ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆိုခြင်း

လိုက်ကာရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေသော ချန်ကျင်းထင်သည် မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုမှ ရှိပုံမရပေ။

သူသည် ယခုလေးတင် ဤအိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ထိုအတောအတွင်း ဤအမျိုးသမီးသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ လူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောက်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါဖြင့် ရပ်နေသော်လည်း ချန်ကျင်းထင်သည် တုန်လှုပ်ပုံမရပေ။

သူသည် အတော်လေး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အက်ပ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီးနောက် သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဆက်ထိုင်နေပြီး ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ဖုန်းကို ကောက်ယူ၍ နံပါတ်တစ်ခုသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ဖုန်းဝင်သွားသည်။

“ဟဲလို၊ အယ်ဒီတာတန်” ဟု ချန်ကျင်းထင်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

“အင်း၊ ကျင်းထင်၊ ဟဲလိုပါ” ဟု တန်ကျန့်ရီ၏ အသံက ထွက်လာသည်။

“‘ညခရီးသည် ခွေးပေါက်လေး’ လို့ခေါ်တဲ့ တစ်ယောက်ကို ခင်ဗျားပဲ တာဝန်ယူထားတာလား” ဟု ချန်ကျင်းထင်က မေးချလိုက်သည်။

တန်ကျန့်ရီက ခဏတာတွေဝေသွားပြီးနောက် “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဪ၊ သူ့ကို ဆက်သွယ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းချင်ပါတယ်” ဟု ချန်ကျင်းထင်က ပြောသည်။

“သူ့ဗီဒီယိုတွေက တော်တော်ကောင်းတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော် သူ့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်ပါတယ်”။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့လား” ဟု တန်ကျန့်ရီက အနည်းငယ်အံ့သြသွားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ချန်ကျင်းထင်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။ “ခင်ဗျားသိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်က နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့တွေ အများကြီးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။

‘ညခရီးသည် ခွေးပေါက်လေး’ သာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ဒီမှာ အရေးကြီးတဲ့ ထူးဆန်းမှုနေရာတော်တော်များများကို မစူးစမ်းရသေးပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ရပါတယ်”။

“အဲ့ဒါကိုတော့ သူ့ကို မေးကြည့်ရဦးမယ်” ဟု တန်ကျန့်ရီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

“သတင်းကောင်းကို စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်” ဟု ချန်ကျင်းထင်က ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။

ထိုအတောအတွင်း နံရံအနီးရှိ မြေအိုးတန်းများထဲမှ အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အိုးတစ်လုံးသည် အထဲမှ တစ်ခုခုက တွန်းနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်။

ချန်ကျင်းထင်သည် ထိုအိုးကို ကြည့်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပြုံးလိုက်ပြီး “စောစောထွက်လာချင်နေပြီလား” ဟု သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့လား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အနည်းငယ်အံ့သြသွားသည်။

“ချန်ကျင်းထင်” ဟုခေါ်သော လူတစ်ဦးက သူ၏ဗီဒီယိုတွင် မှတ်ချက်ပေးပြီးသည်နှင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းတွင် ဤလူသည် တန်ကျန့်ရီမှတစ်ဆင့် ဖိတ်ကြားချက်ပို့လာမည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

“မှန်ပါတယ်” ဟု တန်ကျန့်ရီက ရှင်းပြသည်။ “ချန်ကျင်းထင်က ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ အတော်လေး နာမည်ကြီးပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စ အစီအစဉ်တင်ဆက်သူတစ်ဦးပါ။ အင်တာနက်အသုံးပြုသူအများစုက သူ့ကို သခင်လေးထင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ ဒီလူက သူဌေးအများအပြားနဲ့ လုပ်ငန်းဆက်ဆံရေးရှိပြီး သူဒီလူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့တွေက တော်တော်လေး လှုပ်ရှားနေပါတယ်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်၊ သူက ကျွန်တော်တို့ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ တော်တော်လေး အင်အားကြီးသူပါ။ သူဌေးတောင် သူ့ကို မထိရဲဘူး”။

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က တခြားသူတွေနဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လေ့မရှိ

ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွေ့အကြုံရှိပြီး

နောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သာမန်လူများနှင့် နတ်ဆိုးများအား ရှာဖွေခြင်းဟူသော အယူအဆကို မနှစ်သက်တော့ပေ။

တခြားသူများက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများဆိုလျှင်တော့ ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဤလူများသည် နတ်ဆိုးများအား ရှာဖွေခြင်းတွင် အတွေ့အကြုံရှိရုံသာဖြစ်ပြီး သာမန်လူများသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

တန်ကျန့်ရီသည် ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် ခဏတာရပ်တန့်သွားပြီးနောက် “သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာလား။ သူတို့တင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေက အရမ်းလူကြိုက်များတယ်။ မင်းသာ သူတို့နဲ့ အတူတူလုပ်မယ်ဆိုရင် ဗီဒီယိုတွေရဲ့ လူကြိုက်များမှုက ပိုပြီးမြင့်တက်လာမယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ဗီဒီယိုဝယ်သူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငွေပေးချေရတဲ့ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ တိုက်ရိုက်ဖော်ပြတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါက တော်တော်လေး များပြားတဲ့ ပမာဏဖြစ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ဆက်၍ငြင်းဆန်သည်။ “ကျွန်တော်က တခြားသူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး”။

“မင်းအရင်တုန်းက တစ်ခါပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖူးတယ်မလား။ မင်းအတန်းဖော်နဲ့လေ” ဟု တန်ကျန့်ရီက သူ့ကို သတိပေးကာ ဇွဲမလျှော့ဘဲ ပြောသည်။

“တစ်ခါပဲရှိခဲ့တာပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးလျက်ပြန်ပြောသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နံရံကိုဖောက်ရန်မလိုပါက သူသည် ကျိုးတာ့လီကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျိုးတာ့လီက အလွန်ကြောက်တတ်သည့်အတွက် ပေါင်ကျယ်နှင့် ကျန်းရွီရှင်းတို့ မပါလာပါက သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ ပေါင်ကျယ်ကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရန် လိုအပ်သည့်အတွက် ယာယီရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အရာအားလုံးသည် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုအတွေ့အကြုံက ယန်ကျွင်းဇဲကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူနှင့်မှ မဟုတ်လျှင် သာမန်လူများနှင့် နတ်ဆိုးများအား ရှာဖွေခြင်းကို ထပ်မံမလုပ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်စေခဲ့သည်။

တန်ကျန့်ရီသည် ခဏကြာအောင် ဆက်လက်စည်းရုံးခဲ့သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သိသောအခါ သူသည် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် တန်ကျန့်ရီသည် ချန်ကျင်းထင်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဪ၊ သူက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့မှာ မပါဘူးတဲ့။ အင်း၊ ကောင်းပြီ၊ ဘာမှမရှိပါဘူး”။

ချန်ကျင်းထင်သည် ပြုံးနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သော်လည်း စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဟန် မရှိပေ။ သူသည် အိပ်ရာမှ ထကာ အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ပြီး ဖိနပ်စီးကာ မြေအိုးတန်းများ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

အနီရောင်အဝတ်စအဖုံးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော အိုးသည် ယခုအခါ မကြာခဏ လှုပ်ရှားနေသည်။ အထဲမှ တစ်ခုခုက ထွက်လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုအိုးကိုကြည့်ရင်း ချန်ကျင်းထင်သည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ “အချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်”။

လက်တစ်ဖက်က လှမ်းပြီး အနီရောင်အဝတ်စအဖုံးကို ဖယ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အပြာရောင်အငွေ့တစ်ခုသည် အိုးထဲမှ ထွက်လာပြီး လေထဲသို့ အရိပ်အမြွက်မျှပင်မကျန်ဘဲ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနံ့ဆိုးတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လာပြီး ပုပ်သိုးပြီး ညှိုးနွမ်းနေသည့် အနံ့တစ်ခုဖြင့် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချန်ကျင်းထင်သည် အဖုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ရွှံ့ထဲတွင် မွှေနှောက်နေသည့် အသံများနှင့် ဆင်တူသောအသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့သြခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းပုံစံ ပေါ်လာသည်။

သူသည် အိုးထဲမှ တစ်ခုခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲတွင် အပြာရောင်အရေခွံရှိသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ အိုးထဲမှ ထွက်လာသော ထူးဆန်းသောသတ္တဝါသည် ငါးနှစ်သားအရွယ်အထိ သိသိသာသာ ကြီးလာပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသည်။

အသံမထွက်ဘဲ ချန်ကျင်းထင်က လွှတ်လိုက်သောအခါ ကလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် ကျလာသည်။ သူသည် တစ်ဖက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ့ကိုယ်မှ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အပြာရောင်အရည်များ ဆက်လက်ယိုစီးနေသည်။ မျက်လုံးပေါက်များမှလည်း အပြာရောင်အရည်များ စီးကျနေပြီး မျက်သားဖြူဖြူများသာရှိနေသည်။

“အိုးက အခု လွတ်သွားပြီ” ဟု ချန်ကျင်းထင်က တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော ကလေးကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာအောက်တွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နေသည့်အဖြူရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်

ထားသည့် အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး “အခု မင်းအလှည့်ပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ညစာစားပြီးနောက် အိမ်ရှိဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း တီဗီကြည့်နေစဉ် ကျိုးတာ့လီ၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြေဆိုရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည် — ကျိုးတာ့လီ၏ ရယ်သံက ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဘာမှမပြောဘဲ “ဟားဟားဟားဟား” ဟူသော အသံများသာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဂုဏ်ပြုပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်ကာ တီဗီကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

ကျိုးတာ့လီမှာ ကြောင်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးက ဆက်ရှိနေကာ ဆွံ့အသွားလေသည်။

ဖုန်းက ခဏအကြာတွင် တစ်ဖန်ပြန်မြည်လာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းဖြေလိုက်သောအခါ ကျိုးတာ့လီက ဒေါသတကြီးဖြင့် “ဘာလဲကွာ၊ ငါ ခဏပဲရယ်တာ၊ ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူး၊ ဘာအတွက် ဂုဏ်ပြုတာလဲ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ပြန်ဖြေသည်မှာ “မင်းရဲ့စရိုက်ကို ငါသိတာပေါ့၊ ဝမ်းသာစရာတစ်ခုခု ဖြစ်မှသာ အခုလို အရူးလို ရယ်မှာမဟုတ်ဘူးလား။

ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ မင်းကို အဲ့လောက်ပျော်ရွှင်စေနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက တျန်မန်အားကစားသိပ္ပံမှာ ဝင်ခွင့်ရတာပဲပေါ့”။

“မှန်တယ်!” ကျိုးတာ့လီသည် ယန်ကျွင်းဇဲ မည်မျှ ဉာဏ်ကောင်းသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ငါတို့အတွက “နှင်းဆီဘား’ မှာ နေရာဘွတ်ကင်လုပ်ထားတယ်၊ ရင်းနှီးတဲ့အတန်းဖော်အချို့ပဲ။ ပေါင်ကျယ်နဲ့ ကျန်းရွှေရှင်းလည်း လာမယ်။ အမြန်လာခဲ့၊ ငါတို့ ပျော်ပွဲကျင်းပနိုင်ဖို့ပေါ့! ငါတို့ နောက်မှ အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် ကားသီးသန့်လည်း ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတယ်။ ခဏ‌ပျော်ပြီး ကိုးနာရီလောက်မှာ ပြန်ကြမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖုန်းကို သူ့နားမှ အနည်းငယ်ခွာလိုက်ပြီး ဆိုဖာမှ ထိုင်လိုက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ရာသီဥတုက တော်တော်ကောင်းတယ်နော်။

လရောင်အောက်မှာ ကြယ်တွေ ပြန့်ကျဲနေတာပဲ”။

“ဟုတ်တယ်၊ ရာသီဥတုက တကယ်ကောင်းတယ်” ဟု ကျိုးတာ့လီက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်။ ငါမလာတော့ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ဖုန်းချလိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူသည် ထပ်မံ၍ ဖုန်းခေါ်လာသည်၊ “ဟေ့ ကျွင်းဇဲ၊ မင်းအကြောင်းပြချက်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း ယုတ္တိရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တော့ ပေးပါကွာ! ‘အရမ်းကောင်းတဲ့’ ရာသီဥတုဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်း ဘယ်လိုရာသီဥတုကို စောင့်နေတာလဲ၊ မိုးသည်းသည်းရွာတာလား၊ မိုးသီးကြွေတာလား”။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက လက်လျှော့သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်၊ “မင်းတို့ ပျော်ရအောင် သွားကြ။ ငါတကယ်မလာတော့ဘူး”။

“မင်း၊ ငါဆိုလိုတာက...” ဟု ကျိုးတာ့လီက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကန့်ကွက်ပြောဆိုသည်။ “ပေါင်ကျယ်က မင်းလာမယ်ဆိုတာ ကြားပြီး အခုတလော မင်းကို အကူအညီတောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့အတွက် ဆွေမျိုးအချို့ကိုတောင် ဖိတ်လိုက်သေးတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုပဲ ချန်ထားခဲ့တော့မှာလား”။

“ဪ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက တစ်ဖန်ပြန်၍ ပိုမိုမတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိလေတော့သည်။