မိသားစုတစ်စုလုံး ပုံမှန်မဟုတ်တော့

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ကျန်းရွီရှင်းနှင့် ပေါင်ကျယ်၏မျက်နှာများတွင်ပင် ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

မိသားစုနှင့်ပတ်သက်ပြီး အလွန်ထူးဆန်းသည့်အရာတစ်ခုရှိနေသည်၊ ပြဿနာသည် အတော်လေး ပြင်းထန်နေလောက်မည်ဖြစ်သည်။

“ငါ့ယောက်ျား ယန်ဟယ်နဲ့ ငါ လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ငါတို့ တစ်ခါမှ သီးသန့်အိပ်ဖူးတာ မရှိပါဘူး” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး ပြောပြသည်၊ “ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ကြုံဖူးလား”။

“ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“အိပ်နေရင်း ညသန်းခေါင်ယံမှာ နိုးလာတယ်။ မျက်လုံးကို ဝိုးတဝါးဖွင့်လိုက်တော့ ငါဘေးမှာ ငါ့ယောက်ျား လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ် နေပြီး ငါကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ထိုမှတ်ညဏ်ကြောင့်ပင် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။

“အာ!” ကျန်းရွီရှင်းက သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ အော်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ သိထားရမယ်၊ အဲ့ဒါ မနက် သုံးနာရီကျော်လောက်မှာ ဖြစ်တာ။ ငါက အိပ်ငိုက်နေတုန်းပဲရှိသေးတယ်၊ ငါ့ယောက်ျားက အဲ့လိုစိုက်ကြည့်နေတာကို ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရတော့ ကြောက်လန့်ပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့တယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ပြောသည်၊ “ငါ လုံးဝအသိစိတ်ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါမှာတော့ သူက လှည့်လိုက်တယ်။ ငါနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မဖြစ်တော့ဘဲ ဟောက်သံတွေလည်း မကြာခင်မှာ စထွက်လာခဲ့တယ်”။

ခဏတာရပ်နားပြီးနောက် ပေါင်ယွင်ကျင့်က ဆက်ပြောသည်၊ “အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါကိုယ်ပေါ်မှာ ချွေးတွေအေးစက်နေပြီး အတော်ကြာအောင် မတုန်မလှုပ်နိုင်ခင် တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ပြီးမှ ငါ့ယောက်ျားကို တွန်းပြီး ခုနက ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးလိုက်တော့ သူက ဘာမှမသိဘူး၊ တစ်ချိန်လုံး အိပ်နေတာပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်”။

“ဟင်း၊ နောက်ထပ်ရှိသေးလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က သူမရှေ့ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်သည်။ ခဏကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် “အဲ့ဒီနေ့က ငါ့ယောက်ျားက ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေတာ နောက်ကျတယ်။ လမ်းမှာ ထူးဆန်းမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမှာကို စိုးရိမ်တဲ့အတွက် အိမ်ကိုမပြန်ဘဲနေခဲ့တယ်။ ငါ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခဲ့ရတယ်”။

“ဪ၊ ငါပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ငါယောက်ျားနဲ့ ငါအပြင် ငါတို့မိသားစုထဲမှာ ၁၃ နှစ်အရွယ် သမီးလေးနဲ့ သူ့အဘိုးတို့လည်း ရှိသေးတယ်၊ စုစုပေါင်းလေးယောက်ပေါ့”။

“အဘွားကရော” ဟု ကျိုးတာ့လီက မေးသည်။

“အဘွားက စောစောစီးစီးဆုံးသွားပြီ၊ အဘိုးကလည်း တစ်ခါမှ ပြန်မလက်ထပ်ဘူး” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ပြန်ဖြေပြီး ဆက်ပြောသည်၊ “အဲ့ဒီညကလည်း ငါ မနက်သုံးနာရီလောက်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တိုးတိုးပြောသံကြောင့် နိုးလာတယ်။

အရင်ကကြုံခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံကြောင့်ရယ်၊ ငါယောက်ျားလည်း ဘေးမှာမရှိတဲ့အတွက် နိုးလာတာနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်”။

“သေချာနားထောင်ကြည့်တော့ အသံက အရမ်းတိုးတယ်။

နောက်တစ်ခန်းကလာသလိုပဲ။ အိပ်ခန်းဘေးကအခန်းက ငါသမီး ယန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့အခန်းဖြစ်ပြီး သူမက တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေသလိုပဲ”။

ဤအချက်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျန်းရွီရှင်းက သတိမထားဘဲ ပေါင်ကျယ်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် သူတို့၏လက်များကို အလွန်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်သည်းများက အရေပြားထဲသို့ ဝင်နေသည်ကိုပင် မသိကြပေ။

“မင်း ထကြည့်ခဲ့လား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ထကြည့်ခဲ့တယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ပြောသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်အမှတ်ရသည်ကပင် သူမကို မသိစိတ်က တုန်ယင်သွားစေသည်၊ “ငါတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် အိပ်ခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးအိပ်လေ့ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါထပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ အသံတွေက ငါသမီးရဲ့ အခန်းထဲကနေ တကယ်ပဲ လာနေတာကို တွေ့ရတယ်”။

“ငါသမီးအခန်းတံခါးလည်း ပိတ်ထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ချက်ချင်းမဝင်ခဲ့ဘူး၊ မီးလည်း မဖွင့်ခဲ့ဘူး။ အဲ့အစား၊ တံခါးနားမှာ အရင်နားထောင်ခဲ့တယ်။ ငါသမီးရဲ့အသံကို တစ်ခုကြားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခုကတော့ မရင်းနှီးတဲ့အသံပဲ။ အသံက အရမ်းတိုးတယ်။

စကားလုံးအချို့ကိုသာ ငါ ကွဲပြားစွာကြားရတယ်”။

“မင်း ဘာတွေကြားလိုက်လဲ”။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ သိလိုစိတ်သည် အပြည့်အဝ နိုးထလာသည်။ သို့သော် ကျိုးတာ့လီက သူ့နှုတ်ခမ်းအောက်ကို တင်းတင်းကိုက်ပြီး သူရှေ့ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ့စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားသည်ကိုလည်း သူသတိပြုမိသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ဝိုင်ကို နောက်တစ်ကြိမ်တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ပြီး “ငါသမီးက ‘မဖြစ်ဘူး၊ သူသိသွားလိမ့်မယ်’ လို့ ပြောတယ်။ အသံက ‘ကြည့်ရုံပဲ၊ ကြည့်ရုံပဲ’ လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ငါသမီးက ‘မဖြစ်ဘူး’ လို့ ဆက်ပြောတယ်။

အဲ့ဒီအသံကလည်း ‘ကြည့်၊ ကြည့်’ လို့ ဆက်ပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါသမီးက အလျှော့မပေးဘူး၊ ‘မဖြစ်ဘူး’ လို့ ဆက်တိုက်ပြောနေတယ်။ ငါလည်း မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်တော့ တံခါးကို အားနဲ့တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားခဲ့တယ်”။

လူတိုင်းက ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ရင်း လန့်သွားပြီး သူမကို မော့ကြည့်ကြသည်။ သူမက ဆက်ပြောသည်၊ “တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ငါသမီးက အခန်းဝမှာ ညဝတ်အင်္ကျီနဲ့ ရပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ငါဝင်လာတော့ သူ့မျက်လုံးတွေက ပြူးပြူးကြီးဖြစ်နေတယ်။ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းက အဲ့ဒီညက သူ့အဖေနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ အရမ်းကို ဆင်တူတယ်”။

“ဒါပေမဲ့ ငါ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက်မှာတောင် ငါသမီးက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူး။ သူက လှည့်ပြီး အိပ်ရာဆီ လျှောက်သွားတယ်၊ စောင်ကို ဆွဲပြီး အိပ်လိုက်တယ်။ သူက တစ်ချိန်လုံး အိပ်နေသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ အသံလည်း မရှိတော့ဘူး”။

“သူ စကားပြောနေတဲ့လူကရော” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီးနောက်မှာတော့ ကြောက်လို့ တုန်နေပေမယ့် အခန်းရဲ့ထောင့်တိုင်း၊ ဗီရိုထဲအထိပါ လိုက်ရှာကြည့်ခဲ့တယ်။ ဘာမှမရှိဘူး၊ ဘယ်သူမှမရှိဘူး”။

“ဒါက…” ပေါင်ကျယ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး “ဝမ်ဝမ်… သူမကိုယ်သူမ စကားပြောနေတာများလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ဤအကြောင်းကို တွေးဖူးပုံမရပေ။ ပေါင်ကျယ်က ပြောလိုက်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “ငါ… ငါမသိဘူး”။

“အဒေါ်တို့ မိသားစုက နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့လက်ဖဝါး၏ အလယ်ဗဟိုကို ညှစ်လိုက်သောအခါ ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သရဲပုံပြင်များကို နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် ချွေးစေးများပြန်ခြင်းသည် သူ့အတွက် ယခုအချိန်တွင် ရှားပါးသောအရာဖြစ်သည်။

“တခြားထူးဆန်းတာတွေ ရှိသေးလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ထပ်မေးသည်။

“ရှိတယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “မနေ့ညက ဝမ်ဝမ်က နောက်နေ့မှာ ကျူရှင်သွားရမှာဆိုတော့ စောစောအိပ်ရာဝင်တယ်။ အဘိုးကလည်း စောစောအိပ်လေ့ရှိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါ ရေချိုးခန်းထဲမှာ ရေချိုးနေတုန်းပဲရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ‘ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း’ ဆိုတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က နံရံကို တူနဲ့ထုနေသလိုပဲ”။

“ငါ မျက်နှာပေါ်မှာ အဝတ်စတစ်ခုကို ကိုင်ထားတုန်းပဲရှိသေးတယ်၊ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ အဘိုးရဲ့ အိပ်ခန်းတံခါးကို သွားကြည့်လိုက်တော့ အနည်းငယ်ဟနေတာကို တွေ့ရပြီး ထုသံက အခန်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်နေတာပဲ”။

“အဘိုးက မီးပိတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ငါ အသံမပေးဘဲ တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းက မီးရောင်နဲ့ ငါ အဘိုးက နံရံဘေးမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ သူ့ခြေလက်တွေက တောင့်တင်းနေပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ… နံရံကို ခေါင်းနဲ့တိုက်နေတယ်…”။

ဒုန်း!

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ကျယ်လောင်သည့်အသံက ပုံပြင်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော လူတိုင်းကို လန့်သွားစေသည်။ ပေါင်ယွင်ကျင့်ပင် နောက်ဆက်ပြောမည့်စကားကို မေ့သွားလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းက ကျိုးတာ့လီကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ သေမတတ် ဖြူဖျော့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးတာ့လီသည် သူကိုင်ထားသော ဝိုင်ခွက်ကို ကြိတ်ဖျစ်လိုက်သဖြင့် ဖန်ကွဲစများသည် စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သို့သော် သူ့လက်ဖဝါးများသည် သွေးထွက်ခြင်းမရှိအောင် ထူထဲနေသည်။

“မပြောကြနဲ့တော့၊ မပြောကြနဲ့တော့” ဟု ကျိုးတာ့လီက မခံစားနိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ သူ၏ခေါင်းကို မော့ကာ အတင်းအကျပ်ပြုံးပုပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းသည်၊ “ငါတို့က ပျော်ဖို့လာတာ၊ ဘာလို့ သရဲပုံပြင်တွေ ပြောနေရတာလဲ”။

ထိုလူငယ်သည် အလွန်အမင်းကြောက်လန့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲကလည်း ပြုံးပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ဒါကို မပြောကြနဲ့တော့။ အဒေါ်၊ ကျွန်တော် အဒေါ်တို့အိမ်ကို သွားကြည့်ပေးမယ်၊ မနက်ဖြန်ညကို ချိန်းလိုက်ရအောင်” ဟု ပြောသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က အလျင်အမြန် ပြောသည်၊ “ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ။ ကြိုတင်ပေးထားရမလား”။

“ဒါကို နောက်မှ ကြည့်တာပေါ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းသည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ကြက်သီးမွှေးညင်းထစရာ ထူးဆန်းမှုများအကြောင်း ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ ခေါင်းစဉ်သည် မကြာသေးမီက စာမေးပွဲရမှတ်များသို့ လျင်မြန်စွာပြောင်းသွားလေသည်။

ထူးဆန်းမှုများအကြောင်း မပြောသရွေ့ ကျိုးတာ့လီသည် လျင်မြန်စွာအခြေအနေ ပြန်ကောင်းလာပြီး သူ၏အသံသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ကျယ်လောင်လာသည်။

ကျောင်းတက်ပြီးနောက် ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေးအကယ်ဒမီတွင် သူ မည်မျှ ထူးခြားထင်ရှားလာမည်ကို ကြွားလုံးထုတ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် စကားများများမပြောဘဲ ပေါင်ယွင်ကျင့်၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော ထူးဆန်းမှုများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေပြီး ကနဦးခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

အကယ်၍ မိသားစုထဲတွင် လူတိုင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ ပြုမူနေပါက ၎င်းတို့သည် နတ်ဆိုးပူးကပ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။