ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း (၆)

ဂူပိုင်ရဲ့တိုက်တွန်းမှုအောက်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ မလှုပ်နိုင်နီးပါးဖြစ်နေတဲ့ လင်မင်ဟာ ဂူပိုင်နဲ့အတူ ခြေထောက်တွေကို အသည်းအသန်ရွှေ့လျားနေရင်းနဲ့ ကုတင်ကြီးဘက်ကို ရှပ်တာကို ဆက်နှိပ်နေခဲ့သည်။

ကလစ်ကနဲ အသံနဲ့အတူ သူတို့နှစ်ယောက်က ပြေးနေရင်းနဲ့ ကင်မရာရဲ့မျက်နှာပြင်လေးကို အလျင်အမြန် ပြန်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့တွေ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

ဓာတ်ပုံထဲမှာ အဲဒါက ဗလာဖြစ်နေပြီး ကုတင်အစွန်းမှာ ခါးကိုင်းထားတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့လူက အခုဆို ဘာသဲလွန်စမှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မြန်မြန်… တခြားနေရာကို ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်!" လို့ ဂူပိုင်က လန့်ဖျပ်စွာ အော်လိုက်လေသည်။

လင်မင်ဟာလည်း သူမရဲ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ စိတ်ကူးတွေကိုပါ ကြောက်လန့်တကြား ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းမှာ ထူးဆန်းမှုက ရိုးရိုးမျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်ဘဲ သူမရဲ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ကင်မရာအပေါ်မှာသာ အားထားနေရတာကြောင့် ဒီလို ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့မရဘဲ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ခံစားချက်က သူမရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုကို အမြင့်ဆုံးအထိ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။

အခုဆို ကင်မရာကတောင် အဲဒါကို မဖမ်းယူနိုင်တော့ပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ အဲဒီထူးဆန်းမှုက ရွေ့လျားသွားခဲ့ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ကင်မရာက အဲဒါကို သေချာပေါက် ဖမ်းယူနိုင်မှာပဲ။

ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်၊ ကလစ်...

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ လင်မင်ဟာ ပေါက်ကွဲမုဒ်ကို ဖွင့်ပြီး သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဓာတ်ပုံတွေ အရူးအမူးစတင်ရိုက်ခဲ့သည်။

ဘယ်ဦးတည်ရာ ဖြစ်ပါစေ၊ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အရာကို အနည်းဆုံး ဓာတ်ပုံတစ်ပုံတော့ ဖမ်းယူနိုင်ရမည်။

ခုနက ကုတင်ဘေးက ထူးဆန်းမှုကို ရှောင်တိမ်းဖို့အတွက် စုံတွဲဟာ အိပ်ခန်းပတ်လည်ကို တစ်ဝက်ပတ်ခဲ့ပြီး အခုတော့ သူတို့က အိပ်ခန်းတံခါးဘက်ကို နောက်ဆုတ်နေရင်း လင်မင်က ဆက်ပြီး ရိုက်နေခဲ့သည်။

ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့။

ပထမပုံနှစ်ပုံက ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူရဲ့ လက္ခဏာ တစ်စွန်းတစ်စမှ မပြသပေ၊ ဒါပေမဲ့ တတိယဓာတ်ပုံမှာတော့ အဲဒီလူရဲ့ အနက်ရောင်အဝတ်အစားရဲ့ ထောင့်စွန်းကို ဖမ်းယူထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ သိပ်မဝေးပုံရလေသည်။

စတုတ္ထဓာတ်ပုံမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူရဲ့ ကိုယ်တစ်ဝက် ပေါ်လာပြီး သူ့ရဲ့ရွေ့လျားမှုအရှိန်က ပိုမြန်လာပုံရပေမဲ့ သူက လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ သူ့လက်ချောင်းတွေကို ဆွဲထားတုန်းပဲဖြစ်သည်။

ပဉ္စမဓာတ်ပုံမှာတော့ အနက်ရောင်အဝတ်အစားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေမဲ့ သူငုံ့ထားတဲ့ အဲဒီလူရဲ့ခေါင်းကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်က ဓာတ်ပုံရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကို နေရာယူထားသည်။

ဒီဓာတ်ပုံက စုံတွဲကို အံ့ဩမှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီအချိန်ရောက်တဲ့အခါ သူတို့က အိပ်ခန်းတံခါးကို ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ဂူပိုင်က တံခါးသော့ကို ဖွင့်ဖို့ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာ လင်မင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားပြီး သူမက သူမရဲ့နောက်ဘက်မှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားနေသည်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့ပခုံးကို ထိလိုက်သလို ခံစားရသည်။

သူမက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ကင်မရာကို လှည့်ပြီး သူမရဲ့ပခုံးနောက်က နေရာကို ရှပ်တာကို နှိပ်လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူက အခုဆို သူမရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး မှုန်ဝါးဝါးမျက်နှာကို ဖော်ပြနေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အိပ်ခန်းတံခါးကို မဖွင့်ခင်မှာ အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ လင်မင်ရဲ့ အော်သံစူးစူးတစ်ခုကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး အဲဒီနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို တစ်စုံတစ်ခုကျတဲ့အသံနဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲသွားတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့တူကို လွှဲနေပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကို ဘယ်နှစ်ကြိမ် ရိုက်မိပြီလဲဆိုတာ မသိပေ။ အခုဆို သူက အဲဒီတံခါးအပေါ်မှာ နက်ရှိုင်းတဲ့အငြိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သေစမ်း၊ တံခါးက အရမ်းတောင့်တင်းတာပဲ!

အကယ်၍ သူက ဒီအချိန်မှာ သေရမယ်ဆိုရင် ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီတံခါးကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး အဲဒါကို ခြောက်လှန့်နေတဲ့ လေလွင့်ဝိဉာဉ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်လို့ ယုံကြည်နေမိသည်။

အဲဒီအခါမှပဲ သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမှုက ငြိမ်းသွားလိမ့်မည်။

အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လို့မရဘဲ အတွင်းထဲမှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ဖြစ်ပျက်နေတာ ရှင်းနေသည်၊ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူတို့ကို ကယ်ဆယ်ဖို့ ခက်ခဲတာကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူက နောက်ထပ်မဆိုင်းတွတော့ဘဲ အချိန်ကို ထပ်ပြီးပြန်ရစ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အချိန်ကို ပြန်ရစ်ဖို့အတွက် စိတ်ဝိဉာဉ်ကို လှုပ်ရှားစေတဲ့အချိန်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အဲဒါက သူ ဒစ်ဂျစ်သည်ကင်မရာကို ရရှိပြီး အမှောင်ခန်းထဲကို ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့အချိန် ဖြစ်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်နေတုန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေတာကို မတွေ့ရှိခဲ့တဲ့အချိန်ဖြစ်သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက ဒီနတ်ဆိုးဝိဉာဉ်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အတည်ပြုဖို့ ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့အခါမှာ အဲဒီအရာက တကယ်တော့ အမှောင်ခန်းကနေ ထွက်သွားပြီး အမှောင်ခန်းတံခါးနဲ့ တည့်တည့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဆိုင်ကောင်တာရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေသည်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပဲဖြစ်ပေသည်။

ပြန်ရစ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့လက်ထဲက ကင်မရာကိုတောင် မကြည့်ဘဲ တွေးတောရင်း သူ့လက်ထဲက တူကို မလိုက်သည်၊ အမှောင်ခန်းကနေ လမ်းလျှောက်ထွက်ပြီး အနက်ရောင်လိုက်ကာကို မတင်ကာ ကောင်တာနောက်ဘက်က ဦးတည်ရာဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပထမဆုံးတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူရဲ့ နေရာက ကျန်ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒီလူက ထောင့်ကို နည်းနည်းပိုနီးတဲ့ အနေအထားမှာ ပုဆစ်တုပ်ထိုင်နေသည်ဆိုတာကို ယန်ကျွင်းဇဲက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိရနေခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သူက ဒီနေရာရှေ့ကို လျှောက်လာတဲ့အခါ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့တူကို လွှဲပြီး ရိုက်ချလိုက် လေသည်။

ရိုက်ချက်က တစ်စုံတစ်ခုပေါ်ကိုပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲမှာ ရပ်တန့်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီလူက တကယ်လှုပ်ရှားလာရင် သူက အရမ်းမြန်လိမ့်မည်ဆိုတာကို သူသိနေပြီး သူ့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုလေးတစ်ကြိမ်နဲ့ပဲ အဲဒီလူက ဂူပိုင်ရဲ့အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရိုက်ချက်တွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီက တစ်စုံတစ်ခုကို ထိနေသည်၊ နောက်ဆုံးရိုက်ချက်အပြီးမှာတော့ ပစ်မှတ်က လမ်းကြောင်းပြောင်းလာပုံရသည်။

တူက ဘေးဘက်ကို အနည်းငယ် လျှောကျသွားသည်။

"အစ်ကိုဂူ၊ အိပ်ခန်းတံခါးကို ကိုင်ထား၊ သူ့ကို ဝင်ခွင့်မပြုနဲ့!" လို့ ယန်ကျွင်းဇဲက အော်ပြီး သတိပေးလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲက ဂူပိုင်က အပြင်က ဆူညံသံကို အချိန်တိုင်း နားထောင်နေခဲ့ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို ကြားတဲ့အခါ သူက ကုတင်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်းခုန်ဆင်းကာ အိပ်ခန်းတံခါးဆီကို အပြေးသွားပြီး အတွင်းကနေ သော့ခတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တံခါးကို အတင်းဖိထားလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ကင်မရာကို ချိန်ပြီး အခန်းပတ်လည်ကို ချက်ချင်းစတင်ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ပြီး အဲဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာမျိုးမလုပ်ဘဲ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။

တာဝန်က ဒီလူကို အနီးကပ် မလာစေဖို့ အကြံပေးထားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့အနားကို အစကတည်းက နှစ်ကြိမ် ချဉ်းကပ်ခံခဲ့ရပြီး အဆုံးသတ်က နှစ်ကြိမ်စလုံး မကောင်းခဲ့တာကြောင့် သူက သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ထပ်ပြီး နီးကပ်ခွင့် မပြုတော့ပေ၊ သူက သူ့ကို မမြင်ရတဲ့အချိန်မှာတောင်မှပဲ။

သူ့ရဲ့ သတိထားမှုနဲ့အတူ သူက သူရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေကို အလျင်အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှစ်ပုံ (သို့) ကိုးပုံလောက်ရှိပေမဲ့ တစ်ပုံမှ ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့လူကို ရိုက်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒီအခန်းထဲမှာ မရှိပဲသူက အမှောင်ခန်းထဲကို ပြန်ပြေးသွားပြီလား။

အမှောင်ခန်းထဲက ဓာတ်ပုံတွေကို ဒီလူက မှတ်မိနိုင်စရာမရှိအောင် ကိုက်စားပစ်ခဲ့ပြီး သူက ရေကန်ထဲက ဖလင်ဆေးဖို့အတွက် အသုံးပြုတဲ့ ဆေးရည်တွေကိုတောင် အတော်လေး သောက်ထားပုံရသည်။

ပြီးတော့ အဲဒီပြင်းထန်တဲ့ ရိုက်နှက်မှုတွေအပြီးမှာ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ တူရဲ့စွမ်းအားက သူစိတ်ကူးထားသလောက် မကြီးဘူးလို့ ခံစားရပြီး ဒီလူက လျှာရှည်ကျန်းကျန်းကို သတိထားတာကြောင့် သူက အဆင့်မြင့် လေလွင့်ဝိဉာဉ်တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

သူက အဆင့်မြင့် (သို့) အလယ်အလတ်အဆင့် လေလွင့်ဝိဉာဉ်တစ်ယောက်သာဆိုရင် တူနဲ့ ရိုက်ချက် အများကြီးကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကြောက်လန့်လို့ အသိစိတ်မဲ့မသွားတာက တူက ဝိဉာဉ်တွေကို ရိုက်နှက်ဖို့ ပိုအသုံးဝင်ပြီး သတ်ပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလို့ အကြံပြုထားသည်။

အဲဒါသာဆိုရင် သူက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို အနာဂတ်မှာ တူအပေါ်မှာပဲ မထားနိုင်ပေ။ ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ခိုက်မှုတွေက ရိုးရှင်းပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ရိုးရှင်းနေပေမဲ့ နတ်ဆိုးဝိဉာဉ်တစ်ယောက်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အဆုံးစွန်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ "ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း" တာဝန်က အလွန်တိုက်ရိုက်ဖြစ်တာကြောင့် ဒီနတ်ဆိုးဝိဉာဉ်ကို သတ်ပစ်တာက လုံလောက် ပေလိမ့်မည်၊ ဒါကြောင့် ဒီတာဝန်မှာ တူက သူ့ရဲ့အခန်းကဏ္ဍကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြခဲ့သည်။

အကယ်၍ အဲဒါက တခြားတာဝန်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ အတူတူမဖြစ်နိုင်ပေ။

ဒီလူကို မမြင်ရတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ အမှောင်ခန်းကို သွားတော့မယ်ဆိုတဲ့အခါ သူက ရုတ်တရက် ခေတ္တရပ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသလိုပဲ မျက်နှာကျက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့လူက မျက်နှာကျက်ပေါ်ကနေ ဇောက်ထိုးဆွဲထားပြီး ခေါင်းက ငုံ့ထားကာ သူ့ရဲ့မှုန်ဝါးဝါးမျက်နှာက ကင်မရာကို မျက်နှာမူထားသည်။

သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အပေါ်မှာ တည့်တည့်ဖြစ်နေပုံရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့နဖူးကနေ အအေးဓာတ်တစ်ခု တက်လာခဲ့သည်။

အားစိုက်မှုနဲ့အတူ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ကို လွှဲပြီး တူကို သူ့ခေါင်းအထက်က မသေချာတဲ့အနေအထားတစ်ခုထဲကို အတင်းရိုက်သွင်းလိုက်ရာ သူ့အပေါ်က ပြင်းထန်တဲ့ဆူညံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီလူက ပြုတ်ကျသွားပုံရသည်၊ သူ့ရဲ့ခန့်မှန်းခြေနေရာကို အသံနဲ့ ခန့်မှန်းပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ မရပ်တန့်ဘဲ တူကို နောက်ထပ်အကြိမ်အများအပြား လွှဲလိုက်ပြီး တစ်ချက်ချင်းစီက အဲဒီလူကို ထိမှန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ကို ထပ်ပြီးထွက်ပြေးဖို့ အကြောင်းပြချက် မပေးတော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ကင်မရာကို ဘေးကိုပစ်ချလိုက်ပြီး တူကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ကာ ဆက်ပြီး လွှဲနေသည်၊ ချွေးတွေရွှဲနေပြီး လက်တွေက တုန်ယင်နေသည်၊ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်တဲ့အသံက အခန်းထဲမှာ မရပ်မနားဖြစ်နေပြီး အိမ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေသည်။

အိပ်ခန်းထဲမှာ။

ဂူပိုင်က ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ လင်မင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ထူးဆန်းတဲ့ ဆူညံတဲ့အသံကို ကြားခဲ့ကြသည်။

"သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လို့ ဂူပိုင်က မေးလိုက်မိသည်။

"သံချောင်းတွေ ရိုက်နေတာလား" လို့ လင်မင်က မသေချာဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို လက်ဗလာနဲ့ လာတာ မြင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအသံကို ထွက်အောင် သူ ဘာကိုသုံးနေတာလဲ၊ မင်းရဲ့ကင်မရာလား" လို့ ဂူပိုင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကင်မရာက အဲဒီလိုအသံမျိုး ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ လင်မင်က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။