ဝိညာဉ်နက်

ဂူပိုင်က ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုရဲ့ လိပ်စာကို ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ဖုန်းဆီကို ပို့ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့က တွေ့ဆုံမယ့်အချိန်ကို သဘောတူခဲ့ကြသည်။

အချိန်က ဒီည ည ၁၀ နာရီ ဖြစ်သည်။

ညပိုင်းမှာ အလွယ်တကူ ခိုးထွက်နိုင်ဖို့အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲက ကျိုးတာ့လီနဲ့လည်း သူ့ရဲ့အကြောင်းကို အတူတူ ဇာတ်လမ်းဆင်ထားဖို့ လိုအပ်ခဲ့သည်၊ သူ့ရဲ့မိဘတွေကို ကျိုးတာ့လီရဲ့အိမ်ကို စာကျက်ဖို့ သွားမယ်၊ အဲဒီမှာ တစ်ညတာ နေပြီး နောက်တစ်နေ့အထိ ပြန်မလာဘူးလို့ ပြောဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ လက်နက်အသစ်စက်စက်တစ်ခုက နောက်ဆုံးတော့ သွန်းလုပ်ပြီးသွားခဲ့သည်။

ဂူပိုင်က အဲဒါကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

ရွှေရောင်လက်နက်က လက်မောင်းအရှည်လောက်ရှိပြီး ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင် အရင်ပန်းပုရုပ်နဲ့ အတော်လေး တူပေသည်၊ သို့သော် သယ်ဆောင်ရတာနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် အသုံးပြုရတာ ပိုအဆင်ပြေပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒါကို ယူလိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ရုပ်ထုရဲ့အလေးချိန်ကို ခံစားမိသည်၊ လက်နက်က အတော်လေးလေးလံနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထူးဆန်းမှုတွေကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက် သူက အဲဒါကို သူ့ရဲ့ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ အချိန်တိုင်း သယ်ဆောင်ထားဖို့ လိုအပ်မည်၊ အဲဒါက အရမ်းကို အဆင်မပြေပေ။

သူက အဲဒါကို ‘နတ်ဆိုးချုပ်နှာင်ခြင်း”လိုမျိုး အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံ ထဲကို တိုက်ရိုက်ထည့်ထားနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုကောင်း ပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲမှာ စိတ်ကူးတစ်ခုရှိလာခဲ့သည်။

စိတ်ကူးပေါ်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် အချိန်-ဟင်းလင်းပြင် မြေပုံ ထဲက စာကြောင်းတစ်ကြောင်းက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“[ဝိညာဉ်နက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခြင်းကို စတင်မလား?]”

“’ဝိညာဉ်နက်’ ဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက လက်နက်ကို ကိုင်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားထူးဆန်းမှုတွေကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

မကြာခင်မှာပဲ သူက သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ လက်နက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အတွေးတစ်ခုနဲ့ သူက သူ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ “ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်” လို့ ဆောင်ရွက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ လက်နက်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ အဲဒါက ၁၂ ခုမြောက် ဆုံမှတ် ထဲမှာ ပေါ်လာခဲ့သည်၊ ခေးအာ ထွက်သွားတာကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဗလာနေရာကို နေရာယူလိုက်သည်။

“ဟာ!”

ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း လက်နက်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်၊ သူ့ရဲ့လက်တွေက ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားခဲ့တာကြောင့် သူက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ဂူပိုင်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲကို ရေနွေးလောင်းထည့်နေသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာနဲ့ “အဲ၊ လက်နက်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ” လို့ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်၊ သူ့ရဲ့မေးစေ့ကို လက်နဲ့ ထောက်လိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ကာ “ငါက… အဲဒါကို ငါ့ရဲ့အိတ်ထဲကို ထည့်လိုက်တာ”

ကျိုးတာ့လီကလည်း သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေကို ပြူးကျယ်လိုက်သည်၊ “ဝါး၊ မင်းရဲ့ လျင်မြန်တဲ့လက်က အရမ်းမြန်တာပဲ၊ ငါတောင် မမြင်လိုက်ဘူး၊ မင်းက ညဘက်မှာ အက်ရှင်ကားတွေနဲ့ အများကြီး လေ့ကျင့်ရမှာပဲနော်”

“ထွက်သွားစမ်းပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဂူပိုင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှေဆိုင်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီညမှာ ဂူပိုင်ကို ကူညီဖို့ လုပ်နေတဲ့ ကိစ္စအတွက် ကျိုးတာ့လီက လိုက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။ သူက “စာကျက်” နေရတာကြောင့် မအားလပ်ပေ။

သို့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကို အကြောင်းပြချက် ပုံဖော်ပေးဖို့အတွက် သူက ပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။

အိမ်အပြန်လမ်းမှာ ယန်ကျွင်းဇဲက ဈာပနပစ္စည်းဆိုင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီး သင့်တော်တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေ အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ဝင်ဝယ်ခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့အမြင်မှာတော့ အငြိုးကြီး အဘွားကြီးနဲ့ သူမရဲ့သားနဲ့ ချွေးမတို့က အိမ်သုံးဖယောင်းတိုင်အမျိုးအစားတွေကို

တောင် စားကြတာဆိုတော့ သေဆုံးသူတွေအတွက် ဒီအထူးဈာပန ဖယောင်းတိုင်တွေက အန်တီမေရဲ့ အရသာနဲ့ သေချာပေါက် ကိုက်ညီပေလိမ့်မည်။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့မိဘတွေက အလုပ်မှာ ရှိနေသေးတာကြောင့် အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဈာပနဖယောင်းတိုင်တွေကို ထုတ်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်ကို အမြန်သွားခဲ့သည်၊ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ကို ဦးတည်သွားတဲ့ တံခါးငယ်ကို တွန်းမဖွင့်ခင်မှာ အချိန် ပြန်ရစ်ခြင်းကို အရင်ဖွင့်လိုက်သည်။

သူက ကားဂိုဒေါင်ထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက် အပေါ်ကို တက်လာတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

အိမ်နီးချင်းက ယန်ကျွင်းဇဲ ဖယောင်းတိုင်တွေ သယ်လာပြီး ကားဂိုဒေါင်ထဲကို နက်နဲတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ဝင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အဲဒါက အိမ်နီးချင်းကို ခဏလောက် သံသယနဲ့ နောက်လှည့်ကြည့်နေစေပြီးမှ ထွက်ခွာသွားစေခဲ့သည်။

ကားဂိုဒေါင်ရဲ့ အရှေ့တောင်ဘက်ထောင့်က အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သည်၊ ဝင်ပေါက်ကနေ အဲဒါကို လုံးဝ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာနဲ့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက တိုက်ရိုက်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းကို လမ်းလျှောက်ဝင်သွားခဲ့သည်။

အခန်းအပြင်ဘက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး နှင်းဆီပန်းစည်းကို ကိုင်ထားသလိုမျိုး လက်ထဲမှာ ဈာပနဖယောင်းတိုင်တွေကို ကိုင်ထားပြီး သူက လေးစားစွာ မတ်တပ်ရပ်ကာ “အန်တီမေ၊ အန်တီမေ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လာကြည့်ပါတယ်” လို့ ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

အလင်းရောင်မရှိတဲ့ အခန်းထဲကနေ ညင်သာတဲ့ ခြေသံတရှပ်ရှပ်က အလျင်အမြန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဆူညံသံက အတော်လေးကြာကြာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီးနောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အန်တီမေရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက အတွင်းခန်းရဲ့ တံခါးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးငယ်ရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကို မမြင်ခဲ့ရပေ။

“အန်တီမေ၊ အခုဆိုရင် ခင်ဗျား ဗိုက်ဆာနေလောက်ပါပြီ၊ ဒါတွေက အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေပါ၊ အရမ်း အရသာရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် အထူးဝယ်လာတာပါ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အန်တီမေဆီကို ချဉ်းကပ်ရင်း အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို လက်လွှဲပေးဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

အန်တီမေက သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ရှိနေတုန်းဖြစ်သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်နေပြီး လက်ကို ဆန့်မထုတ်ခဲ့ပေ။

ဒီလိုမျိုး ပြုံးပြီး ကြည့်နေတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ သူ့ရဲ့လက်ကို အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့အတူ နည်းနည်း ပိုပြီး ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း အန်တီမေက အဲဒါတွေကို ယူဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြသနေသေးခြင်းမရှိပေ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးနောက်က အမှောင်ထဲကနေ အန်တီမေရဲ့ဘေးကနေ ပါးလွှာပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့ လက်ငယ်လေးတစ်ဖက်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လက်ထဲက အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်၊ ဖယောင်းတိုင်တွေ အများကြီးကို အမှောင်ထဲကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ဖြည်တဲ့အသံနဲ့ ပြီးတော့ ဝါးနေတဲ့အသံတွေက အခန်းထဲမှာ ပြည့်သွားခဲ့သည်။

ထူးဆန်းတဲ့ ကလေးငယ်က အမွှေးတိုင်နဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေကို ဝါးစားနေတာ သိသာနေ ပေသည်။

တကယ်တမ်းတော့ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့သည်၊ ဖယောင်းနဲ့ အမွှေးတိုင်တွေကို စားရတာကို သူတို့အားလုံးက နှစ်သက်ကြမယ်ဆိုရင် ဒီနတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေက အဲဒီလို ပစ္စည်းတွေ ပေါများတဲ့ ဈာပနပစ္စည်းဆိုင်ကို ဘာဖြစ်လို့ တိုက်ရိုက်မသွားကြတာလဲဆိုတာကို သူက နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အဲဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီး အငြိုးကြီး အဘွားအိုရဲ့သားနဲ့ ချွေးမဖြစ်တဲ့ လီချင်နဲ့ ဝမ်ချင်းတို့က ဖယောင်းတိုင်တွေကို စားဖို့အတွက် အစပိုင်းမှာ တွန့်ဆုတ်ခဲ့တာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်စားတာက ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ သူတို့က တက်ကြွစွာ မလိုက်စားကြတဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်တွေရဲ့ တက်ကြွမှုမရှိတဲ့ ပင်ကိုယ်အသိတစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ ငတ်ပြတ်နေတဲ့ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်အချို့က အစားအစာအတွက် ဖယောင်းတိုင်တွေနဲ့ အဲဒီလိုအရာတွေ ရောင်းတဲ့နေရာတွေကို ရှာဖွေနိုင်တာကို မဖယ်ထုတ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့က အနည်းစုပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။

အခန်းထဲမှာ ဖယောင်းတိုင်ဝါးစားတဲ့ အသံက ကျယ်လောင်နေသည်၊ အဲဒါက ထူးဆန်းတဲ့ကလေးငယ် နှစ်ယောက်စလုံးက စားနေတာကို ဖော်ပြနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အန်တီမေက အဝင်ဝမှာ ရပ်နေတုန်းဖြစ်သည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေခဲ့သည်၊ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက ပိုကြီးထွားလာခဲ့သည်၊ သူ့ကို ပြုံးပြနေတဲ့ အန်တီမေရဲ့မြင်ကွင်းက ဒီအဘွားကြီးက ရယ်မောရင်း သေဆုံးခဲ့တာလားဆိုတာကို တွေးတောမိစေခဲ့သည်။

မဟုတ်ရင် သူမက ဘာဖြစ်လို့ အဲလောက် အများကြီး ပြုံးရတာလဲ။ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ပဲ။

“ဖြည်းဖြည်းပဲ လုပ်ယူ၊ အလျင်မလိုနဲ့၊ ဆက်ဆံရေးကို တစ်ဆင့်ချင်း တည်ဆောက်ရတာ” လို့ သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး “အန်တီမေ၊ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဖြည်းဖြည်းချင်းစားပါ၊ တခြားဘာမှ မရှိရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက်မပေးတော့ဘူး၊ အင်း၊ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားကို လာကြည့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။

အန်တီမေက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ၊ တံခါးဝမှာ ရပ်နေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ နောက်ဆုတ်သွားတာကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေခဲ့သည်၊ သူမရဲ့ထူးဆန်းတဲ့ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာနဲ့အတူ တံခါးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီလာရောက်လည်ပတ်မှုက ရုတ်တရက် ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ပြီးတော့ ပစ္စည်းအချို့ကို ယူလာတာအပြင် တိကျတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ၊ ဒါပေမဲ့ အဘွားအိုက သူ့ကို ခက်ခဲစေတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့ပြီး ဒီ “အောင်မြင်” တဲ့ ရလဒ်ကို သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့သည်။

အိမ်ရောက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့မိဘတွေက မကြာခင်မှာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ညစာစားနေစဉ်မှာ သူက ကျိုးတာ့လီရဲ့အိမ်ကို စာကျက်ဖို့ သွားပြီး တနင်္ဂနွေနေ့အထိ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်လေသည်။

ယန်တာ့ကောနဲ့ သူ့ရဲ့ဇနီးက အဲဒါကို သိပ်ပြီး မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ၊ ယန်ကျွင်းဇဲက ပုံမှန်မဟုတ်သလို ရှိနေတာကို သိထားတာကြောင့် သူတို့က ရိုးရိုးထူးဆန်းမှုတွေက သူတို့ရဲ့သားကို သက်ရောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စုံတွဲက သူ့ကို ကျိုးတာ့လီရဲ့အိမ်မှာ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးဖို့နဲ့ အပြင်ကို မသွားဖို့ကို သတိပေးခဲ့ကြသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ရဲ့အခန်းထဲမှာ တူကို ထုတ်ယူတာနဲ့ ရ

သိမ်းဆည်းတာကို လေ့လာခဲ့သည်။ အခုမှသာ အနက်ရောင်ပုတီးလုံးကို “ဝိညာဉ်နက်” လို့ ခေါ်သင့်တယ်ဆိုတာကို သူက သဘောပေါက်ခဲ့သည်၊ ဒါကြောင့် ဒီတူကိုလည်း “ဝိညာဉ်နက်တူ” လို့ ရည်ညွှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏလောက် ဖတ်ပြီးနောက် မှောင်လာတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အိမ်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူက အိမ်ကနေ နောက်ကျမှ ထွက်ခဲ့ရင် သူ့ရဲ့မိဘတွေက သံသယရှိနေတုန်း ဖြစ် ပေလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် သူကခြင်္သေ့ နိုးထခြင်းလမ်းပေါ်မှာရှိတဲ့ ဂူပိုင်နဲ့ သူ့ရဲ့ဇနီးရဲ့ ဓာတ်ပုံစတူဒီယိုကို ရောက်တဲ့အခါ ၈ ခွဲသာ ရှိသေးသည်၊ သဘောတူထားတဲ့ ၁၀ နာရီ တွေ့ဆုံချိန်မတိုင်ခင် တစ်နာရီခွဲ ရှိနေသေးသည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက ဂူပိုင်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

“စောပြီး ရောက်လာမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ ဂူပိုင် ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်မှာပါ၊ မင်း ဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်လို့ ရပါတယ်” လို့ ဂူပိုင်က ဖုန်းချလိုက်ပြီး ခဏအကြာမှာပဲ သူက လမ်းဘေးမှာ ရပ်ဖို့အတွက် ဆိုင်ကနေ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကို ချက်ချင်း တွေ့လိုက်ရ လေသည်။

ဖြစ်နိုင်တော့ပေ။