ဘယ်သူက ငါ့ကို လိပ်ဦးခေါင်းလို့ ပြောရဲတာလဲ

ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်တွင် ညည်းညူသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အငွေ့အသက်များသည် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ကျင့်စဉ်သမားများစွာသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကြပြီး အချို့မှာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ယခင်ကထက် ပိုမိုဆိုးရွားလှသည်။ ယခင်တုန်းက နဂါးဝန်ကြီးချုပ်တို့ ထိုးဖောက်လာစဉ်ကပင် လူအများစုသည် မြို့တွင်နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသေးသည်။ ယခုအခါမူ စိတ်အေးချမ်းမှု မရှိတော့ပြီး အင်ပါယာလေးခုမှ အင်အားစုများ စုပေါင်းလာကာ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် အဆင့်တစ်အင်ပါယာပင်လျှင် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြသည်။

သို့ရာတွင် ထိုအင်ပါယာလေးခုသည်လည်း အဆင့်တစ်အင်ပါယာကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ အကယ်၍ ထိုးဖောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သူတို့ဘက်မှ ဆုံးရှုံးမှု အလွန်ကြီးမားနိုင်ပြီး ထိုအင်ပါယာကို သိမ်းပိုက်ရန်လည်း ခက်ခဲလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဆိုးရွားလှသော ဆုံးရှုံးမှုသည် မလိုလားအပ်ပေ။ အကယ်၍ သူတို့ဘက်မှ ဆုံးရှုံးမှု ကြီးမားသွားပါက အခြားအင်ပါယာများက သူတို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်သွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အင်အားကြီးအင်ပါယာများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာသည် အင်အားအရ မဆိုးရွားလှသဖြင့် အင်ပါယာလေးခု ပူးပေါင်းကာ ထိုအင်ပါယာကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မခက်ခဲလှပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်နဂါးကုန်းမြေအစွန်ရှိ မြို့တစ်မြို့တွင် အပြင်မှ တစတစတိုးဝင်လာသော ကျူးကျော်သူများကို အသည်းအသန် ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြသည်။ ဝင်္ကပါအစီအရင်ကြီးဖြင့် ကျင့်စဉ်သမားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံထားနိုင်သော်လည်း ထိုခုခံမှုသည် အလွန်ခက်ခဲလှပြီး မြို့တစ်မြို့လုံး ထိတ်လန့်စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“အားလုံးကို သတ်ပစ်ကြစမ်း… ကျူးကျော်သူတွေ သေစေရမယ်…”

ဟိုင်ယွမ်မြို့၏ မြို့စားမို့စ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဦးဆောင်ကာ ကျူးကျော်သူများကို အဆက်မပြတ် ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်နေသည်။ အခြားအစောင့်များကလည်း အော်ဟစ်ကြရင်း ကျူးကျော်သူများကို အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

သို့ရာတွင် တစတစတိုးဝင်လာသော ကျင့်စဉ်သမားများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားရပြီး အံကို ကျိတ်ရင်း ခုခံနေရသည်။

“မို့စီချန်း… အဆုံးထိ မိုက်မဲမနေနဲ့… လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ… မင်းတို့ ဟိုင်ယွမ်မြို့က ငါတို့ ထျန်းလိုအင်ပါယာရဲ့ အင်အားကို ဘယ်လိုလုပ် ခုခံနိုင်မှာလဲ…”

ဦးဆောင်နေသူမှာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အနားတွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူများစွာလည်း ရှိနေသည်။

တုံလင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူဦးဆောင်လာသော ကျင့်စဉ်သမားအုပ်စုတစ်ခုတည်းတွင်ပင် ရာပေါင်းများစွာရှိပြီး ထိုအထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ ငါးဦးခြောက်ဦးခန့်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ ရာပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။

ဤသည်မှာ အင်အားတစ်စုတည်းသာဖြစ်ပြီး အခြားအင်အားစုများသည်လည်း အခြားမြို့များဆီသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ ပြည်လုံးကျွတ် ထိုးစစ်ဆင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မြို့တစ်မြို့ချင်းစီကို တစလုံးခြင်း တိုက်ခိုက်နေရမည်ဆိုပါက အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးရမည်ဖြစ်သည်။

ဟိုင်ယွမ်မြို့တွင် အစောင့်အကြပ်များ မများပေ။ အင်အားအသန်မာဆုံးမှာ မြို့စားမို့စ်ဖြစ်ပြီး သူ၏ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ရှစ်သာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေ့တွင်ရှိသော အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူသည် အလွန်အားနည်းလှသည်။

အခြားအစောင့်များမှာလည်း အများစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရနယ်ပယ်အဆင့်သာရှိပြီး ထိုအဆင့်ရှိ သန်မာသူများပင် အနည်းငယ်သာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤမျှလောက် စိတ်ပျက်အားငယ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်အများစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရစုစည်းမှုနယ်ပယ်အဆင့်သာရှိပြီး ရန်သူ၏ ဒေါသအမျက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“တုံလင်… မင်းရဲ့ မဟုတ်တမ်းတရား စကားတွေ မပြောနဲ့… ငါတို့သေရမှာဆိုရင်တောင် လက်လျှော့မှာမဟုတ်ဘူးကွ…”

မို့စ်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး လက်နက်ကို ကိုင်စွဲကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ရဲ့ အကူအညီတပ်ဖွဲ့တွေ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံး သေပြီသာမှတ်…”

“ဘယ်အကူအညီတပ်ဖွဲ့တွေလဲ…” တုံလင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းပြောတာက ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်ကိုလား… ဒါမှမဟုတ် တခြားမြို့တွေက အကူအညီလား… ဒါမှမဟုတ် ထျန်းယွမ်အိမ်တော်က အကူအညီကို မျှော်လင့်နေတာလား… ကြားဖူးတာတော့ အရင်တုန်းက အတော်အတန်သန်မာတဲ့ ယီအကြီးအကဲတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆို… ဒါမှမဟုတ် ထျန်းယွမ်အိမ်တော်ရဲ့ အင်အားတွေကို မျှော်လင့်နေတာလား… ထျန်းယွမ်အိမ်တော်ဆိုတာ အဆင့်သုံးအင်အားစုလေးတစ်ခုပဲလေ… သူတို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလို့ ငါကြားထားတယ်…”

တုံလင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်… ငါတို့သေရမှာဆိုရင်တောင်၊ ဟိုင်ယွမ်မြို့ သိမ်းပိုက်ခံရရင်တောင် ထျန်းဧကရာဇ်နဲ့ ယီအကြီးက ငါတို့အတွက် လက်စားချေပေးမှာပဲ…”

မို့စ်က ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာအပေါ် အလွန်သစ္စာရှိသူဖြစ်ပြီး ဤသို့သောအခြေအနေတွင်ပင် လက်လျှော့အညံ့ခံရန် သို့မဟုတ် သစ္စာဖောက်ရန် ရွေးချယ်လိုခြင်း မရှိချေ။

“ဟားဟား…”

တုံလင်တို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောကြပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“ထျန်းဧကရာဇ်နဲ့ ယီအကြီးအကဲတို့ကို မျှော်လင့်နေတုန်းလား… ငါပြောပြမယ်… သူတို့တွေ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်က ထွက်လာရင် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး…” တုံလင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အားလုံးက ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို အားကိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နေတဲ့ အမှိုက်တွေပဲ… မြို့တော်က ထွက်လာရင် ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို သုံးလို့မရတော့ဘူး… ဒါဆိုရင် အမှိုက်နဲ့ ဘာကွာလဲ ပြောစမ်းပါဦး…”

မို့စ်တို့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာများ နီရဲလာသည်။ တုံလင်၏ စကားသည် မမှားပေ။ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်သည် ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို အားကိုးပြီး အားလုံးကို ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအရာမှာ ထိုမျှသာဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရန်သူတို့က မြို့တော်ကို ထိုးဖောက်မလာဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်မြို့များကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဆိုပါက သူတို့သည် အလွယ်တကူ ထွက်မလာရဲကြပေ။ ထွက်လာပါက ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိတော့သဖြင့် အင်အားမှာ အလွန်လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ ဟိုင်ယွမ်မြို့တင်မဟုတ်ဘူး… ငါ မြို့တော်တံခါးဝအထိ ထိုးဖောက်သွားရင်တောင် သူတို့တွေ အလွယ်တကူ ထွက်မလာရဲဘူး…” တုံလင်က မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။ “အခု ဒါက သက်သေမပြဘူးလား… ငါတို့ မြို့တွေ ဘယ်နှစ်မြို့သိမ်းပိုက်ပြီးပြီလဲ… လူတွေဘယ်မှာလဲ… မင်းပြောတဲ့ အကူအညီတပ်ဖွဲ့တွေ ဘယ်မှာလဲ… အားလုံးက မြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ အမှိုက်တွေပဲ… မင်းတို့ရဲ့ သေရေးရှင်ရေးကို ဘယ်သူမှ ဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး…”

တုံလင်၏ ဤစကားများသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဖြူဖျော့စေပြီး စကားတစ်ခွန်းစီက နှလုံးသားကို ထိုးဆွသလို ဖြစ်စေကာ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အောက်ဆုံးသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။ တုံလင်၏ စကားများသည် အမှန်တရားဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်မှ အကူအညီတပ်ဖွဲ့များ ရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။

ယခုအခါ မြို့များစွာ သိမ်းပိုက်ခံရပြီးဖြစ်ပြီး ဟိုင်ယွမ်မြို့သည်လည်း များမကြာမီ ထိန်းမထားနိုင်တော့ပုံရသည်။

“ငါပြောတာ နားထောင်… ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာဆိုတာ အမှိုက်တွေပဲ… လူတွေကို အလွယ်တကူ စွန့်ပစ်တတ်တဲ့ အင်အားစုတစ်ခုပဲ… မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီမြို့ထဲမှာ ဆက်ပြီး အခိုင်အမာ ခုခံနေရသေးလဲ… မင်းတို့ ငါတို့ဆီ အညံ့ခံလိုက်ရင် ငါတို့က ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာထက် ရာပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံပေးမယ်ဆိုတာ အာမခံတယ်…”

တုံလင်က ဆက်လက် စည်းရုံးနေပြီး မြို့ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်မလာသေးပေ။

ထိုအခါ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထင်ရှားလာသည်။ ဤမျှလောက် စကားများပြောနေခြင်းမှာ မို့စ်၏ စိတ်ကို ယိမ်းယိုင်စေရန်နှင့် ဟိုင်ယွမ်မြို့ကို လက်လျှော့စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ခုခံမည်ဆိုပါက သိမ်းပိုက်ရန် အတော်လေး ခက်ခဲပြီး ဆုံးရှုံးမှုများလည်း ရှိလာနိုင်သည်။

အကယ်၍ စကားဖြင့်သာ မြို့တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာက ထို့ထက်ပို၍ အကျိုးရှိမည်နည်း။ အကယ်၍ သူတို့ကို စည်းရုံးပြီး ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာမြို့တော်ကို ထိုးဖောက်ရန် လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ပါက ပို၍ပင် အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်။

“လူတွေကို လှည့်ဖျားတဲ့ စကားတွေ ပြောမနေနဲ့…” မို့စ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာက ငါတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဆက်ဆံခဲ့ဘူး… သေရမှာဆိုရင်တောင် ငါတို့ အညံ့ခံမှာ မဟုတ်ဘူး…”

မို့စ်သည် စည်းရုံးခံရခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်မှုရှိနေပြီး လုံးဝ အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။ အခြားအစောင့်များကလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြရင်း တစ်ဦးစီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တွေ့မြင်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ်… ဘယ်အကူအညီမှ မရှိရင်တောင် ငါတို့ အညံ့ခံမှာ မဟုတ်ဘူး…” အစောင့်များစွာက အော်ဟစ်ကြပြီး မျက်ဝန်းများ နီရဲလာသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲဖြစ်သည်။

“အဆိုးတွေ ပေါင်းပြီး သေရမှာတောင် နားမလည်တဲ့ကောင်တွေ… ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာက ဘယ်သူမှ ကယ်မလာဘူး… ဒီလောက်ထိ သစ္စာစောင့်သိနေရသေးတယ်လား…” တုံလင်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “သေရမှာတောင် မင်းတို့ လိပ်ဦးခေါင်းတွေကို မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး… မြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လိပ်ဦးခေါင်းတွေပဲ… ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ထျန်းဧကရာဇ်ဆိုတာ၊ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ယီအကြီးအကဲဆိုတာ… အားလုံးက လိပ်ဦးခေါင်းတွေပဲ…”

“ထျန်းဧကရာဇ်ကို စော်ကားတာ ငါတို့ ခွင့်မပြုဘူး…” မို့စ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “သတ်ချင်ရင် သတ်စမ်း… လာခဲ့…”

သူတို့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ သေရမည်ကို လုံးဝစိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။

“ဒါဆိုရင် သေကြစမ်းပါ…” တုံလင်က လက်ညှိုးထိုးလိုက်ပြီး လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံးကို ဟိုင်ယွမ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“အို့… ဘယ်သူက ငါ့ကို လိပ်ဦးခေါင်းလို့ ပြောရဲတာလဲ…”

ထိုအခါ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံသည် နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်တစ်ဦး နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာသည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

“ယီ… ယီအကြီးအကဲ…” မို့စ်သည် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး ယီထျန်းယွမ်ကို ယခင်က တွေ့ဖူးသဖြင့် ရောက်လာသူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သိရှိထားသည်။

အခန်း (၅၆၉) ပြီးပါပြီ။