အကဲဖြတ်ခြင်း

"ရော့"

ထိုသို့ပြောရင်း ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်ထံသို့ သစ်သားတိုကင်တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အဆင့်က သုံးရာ့ငါးဆယ့်ရှစ်"

"ဒီနှစ် လူဒီလောက်များတာလား"

ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်သည် အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်းမေးသည်။

"ဒါနဲ့ ဆရာကြီးအန် ဒီနှစ်မှာ အထင်ကြီးစရာကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိပါသလား။ အတွင်းခန်းမ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ဖို့များတဲ့သူတွေပေါ့"

"ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့်တော့ ငါးဦး ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ဦးလောက်တော့ အောင်နိုင်လိမ့်မယ်" ဟု ဆရာကြီးအန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ပြီးတော့ တစ်ယောက်ကတော့ သေချာပေါက် အောင်နိုင်မှာပဲ"

"အော်"

ပဉ္စမသားတော်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး "ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

"နာမည်မရှိတဲ့ ကိုယ်တိုင်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်"

ဆရာကြီးအန်သည် ခေါင်းခါရင်း "သူတို့ရဲ့ ဓားပညာအမွေအနှစ်ကို ဘယ်ကရခဲ့လဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်က စစ်မှန်သော ကိုယ်ပိုင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒါ့အပြင် သူတို့က အသက်နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး အတွင်းခန်းမစာမေးပွဲကို သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဤအချက်ကို ကြားသောအခါ ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်သည် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားလာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ဘယ်လိုမျိုး ပါရမီရှင်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

ဆရာကြီးအန်သည် နေနာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အချိန်က ကုန်ခါနီးနေပြီ။ မင်းတို့ ရှေ့ဆောင်ဘုရားကျောင်းမှာ စောင့်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု မေးပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ စာမေးပွဲကို စတင်နိုင်ပါပြီ" ဟု ပြောသည်။

ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"အချိန်ရောက်ပြီ"

ဆရာကြီးအန်သည် ရင်ပြင်ပတ်လည်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် "အပြင်ခန်းမ စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်လိုတဲ့သူ ရှိသေးလား" ဟု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ခဏစောင့်ပြီးနောက် ဆရာကြီးအန်သည် အတွင်းခန်းမဘက်သို့ လှည့်ကာ နတ်ဘုရားအတွေးအခေါ်များ ပို့လွှတ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် "ထွက်လာကြတော့ စာမေးပွဲ စတင်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ" ဟု ပြောသည်။

အတွင်းခန်းမမှ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ အများအပြားသည် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးက အသက်သုံးဆယ်အောက် လူငယ်များဖြစ်ကြသည်။

အချို့မှာ ပိုးထည်များနှင့် ကျောက်စိမ်းခါးပတ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး မွန်မြတ်သောမျိုးရိုးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အချို့မှာမူ ကြမ်းတမ်းပြီး ရဲရင့်ကြကာ စစ်မြေပြင်မှ လူများဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရသည်။ အချို့မှာ ခရီးသွားလာခဲ့ရသည့် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်များ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းဟူတောင်တန်းများနှင့် တောတောင်များတွင် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံခဲ့ကြသူများ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ခြွင်းချက်မရှိ အားလုံးက ကိုယ်ခံပညာကို နားလည်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင်..

"ဝူးးးး"

မြင့်မားသော နံရံမှ လေတိုက်ခတ်သံကိုသာ ကြားရသည်။ ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်သံများကြားတွင် မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်နှစ်ခုသည် ဘုရားကျောင်းဝင်ပေါက်ရှေ့ရှိ ပွင့်လင်းသောနေရာကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လူအများ၏ မျက်ဝန်းအောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသားသည် နီလာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်လေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန့်ညားသောရုပ်ရည်နှင့် ထူးခြားသော ရောင်ဝါရှိသည်။

အမျိုးသမီးသည် အနက်ရောင်ကိုယ်ခံပညာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်အလွန်မြင့်ကာ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များသည်လည်း အလွန်ရှည်လျားသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသောဆံပင်ကို ဦးခေါင်းနောက်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူမ၏ ရဲရင့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော နောက်ကျောကိုသာ ကြည့်ပါက သူမသည် အမျိုးသမီးဗိုလ်ချုပ် သို့မဟုတ် ဗယ်လ်ကာရီကဲ့သို့သော ဇာတ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ထူးခြားသည်။ အနည်းငယ်ကျဉ်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများ၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော နှာခေါင်း၊ ပေါ့ပါးသော ဝတ်စုံမျက်ခုံးများနှင့် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော သေးငယ်သော ဘဲဥပုံမျက်နှာတို့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကိုသာကြည့်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ရောင်ဝါသည် လေးသင်္ကေတ ကောင်းကင်အတားအဆီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်မှာ မမှားနိုင်ပေ။

"စာမေးပွဲက မစသေးတာ ကံကောင်းတယ်"

နီလာရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူငယ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဆရာကြီးအန်ထံ ချဥ်းကပ်ကာ "ကျွန်တော်တို့ အပြင်ခန်းမစာမေးပွဲအတွက် မှတ်ပုံတင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီပါသလား" ဟု မေးသည်။

ဤနှစ်ယောက်မှာ လင်းယွဲ့နှင့် ဘိုင်လီဖုန်းကျီတို့ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

လင်းယွဲ့သည် အောင်မြင်မှုရရှိပြီးကာစဖြစ်ပြီး အချိန်ကုန်လုနီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ရထားကိုပင် စီးနင်းခြင်းမပြုဘဲ ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးမှတ်ပုံတင်ချိန်သည် သိုးချိန်ဖြစ်ပြီး သူအချိန်မီ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဆရာကြီးအန်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေရင်း လင်းယွဲ့ကို ပြုံးရယ်နေသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း "အချိန်ကုန်ပြီ။ မင်းက ငယ်သေးပြီး နောက်ကျနေတာကို ကြိုက်ပုံရတယ်၊ ဒါဆို နောက်နှစ်အထိ စောင့်လိုက်ပေါ့" ဟု ပြောသည်။

သူသည် ဤသို့တမင်တကာ ပြုမူခြင်းဖြစ်သည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် မှတ်ပုံတင်ရန် ရောက်ရှိလာသော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူအားလုံးက လေးစားမှုရှိကြသည်။ ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်ပင် ဤအတိုင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သည့်မျိုးနွယ်စုမှဖြစ်သည်ကို မသိရသေးသော ဤသခင်လေးသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ အမူအရာမျိုး ရှိသည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် အလုပ်ကို နောက်ဆုတ်လေ့ရှိသောသူများကို သူ မကြိုက်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်အသေးစားတစ်ခု ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

"နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရမယ်"

လင်းယွဲ့သည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ နေနာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေနာရီက သိပ်တိကျပုံမရဘူးပဲ။ သိုးချိန်မှာ ပြီးဆုံးရမယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါက ပြီးဆုံးပြီလို့ ပြောရင် ပြီးဆုံးပြီ"

ဆရာကြီးအန်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်နောက်မှီသို့ မှီချလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ရောက်လာရင်တောင်..."

ပြောနေရင်း သူသည် သူ၏ တရားကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းကို စတင်အသုံးပြုလာသည်။ သူ၏မျက်လုံးများသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ဤလူငယ်၏ မျိုးရိုးကို ဆုံးဖြတ်ရန် သူ မည်သည့်မျိုးနွယ်စုမှဖြစ်သည်ကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်သည်။

လင်းယွဲ့သည် တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။

နတ်ဘုရားဧကရာဇ်မင်းကြီးက တကယ်တော့ လာနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ယခု ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ကို ဖိတ်ခေါ်လျှင် အချိန်မီပါ့မလား။

သို့သော်…

"ဟမ်"

ဆရာကြီးအန်သည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် စကားလုံးများ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် လင်းယွဲ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကို သတိရသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အချိန်မှန်ရောက်ရှိလာပြီး အချိန်မဖြုန်းခဲ့တဲ့အတွက် မင်းတို့ကို စာမေးပွဲမှာ ပါဝင်ခွင့်ပြုမယ်" ဟု ပြောသည်။

"..."

လင်းယွဲ့ပင် ဆွံံအသွားတော့သည်။

ဆရာကြီးအန်၏ နောက်မှ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများစွာတို့သည် အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူ့၏ သဘောထားက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။

လင်းယွဲ့၏ ဂုဏ်ဒြပ်ကို ခန့်မှန်းမိသူအချို့ကမူ ပုံမှန်ဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။

ပြောရလျှင် ဤသူသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသည်ဖြစ်စေ နှစ်လနောက်ကျမှ ရောက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ သာမန် အပြင်ခန်းမစာမေးပွဲသည် မင်းသားတစ်ပါးကို တမင်တကာ ပယ်ချနိုင်ပါ့မလား။

ဘိုးဘေးခန်းမသည် မြင့်မြတ်သော်လည်း မည်သူမျှ မချေပနိုင်သည့်အထိတော့ အင်အားမကြီးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် မဟာယုံပြည်ထောင်၏ ကမ္ဘာ၊ ရှာဟုန်မျိုးနွယ်စု၏ ခေတ်ကာလဖြစ်နေသေးသည်။

ဆရာကြီးအန်သည် အတွင်းခန်းမမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း မင်းသားတစ်ပါးကို မဆင်မခြင် စော်ကားမည်မဟုတ်ပေ။

ဆရာကြီးအန်သည် စည်းကမ်းချက်များရှိသော်လည်း ထိုစည်းကမ်းချက်များက အလွန်ပြောင်းလွယ်ပြင်လွယ်ရှိသည်ဟုသာ ပြောနိုင်သည်။

လင်းယွဲ့ကို မြင်ဖူးသော ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်သည် နတ်ဘုရားအတွေးအခေါ်များ ပို့လွှတ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ဆရာကြီးအန်အား သတိပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် စကားလုံးများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့သည် အများကြီး မပြောတော့ဘဲ ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး လက်အုပ်ချီကာ "ကျွန်တော် အစောပိုင်းက နည်းနည်းလေး မလေးမစား လုပ်မိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစောင့်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို အပြင်ခန်းမစာမေးပွဲမှာ ဝင်ခွင့်ပြုပေးပါဦး ဆရာကြီး" ဟု ပြောသည်။

ဆရာကြီးအန်သည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ ကုလားထိုင်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ထလာသည်။ သူ၏ အိုမင်းသောကျောကို အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် "မလေးစားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအဖိုးအိုက အစောပိုင်းက တစ်ရေးနိုးနေတာမို့ အချိန်ကို သေချာမမြင်ရတာပါ။ မင်းသားလေး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဟု ပြောသည်။

ဗိုလ်ချုပ်ဟန်ပင်လျှင် ဤမင်းသားကို အရိုအသေပေးခွင့် မပြုဝံ့ပေ။ ၎င်းသည် အဆင့်အတန်း၏ စည်းမျဥ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုကဲ့သို့သော မင်းသားထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို လက်ခံဝံ့ပါ့မလား။

အဖြစ်မှန်ကို မသိရှိသော ပစ္စုပ္ပန်ရှိ လူများစွာတို့သည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

သူသည် ကိုယ်ခံပညာဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် ဘိုးဘေးခန်းမ၏ အတွင်းခန်းမမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ သဘောထားက ဤမျှ ရိုသေလေးစားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

ဒီလူရဲ့ နောက်ခံကဘာဖြစ်မလဲ။

သူသည် ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်ကိုပင် ဤမျှ ရိုသေလေးစားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသားကိုယ်တိုင် လာခဲ့လျှင်ပင် ဤသို့ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"သခင်လေး မူယွဲ့နဲ့ မင်းရဲ့ အစောင့်က အဆင့် သုံးရာ့ငါးဆယ့်ကိုးနဲ့ သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်"

ဆရာကြီးအန်သည် သစ်သားတိုကင်နှစ်ခုကို လျင်မြန်စွာထုတ်ကာ လင်းယွဲ့အား သူ့လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ပေးလိုက်သည်။

ချန်ဖိန်တိုင်းပြည်မင်းသား၏ ပဉ္စမသားတော်အတွက်ပင် သူသည် နံပါတ်ကတ်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် မင်းသားတစ်ပါးကိုမူ ဤမျှပေါ့ပေါ့တန်တန် မဆက်ဆံရဲပေ။

"ကောင်းပါပြီ"

လင်းယွဲ့သည် သစ်သားတိုကင်များကို ယူပြီး နံပါတ် သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်ကို ဘိုင်လီဖုန်းကျီထံသို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရမယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစဉ်လိုက်သည် အရေးမကြီးပေ။ အပြင်ခန်းမအကဲဖြတ် စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်သူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲအောင်မြင်သည်နှင့် ဘိုးဘေးခန်းမ၏ အပြင်ခန်းမတပည့် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့ အခုစရမလား"

ဆရာကြီးအန်သည် လင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။

အဖြစ်မှန်ကို မသိရှိသော လူအများအပြားက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဤစာမေးပွဲ၏ ကြီးကြပ်သူသည် ဆရာကြီးအန် ဖြစ်သည်လော သို့မဟုတ် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ဤသခင်လေး ဖြစ်သည်လော။

"စကြတာပေါ့"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ ဆရာကြီးအန်သည် ကိုယ်စားလှယ်လောင်း အများအပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး "အပြင်ခန်းမအကဲဖြတ် စာမေးပွဲကို အဆင့်နှစ်ဆင့် ခွဲထားပါတယ်။ ဘယ်အဆင့်ကိုမဆို အောင်မြင်သည်နှင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးခန်းမရဲ့ အပြင်ခန်းမတပည့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ကြေညာသည်။

သူသည် လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ထျန်ရှာအဆောက်အအုံဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာ့တိုကင်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြနိုင်သူတိုင်းသည် အခြေခံစာမေးပွဲကို ကျော်လွန်ကာ အပြင်ခန်းမတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ချက်ချင်းပင် သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်သော ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများထဲမှ ဆယ်ဦးကျော်သည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျောက်တုံးနှင့်တူသော သူတို့၏ ကမ္ဘာ့တိုကင်များကို ထုတ်ပြကြသည်။

လင်းယွဲ့သည်လည်း ထျန်ရှာအဆောက်အအုံဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သူများသည် ကမ္ဘာ့တိုကင်ကို အသုံးပြု၍ မှိန်သောအလင်းကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ကြောင်း ဆရာကြီးအန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အတည်ပြုနိုင်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။

သူသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီအား "မင်းကို ထျန်ရှာအဆောက်အအုံကို စောစောစီးစီး သွားခိုင်းခဲ့သင့်တာ။ ကမ္ဘာ့တိုကင် ရှိရင် စာမေးပွဲဖြေစရာတောင် မလိုဘူး" ဟု ပြောမိသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် နတ်ဘုရားအတွေးအခေါ်များ ပို့လွှတ်ခြင်းမှတစ်ဆင့် "သခင်လေး ကျွန်မက မီးဖီးနစ်ဝိညာဉ်နဲ့ ခုမှ ပေါင်းစည်းထားတာမို့ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားတဲ့ကာလမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့် ထျန်ရှာအဆောက်အအုံမှာ လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အလျင်လိုစရာမရှိသေးပါဘူး" ဟု ပြောသည်။

လင်းယွဲ့သည် "ဟုတ်တာပေါ့" ဟု အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

ဆရာကြီးအန်သည် ထျန်ရှာအဆောက်အအုံဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့သူများကို စစ်ဆေးပြီး ဘေးသို့ ရပ်ခိုင်းပြီးနောက် "ကျန်တဲ့ သုံးရာ့လေးဆယ့်ရှစ်ဦး၊ ပထမစာမေးပွဲ စတင်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါ" ဟု ကြေညာသည်။