သေစေနိုင်သော ချစ်စကားများ

"တခြားပြောစရာများ ရှိသေးလား"

ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကျန်းဟောင်ထံမှ နောက်ထပ်တုံ့ပြန်မှုမရှိသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါပါပဲ" ဟု ကျန်းဟောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ထပ်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အမှတ်မမှားဘူးဆိုတာ သေချာလား" ယန်ကျွင်းဇဲက အတည်ပြုရန် မေးလိုက်သည်။

ဖုန်း၏တစ်ဖက်စွန်းတွင် ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းဟောင်က စကားပြန်စလိုက်သည်၊ "မမှားပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ အတူရှိတုန်းက သူက ချစ်စကားတွေပြောရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်အမှတ်မှားမှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်ခဏရပ်တန့်သွားပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "ကျွန်တော်စကားနည်းနည်းလွန်တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာလို့လမ်းခွဲခဲ့ကြတာလဲ၊ ပိုတိတိကျကျပြောရရင် အဲဒီတုန်းက ချိန်းဆိုထားတဲ့နေရာကို ဘာလို့မသွားခဲ့တာလဲ"

ဒီစကားကိုကြားသောအခါ ကျန်းဟောင်က အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ထို့နောက်သူ့အသံက တုန်ယင်လာသည်၊ "ကျွန်တော် သူ့ကိုစိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်၊ အဲဒီညက မသွားခဲ့တာက ဒီလောက်ကြီးလေးတဲ့ အကျိုးဆက်တွေဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော်နည်းနည်းလေးမှ မသိခဲ့ဘူး။

ကျွန်တော် နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက တိတ်ဆိတ်စွာနေရင်း ကျန်းဟောင်၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"သူက အရမ်းတွယ်ကပ်တယ်၊ နေ့တိုင်း ကျွန်တော်နဲ့အတူရှိချင်တာ၊ ချစ်စကားတွေပြောချင်တာတွေသာမက ကျွန်တော်တို့အတူမရှိတဲ့အချိန်မှာတောင် တစ်နေ့ကို အကြိမ်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်အနည်းဆုံး ဖုန်းခေါ်တယ်။

ကျွန်တော်မခံနိုင်တော့ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ခုနဲ့ ချည်နှောင်ခံထားရသလို၊ အသက်ရှူလို့မဝ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမစဉ်းစားနိုင်ဘဲနဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ... နောက်ပိုင်းမှာ... ကျွန်‌တော့်အပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့အချစ်ကိုတောင် ကြောက်လာခဲ့တယ်"

ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ အမှန်တကယ်ပင်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဒီအတိုင်းအတာအထိ ချစ်ခြင်းက မည်သူ့ကိုမဆို ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သည်။

"ဒါနဲ့ ကျွန်တော်အကြောင်းပြချက်တွေရှာပြီး သူ့ကိုရှောင်တိမ်းခဲ့တယ်။ သူက အထိခိုက်မခံတတ်တော့ ကျွန်တော်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှောင်တိမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာ သူစိတ်ဓာတ်ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်က သူ့အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်းကို သူ့အနားမှာနေပေးဖို့၊ စကားပြောပေးဖို့၊ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ကြိုးစားခိုင်းခဲ့တယ်။

တစ်လလောက်ကြာတော့ သူကျွန်တော့်ကို လာမရှာတော့ဘူး။ အဲဒီနေ့၊ သူသေဆုံးတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော်သူ့ဆီက ဖုန်းတစ်ကောလ်ရခဲ့တယ်။

သူက ကျွန်တော်တို့ရပ်ကွက်ထဲက ရေပန်းနားမှာရှိနေတယ်၊ သူကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တွေ့ချင်တယ်၊ ပြီးရင် သူအပြီးတိုင်ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ပြောတယ်"

"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားမသွားခဲ့ဘူးပေါ့" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မသွားရဲခဲ့ဘူး" ကျန်းဟောင်က ခါးသီးစွာရယ်မောရင်းပြောသည်၊ "သူ့ကိုထပ်မတွေ့ရအောင်လို့ ကျွန်တော်အလုပ်တောင်ထွက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက... ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့အကြီးမားဆုံးအမှား ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်သွားခဲ့သင့်တယ်။

သူကျွန်တော့်ကို ထပ်တွယ်ကပ်နေရင်တောင်မှပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူဓာတ်လိုက်နေတဲ့ရေပန်းထဲကို ပြုတ်ကျမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူ့ကိုတောင်းပန်ပါတယ်!

ကျွန်တော် ဖန်နင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်!"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်း၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မည်သူမျှစကားမပြော၊ မည်သူမျှဖုန်းမချပေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းဟောင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူပဲ၊ အခု သူကျွန်တော့်ကို အရိုးထဲစွဲအောင်မုန်းနေရင်တောင်မှ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကိုကူညီပေးပါ"

"ခင်ဗျားပြောစရာမလိုပါဘူး" ယန်ကျွင်းဇဲက "ကျွန်တော် နောက်တစ်ခေါက် အတည်ပြုပါရစေ။

ခင်ဗျားတို့ပြောရတာကြိုက်တဲ့စကားတွေက သူက 'ကမ္ဘာကြီးက သေးငယ်ပြီးရင်း သေးငယ်သွားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ ကျွန်မလှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရှင့်ကိုတွေ့နိုင်လောက်အောင်ပေါ့' လို့ပြောမယ်။ ပြီးရင် ခင်ဗျားက 'ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောပြီးရင်း ကျယ်ပြောသွားရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ ကိုယ်မင်းလက်ကိုကိုင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ အဆုံးထိမရောက်နိုင်လောက်အောင်ပေါ့' လို့ပြောမယ်"

"ဟုတ်တယ်၊ မှန်ပါတယ်"

"ပြီးတော့ ဖန်နင်က ခင်ဗျားကို 'ပင်လယ်ခန်းခြောက်ပြီး ကျောက်တောင်တွေကြေမွသွားမယ့် ကတိစကားမျိုးတွေ မလိုချင်ဘူး၊ နောင်ဘဝတို့ ထာဝရတို့လည်း မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မလိုချင်တာက စက္ကန့်တိုင်းမှာ ရှင့်က ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေသေးဖို့ပဲ' လို့ ပြောခိုင်းတယ်" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ" ကျန်းဟောင်၏အသံက အလွန်တိုးနေပြီး သူက လက်ရှိတွင် အလွန်ဆိုးရွားသော စိတ်အခြေအနေတွင်ရှိနေသကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ မစ္စတာကျန်းဟောင်၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျန်းဟောင်ကတော့ ဖုန်းလိုင်းမအားသေးကြောင်း အချက်ပြသံထွက်နေသော ဖုန်းကို ဆက်ကိုင်ထားပြီး အလိုအလျောက်လိုင်းမကျသွားမချင်း ဖုန်းချခလုတ်ကို မနှိပ်ခဲ့ပေ။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေပြီး သူ့စိတ်ထဲတွင် အတိတ်ကအမှတ်တရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အတိတ်ကမြင်ကွင်းများနှင့် သူတို့ပြောဆိုခဲ့သော ချစ်စကားများက သူ့စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်ကို သူသေချာမသိခင်မှာပင် သူရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အမှတ်တရများထဲမှ တဖြည်းဖြည်းထွက်လာခဲ့သည်။

ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပြောလိုက်သည်မှာ "ပင်လယ်ခန်းခြောက်ပြီး ကျောက်တောင်တွေကြေမွသွားမယ့် ကတိစကားမျိုးတွေ မလိုချင်ဘူး၊ နောင်ဘဝတို့ ထာဝရတို့လည်း မလိုချင်ဘူး။ ကျွန်မလိုချင်တာက... စက္ကန့်တိုင်းမှာ ရှင့်က ကျွန်မ့ဘေးမှာ ရှိနေသေးဖို့ပဲ"

"အင်း၊ ဒါက မမှန်ဘူးထင်တယ်" ကျန်းဟောင်က ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာပြပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ထပ်ရွတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ "ကျွန်မလိုအပ်တာက... နောက်လာမယ့် စက္ကန့်တိုင်း... ရှင့်က ကျွန်မ့ဘေးမှာ ရှိနေသေးဖို့၊ ကျွန်မလိုအပ်တာက... စက္ကန့်တိုင်း... ရှင့်က ကျွန်မ့ဘေးမှာ ရှိနေသေးဖို့လား၊ ဟင်း၊ တကယ်တမ်း ဘယ်ဟာလဲ"

သူက ထိုအမှတ်တရများကို မေ့ပစ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဒီတစ်ခဏက ကျန်းဟောင်ကို မသေချာမရေရာသော ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ငါတို့သား ဘာလုပ်တယ်လို့ နင်ပြောလိုက်တာလဲ" လီမန်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဆေးကြောထားသော သစ်သီးများကို ယန်တာ့ကော့ရှေ့က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တင်ရင်း နားမလည်သလို ကြည့်ကာ "သူ... ချစ်သူများရှိနေပြီလား"

ယန်တာ့ကော့က ပန်းသီးတစ်လုံးယူပြီး ကိုက်လိုက်ကာ "နင်က ဘာလို့အဲဒီလိုပြောရတာလဲ"

လီမန်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ရှင်မကြားဘူးလား၊ သူတစ်နေ့လုံးပြောနေတာက ကမ္ဘာကြီးကသေးငယ်သွားရင်ကောင်းမယ်၊ ခေါင်းတစ်ချက်လှည့်လိုက်တာနဲ့ မင်းကိုတွေ့နိုင်အောင်တဲ့၊ ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ လက်ချင်းတွဲပြီး ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ ခရီးသွားနိုင်လောက်အောင် ကြီးရင်ကောင်းမယ်တဲ့"

"ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ ခရီးသွားမယ်လား" ယန်တာ့ကော့က အံ့ဩသွားသည်၊ "ငါထင်တာက 'ကမ္ဘာ့အစွန်းထိ လမ်းလျှောက်သွားမယ်' လို့"

"ပြီးတော့ ရှင်မကြားဘူးလို့ပြောသေးတယ်" လီမန်က စိတ်တိုရမလို ရယ်ရမလိုဖြစ်သွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါထင်တာ သူဖုန်းပြောနေတယ်လို့" ယန်တာ့ကော့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ သံသယဖြစ်စရာကောင်းနေတာပေါ့၊ ဖုန်းရဲ့တစ်ဖက်က မိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင်သိလား" လီမန်က မေးလိုက်သည်။

"မင်းသွားမေးလိုက်လေ၊ ကလေးက ကြီးလာပြီ၊ ကောလိပ်တက်တော့မယ်။ ငါဝင်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး" ယန်တာ့ကော့က အတော်လေး အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းနေပုံရသည်။

လီမန်က ထမသွားဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို သွားမေးရန်အစီအစဉ်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ထိုနေရာတွင်ထိုင်ကာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စကားပြောနေသည်၊ "'ပင်လယ်တွေခမ်းပြီး ကျောက်ဆောင်တွေကြေမွသွားတဲ့အထိ၊ စက္ကန့်တိုင်း ငါ့ဘေးမှာရှိချင်တယ်' လို့တောင်ပြောသေးတယ်၊ ငါတော့ ကြက်သီးတွေထသွားတယ်"

"မေမေ၊ ကျွန်တော့်အတွက် ဆေးထားတဲ့ပန်းသီးဘယ်မှာလဲ" ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် အိပ်ခန်းထဲက ထွက်လာသည်။

"ဒီမှာ" လီမန်က သူ့ရှေ့က ကော်ဖီစားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက လျှောက်လာပြီး ပန်းသီးတစ်လုံးယူကာ ကိုက်လိုက်ရင်း ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သည်၊ "အဲဒီ 'ပင်လယ်တွေခမ်းပြီး ကျောက်ဆောင်တွေကြေမွသွားတဲ့အထိ' တို့၊ 'နောင်ဘဝ' တို့၊ 'ထာဝရ' တို့၊ အဲဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှမလိုချင်ဘူး... အင်း၊ နေသာတဲ့နေ့ပဲနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ မေမေ၊ ဒီနေ့ လအရ ဘယ်နေ့လဲ"

"လပြည့်နေ့" လီမန်က မဆိုင်းမတွဖြေလိုက်သော်လည်း သူမက ယန်ကျွင်းဇဲကို စစ်ဆေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"စစ်ဆေးတဲ့အကြည့်" ကို ခံစားမိလိုက်သကဲ့သို့ ယန်ကျွင်းဇဲက ရုတ်တရက် တုန်သွားပြီး နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမြင်လိုက်ရသည်မှာ သူ့မိဘများ အတူတကွငြိမ်းချမ်းစွာထိုင်ကာ ပန်းသီးစားရင်း "ချိုတယ်" ဟုအော်ပြောနေကြပြီး ဘာမှထူးခြားမှုမရှိပေ။

သူတို့၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနှုန်းက ကောင်းကင်ကိုပင် ထိုးဖောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဒီည လက တော်တော်ပြည့်ဝိုင်းပြီး ရာသီဥတုကလည်း ကောင်းသောကြောင့် "လရောင်အောက်မှ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်ခြင်း" တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ကျန်းဟောင်ပြောပြခဲ့သော "ချစ်စကားများ" ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်ကျက်မှတ််ပြီး တာဝန်အတွင်း အမှားမလုပ်မိစေရန် သေချာစေခဲ့ကာ ဒီအချိန်တွင် သူက ဖိအားအောက်မှာတောင် အမှားလုပ်မိမည်မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေပြီဖြစ်သည်။

သူက သူ့အိပ်ခန်းသို့ပြန်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူက ဓာတ်မီးနှစ်လက်၊ မီးခြစ်တစ်လုံး၊ မျက်နှာသုတ်ပုဝါခြောက်တစ်ထည်၊ အိတ်ဆောင် ကင်မရာနှင့် ကင်မရာခေါင်း၊ ပြီးတော့ တခြားအရာအားလုံးကို အနက်ရောင်ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည် — လိုသည်ဖြစ်စေ၊ မလိုသည်ဖြစ်စေ အရင်ဆုံးထိုးထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယန်ကျွင်းဇဲက တန်ကျန့်ရီထံ ဖုန်းခေါ်ပြီး မကြာမီ ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရှာဖွေရေး ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ရိုက်ကူးပြီး တင်မည်ဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။

တန်ကျန့်ရီထံမှ တုံ့ပြန်မှုက ရိုးရှင်းသည်၊ "အမြင်ပွင့်" ပလက်ဖောင်း၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရှာဖွေရေးဆရာကြီးအနေဖြင့် အကောင်းဆုံးကြော်ငြာနေရာက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ဗီဒီယိုကို တင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက သူကျိုးတာ့လီအိမ်သို့ ခဏဝင်မည်ဟုပြောလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ထိုကောင်လေးကို မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်များစွာ ဒိုင်းကာအဖြစ်အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်သုံးလည်း ဘာမှထူးသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ညရှစ်နာရီခွဲခန့်တွင် သူက အနက်ရောင်ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ကာ အိမ်မှထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့မိဘများက တီဗီကြည့်နေကြပြီး သူ့ကို ညဆယ်နာရီထက်နောက်မကျဘဲ အိမ်ပြန်ရောက်ရမည်ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏အမြင်တွင် ယန်တာ့ကော့နှင့် လီမန်တို့က သူ့အပေါ် ပို၍ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိလာကြပုံရသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူက ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးကတည်းက အိမ်နှင့်ရပ်ကွက်ထဲက ထူးဆန်းသောဖြစ်ရပ်အားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပုံရသည်။

သူ့မိဘများက တကယ်တမ်း မသိရှိကြသေးသော်လည်း မသိစိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ရှိနေရင် အလွန်လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားကြသည်။

တကယ်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲအိမ်မှာရှိနေလျှင် သူတို့က မသိစိတ်ဖြင့် ပို၍စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်လာကြသည်။

သက်ဆိုင်သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီဘဝက သူ့မိသားစု လုံခြုံစွာနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့စွာ နေထိုင်နိုင်ရေးကို သေချာစေခြင်းက လက်ရှိ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ အကြီးမားဆုံးဆန္ဒဖြစ်သည်

သူ၏အားသာချက်များကို အမြင့်ဆုံးထုတ်သုံးရန် မြေပုံကိုလင်းထိန်စေခြင်းက ဤအရာအားလုံး၏ အာမခံချက်ဖြစ်ပြီး အတူတူအရေးပါပေသည်။

သူက မကြာမီ အိမ်နီးချင်းရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပန်းဥယျာဉ်တော်၏ အတွင်းပိုင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ကြည့်ကာ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းဝင်လိုက်သည်။