လရောင်အောက်မှ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်ခြင်း (၃)

ယန်ကျွင်းဇဲက သူ၏အဖြေသည် ပြဿနာရှိနေသည်ကို သိလိုက်လေသည်။ နောက်ထပ်တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူသည် “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း” ကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

နောက်ပြန်ရစ်သည့်အချိန်က ကြာမြင့်ခြင်းမရှိပေ။ ထိုလူနှင့် ထူးဆန်းသောအရာတို့သည် ကျောချင်းကပ်လျက်၊ လက်ချင်းတွဲလျက်၊ အပေါ်ရှိ လပြည့်ဝန်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"ဒီညလကိုကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းစက်လှပလိုက်သလဲ!" ဟုဖန်နင်က စကားစလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကတိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး သေချာစဉ်းစားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊ "အင်း၊ လှပတယ်။ ဒီညရဲ့လက လှပရုံတင်မကဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ပေါ်လာမယ့်လတွေကလည်း ပိုပြီးလှပလိမ့်မယ်။"

သူ့စကားမဆုံးသေးမီပင် ပေါင်းစည်းခြင်း၏ ရင်းနှီးသောအာရုံက သူ့ထံသို့ တစ်ဖန်ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဖန်နင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ဖန်ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြန်သည်။

သူသည် နောက်ထပ်တစ်လှမ်းတောင် ဆက်မတိုးဝံ့တော့ပေ၊ မဟုတ်လျှင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် နာကျင်မှုများက ပြန့်နှံ့သွားလိမ့်မည်။

"နေဦး၊ ဒါလည်းမဟုတ်သေးဘူး။"

သူသည် နောက်ပြန်ရစ်ရန် ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်ရပြန်သည်။

ထိုလူနှင့် ထူးဆန်းသောအရာများသည် ကျောချင်းကပ်လျက်၊ လက်ချင်းတွဲလျက် လရောင်အောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံး စကားတစ်လုံးမှ မဆိုပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏စိတ်ထဲတွင် ဖန်နင်နှင့်သူ၏ စကားပြောဆိုမှုများကို ပြန်လည်သတိရရင်း လျင်မြန်စွာ တွေးတောနေသည်။

ပထမအကြိမ် ဖန်နင်က "ဒီညလကိုကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းစက်လှပလိုက်သလဲ" ဟု ပြောသောအခါ သူသည် အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ချီးကျူးခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဖန်နင်က ကြမ်းတမ်းပြီး နားဝင်ဆိုးသော ရယ်သံဖြင့်ရယ် မောလိုက်သည်၊ သို့သော် သူမသည် သူ့နှင့်ပေါင်းစည်းခြင်း မရှိပေ။ ထို့အစား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ထိုဝါကျကိုပင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဒုတိယအကြိမ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏အဖြေတွင် အတိတ်ကို ပြန်အမှတ်ရခြင်းများ ပါဝင်နေသော်လည်း ၎င်းက ဖန်နင်နှင့်ပေါင်းစည်းခြင်းကို ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောဆိုခြင်းက မသင့်တော်ပုံရသည်။ ဤအမျိုးသမီးအတွက် အတိတ်ကကောင်းမွန်သော အမှတ်တရများကို သူမ၏လက်ရှိဒုက္ခနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နာကျင်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

တတိယအကြိမ် ဖန်နင်က "ဒီညလကိုကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းစက်လှပလိုက်သလဲ" ဟုပြောသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲ၏အဖြေက အနာဂတ်အကြောင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ရှေ့ကိုမျှော်ကြည့်ရန် အကြံပေးခြင်းသဘော ပါဝင်နေသော်လည်း ဤအရာကလည်း ဖန်နင်ကို ကျေနပ်စေသောအဖြေ မဟုတ်ပေ။

ဤတုံ့ပြန်မှုသုံးမျိုးလုံးကို ရှောင်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သေချာစွာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် အတိတ်အကြောင်း၊ အနာဂတ်အကြောင်း မပြောနိုင်ပေ။ ဖန်နင် ပိုင်ဆိုင်ချင်သော လက်ရှိအချိန်သည် သူမက အလှပဆုံးဟု ယူဆသောအချိန် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"ဒီညလကိုကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းစက်လှပလိုက်သလဲ!" ဖန်နင်၏အသံက တစ်ဖန်ပြန်ထွက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လည်ချောင်းရှင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြောလိုက်သည်၊ "ဟုတ်တယ်၊ လှပတယ်။

လကလှပရုံတင်မကဘူး၊ ဒီအချိန်ကလည်း လှပတယ်။ ဒီညရဲ့ဒီအခိုက်အတန့်ကို ကိုယ်တစ်သက်လုံး အမှတ်ရနေမှာပါ။"

"ကျွန်မတို့အတူတူပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မင်းမှတ်မိသေးလား" ဖန်နင်က တစ်ဖန်ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မှတ်မိတယ်၊ အောင်ပြီ!" ယန်ကျွင်းဇဲသည် အတွင်းစိတ်မှနေ၍ ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ဖန်နင်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဤအခိုက်အတန့်ပင်ဖြစ်သည်။ အတိတ်၊ အနာဂတ်သည် အရေးမကြီးတော့ပေ။

"မှတ်မိတယ်၊ သေချာပေါက်မှတ်မိတာပေါ့။"

နောက်ပြောင်ကာ သူသည် တစ်နေ့တာလုံး ၎င်းကို အကြိမ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ရွတ်ဆိုခဲ့သည်၊ အစားစားနေစဉ်နှင့် အိမ်သာတက်နေစဉ်ပင် ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။ သူဘယ်လိုလုပ်မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။

သူ့အဖြေပြီးသည်နှင့် ဖန်နင်၏ဆံပင်မရှိတော့ဘဲ စိုစွတ်နေသောဦးခေါင်းသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ကို ညင်သာစွာ ဖိကပ်လိုက်သည်။

အေးစက်တောင့်တင်းသောအထိအတွေ့က ယန်ကျွင်းဇဲ၏စိတ်နှလုံးကို မအီမသာဖြစ်စေပြီး သူ့ကျောမွေးများထောင်ထလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဖန်နင်က မိမိကိုယ်ကိုယ်ပြောနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေးပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်၊ "ဒီကမ္ဘာကြီးက သေးငယ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ အရမ်းသေးငယ်လွန်းလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းကိုတွေ့နိုင်ပါစေလို့ပေါ့။"

ယန်ကျွင်းဇဲစိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ သူသည် အသံကိုတတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့အောင်လုပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကြီးပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ မင်းလက်ကိုကိုင်ပြီး အဆုံးထိမရောက်နိုင်ပါစေနဲ့လို့ပေါ့။"

ညင်သာသော လရောင်အောက်တွင်၊ နံစော်သောရေကန်ဘေးတွင်၊ အမှိုက်သရိုက်နှင့်ညစ်ပတ်မှုများ ပြည့်နေသော ပန်းခြံတစ်ခုတွင်၊ ထိုလူနှင့် ထူးဆန်းသောအရာတို့သည် ကျောချင်းကပ်လျက်၊ လက်ချင်းတွဲလျက် ချစ်စကားများကို ဖလှယ်နေကြသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤမြင်ကွင်းကို တည်းဖြတ်ပြီး အင်တာနက်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လျှင် သေချာပေါက် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အလှူငွေများက ပေါများလိမ့်မည်။ ထိုအခါ တန်ကျန့်ရီက ပထမဆုံး ဆယ့်ငါးစက္ကန့်ကိုသာ အခမဲ့ကြည့်ရှုခွင့်ပေးပြီး ငွေအများကြီးရရှိသွားနိုင်သည်။

ဤချစ်စကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်နှစ်ဖက်လုံး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူ့၏အေးစက်တောင့်တင်းသော လက်ဖဝါးကို ကိုင်ထားသောလက်က ရုတ်တရက် ပိုမိုခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဖန်နင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ခံစားမိသွားသကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဘက်မှ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ခြင်းက သူ့ထံသို့ အနည်းငယ် ပို၍နီးကပ်လာကာ ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူနှင့်ဖန်နင်က ခွဲခြား၍မရတော့သကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် ဖန်နင်သည် သူ့ထံသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာရုံသာဖြစ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲနှင့်လုံးဝပေါင်းစည်းသွားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို မဖန်တီးလိုက်ပေ။

"နောက်ထပ်ရော?" ဖန်နင်က စကားပြောလိုက်သည်၊ သူမ၏အသံက နားဝင်ဆိုးပြီး ထူးဆန်းကာ ဖော်ပြမရသော နူးညံ့မှုတစ်ခုဖြင့် ရောစပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပြီ၊ နောက်တစ်ခုက..." ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း အနည်းငယ်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်၊ "တောင်တွေပြိုပျက်ပြီး ပင်လယ်တွေခြောက်ခန်းသွားမယ့် ကတိစကားတွေကို၊ နောက်ဘဝအကြောင်းတွေကို၊ ထာဝရအကြောင်းတွေကို ကိုယ်မလိုချင်ဘူး။ ကိုယ်လိုချင်တာကတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ၊ စက္ကန့်တိုင်းမှာ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိနေတာကိုပဲ။"

ပြီးဆုံးသွားချေပြီ။

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တာဝန်၏ အရိပ်အမြွက်အရ သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ ဖန်နင်ကို မူလကတိစကားပေးရန်သာဖြစ်ပြီး ထိုတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အစောပိုင်းအဆင့်တွင် သူသေချာပြင်ဆင်ထားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ကြိုတင်၍ လုံလောက်သော အရိပ်အမြွက်များကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် ဘာမှမသိဘဲ ထွက်ပေါက်မရှိ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သူသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြစ်နေစဉ်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့ကျောနှင့် ဖန်နင်၏ကျောဖိကပ်နေသည့်နေရာမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောအာရုံက ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် လုံးဝတုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းထုံကျဉ်သွားပြီး သတိပျောက်ဆုံးသွားကာ အသက်လက္ခဏာများက လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်စပြုလာသည်။

[ပိုင်ရှင်သည် သေလုမြောပါးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်၊ "သေလုမြောပါးအခြေအနေတွင် အလိုအလျောက်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း" ကို စတင်လိုက်ပြီ၊ ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်အမှတ် ၅၀၀ ကို အသုံးပြုထားသည်]

ရင်းနှီးသောအာရုံတစ်ခုက သူ့စိတ်နှလုံးထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်လာပြီး အစတွင် သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး မကြာမီတွင် သူသည် ပြန်လည်မြင်နိုင်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖန်နင်နှင့် ကျောချင်းကပ်ပြီး လက်ချင်းတွဲလျက် အတူတကွ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏နောက်ဆုံးကတိစကားမတိုင်မီက သူမှတ်မိနေသည့်အရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်သောလျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကိုချက်ချင်းသတိမေ့သွားစေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုသို့ထူးဆန်းသော လျှပ်စစ်ရှော့ခ်ဖြင့် သူ့ကိုတိုက်ခိုက်နိုင်သူမှာ သူ့ကျောနှင့်ဖိကပ်နေသော အမျိုးသမီးသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါ တစ်ခုခုမှားပြောမိတာလား?!"

သေလုနီးပါးတစ်ကြိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လက်ရှိအနေအထားတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေခဲ့ပြီး နောက်ထပ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမျှ မလုပ်ဝံ့တော့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ကျန်းဟောင်ထံမှ ကြားခဲ့သော ချစ်စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သေချာ နှိုင်းယှဉ်နေသည်။

မှားယွင်းစရာမရှိပေ။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းသေးငယ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်၊ အရမ်းသေးငယ်လွန်းလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းကိုတွေ့နိုင်ပါစေလို့ပေါ့။" ဖန်နင်က တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အလိုအလျောက်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းက သူ့ကို ဤအချိန်သို့ ပြန်ခေါ်သွားကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူ၏လည်ချောင်းရှင်းပြီး စဉ်းစားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကြီးပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။

အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ မင်းလက်ကိုကိုင်ပြီး အဆုံးထိမရောက်နိုင်ပါစေနဲ့လို့ပေါ့။"

ဤဝါကျတွင် ဘာမှားယွင်းမှုမှ မရှိပေ။ ယခုမူ သူပြောခဲ့သော နောက်ဆုံးဝါကျတွင် ပြဿနာရှိနေပုံရသည်။

"နောက်ထပ်ရော?" အရင်ကအတိုင်း ခဏတာရပ်နားပြီးနောက် ဖန်နင်က တစ်ဖန်ပြန်မေးလိုက်သည်။

"လာပြီ။" ယန်ကျွင်းဇဲသည် နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူစိုးရိမ်သောအခါတွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော အမူအရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးတိုင်းကို အပြင်းအထန်ပြန်လည်စဥ်းစားပြီး တစ်ဝက် တစ်ပျက်ပြောလိုက်သည်၊ "တောင်တွေပြိုပျက်ပြီး ပင်လယ်တွေခြောက်ခန်းသွားမယ့် ဆုတောင်းတွေ..."

ဤတစ်ပိုင်းကို ပြောပြီးနောက် သူသည် ရပ်လိုက်ပြီး မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမှ သတိမထားမိပေ။

ဒီဝါကျမဟုတ်ဘူး။

ထို့နောက် သူဆက်ပြောသည်၊ "နောက်ဘဝအကြောင်း ဆုတောင်းတွေ..."

ထူးခြားမှုမရှိသေးပေ။

ဒါလည်း ဒီဝါကျမဟုတ်ဘူး။

"ထာဝရအကြောင်း ဆုတောင်းတွေ၊ အဲဒါတွေဘာတစ်ခုမှကို ကိုယ်မလိုချင်ဘူး..."

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သတိထားပြီး တစ်ဖန်ပြန်ရပ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူခုနကကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သောတိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်ပြန်လှည့်အမျိုးသမီးက သူ့ကိုရုတ်တရက် ကိုက်လိုက်ချိန်နှင့် သိပ်မကွာခြားကြောင်း သူသိသည်။ ဤသို့တိုတောင်းသောအကွာအဝေးတွင် တိုက်ခိုက်မှု၏အမြန်နှုန်းနှင့် အားကြောင့် သူသည် အချိန်မီ တုံ့ပြန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာမှာ "သေလုနီးပါးအခြေအနေတွင် အလိုအလျောက်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း" ကို အားကိုးရန်သာဖြစ်သည်။

သူ့နောက်မှဖန်နင်သည် မလှုပ်မယှက်ကျန်နေခဲ့သည်။

"ဒါလည်း မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ်။" ယန်ကျွင်းဇဲသည် တွေဝေသွားပြီး ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏နောက်ဆုံးဝါကျကို ထပ်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ အကြောင်းမှာ အရင်က စကားလုံးတစ်လုံး မှားသွားခဲ့သလားဟု တွေးလိုက်မိ၍ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်လိုချင်တာကတော့ စက္ကန့်တိုင်းမှာ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ၊ ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ရှိနေတာကိုပဲ။"

သူ့စကားမဆုံးသေးမီပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူလဲကျတော့မည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖန်နင်၏ကျောသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ကပ်စေး စေးအရည်များစွာ ထွက်လာကာ သူတို့နှစ်ဦး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖိကပ်လိုက်လေသည်။