အားအကြီးဆုံး သက်ရှိ

မွှေးကြိုင်သော သစ်သားတုံးသည် မွှေးကြိုင်သော မီးဖို၌ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေ၏။

အက်ပဲလ်သည် ပညာရှင်ဆန်သော စလိုင်းမ် အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူက မွှေးကြိုင်သော မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ စေးကပ်သော လက်များဖြင့် မွှေးကြိုင်သော ပြာအချို့ကို ယူကာ သူ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒီမွှေးကြိုင်သော သစ်သားတုံးက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဒီနေ့အတွက် ပိုဝယ်လိုက်ပါ။” အက်ပဲလ်က ဘေးရှိ ဂနိုမ်းအစေခံတစ်ဦးအား ပြောလိုက်သည်။

အိပ်မက်နတ်ဆိုးမယ် အစေခံတစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး အက်ပဲလ်အား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အိမ်တော်ထိန်း၊ အိမ်တော်ထိန်း။”

“အသံကို နှိမ့်လိုက်ပါ။ လေဒီလီလိုရဲ့ စံအိမ်မှာ အကြီးအကျယ် ဆူပူခြင်း မပြုပါနဲ့။ အခြေအနေအားလုံးမှာ အသံတိုးတိုး ပြောရမယ်။”

အိပ်မက်နတ်ဆိုးမယ် အစေခံ မှင်သက်သွား၏။ သူမက ဒူးထောက်ချကာ သူ၏ နားကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

အိပ်မက်နတ်ဆိုးမယ် အစေခံ သူ၏ နားကို ရှာမတွေ့မီ အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးအုပ်စုတစ်စု လှပသော စံအိမ်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရှိနေကြသည်။

မာနာဖြင့် အတုလုပ်ထားသော နေရောင်ခြည်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေပြီး စက်ဝိုင်းတစ်ခုက စံအိမ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အနက်ရောင် တပ်ဇီဒိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အက်ပဲလ်သည် နတ်ဆိုးများရှေ့တွင် သူ၏ လှိုင်းတွန့်နေသော ကိုယ်ကို ရွှေ့လျားလိုက်သည်။

“ကြိုဆိုပါတယ် နတ်ဆိုးအရှင်တို့၊ ကျွန်တော် ဘာကူညီပေးရမလဲ။”

“ငါတို့ နတ်သက်ကြွေ ကောင်းကင်တမန် မစ္စလီလိုကို ရှာဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ။”

“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ မစ္စလီလိုကို ရှာနေတာ။”

“မငြင်းခုန်ကြနဲ့။ မစ္စလီလိုက ငါ့ကိုပဲ တွေ့ဆုံလိမ့်မယ်။”

နတ်ဆိုးအုပ်စု စကားများကြပြီး တိုက်ခိုက်ရန်နီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

အက်ပဲလ် ဆူညံသံများကို ဖြန်ဖြေရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြင်းခွာသံများ စံအိမ်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီး မြင်းရထားမှ ကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မြင်းရထားသည် ခမ်းနားထည်ဝါမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေ၏။ မြင်းရထား၏ အနက်ရောင် အသွင်အပြင်သည် ဂေါ့သစ်အမှောင်နှင့် စာရိတ္တပျက်ပြားမှုများ ရှိနေသည်။

အားကောင်းသော အနက်ရောင် ငရဲစစ်မြင်းလေးကောင် အနက်ရောင် ဖရုံသီး မြင်းရထားတစ်စင်းကို ဆွဲယူနေကြသည်။

အက်ပဲလ် နတ်ဆိုးများကို ထားခဲ့ကာ မြင်းရထားဆီသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။

အက်ပဲလ် သူ၏ အဖြူရောင် လက်အိတ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်ရှိသော မြင်းရထား၏ တံခါးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ငွေရောင် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တစ်ရံ မြင်းရထားတံခါးဘေးရှိ သတ္တုခုံတစ်ခုပေါ်သို့ နင်းချလိုက်သည်။ ရှည်လျားပြီး စူးရှသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်မှ ဒေါက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြူစင်ဖြူဖွေးပြီး သွယ်လျသော ခြေထောက်တစ်စုံ အဖြူရောင် ငန်းငှက်ခြေအိတ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့လိုက်ရပြီး ထူထဲသော အနက်ရောင် ဗစ်တိုးရီးယားစကတ်က ယင်းတို့ကို ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။

ကြွေရုပ်မျက်နှာကို ရွှေရောင် ဆံပင်လိပ်များဖြင့် ဘောင်ခတ်ထားပြီး ၎င်းတို့ကို စောင်းနေသော အနက်ရောင် ဦးထုပ်ဝိုင်းတစ်ခုဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ဦးထုပ်ဝိုင်းပေါ်တွင် စောင်းနေသော ဘက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင် ပန်းပွင့်အသုံးအဆောင်တစ်ခု ရှိနေ၏။

ကြီးမားသော အနက်ရောင် အတောင်ပံတစ်စုံ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် ခေါက်ထားပြီး သူမ မြင်းရထားမှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

အိပ်မက်နတ်ဆိုးမယ် အစေခံတစ်ဦး မြင်းရထားရှိရာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ပြီး ဟမ်းစတားသုံးကောင် မြင်းရထားမှ ပြေးဆင်းလာကာ လီလို၏ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

“မစ္စလီလို၊ ကျွန်တော်က ကုန်သည်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ဘာရွန်...”

နတ်ဆိုးတစ်ဦး ယဉ်ကျေးစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီလို စံအိမ်ထဲသို့ နောက်မလှည့်ဘဲ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဘေးရှိ နတ်ဆိုးများ စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း နတ်သက်ကြွေ ကောင်းကင်တမန်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဩဇာအရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လီလို စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည့်အခါ သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် သတိရလာခဲ့ကြသည်။

“မစ္စတာတို့၊ ငါတို့သခင်မက ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို တွေ့ဆုံဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်သွားကြပါ။”

အက်ပဲလ် စကားဆုံးပြီးနောက် သူက သူ၏ ဘေးရှိ ဂနိုမ်းကို စံအိမ်၏ သတ္တုတံခါးကို ပိတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နတ်ဆိုးများ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း သူတို့ အလွန် အံ့အားသင့်နေသည့်အတွက် ဘာမှ မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။

နတ်သက်ကြွေ ကောင်းကင်တမန်အကြောင်း ကြားသိသော နတ်ဆိုးများ ပိုမိုများပြားလာပြီး စံအိမ်သို့ အဆက်မပြတ် လာရောက်နေကြသည်...

...

အသက်ကြီးဖြူဖွေးဂျင် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သည် ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရှိ စီးပွားရေးဇုန်ဧရိယာ၏ လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။

မြေအောက်လောက နေထိုင်သူများအတွက် လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးခြင်းသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အပန်းဖြေမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“အမွှေးဆုံး လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပါ၊ အားအကြီးဆုံး ဘီးတယ်လ်မွန်ကို စီးနင်းပါ။” အသက်ကြီးဖြူဖွေးဂျင်၏ ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်အောက်တွင် ဤရဲတင်းသောစာလုံးများ ရှိနေ၏။

အနက်ရောင် အခမ်းအနားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှားလော့ခ် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အတွင်းမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားသိလိုက်ရသည်။

ရှားလော့ခ် သူ၏ အနောက်တိုင်းဦးထုပ်ကို ညှိကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

“ဒေါင်။ ဒင်ဒင်ဒေါင်။”

ကျောက်ဂိုလမ်တစ်ကောင် ဟောင်းနွမ်းနေသော စန္ဒရားတစ်လုံး ရှေ့တွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းများ ကြောက်မက်ဖွယ် သံစဉ်များ ထွက်ပေါ်နေသော ကီးများကို ဖိနှိပ်နေပြီး သူက နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များဖြင့် သီဆိုနေသည်။

“ငါ့ကို သံပုရာသီး စားခိုင်းတဲ့သူက ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုကို လှောင်ပြောင်တယ်။

“ဝမ်းနည်းမှု၊ မကျေနပ်မှုနဲ့ စီးကျနေတဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ငါ ချဉ်တဲ့အရသာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်...” ၎င်းသည် “သံပုရာအနှစ်သီချင်း” မှ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သီချင်းသံ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေစဉ် ရှားလော့ခ် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဖယ်ရှားကာ ဦးထုပ်တင်စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် မီးမှိန်မှိန်လင်းနေ၏။ မြေအောက်လောက စားသုံးသူများ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။ မူးယစ်နေသော စားသုံးသူအချို့ ဆူညံပွက်လော ရိုက်နေကြသော်လည်း လုံခြုံရေးအစောင့်များအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသော ဝံပုလွေလူသားများက သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ ပစ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

အော့ခ်အနည်းငယ် စားပွဲတစ်ခုတွင် စုရုံးနေကြပြီး အော့ခ်တစ်ဦး အရောင်စုံလက်ဖက်ရည်ကို ရောစပ်နေစဉ် အခြားအော့ခ်များ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

လက်ဖက်ရည်ရောစပ်မှု ပြီးစီးသည့်အခါ အခြားအော့ခ်များ သူတို့၏ လက်သီးများကို စားပွဲပေါ်တွင် စည်းချက်ကျကျ ထုနှက်လိုက်ကြသည်။

“စေတန်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်၊ မင်း သေရမှာ မကြောက်ရင် ဒီအရက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ပါ။”

အော့ခ် သူ၏ ခွက်ကြီးကို မြှောက်ကာ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်သုံးလိုက်သည်။

“သောက်၊ သောက်၊ သောက်၊ သောက်...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အော့ခ်များ စားပွဲကို ထုနှက်ကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ အားပေးကြလေသည်။ လက်ဖက်ရည် သောက်သုံးနေသော အော့ခ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူ သောက်သုံးခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အော့ခ်များ ရယ်မောကြလေသည်။

အော့ခ်များ ရှားလော့ခ် လျှောက်လာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူတို့ ခေါင်းလှည့်ကာ သွားများကို ဖြဲပြလိုက်ကြသည်။

“နတ်ဆိုး၊ မင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ချင်ရင် တခြားနေရာတွေကို သွားလိုက်ပါ။”

အော့ခ်တစ်ဦး ယူရေနီယံဆေးလိပ်တစ်လိပ် သောက်သုံးနေပြီး သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားကာ ရှားလော့ခ်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ငါ အနက်ရောင်လက်ကို ရှာဖို့ ဒီကိုလာခဲ့တာ။ ဒီလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုလို့ ကြားထားတယ်။”

ရှားလော့ခ် အော့ခ်၏ စကားများကြောင့် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ သူက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲယူကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ရှားလော့ခ် အနက်ရောင်လက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အော့ခ်များ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်ကြလေသည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သစ်သားခွက်တစ်လုံးပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကြည်လင်သော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အော့ခ်များ စားပွဲ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စုရုံးနေသော အော့ခ်အနည်းငယ် လူစုခွဲသွားကြပြီး စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို တွန်းဖယ်လိုက်ကြသည်။

ကြီးမားသော ဘော့စ်ကုလားထိုင်တစ်ခု၏ နောက်ကျော ရှားလော့ခ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။ ကုလားထိုင်နောက်ကွယ်မှ ဘဲထီးကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်း ဘာဖြစ်လို့ အနက်ရောင်လက်ကို ရှာနေတာလဲ။ သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူတွေအားလုံး သေဆုံးသွားကြပြီ။”

“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ငယ်စဉ်က ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့ရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး သက်ရှိဖြစ်ခဲ့ပြီး စစ်ပွဲပေါင်းများစွာမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးခိုင်းဖို့ သတ္တဝါထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။” ရှားလော့ခ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို မင်းက အနက်ရောင်လက်ကို မင်းရဲ့စစ်သည်တော်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့ ငှားရမ်းဖို့ ရည်ရွယ်နေတာလား။ မင်း ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ဈေးနှုန်းက အရမ်းမြင့်မားတယ်။”

“ငါနားလည်ပါတယ်၊ ငါ ဆုလာဘ်တွေ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။”

ရှားလော့ခ် အနက်ရောင် အိတ်တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ အနက်ရောင်အိတ် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လှုပ်ရှားနေသော ပိုးတီကောင်အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘော့စ်ကုလားထိုင် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး အဖြူရောင် အတောင်ပံတစ်ခုက စားပွဲပေါ်သို့ ထုနှက်ကာ ပိုးတီကောင်များ ထွက်ပြေးခြင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။ အတောင်ပံ ပိုးတီကောင်များကို ဘော့စ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ငန်းဖြူကြီးတစ်ကောင်ဆီသို့ ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။

ငန်းဖြူကြီး သူ၏ နှုတ်သီးကို အသုံးပြု၍ ပိုးတီကောင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ ရှားလော့ခ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါက... အနက်ရောင်လက်ပဲ။”

“ဒါ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါ မင်းကို ရှာစရာ မလိုတော့ဘူး။ မင်း အားသလား။ ငါ့အတွက် တစ်လလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလား။”

ရှားလော့ခ် ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပိုးတီကောင်တွေက အရသာ ရှိတယ်။ သူတို့က နံစော်ပြီး ဆွဲဆန့်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ကို ကျေနပ်အောင်လုပ်ဖို့ မလုံလောက်ဘူး။”

ကြီးမားသော ငန်းဖြူကြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို အတူတကွ ခေါက်ချိတ်ကာ ဘဲထီးအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း စကားပြောတာကို သတိထားရမယ်။ ငါက ဆောင်းတောင်ကုန်းမြို့မှာသာမက မြေအောက်လောကတစ်ခုလုံးမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံး၊ အရက်စက်ဆုံးနဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး သက်ရှိပဲ။ ငါ့ရဲ့ နှုတ်သီးက မင်း မွေးဖွားလာရတာကို နောင်တရအောင် ကိုက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒုက္ခပေးတဲ့ သက်ရှိတွေကို ငါ ကိုက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အထက်တန်းစားနတ်ဆိုး။ ဒီလိုမျိုး။”

ငန်းဖြူကြီး သူ၏ နှုတ်သီးကို အနီးရှိ အော့ခ်ထံသို့ ဆန့်တန်းကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ကိုက်ခဲလိုက်သည်။ အော့ခ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး တုန်လှုပ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိများ ငန်းကို ကြောက်လန့်စွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ အော့ခ်တစ်ဦးကမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေပြီး ဆီးအိုင်တစ်ခုပင် ပေါက်ကျနေ၏။

ငန်းဖြူကြီးက သူတို့ကို သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးကြောက်ရွံ့မှု ကို ပြန်လည်သတိရစေခဲ့သည်။

“အစာတိုင်းအတွက် ပိုးတီကောင်တွေ ပံ့ပိုးပေးတာအပြင် မင်းကို ငှားရမ်းဖို့ ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”

ရှားလော့ခ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံ ပေါ်သည်။

အနက်ရောင်လက် သူ၏ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ အတောင်ပံကို အသုံးပြု၍ ယူရေနီယံဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ပြောလိုက်သည်။ “သန့်ရှင်းပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ မြက်ခြောက်အသိုက်နဲ့ နေ့စဉ်ပြောင်းလဲပေးတဲ့ ရေတစ်ခွက်။ ဖိလိုက်ရင် ကျွစ်ကျွစ်မြည်တဲ့ အဝါရောင်ရာဘာဘဲရုပ်ပါတဲ့ စတုရန်းမီတာ ၅၀ ရှိတဲ့ရေကန်တစ်ခု။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့...”

ကြီးမားသော ငန်းဖြူကြီး မှိုပုံတိမ်တိုက်တစ်လုံး မှုတ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ညတိုင်း အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်တွေ နားထောင်နိုင်ရမယ်။”