးကြီးက ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် မည်သို့ပင် တိုက်ခိုက်နေပါစေ အကျိုးမရှိချေ။ ထို့နောက် ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်မြို့ပေါ်သို့ အင်အားပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်ပြီး တစ်ဖန်မြေကြီးလှုပ်ခတ်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ပင် ပြိုကျတော့မည့်နှယ် ဆူညံသံကြီးထွက်ပေါ်လာသည်။

ပေါက်ကွဲမှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ထျန်းယွမ်ဧကရာဇ်မြို့သည် ယခုထိတိုင် မပြိုကျဘဲ ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအကာအကွယ်အစီအရင်သည်လည်း မပျက်စီးသေးဘဲ နတ်ဘုရားအင်းများတွင် အက်ကွဲမှုအချို့သာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြိုကျတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ နတ်ဘုရားအင်းများသည် အလွန်အင်အားကြီးမားသည်ကို ငြင်းမရနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ အလွန်နိမ့်ကျလွန်းသဖြင့် ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက်သူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်မရှိချေ။

လက်ဝါးနှစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အစီအရင်မပြိုကျသွားခြင်းသည်ပင် အလွန်ထူးခြားသည့်အောင်မြင်မှုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူအချို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသူများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ နိမ့်ကျသော်လည်း အနည်းဆုံး တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်က ထူးခြားသည့်အောင်မြင်မှုပင်ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်တွေ...”

ရှုကောင်းလင်သည် ဒေါသထွက်လာသည်။ ဤအစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် သူ၏တပ်ဖွဲ့မှ လူအချို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုလူများသည် သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော်လည်း ဤဖြစ်ရပ်သည် သူ့အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်သည်။

“ဒီလောက်ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစအားလုံးကို ထုတ်သုံးရမယ်ပေါ့... မူလက ဒီမြို့ကို သိပ်ဖျက်ဆီးချင်တာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မြို့အဖြစ် အသုံးပြုဖို့ စီစဉ်ထားတာလေ...”

ရှုကောင်းလင်က အင်အားအချို့ကို ထိန်းထားခဲ့သည်မှာ ဤမြို့ကို ဖျက်ဆီးလိုခြင်းမရှိဘဲ ဧကရာဇ်မြို့အဖြစ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှုကောင်းလင်သည် အင်အားကို အဆမတန် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ကျောတွင် ဧရာမဝက်ဝံရုပ်တစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ဧရာမလက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ထပ်မံဖိချလိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများသည် ယခင်ထက် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ဧကရာဇ်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲမှုများပေါ်ထွက်လာကာ ပြိုကျတော့မည့်နှယ် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ပေါက်ကွဲမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အစီအရင်သည် ယခုထိတိုင် မပြိုကျသေးဘဲ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤအစွမ်းသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

ရှုကောင်းလင်နှင့် သူ၏တပ်ဖွဲ့သည် အံ့သြမှုနှင့် ဒေါသများ ရောယှက်နေသည်။ ဤမျှထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်တိုင် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းမရှိချေ။ လူ့ဘုံလောကတွင် ဤမျှအင်အားကြီးမားသည့် အစီအရင်ရှိရန် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

အနီးကပ်ကြည့်ရှုလျှင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်သားများအားလုံးသည် လက်ဗလာဖြင့် ပုံဖော်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အင်အားအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်ကာ နတ်ဘုရားအင်းအစီအရင်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းထည့်သွင်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ အင်အားသည် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေး၏ ယခင်ထုတ်လွှတ်မှုထက် အဆင့်တစ်ဆင့်မြင့်မားနေသဖြင့် ဤမျှခိုင်မာစွာ ခံစစ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမျှထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ လက်ဝါးတစ်ချက်ကြောင့် ၎င်းတို့၏မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့လာပြီး ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးမှာ သွေးအန်ထွက်ကာ မျက်နှာသည် ပို၍ဖြူဖျော့လာသည်။

သို့သော် သူသည် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်လက်မမျှပင် မယိမ်းယိုင်သေးချေ။

“သေရမယ်ဆိုရင်တောင်... မင်းတို့ကို အလွယ်တကူ အောင်မြင်ခွင့်တော့ မပေးနိုင်ဘူး...”

၎င်းတို့သည် သေဆုံးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး သေဆုံးရမည်ဆိုပါကပင် ရန်သူ၏ အင်အားကို အဆုံးထိ ခုခံတိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း မင်းတို့ ဘယ်လောက်ထိ ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြစို့...”

ထို့နောက် ရှုကောင်းလင်သည် အဆုံးမရှိသည့်နှယ် အဆက်မပြတ် ဖိချလိုက်ပြီး ဆက်တိုက်လက်ဝါးသုံးချက်ကို နိုင်ငံအကာအကွယ်အစီအရင်ပေါ်သို့ အင်အားပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်သည်။

အဆုံးတွင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ နိုင်ငံအကာအကွယ်အစီအရင်သည် ချက်ချင်းပြိုကျသွားသည်။ ထိုဧရာမလက်ဝါးကြီးသည် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ၎င်းတို့ဆီသို့ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်လျက် ဆက်လက်ဖိချလာသည်။ အားလုံးသည် မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ ထိတ်လန့်နေပြီး မည်သို့ပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် ရုပ်ပုံတစ်ခုသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးတက်လာပြီး ထိုသူတစ်ယောက်လုံးသည် အလွန်တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးသွေးအနှစ်သာရကို မီးရှို့လိုက်ပြီး ထိုလက်ဝါးကြီးကို အဆုံးထိ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ဘိုးဘေး...”

ယွဲ့ချင်းရွှမ်က မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘုန်း...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် ထိုလက်ဝါးကြီးကို အဆုံးထိ ခံယူလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ထက်ရှိ ဧရာမလက်ဝါးကြီးသည် ဤသို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် ဥက္ကာပျံကဲ့သို့ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။ ယွဲ့ချင်းရွှမ်က အချိန်မီဖမ်းယူလိုက်ပြီး လေးလံသော ဖိအားကြောင့် သူမပင် မခံနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“ဘိုးဘေး...”

ယွဲ့ချင်းရွှမ်၏ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲလျက် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် အသက်မထိန်းနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် ကလေးရယ်... ငါ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှာ... ဝိညာဉ်ဘုရင်က ငါတို့အတွက် လက်စားချေပေးလိမ့်မယ်...”

ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသလို အနည်းငယ်ပြုံးလျက် လုံးဝအသက်ထွက်သွားသည်။

“ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေး...”

ယွဲ့ချင်းရွှမ်နှင့် အခြားဝိညာဉ်မျိုးနွယ်တပည့်များသည် မျက်ရည်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စီးကျလာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘေးသည် ဤသို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

“ကိုယ့်အင်အားကို မသိဘဲ ငါနဲ့ ဆန့်ကျင်ရဲတယ်ပေါ့... သေရုံသာရှိတယ်...”

ရှုကောင်းလင်က အေးစက်စွာ ရယ်လျက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“အကုန်လုံး ဝင်သတ်ကြစမ်း... ယောက်ျားတွေကို အကုန်သတ်ပစ်... မိန်းမတွေကို ချန်ထားပြီး ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေအတွက် သေချာဆုချီးမြှင့်ပေးမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

၎င်းတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လျက် တစ်ပြိုင်နက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ယွဲ့ချင်းရွှမ်သည် ၎င်းတို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ဘုရင်... ကျွန်မတို့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ မရှိနိုင်တော့ဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်...”

၎င်းတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထရပ်လာကြပြီး ရန်သူများကို အသက်စွန့်ကာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ အကယ်၍ အခြေအနေမမျှတဖြစ်လာပါက အရှက်တရားကိုကာကွယ်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝရုန်းသုန်းကျန်အခိုက်အတန့်တွင် ဝေးကွာသောနေရာမှ အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထိုးထွက်လာသည်။

“အမှိုက်တစ်သိုက်... မင်းတို့ကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်မယ်...”

ယီထျန်းယွမ်၏ အေးစက်သောအသံသည် ဝေးကွာသောနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားလုံး၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ၎င်းတို့သည် အပူချိန်က ရေခဲမှတ်အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်နှယ် အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“စိတ်ဝိညာဉ်... ဝိညာဉ်ဘုရင်...”

ယီထျန်းယွမ်၏ ရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့သည် အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲရှိ ဖိစီးမှုများသည် ချက်ချင်းပင် ပြေပျောက်သွားသည်။

အခန်း (၅၆၁) ပြီးပါပြီ။