လရောင်အောက်မှ ထီးဆောင်းထားသောလူ

ပေါင်ကျယ်သည် ယခုတစ်ကြိမ် သူမ၏ဆွေမျိုးများကို ခေါ်လာသည့်အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားပြောခဲ့သည့်အရာနှင့် ပတ်သက်နေမည်မှာ သေချာနေပေသည်။

သူမ၏ဆွေမျိုးအိမ်တွင် တစ်ခုခု မူမမှန်ဖြစ်နေသောကြောင့် သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို လာကြည့်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ အကူအညီသည် အကျိုးခံစားခွင့်မရှိဘဲ တောင်းဆိုခဲ့သည့် အကူအညီမဟုတ်ခဲ့ပါ။

ကျောင်းနေဖက်ကောင်းတစ်ဦးက အကူအညီတောင်းလာသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု သူသိရှိလာပါက ငြင်းရန် အကြောင်းပြချက်ကို ရှာဖွေနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ငွေပေးချေမှုအခြေအနေကို ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် သူ ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက်မရှိတော့ပေ။

ဤကမ္ဘာသည် ယန်ကျွင်းဇဲ မွေးဖွားခဲ့သည့် ကမ္ဘာနှင့် မတူပေ။ ထူးဆန်းမှုများ ဖြစ်ပွားလာခြင်းမရှိမီတွင် အရာအားလုံးသည် အခြေခံအားဖြင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် အရာများစွာနှင့် စည်းမျဉ်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ဟွားယင်းမှ “မဟာမြို့တော်”အမည်ဖြင့် တစ်ချိန်က လည်ပတ်ခဲ့သော လောင်းကစားလုပ်ငန်းကို ထူးဆန်းမှုများ ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင် ပိတ်ပစ်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူများသည် အသက်ရှင်နေထိုင်ရေးနှင့် နေ့စဉ်ဘဝပြဿနာများကိုသာ အာရုံစိုက်လာခဲ့ကြပြီး လောင်းကစားအတွက် အချိန်မရှိတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ အဓိကမြို့ကြီးများသည်ပင် ထူးဆန်းမှုဖြစ်စဉ်များကို မည်သို့ထိရောက်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်ကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။ မြို့ကြီးများက အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ချက်အချို့သည် သူတို့၏ ဖြေရှင်းရန်ကြိုးစားမှုများ၏ အဓိကအာရုံစိုက်ရာများ ဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အမြတ်အစွန်းရစေမည့် လမ်းကြောင်းတိုအချို့ကို ရှာဖွေရန် အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို အသုံးပြုရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ၎င်းသည် လွယ်ကူပုံမရတော့ပေ။

ဥပဒေချိုးဖောက်ရန် အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို အသုံးမပြုပါက အမြတ်ရရှိရန် ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းပါးသည်။ ထိုအရာကို သူ လုံးဝမလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဤကမ္ဘာနှင့် လိုက်လျောညီထွေနေနိုင်ရန် တရားဝင်ငွေရှာရန်နှင့် ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်ကို စုဆောင်းရန် အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်းကို ထိရောက်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် နတ်ဆိုးရှာဖွေခြင်းသည် လူတိုင်း၏အာရုံစိုက်မှုသည် ထူးဆန်းမှုဖြစ်စဉ်များပေါ်တွင် အာရုံစိုက်နေသည့် ယခုအချိန်တွင် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရန် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ကနဦးစိတ်ကူးသည် မှားယွင်းခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထူးဆန်းမှုများသည် နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိလာသော်လည်း လူများသည် ၎င်းတို့ကို ရှောင်ရှားခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းတို့မှလွဲ၍ ဆက်လက်အသက်ရှင်နေထိုင်ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိဖြစ်ပွားနေသည့် ဖြစ်စဉ်များမှ ကမ္ဘာ့အစီအစဉ်ကို လုံးဝပြိုလဲသွားစေနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ မရောက်သေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင်ပင် အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက်ရှိနေရသည်။

လူတိုင်းသည် တစ်နေ့တာလုံး အိမ်တွင် သို့မဟုတ် မြေအောက်ခန်းများတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်ပေသည်၊ အဆက်မပြတ်ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ နေထိုင်ရခြင်းသည် အခြားကိစ္စတစ်ခုဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထူးဆန်းမှုကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီးနောက်တွင် လူအနည်းငယ်သာ တည်ငြိမ်နေနိုင်ကြသည်။

ကြောက်ရွံ့သင့်သည့် လူများစုသည် ကြောက်ရွံ့ကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရမည်ဖြစ်သည်။

သေအောင်ကြောက်လန့်နေသူများ သို့မဟုတ် ထူးဆန်းမှုများကြောင့် ထိခိုက်နစ်နာနေသူများ၏ အရေအတွက်သည် ရှေးခေတ်ကာလတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် မြို့များထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး လူများကို အန္တရာယ်ပြုသကဲ့သို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့များ၏ ပျမ်းမျှထိန်းချုပ်မှုထက် ကျော်လွန်နေနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ထိန်းချုပ်နိုင်သော အကန့်အသတ်အတွင်းတွင်ရှိနေသရွေ့ ဤအရာအားလုံးကို ယခုအခါ ဘဝ၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူနိုင်သည်။

လူများကို မထိခိုက်သရွေ့ ထူးဆန်းမှုများမှ ငွေရှာခြင်းသည် တရားဝင်ပြီး အတော်လေးမြန်ဆန်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် ငွေရှာနေစဉ်တွင် သူ၏ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံသည် ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် အများအပြားကို စုဆောင်းခြင်းဖြင့် တဖြည်းဖြည်းလင်းလာသည်။ မြေပုံသည် ဤခေတ်တွင် အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် အ ကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး အဖိုးအထိုက်ဆုံးသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုလည်းဖြစ်သည်။

ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင် လုံလုံလောက်လောက်ရှိပြီး လုပ်ဆောင်ချက်များ ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပါက သူနှင့် သူ၏မိဘများသည် မည်သည့်ထူးဆန်းမှုများကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူ၏မိဘများကို ပြောပြီးနောက်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အပြင်ဘက်ရှိ ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော လရောင်ကိုကြည့်ကာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော ဟွမ်ဖေးဟုန် အမှတ်တံဆိပ် လက်ကိုင်ပါသော ထီးကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူပြီး ဖိနပ်လဲကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့မိဘများ၏ အံ့အားသင့်နေသည့်အကြည့်အောက်တွင် သူသည် အပြင်မထွက်မီ ထီးကို အရင်ဖွင့်လိုက်သည်။

လူနေရပ်ကွက်မှ ထွက်လာသောအခါ ညနေစောင်းပြီးနောက်တွင် ရှန့်ထျန်မြို့၏ လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများ ရှားပါးသော်လည်း လုံးဝမရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အခြားလမ်းသွားလမ်းလာများသည် ထီးဆောင်းထားသော လူငယ်လေးကို အံ့သြစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နှင်းဆီဘားသည် FHရပ်ကွက်နှင့် သိပ်မဝေးပေ။ ရပ်ကွက်အ၀င်ဝမှ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပါက ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကားဖြင့်သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်းမရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထီးသည် သူ့ကို လုံးဝဖုံးအုပ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့်အတွက် လရောင် မည်မျှပင် တောက်ပနေပါစေ သူ့ဖိနပ်တစ်ရံပင် လရောင်နှင့် ထိတွေ့မိမည်မဟုတ်ပေ။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူသည် နှင်းဆီဘား၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုဘားသည် အနည်းငယ် အရည်အသွေးမြင့်သည့် ဘားငယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သပ်ရပ်လှပသော အပြင်အဆင်နှင့် စတိုင်လ်ရှိသည်။

နှစ်ယောက်ထိုင် စားပွဲများ၊ ခြောက်ယောက် သို့မဟုတ် ခုနစ်ယောက်အတွက် စားပွဲကြီးများ ပါရှိပြီး ဘားတစ်ခုလုံးတွင် ဆယ့်နှစ်လုံးကျော်ရှိသည့် ကုလားထိုင်မြင့်များလည်း ပါရှိသည်။ ဘားတစ်ခုအတွက် ပုံမှန်ပစ္စည်းကိရိယာများဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးတာ့လီ၊ ကျန်းရွီရှင်း၊ ပေါင်ကျယ်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိနေကြပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စားပွဲကြီးတစ်ခု၏နောက်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲကို စောင့်နေကြသည်။

သူတို့ရွေးချယ်ထားသည့်နေရာသည် ဘား၏အတွင်းပိုင်းနှင့် နီးကပ်သောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် လရောင် တောက်ပနေသော်လည်း ဤနေရာသို့ မရောက်နိုင်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဘားထဲသို့ ဝင်လာစဉ် ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မကျန်းမာသူတစ်ဦးဟု မှတ်ယူနေပုံရသည့် အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် ထီးကိုပိတ်ပြီး ကျိုးတာ့လီနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ လျှောက်သွား လိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်၏ဘေးတွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိနိုင်သည့် အသားဖြူပြီး ဆံပင်အနားသတ်ချထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။ သူမသည် သင့်လျော်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး သူမ၏အသွင်အပြင်ကို ဂရုစိုက်ပုံရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ထိုအချိန်တွင် သူမ၏အကြည့်သည် အခြားအကြည့်များနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စားပွဲနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာခြင်းမရှိမီတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ ပေါင်ကျယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်၊ “ကျယ်ကျယ်၊ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ အမြဲတမ်းဆက်ဆံနေရတဲ့ လူတွေက နည်းနည်း… ထူးဆန်းနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါသိပေမယ့်၊ ဒီကလေး… သူ့မှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာတွေ မရှိဘူးမလား”။

ပေါင်ကျယ်သည် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါရင်း “ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ တခါတလေ နည်းနည်းလေး စိတ်ကူးယဉ်လွန်းရုံပါပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လမ်းလျှောက်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ကျိုးတာ့လီက ရယ်မောရင်း “ညီလေး၊ မင်းဘာလို့ ဒီလိုညမျိုးမှာ ထီးကိုသုံးပြီး ဒီလောက်လျှို့ဝှက်နေရတာလဲ” ဟု မေးသည်။

“လရောင်ခံချင်တာ မဟုတ်လို့လား” ဟု ကျန်းရွီရှင်းကလည်း မေးသည်။

“အဲ့ဒါတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်” ဟု ပေါင်ကျယ်က မျက်တောင်ခတ်ရင်း “သူ ဝံပုလွေဖြစ်သွားမှာ ကြောက်တာဖြစ်နိုင်တယ်…” ဟု ပြောသည်။

“ဟားဟားဟား…” စားပွဲဝိုင်းရှိ လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ကျိုးတာ့လီ၏ ရယ်သံသည် အခြားစားပွဲများမှ ဖောက်သည်များ၏ မကြာခဏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင် အလွန်အကျွံဖြစ် နေသည်။

သူသာ ဤမျှကြီးမားခြင်းမရှိပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အခုလောက်ဆို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

“အဲ့ဒါတွေတစ်ခုမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ကျယ်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးသည် ရုတ်တရက် အသံကိုနှိမ့်ကာ “ဒါက… ထူးဆန်းမှုတွေကြောင့်များလား” ဟု ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စားပွဲထိုးက အခုမှ ယူလာပေးသော အစိမ်းရောင်ကော့တေးကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ စကားပြောသော ထိုအမျိုးသမီးကိုကြည့်ပြီး ပေါင်ကျယ်ကိုကြည့်ကာ “ဒီလူက ဘယ်သူလဲ…” ဟု မေးသည်။

ပေါင်ကျယ်သည် သူမကို အလျင်အမြန် မိတ်ဆက်ပေးသည်၊ “ငါ့အဒေါ် ပေါင်ယွင်ကျင့်ပါ။ ငါ မင်းကို အရင်ကပြောပြခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်က သူ့အိမ်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာ”။

“မင်းတို့ရဲ့ ပျော်ပွဲစားပွဲကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က တောင်းပန်ရင်း ပြောသည်။

သူမ၏အကြည့်သည် စားပွဲဝိုင်းရှိ လူတိုင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းရွီရှင်းနှင့် ကျိုးတာ့လီတို့သည် မူမမှန်သည့်အရာကို သတိမထားမိဘဲ အစား သူတို့၏ သိလိုစိတ် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

ကျန်းရွီရှင်းက “အဒေါ်၊ အဒေါ်ရဲ့အိမ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု မေးသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူမသည် ယန်ကျွင်းဇဲကို တောင်းပန်သည်၊ “ငါတောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါအခုတလော ထူးဆန်းတဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံတွေ့နေရတဲ့အတွက် မင်း ထီးဆောင်းထားတာကို မြင်တော့ ထူးဆန်းမှုတွေကို အလိုလိုတွေးမိသွားတယ်”။

“အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော့်ထီးကို သုံးရတာက ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ တကယ်ပဲ ပတ်သက်နေပါတယ်”။

“အာ!” လူတိုင်းသည် ခဏတာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

“အဒေါ် အရင်ပြောပါ၊ အဒေါ်တို့အိမ်မှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်လေသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် ပို၍ပင် ညှိုးငယ်သောအမူအရာဖြင့် “ငါတို့မိသားစုထဲက လူတိုင်းက အရမ်းထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေတယ်လို့ ငါခံစားမိတယ်!” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။