ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း (၄)

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အမှောင်ခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ထူးဆန်းမှုက ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို အာရုံခံနိုင်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အပြုအမူကနေတစ်ဆင့်သာ မြင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ပိုပြီးသေချာနေခဲ့ပြီ။

ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာတစ်လုံး လက်ထဲမှာရှိနေတာဟာ အရမ်းအရေးကြီးပုံရသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူက ဖန်ဗီရိုထဲက ကင်မရာတွေကို မထိတော့ပေ၊ အကြောင်းက သူတို့အားလုံး အသုံးမဝင်ဘူးဆိုတာကို သိထားပြီး ဆိုင်ထဲက ဗီရိုတန်းတွေက သော့ခတ်ထားတာကြောင့် အတွင်းထဲက ကင်မရာတွေကို ယူဖို့နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဒါနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခြေသံတိုးတိုးနဲ့ အိပ်ခန်းဆီကို တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ အိပ်ခန်းတံခါးကို မရောက်ခင်မှာပဲ အမှောင်ခန်းဆီက အသံတွေ ပြန်စလာခဲ့တယ်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာလှည့်ရင်း သူ့လက်ထဲက အားကို ထိန်းချုပ်လိုက်တယ်။

သူက အပြင်မှာရှိနေတာကို တွေးမိပြီး ဂူပိုင်က အိပ်ခန်းတံခါးကို သော့မခတ်ခဲ့ပေ၊ ဒါကြောင့် တံခါးကိုလှည့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာတွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဘယ်ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာက သုံးလို့ရလဲဆိုတာကို လင်မင်ကို မေးချင်ပြီး သော့ကိုယူ၊ ဗီရိုကိုဖွင့်ပြီး အသုံးပြုဖို့အတွက် တစ်လုံးကို ယူချင်ခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဂူပိုင်နဲ့ လင်မင်တို့ရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ မှိန်ဖျော့တဲ့ ကုတင်ဘေး မီးအိမ်တစ်ခု လင်းနေပြီး မှိန်ဖျော့တဲ့အလင်းရောင်က ယန်ကျွင်းဇဲကို အခန်းတွင်းအပြင်အဆင်ကို ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် သိနိုင်စေခဲ့တယ်။

သို့သော်လည်း သူ အိပ်ခန်းထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့အတူ တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။

သူက သိပ်မဝေးတဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေတဲ့ ဂူပိုင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ မျက်လုံးတွေက ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ထားပြီး သူ့ကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။

အရမ်းနောက်ကျနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက အိပ်မပျော်ရုံသာမကပဲ အိပ်ငိုက်တဲ့လက္ခဏာ တစ်စွန်းတစ်စမှ မရှိပုံရပေ။

အိပ်မငိုက်တာက တစ်ပိုင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာလှဲလျောင်းကာ မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို ကြည့်နေတာက အရင်ယန်ကျွင်းဇဲသာဆိုရင် အလန့်တကြားဖြစ်ပြီး တံခါးဘောင်ကို ခုန်တက်ပြီး ခေါင်းနဲ့ တိုက်မိမှာ သေချာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့နောက်က အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီး ကုတင်ဘေးကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တယ်။

“အိပ်မပျော်သေးဘူးလား”

“အဲဒီအသံကို ငါ ထပ်ကြားတယ်” လို့ ဂူပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားရပြီး “မင်းရဲ့အကြားအာရုံနဲ့ဆိုရင် အတိတ်တုန်းက ယင်ကောင်ရဲ့အသံနဲ့ သူ့နေရာကို ရှာဖွေတာကို လေ့ကျင့်ထားရမှာ” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ဂူပိုင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှာ အိပ်နေတဲ့ လင်မင်ဟာလည်း မျက်လုံးတွေကို မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကို ကုတင်ဘေးမှာ မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမက အိမ်နေရင်း အိပ်ရာဝတ်စုံဝတ်ထားပေမဲ့ စောင်ကို ဆွဲပြီးတုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အဲဒီအရာ… လာပြီလား” လို့ လင်မင်က အံ့ဩစွာနဲ့ မေးလိုက်လသည်။

“လာပြီ” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်တွေကို သူမဆီ ဖြန့်ပြလိုက်သည်၊ “အပြင်က ဗီရိုတွေက သော့ခတ်ထားတယ်၊ သော့တွေက ဘယ်မှာလဲ။ ငါ အသုံးပြုလို့ရတဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာတစ်လုံး ယူဖို့လိုတယ်”

အဲဒီနောက် လင်မင်က ထိုင်ပြီး “ကင်မရာလား” လို့ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့… အဲဒီထူးဆန်းမှုကို” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဒီအိပ်ခန်းက ဆိုင်နေရာနဲ့ ကွဲနေပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကလည်း ပိတ်ထားပေမဲ့ သူတို့သုံးယောက်စလုံးက အရမ်းအသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောနေကြသည်။

အားလုံးက ဂူပိုင်လိုလူမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူ့ရဲ့အကြားအာရုံက ဂင်းနစ်ကမ္ဘာ့စံချိန်တင်ဖို့ လျှောက်ထားနိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် လင်မင်က သူ့ကို သော့မပေးဘဲ ကနဦး ထိတ်လန့်မှုအပြီးမှာ ကုတင်ပေါ်ကနေ ထလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးစားပွဲကိုဖွင့်ကာ အောက်ကနေ ဒစ်ဂျစ်တယ် point-and-shoot ကင်မရာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

“ဒီတစ်လုံးက သုံးလို့ရတယ်” လို့ လင်မင်က ကင်မရာကို ယန်ကျွင်းဇဲဆီ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကင်မရာကိုယူပြီး လင်မင်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဘယ်လိုအသုံးပြုရမယ်ဆိုတာကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ပြီးတော့ စုံတွဲကို “အပြင်ကို မထွက်လာနဲ့။ အိပ်ခန်းတံခါးက လေမတိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ ဖွင့်သွားတာကို တွေ့ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်းအကြောင်းကြားရမယ်” လို့ ပြောလိုက်လေသည်။

သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးစကားကို ကြားတဲ့အခါ ဂူပိုင်ဟာ ချွေးအေးတွေ ပျံသွားပြီး လင်မင်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကင်မရာကို ကိုင်ထားတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အိပ်ခန်းတံခါးရှေ့ကို ပြန်လာပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို နှိမ့်ချပြီး တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာတွန်းဖွင့်ကာ အပြင်ကို တိုးထွက်သွားသည်။

ဂူပိုင်ဟာ အိပ်ခန်းတံခါး လုံခြုံစွာပိတ်ထားတာကို သေချာအောင် တံခါးဆီကို အမြန်လိုက်သွားလိုက်သည်။

အဲဒီနောက် သူက တံခါးနားမှာ လဲလျောင်းပြီး ခဏတာ နားထောင်ပြီးမှ ကုတင်ဆီကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြန်သွားပြီး သူ့ရဲ့လှပတဲ့ ဇနီးကို ဖက်ထားလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဆိုင်ထဲကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အလင်းရောင်ရှိတဲ့နေရာကနေ အမှောင်ထဲကို ဝင်လာတာကြောင့် သူ့မျက်လုံးတွေက ယာယီမမြင်ရသေးပေ။သူက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး အသားကျဖို့အတွက် မျက်တောင်တွေကို အမြန်ခတ်လိုက်မိသည်။

ခဏအကြာမှာ အခန်းရဲ့ပုံသဏ္ဌာန်က ရှင်းလင်းလာသည်။

အဲဒီနောက် သူက အမှောင်ခန်းဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီကနေ အသံမထွက်လာပေ။ အနက်ရောင်လိုက်ကာ လှုပ်ရှားသွားတဲ့ လက္ခဏာလည်း မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ခန်းတံခါး ဖွင့်ထားလားဆိုတာကို လမ်းလျှောက်သွားမှပဲ သူမြင်နိုင်လေသည်။

သူက ကင်မရာယူဖို့အတွက် အခန်းထဲကနေ ခဏထွက်သွားခဲ့တာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အဲဒီအရာက အမှောင်ခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးလား ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်ထဲကို ရောက်နေပြီလားဆိုတာကို အခု သေချာမပြောနိုင်တော့ပေ။

လုံခြုံရေးအတွက် သူက သူ့လက်ထဲက ဒစ်ဂျစ်တယ်ကင်မရာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကင်မရာကို လင်မင်က နိုက်မုဒ်ကို ပြောင်းလဲထားပြီး အလင်းနည်းတဲ့အတွက် အလိုအလျောက် ပံ့ပိုးပေးထားတာကြောင့် ဖလက်ရှ်မလိုအပ်ပေ။ မဟုတ်ရင် ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အခါ ဖလက်ရှ်ထွက်လာတာဟာ မရည်ရွယ်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် အဲဒီအရာက ဆိုင်ခန်းထဲကို ရောက်လာပြီလားဆိုတာကို သူ အခု ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပြီ။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက အမှောင်ခန်းအဝင်ဝဘက်ကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်တာကိုလည်း အသံတိတ်မုဒ်ကို သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် ရိုးရာကင်မရာ ရှပ်တာလို အသံမထွက်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ ခုနက ရိုက်လိုက်တဲ့ပုံကိုကြည့်ဖို့ ကင်မရာရဲ့ဖန်သားပြင်ကို ချက်ချင်းတစ်ချက်ကြည့်လိုက်‌လေသည်။ ပုံရဲ့အရည်အသွေးက ပိုမှောင်နေပေမဲ့ အမှောင်ခန်းဘက်ခြမ်းက အပြင်အဆင်ကိုတော့ သူ မြင်နိုင်သေးသည်။

ကြည့်ရတာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာ ရှိပုံမရပေ။ဧ

သူက နည်းနည်းနောက်ဆုတ်ပြီး ဆိုဖာဘက်ကို ဓာတ်ပုံနောက်တစ်ပုံ ရိုက်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံကို စစ်ဆေးပြီးနောက် အရာရာတိုင်း ပုံမှန်ဖြစ်နေပုံရသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီအရာက အမှောင်ခန်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးပြီး အပြင်ကို လုံးဝမထွက်သေးတာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒီအတွေးနဲ့အတူ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အမှောင်ခန်းအဝင်ဝကို သွားပြီး အနက်ရောင်လိုက်ကာကို မတင်လိုက်သည်။ တံခါးက ဟနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” မတိုင်ခင်က သူနောက်ဆုံးမြင်ခဲ့ရတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

အဲဒီထူးဆန်းမှုက အပြင်ကို မထွက်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လက်တစ်ဖက်နဲ့ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာတွန်းဖွင့်ပြီး တခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ကင်မရာကို ကိုင်ကာ စားပွဲနဲ့ ဖလင်ဆေးစင် နှစ်ခုလုံးကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။

သူက အတွင်းကို မဝင်ဘဲ ဓာတ်ပုံတွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီးထပ်ပြီး ဘာမှမတွေ့ပေ။

တကယ်တော့ သူလည်း အဲဒီအချိန်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အသံ တစ်ခုမှ မကြားခဲ့ရပေ။

သူက အမှောင်ခန်းထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်သွားပြီး အလယ်မှာ ရပ်ကာ တံခါးနောက် အပါအဝင် ထောင့်တိုင်းကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက် သူက အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး သူရိုက်ခဲ့တဲ့ပုံတွေကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်သည်။

သူက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံချင်းစီကို ကြည့်ပေမဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်တာက တာဝန်အကြံပြုချက်က ကင်မရာကို လိုအပ်ပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းနဲ့တော့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဗီဒီယိုရိုက်ကူးတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြုတာနဲ့ ပတ်သက်တာ ဖြစ်နိုင်မလား။

အဲဒါလည်း မမှန်နိုင်ပေ။ ဗီဒီယိုရိုက်တာက ဓာတ်ပုံရိုက်တာလို အသုံးဝင်တယ်ဆိုရင် အကြံပြုချက်က ဗီဒီယိုကင်မရာ လိုအပ်တယ်လို့ပဲ ပြောမှာပဲ။

ဒါကြောင့် အဲဒါက ကင်မရာရဲ့ ပုံမှန်လုပ်ဆောင်ချက်—ဓာတ်ပုံရိုက်တာနဲ့ ဆက်စပ်နေရမယ်။

ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီထူးဆန်းမှုက အမှောင်ခန်းထဲမှာ မရှိတော့တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ခြေဖျားထောက်ပြီး အမှောင်ခန်းထဲကနေ ဆိုင်ခန်းထဲကို ထွက်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူက အနက်ရောင်လိုက်ကာရဲ့ ရှေ့မှာပဲ ရပ်နေခဲ့ပြီး အဝေးကြီး မသွားခဲ့ပေ။

အဲဒီနောက် သူက ကင်မရာကို မြှင့်ပြီး ဆိုင်ခန်းထဲက အခန်းအများစုကို ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး သူရိုက်ထားတဲ့ပုံကို ဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီးခလုတ်အနည်း

ငယ်ကို နှိပ်ပြီး ဓာတ်ပုံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

အမှောင်ခန်းရဲ့အဝင်ဝကနေကြည့်ရင် ဒီပုံထဲမှာ ဆိုဖာ၊ ဖန်ဗီရိုရဲ့ဘေး၊ ကောင်တာရဲ့ဘေး၊ အခန်းရဲ့ထောင့်နှစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အခု ပုံထဲမှာ ကောင်တာရဲ့နောက်နားမှာ လူရဲ့ပုံသဏ္ဌာန် အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အဲဒီလူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေပြီးသူ့ရဲ့မျက်နှာက ဝါးနေပြီး သူ့လက်တွေက သူ့ခြေထောက်တွေကို ပတ်ထားတာကြောင့် မြေပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေပုံရလေသည်။

“တကယ်တွေ့ပြီ!”

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လန့်သွားမိပြီး ကောင်တာရဲ့နောက်ဘက်ကို ဓာတ်ပုံနောက်တစ်ပုံ ရိုက်ဖို့ ကင်မရာကို ချက်ချင်းမြှင့်လိုက်သည်။

ရိုက်ပြီးနောက် သူက ဓာတ်ပုံကို အမြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒီဓာတ်ပုံထဲမှာ အနက်ရောင်အရိပ်ဟာ ပုဆစ်တုပ်ထိုင်မနေတော့ဘဲ ထရပ်နေပြီး ခေါင်းကတော့ ငုံ့နေတုန်းပဲဖြစ်လေသည်။