လရောင်အောက်မှ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်ခြင်း (၅)

ကျန်းဟောင်ကတစ်ကြိမ် လိမ်ညာဖူးသည်ဖြစ်သောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုလူငယ်အပေါ်၌ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို လုံးဝပုံမအပ်ခဲ့ပေ။

ယခု သူ့တွင် ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် အမှတ် ၂၇၀၀ ခန့် ကျန်ရှိနေသည်။ ယခင်ကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းတူတွင် ပြဿနာရှိနေသေးပါက ယင်းသည် ကျန်းဟောင်၏အမှားသက်သက် မဟုတ်နိုင်ပေ။ ထိုလူသည် ယခင်က သူ၏ကတိစကားကို အမှန်တကယ် မမှတ်မိနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထိုအခြေအနေတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် "သေလုမြောပါးအခြေအနေတွင် အလိုအလျောက်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း" ကို နောက်တစ်ကြိမ် စတင်နိုင်သေးပြီးနောက် သူသည် ပထမဆုံးခရိုင်ရှိ ပန်းခြံလမ်းဆိုင်းဘုတ်ကို မမြင်ရသေးသည့်အချိန်သို့ ပြန်သွားပြီး ဤတာဝန်ကို ဆက်မလုပ်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာသည် သူပြုလုပ်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

ရေပန်းကန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရေပန်းကန်၏အလယ်ဗဟိုကို ကျောပေးကာ လရောင်အောက်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်သည်။

ယခင်က အတွေ့အကြုံရှိထားသည်ဖြစ်ရာ ဖန်နင်ပေါ်လာရန် အချိန်အနည်းငယ်စောင့်ရမည်ကို သူသိသည်။

၈ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရေကန်အလယ်မှ ရေလှုပ်ရှားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း... ရောက်လာ... ပြီ" ဟူ၍ ကြမ်းတမ်းပြီး ထူးဆန်းသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်ရောက်လာပြီ" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်။

သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ ကင်မရာတွင် တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေသော ပိန်သွယ်သည့်ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုက ရေထဲမှ ကုန်းထွက်လာသည်ကို ဖမ်းယူမိပြီးနောက် ရေများ၊ သစ်ရွက်များနှင့် အမှိုက်အိတ်များက အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားကာ ဓာတ်လိုက်ပြီးနောက် သတ္တုသဏ္ဌာန်ဖြစ်နေသော ဖန်နင်၏ကိုယ်ထည်ကို မြင်ရသည်။

ရေကန်ထဲတွင် ခဏတာရပ်နေပြီးနောက် ဖန်နင်သည် သူမ၏ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားကာ ကင်မရာရှိရာသို့ တောင့်တင်းစွာ လျှောက်လာလေသည်။

တစ်လှမ်းချင်းစီ ရေကိုဖြတ်ကျော်ကာ သူမသည် ရေကန်အစွန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကင်မရာ၏ရှုထောင့်တွင် ဆံပင်မရှိဘဲ တစ်ကိုယ်လုံးမည်းနက်နေသော ဦးခေါင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရပြီး ပုံပျက်နေသောမျက်နှာအစိတ်အပိုင်းများအားလုံးက ကပ်နေကာ အပေါ်နှုတ်ခမ်းနှင့်အောက်နှုတ်ခမ်းတို့က ပိတ်နေသကဲ့သို့ရှိပြီး ခွဲလိုက်သောအခါ စေးကပ်သောအရည်များ အများအပြားကို ထုတ်လွှတ်သည်။

ထို့နောက် ဖန်နင်သည် ရေကန်ကိုကျော်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲထံသို့ လျှောက်လာသည်။

မကြာမီတွင် သူမ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးသည် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ကျောနှင့် အနီးဆုံးသို့ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ ကင်မရာနှင့်လည်း နီးကပ်လာသည်။

သူမသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ပခုံးကို ထိချင်ပုံရသည်။

ကင်မရာ၏ထောင့်မှနေ၍ သူမ၏လက်ပတ်နာရီ၊ မည်းနက်နေသောနာရီသည် သူမ၏အရေပြားနှင့် ကြွက်သားထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီတွင် ဖန်နင်သည် သူမ၏လက်ကိုအောက်သို့ချကာ လှည့်ပြီး ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ ကွဲအက်နေသော လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲ၏လက်များကို နောက်ဘက်မှနေ၍ ကိုင်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ထပ်ကြိုးစားကြည့်ရအောင်" ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့ကျောတွင် အေးစက်စက်စားမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖန်နင်၏ကျောသည် သူ့ကျောနှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်။

အချိန်က ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်သည် အချိန်အကြာကြီးကြာလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယန်ကျွင်းဇဲသိသည်။ ဖန်နင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်အကြာကြီးကြာမှ တွေ့ရှိခဲ့ရသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှစ်သိမ့်မှုကို ခံစားရရန် လိုအပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဤပုံစံအတိုင်း ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် စောင့်နေကြသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက ယန်ကျွင်းဇဲသည် အခြေအနေနှင့် ပိုမိုအံဝင်ခွင်ကျဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေးအာက သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် မကြာခဏလှဲလျောင်းတတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လက်ရှိသတ္တဝါက ပို၍ကြောက်စရာကောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းပြီး မည်သည့်အချိန်မဆို သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူနိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြေခံအားဖြင့် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်ကြသည်။

ဤတစ်ဦးက ပို၍သာ ကြီးမားနေသည်။

ဖန်နင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်သည်၊ "ဒီညလကိုကြည့်ပါဦး၊ ဘယ်လောက်တောင် ဝိုင်းစက်လှပလိုက်သလဲ!"

ဤအရာသည် လွယ်ကူသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို ကိုယ်တိုင်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းနှစ်ကြိမ်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ လှပတယ်၊ လကလှပရုံတင်မကဘူး၊ အချိန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း လှပတယ်၊ ဒီညရဲ့ဒီအခိုက်အတန့်ကို ကိုယ်အမြဲတမ်း အမှတ်ရနေမှာပါ။"

"ကျွန်မတို့တစ်ချိန်က အတူတူပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို မင်းမှတ်မိသေးလား" ဟု ဖန်နင်ကမေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်မှတ်မိတယ်" ယန်ကျွင်းဇဲ၏အသံက အလွန်ညင်သာသည်။

လရောင်အောက်ရှိ မရေရာသောလေထု၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ သူ့နောက်မှ ကြက်သီးထဖွယ် အမျိုးသမီးကြောင့်ဖြစ်စေ သူသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းဟောင်၏ဇာတ်ကောင်စရိုက်အတိုင်း ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားရမိသည်။

သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ "လရောင်အောက်မှ ပုံရိပ်ထင်ဟပ်ခြင်း" ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သူ့နောက်မှဖန်နင်နှင့် အလွန်နီးကပ်သောကြောင့် လရောင်အောက်ရှိ ၎င်းတို့၏ထင်ဟပ်နေသောပုံရိပ်များသည် ဖောင်းကားနေသည်။

လမ်းခွဲရန်မလိုလားသော စုံတွဲတစ်တွဲကဲ့သို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပုံရသည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းသေးငယ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်၊ အရမ်းသေးငယ်လွန်းလို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းကိုတွေ့နိုင်ပါစေလို့ပေါ့။"

ဖန်နင်သည် သူမ၏ချစ်စကား၏ ပထမစာကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

ကြမ်းတမ်းပြီး ထူးဆန်းသောအသံသည် ညင်သာသောစကားလုံးများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သူမစကားပြီးဆုံးပြီး ခဏတာရပ်နားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒီကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကြီးပါစေလို့ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။ အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ မင်းလက်ကိုကိုင်ပြီး အဆုံးထိမရောက်နိုင်ပါစေနဲ့လို့ပေါ့။"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖန်နင်သည် နောက်သို့အနည်းငယ်တိုးလိုက်ပြီး သူမ၏မည်းနက်တောင့်တင်းသောကျောစိုစိုကို ယန်ကျွင်းဇဲ၏ကျောနှင့် ပို၍ပင်ဖိကပ်စေသည်။

"ပြီးတော့?"

"ဟူး။" ယန်ကျွင်းဇဲသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းထဲတွင် အဖြေကို ထပ်မံလေ့ကျင့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောလိုက်လေသည်၊ "ပင်လယ်တွေခြောက်ခန်းပြီး ကျောက်တုံးတွေဆွေးမြည့်သွားမယ့်အ

ကြောင်း၊ နောက်ဘဝအကြောင်း၊ ထာဝရအကြောင်းတွေ ကိုယ်မလိုချင်ဘူး။ ကိုယ်လိုချင်တာက... နောက်တစ်စက္ကန့်တိုင်း... မင်းကိုယ့်ဘေးနားမှာရှိနေတာကိုပဲ။"

သူပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နောက်ပြန်ရစ်ရန် ချက်ချင်းပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယခင်က "သေလုမြောပါးအခြေအနေတွင် အလိုအလျောက်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း" တွင် သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ဖန်နင်ကြောင့် ချက်ချင်းသေဆုံးခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူအဖြေမှားသွားလျှင် နောက်ပြန်ရစ်ခြင်းကို တစ်ဆင့်စောပြီး အသုံးပြုရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဖန်နင်၏ချက်ချင်းသတ်ခြင်းကို သူကျော်ဖြတ်နိုင်မည်မဟုတ်လျှင် သူက ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ဤတစ်ကြိမ်သူ၏အဖြေသည်... မှားနေသေးသည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့်ဖြစ်ပေသည်။

အလွန်အမင်းသတိရှိနေခြင်း၊ သံသယဝင်နေခြင်းနှင့် တွေဝေနေခြင်းတို့က သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ရုတ်တရက်ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်နင်က သူ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည်မှာ ရုတ်တရက်လျော့ရဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့ကျောပေါ်ရှိ ဖိအားများပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့ကိုယ်နှင့်ဖိကပ်နေသောခန္ဓာကိုယ်က နောက်သို့ဆုတ်သွားသည်။

ဖန်နင်၏အသံက အခြားကမ္ဘာမှ နူးညံ့မှုဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ "လှည့်လိုက်။"

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လန့်သွားသည်။

သူသည် စာမေးပွဲကို အောင်သွားပုံရသည်။ ကျန်းဟောင်ပြောတာ မှန်ပေသည်။

နောက်ဆုံးကတိက အမှန်တကယ်မှန်ကန်သည်၊ မဟုတ်လျှင် ဖန်နင်သည် သူ့ကိုလွှတ်ပေးပြီး လှည့်ခိုင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ဒီလိုမျိုးပဲ လှည့်လိုက်ရမှာလား? မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်လျှင် သူမက သူ့ကိုမှတ်မိသွားပြီး သူက ကျန်းဟောင်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ဤအရာသည်စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုဖြစ်သည်မှာသိသာနေပေသည်။

ထူးဆန်းသောသတ္တဝါ၏စွဲလမ်းမှုက ပြင်းထန်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် သေဆုံးခြင်းမတိုင်မီက တွေးခေါ်မှုနှင့် အပြုအမူပုံစံများကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဖန်နင်သည် ကျန်းဟောင်အပေါ်၌ စွဲလမ်းမှုမရှိသေးကြောင်းကို အာမခံနိုင်စရာမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့ရုပ်ရည်သည် သူမ၏နောက်ဆုံးစွဲလမ်းမှုဖြစ်ခဲ့လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

"လှည့်ရမလား၊ မလှည့်ရဘူးလား" ယန်ကျွင်းဇဲသည် တွေဝေနေသည်။ "ဒါက သူမရဲ့နောက်ဆုံးတောင်းဆိုချက်ဖြစ်နိုင်

တယ်။ လှည့်ကြည့်ပြီး သူမက တစ်ခုခုထူးဆန်းနေတယ်လို့ သတိထားမိရင် ငါနောက်ပြန်ရစ်ပြီး တခြားဖြေရှင်းနည်းကို စဉ်းစားကြည့်မယ်။"

ယေဘုယျအားဖြင့် သူသည် ကနဦးကတိစကားကြောင့် ဖန်နင်၏ချက်ချင်းသတ်ခြင်းကို ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်လျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် လှည့်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖန်နင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူသည် ခြေထောက်များကိုရွှေ့ကာ ထိုနေရာတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမျက်နှာမူထားသော ဖန်နင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် သူ့ပခုံးပေါ်ရှိ ကင်မရာကိုလည်း ဖန်နင်ကိုမျက်နှာမူအောင် လှည့်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိဖန်နင်သည် လှပသောခန္ဓာကိုယ်ရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနိုင်သည်။ သူမသည် ပိန်သွယ်ရုံသာမကဘဲ အတော်လေးလည်းအရပ်ရှည်ပြီး ကျောချင်းကပ်ရပ်နေစဉ် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အရပ်မတိမ်းမယိမ်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤသို့လှည့်လိုက်သောအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူအလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ခဲ့မိသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်နင်၏မျက်လုံးများသည် ပျောက်ကွယ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် စိတ်ချသွားခြင်းမရှိပေ။

သူမ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကြည့်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုကိုမှ မရပေ။

"မျက်မမြင်သရဲ... "

"ကျွန်မကို ရှင်မချစ်တော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်" ဖန်နင်၏နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ်ဟသွားပြီး အသံကြမ်းကြီးဖြင့် ပြောလိုက်‌လေသည်။

သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကြားတွင် စေးကပ်နေသောအညစ်အကြေးများစွာကို မြင်နိုင်သည်။

"အင်း" ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်ပြီး အော့အန်ချင်စရာကောင်းသောမြင်ကွင်းကို ရှောင်ရှားရန် သူ့အကြည့်ကိုရွှေ့လိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ရှင်ကို မလွှတ်နိုင်သေးဘူး" ဟု ဖန်နင်က ထပ်ပြောသည်၊ "ရှင် ကျွန်မကို အဖော်ပြုပေးနိုင်မလား?"

"ကိုယ့်က အခုမင်းကို အဖော်ပြုနေတာပဲ" ယန်ကျွင်းဇဲသည် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလိုချင်တာက... နောက်တစ်စက္ကန့်တိုင်း... ရှင်ဘေးနားမှာရှိနေတာကိုပဲ။”