ငါ ဒီနာမည်ကို ကြိုက်တယ်

အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧရိယာသည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရှိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော သတ္တဝါများအတွက် နေရာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အနူးညံ့ဆုံး မာနာအလင်းရောင်များဖြင့် အခမ်းနားဆုံးဧရိယာ ဖြစ်သည်။ ဘီးတယ်လ်မွန်မှ ကိုယ်နံ့ထွက်နေခြင်းမျိုး ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ တံတိုင်းများ အပြင်ဘက်မှ သတ္တဝါများ၏ လမ်းလျှောက်သံများကို အလွန်နိမ့်သော ဒက်စီဘယ်များအထိ လျှော့ချထားသည်။ ဤဧရိယာရှိ ရွှံ့စေးများကိုပင် ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်၍ စားသုံးနိုင်ပေသည်။

၂၄ နာရီပတ်လုံး လုံခြုံရေး ပံ့ပိုးပေးထားသည်။

ဂျွန်လေးသည် အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧရိယာရှိ အစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အော့ခ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ နာမည်ကြောင့် သူ မကြာခဏ ကျီစယ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

“ဂျွန်၊ မင်းနာမည်က ဘာဖြစ်လို့ လူသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ။”

“ဒီနာမည်က အရမ်းမိန်းမဆန်တယ်။ အော့ခ်အများစုက သိုးသားလုံး၊ အမဲသားလုံး၊ ကဏန်းချောင်းလို့ ခေါ်ကြတာ။ သူတို့က ပိုပြီးတော့ ယောက်ျားပီသတယ်။”

“ဒါက ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ မင်းနာမည်က ဂျွန်ဟုတ်လား။ ဒါက ငါ့ကို တစ်သက်လုံး ရယ်မောစေတော့မယ်။”

“ဘာပေါက်ကရ နာမည်လဲ။ မင်းမိဘတွေက မင်းကို နာမည်ကောင်းကောင်းတစ်ခု မပေးနိုင်ခဲ့ဘူးလား။ အမဲကင် ဒါမှမဟုတ် နူးညံ့သောအသားကင် လိုမျိုးပေါ့။”

သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက လှောင်ပြောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧရိယာတွင် အစောင့်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သူ အလွန်ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ယခင်ကဲ့သို့ပင် ဂျွန်လေး အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧရိယာတွင် ကင်းလှည့်နေခဲ့ရာ ၎င်းသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် ဒန်ဂျင်အပြင်ဘက်တွင် စံအိမ်များရှိသော ကုန်သည်ကြီးများ သို့မဟုတ် စံအိမ်များရှိသော ဆွေမျိုးများ၊ မိတ်ဆွေများ ရှိသူများ ဖြစ်သည်။ ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့သည် ဒန်ဂျင်အမြုတေ၏ ကာကွယ်မှု မရှိသည့်အတွက် ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော ကာလတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဒန်ဂျင်သည် မကြာသေးမီက ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားများ၏ ကျူးကျော်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့်အတွက် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့တွင် မည်သူမျှ လုံခြုံသည်ဟု မခံစားရပေ။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်များသည် ဒန်ဂျင်အပြင်ဘက်ရှိ စံအိမ်များတွင် နေထိုင်ရန် ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။

ဂျွန်လေး စံအိမ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

သူ ပြန်လည်သတိရလာသည့်အခါ အနက်ရောင် အခမ်းအနားဝတ်စုံ၊ အနောက်တိုင်းပုံစံ ဦးထုပ်မြင့်တစ်လုံး ဆောင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် တုတ်ကောက်တစ်ချောင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ပြုံးနေသည့်အထက်တန်းစား နတ်ဆိုးတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာခဲ့တာလဲ။

ဂျွန်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ်လည်း သူ နတ်ဆိုးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ မစ္စတာနတ်ဆိုး။”

သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်အတွက် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

“မင်္ဂလာပါ၊ ဟမ်းစတားသုံးကောင် ဖြတ်သန်းသွားတာကို ခင်ဗျား မြင်တွေ့ခဲ့သလား။ ပြီးတော့ သူတို့နောက်လိုက်နေတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ယောက်ရော။” ရှားလော့ခ် နွေးထွေးစွာ ပြုံးကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အော့ခ်ကို မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် မမြင်တွေ့ခဲ့ပါဘူး...”

ဂျွန်လေး သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှ ပြန်လည်သတိရလာခဲ့သည်။

“ပျော်ရွှင်တဲ့နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို တွေ့ရှိခဲ့ပါပြီ။”

ရှားလော့ခ် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဖယ်ရှားကာ ဂျွန်လေး၏ နောက်ကျောဖက်သို့ ကျော်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဂျွန်လေး သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။

ဟမ်းစတားသုံးကောင် ဘေးဘက်ရှိ အစိမ်းရောင်လမ်းထောင့်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူတို့ထဲမှ နှစ်ကောင် အော့ခ်၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တတိယဟမ်းစတား ဂျွန်လေး၏ ခေါင်းကို မတင်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အလုပ်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးနောက် သူတို့ အစိမ်းရောင်လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ခေါင်းငယ်သုံးလုံး ပြန်ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးမှ ဝတုတ်အိုတာကု တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အချိန်တန်ပြီ...”

သူ စကားမဆုံးမီ သူ၏ ခေါင်းကို အလယ်မှ ဟမ်းစတားက ထုနှက်လိုက်သည်။ ညာဘက်အစွန်ဆုံးမှ ဟမ်းစတား ဝတုတ်အိုတာကုကို တိတ်ဆိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှားလော့ခ်၏ ရှေ့ရှိ အရိပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှားလော့ခ် ရွှေရောင် ဆံပင်ဖြင့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင်သလင်းကျောက် ဆွဲကြိုးတစ်ခု သူမ၏ ဖြူစင်ဖြူဖွေးသော လည်တိုင်မှ ဆွဲထားပြီး သူမက သေသပ်လှပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ပန်းပွင့်ပုံစံ စကတ်ရှည်တစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားသည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ အသွင်အပြင်များမှာ သေသပ်လှပပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြူစင်ဖြူဖွေးနေ၏။ သူမက အကောင်းဆုံး ပန်းပုဆရာတစ်ဦးမှ ဖန်တီးထားသော အနုပညာ လက်ရာကောင်းတစ်ခုနှင့် တူသည်။

သူမက ခြေဗလာဖြင့် ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ကြီးမားသော အနက်ရောင် အတောင်ပံတစ်စုံ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထားပြီး အနက်ရောင် အမွှေးအတောင် အနည်းငယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်ကျလာခဲ့သည်။

သူမထံမှ မီးခိုးရောင် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းစေသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ရှားလော့ခ်။”

မိန်းကလေးငယ် ရှားလော့ခ်ရှိရာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံသည် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်ပါသော ပဲ့တင်သံများနှင့် တူသည်။

သူမက ယခင်က ကောင်းကင်ဘုံနိုင်ငံတော်ရှိ အလှပဆုံး ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ စာရိတ္တပျက်ပြားခဲ့သော်လည်း ဘယ်တော့မှ ဖျက်ဆီးခြင်း မခံခဲ့ရပေ။ အခြားကောင်းကင်တမန်များ ဘုရားသခင်၏ ကျိန်စာကြောင့် သူတို့၏ အမွှေးအတောင်များ ဆုံးရှုံးကာ အရုပ်ဆိုးသော နတ်ဆိုးအတောင်ပံများ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ သူမ၏ အလှတရားကို မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။ သူမ၏ အမည်မှာ ယခင်ဘုန်းအသရေ ဖြစ်သည်။

သူမက ငရဲဘုံ၏ ဆင့်ခေါ်မှုမှ လာခဲ့ပြီး အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

သူမက မြင့်မြတ်သောသင်ကြားမှုများကို မုန်းတီးသည့်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံနိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ငရဲဘုံကို ပွေ့ဖက်ခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် အနက်ရောင် အမွှေးအတောင်များ ညင်သာစွာ လွင့်ကျလာပြီး တောက်ပသော ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံကျိန်စာက သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် ဘုန်းအသရေကို အဆက်မပြတ် ညစ်နွမ်းစေခဲ့သည်။

“မင်း ဝိညာဉ်လောကမှာ ရှိနေတယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။” ရှားလော့ခ် မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ငရဲဘုံကို ရည်ညွှန်းနေတာလား။ မင်း ဘယ်အချိန်ကတည်းက လောကီအသုံးအနှုန်းတွေ သင်ယူခဲ့တာလဲ။” မိန်းကလေးငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အရပ်ရှည်သော ရှားလော့ခ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း အဲ့ဒီမှာ ရှိသင့်တယ်။” ရှားလော့ခ် ခေါင်းညိတ်ကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငရဲဘုံမှာ မင်းမှ မရှိဘဲ။”

မိန်းကလေးငယ် သူမ၏ မေးစေ့ကို မော့ကာ ရှားလော့ခ်ကို မျက်မှောင်ကျုံ့၍ ကြည့်လိုက်သည်။

တောက်ပသော ကြယ်များ သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေခဲ့လျှင်ပင် သူတို့၏ တောက်ပမှု ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။

အမှောင်စွမ်းအင် ထုတ်လွှတ်နေသော အနက်ရောင် အတောင်ပံများ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြန့်ကျက်လာခဲ့သည်။ သူမ ရှားလော့ခ်၏ ရှေ့တွင် သူမ၏ အမွှေးအတောင်များကို ပြင်ဆင်နေရန် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ရှားလော့ခ် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်ကာ သူမထံသို့ ဖိတ်ခေါ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

“အင်း၊ မင်းရဲ့ ဟမ်းစတားအစေခံတွေဆီကနေ တိကျမှုမရှိဘဲ ဘက်လိုက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တချို့ မင်းကြားခဲ့ရနိုင်တယ်။ ငါ မင်းကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒါက စကားပြောဖို့ သင့်တော်တဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ သောက်စရာတစ်ခုခု သောက်ကြမလား။ ငါ ကောင်းမွန်တဲ့ ကဖေးတစ်ခု သိတယ်။”

“သောက်စရာတစ်ခုခု သောက်မလားတဲ့လား။ မင်းက နိုင်ငံအားလုံးရဲ့ အထွတ်အထိပ်အာဏာနဲ့ ဘုရားပေးအာဏာတွေကို နင်းခြေခဲ့ပြီး အခုကျ မသန့်ရှင်းပြီး အရုပ်ဆိုးတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်အသိုက်တွေကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။”

မိန်းကလေးငယ် သူမ၏ အတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ ရှားလော့ခ်ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ သူမ၏ လက်ညှိုးကို ရှားလော့ခ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“အချိန်အခါတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ မင်းသာ ခေါင်းမာနေရင် မင်း ခေတ်နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ အာ၊ ငါ့ရဲ့ ပြန်မလှည့်နိုင်တဲ့ လူငယ်ဘဝကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး...” ရှားလော့ခ် မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ညှိုးကို လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် သူ၏ တုတ်ကောက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထို့နောက် သူက အလွန်ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဧရိယာ၏ ထွက်ပေါက်သို့ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။ “မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းမွန်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ပေးခဲ့သလား။”

“လီလို။”

မိန်းကလေးငယ် သူမ၏ ခေါင်းကို မာနဖြင့် မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီနာမည်ကို ကြိုက်တယ်။”