အကူအညီတောင်းခံခြင်း

သူတို့အားလုံးသည် ထူးဆန်းသည့်အကြောင်းအရာများကို တမင်ရှောင်ရှားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသောက်စားရင်း နောက်ဆုံးတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်အငွေ့အသက်အနည်းငယ်ပြန်လည်ရရှိလာသည်။

ကိုးနာရီဆယ်မိနစ်လောက်တွင် ကျိုးတာ့လီသည် သူကြိုတင်မှာထားသည့် ဗန်ကားတစ်စီးကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထိုဗန်ကားသည် ယာဉ်မောင်းအပြင် လူခြောက်ယောက်ထိုင်နိုင်သည်။

သူတို့အားလုံး စုစုပေါင်းငါးယောက်ရှိပြီး ကားပေါ်သို့ရောက်သောအခါ အနီးဆုံးတွင်နေသည့် ယန်ကျွင်းဇဲကို အရင်ဆုံးလိုက်ပို့သည်။

ထို့နောက်တွင်မှ ကျန်လူများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ပို့ကြသည်။

ဗန်ကားသည် FH ရပ်ကွက်သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲက လူတိုင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပေါင်ယွင်ကျင့်နှင့်တွေ့ဆုံမည့်အချိန်ကို ချိန်းဆိုကာ ကားပေါ်မှတစ်ဦးတည်း ဆင်းလိုက်ပြီး ထီးကိုမိုးကာ FH ရပ်ကွက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်ဝင်သွားသည်။

ထီးကိုမိုးကာ မိုးရေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူ့ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ဗန်ကားထွက်ခွာပြီးမှသာ ပေါင်ကျယ်ကိုလှည့်ကာ “မင်းရဲ့ အတန်းဖော်က အမြဲတမ်း နက်နဲဆန်းကြယ်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“သိပ်တော့မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပေါင်ကျယ်က ခေါင်းခါသည်၊ “ဆန်းကြယ်တဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ မရှင်းပြနိုင်တဲ့ ဆယ်ကျော်သက်ဆန်ဆန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ခံစားချက်လေးပါပဲ”။

“ငါလည်း အဲ့ဒါကို သဘောတူတယ်” ဟု ဘေးကနေ ကျိုးတာ့လီက ခေါင်းညိတ်သည်။

ကျန်းရွီရှင်းက သူမ၏ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခစ်ခစ်ရယ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ထီးဖြင့် အိမ်ရာ၏ဂိတ်တံခါးကို ဝင်လိုက်စဉ် တာဝန်ခံအခန်းထဲရှိ အဘိုးကျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဘိုးကျန်းသည် တီဗီကြည့်နေသည်မှာ အာရုံဝင်စားနေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ထီးကိုကိုင်ထားသည့်လူကို လုံးဝသတိမပြုမိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အမှတ် (၇) အဆောက်အအုံသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။ သူ လှေကားထစ်များရှိရာသို့ လှည့်ဝင်ခါနီးတွင် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ဦးတည်သည့် တံခါးသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်လှုပ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး ထီးကိုကိုင်ထားလျက် လရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ်ဟနေသည့် တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးအောက်ခြေနားတွင် ထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးတစ်စုံသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ခဏရပ်နားပြီးနောက် လှည့်ကာ အမှတ် (၇) အဆောက်အအုံမှ အဘိုးကျန်း၏ တာဝန်ခံခန်းသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက “အဘိုးကျိန်း၊ ဒီမှာ ဖယောင်းတိုင်တွေ ရှိလား” ဟု စတင်ပြောသည်။

သက်ကြီးရွယ်အိုများကို စောင့်ရှောက်ခြင်းအကြောင်း မျက်ရည်ကျစရာ ဇာတ်ကားတစ်ကားကို ကြည့်နေသည့် အဘိုးကျိန်းသည် ကျလုနီးပါး မျက်ရည်တစ်စက်ကို ညင်သာစွာသုတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲသည် အဘယ်ကြောင့် ထီးကိုကိုင်ထားသည်ကို သတိမထားမိဘဲ တာဝန်ခံခန်း၏ ဖန်တံခါးကို ဖွင့်ကာ “ဖယောင်းတိုင်တွေ ဘာလုပ်ဖို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူပြောနေစဉ်၊ ယန်ကျွင်းဇဲ၏အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် ကိုယ်ကိုင်းကာ အံဆွဲထဲမှ ဖယောင်းတိုင်ထုပ်ကို ဆွဲထုတ်သည်၊ “ဘယ်လောက်လိုလဲ”။

“ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးလောက် ပေးပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြီးပြောသည်၊ “မနက်ဖြန် အသစ်တစ်ထုပ် လာပြန်ပေးမယ်”။

“ရတယ်၊ ရတယ်၊ ငါ့မှာ အိမ်မှာ အများကြီးရှိတယ်” ဟု အဘိုးကျိန်းက ဖယောင်းတိုင်ရှစ်လုံးကို ယန်ကျွင်းဇဲ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရှုပ်ထွေးစွာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး “မိုးရွာနေတာလား” ဟု မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ခုနကမှ စတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုရပ်သွားပြီ။ ကျွန်တော် ထီးမသိမ်းဖြစ်တော့ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ဇာတ်လမ်းဆင်ကာ ပြောသည်။ ဖယောင်းတိုင်များကို ယူပြီး ရပ်ကွက်၏ အမှတ် (၇) အဆောက်အအုံသို့ အမြန်ပြန်သွားသည်။

အဘိုးကျန်းပေးခဲ့သော ဖယောင်းတိုင်များသည် မီးပျက်နေစဉ် မီးထွန်းရန်အသုံးပြုသော အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်သူများအတွက် ရောင်းချသော အခမ်းအနားသုံးဖယောင်းတိုင်များမဟုတ်သောကြောင့် အနည်းငယ်သေးငယ်သည်။

မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့သွားသော တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ တံခါးအက်ကွဲကြောင်းမှတဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲထုတ်ပြီး တံခါးဘောင်အတွင်းဘက်သို့ ဘယ်ညာလှုပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ခြောက်သွေ့၍ တွန့်လိမ်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ဖယောင်းတိုင်ကို ဆွဲယူကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြန်ဆွဲဝင်သွားသည်။

မကြာမီပင်၊ ဝါးစားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဖယောင်းတိုင်နောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။

သူသည် သူ့နောက်ကျောမှ ကြီးမားသော ထီးကိုပိတ်လိုက်ပြီး မှိန်မှိန်သော အလင်းရောင်အောက်တွင် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ဦးတည်သော ကျောက်လှေကားပေါ်တွင် တံခါးနောက်၌ ထူးဆန်းသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ဝပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးသည် ဖယောင်းတိုင်ကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ စားသောက်နေသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူ့လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်တစ်ဝက်ကို စားပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ရောက်လာတာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသောကလေးရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်နောက်တစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ “လာ၊ ပြန်ရအောင်”။

သူသည် လှေကားထစ်များကို ဆင်းသွားသည်။

ထူးဆန်းသော ကလေးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်ကို မစားရသေးဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကိုင်ထားသည့် ဖယောင်းတိုင်ကို ဖမ်းရန်လက်လှမ်းလိုက်သည်၊ သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲက ၎င်းကို တမင်တကာလက်လှမ်းမမီအောင် ထားခဲ့သည်။

ရွေးချယ်စရာမရှိသဖြင့် ထူးဆန်းသောကလေးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်ကို ကိုက်ရင်း ဂိုဒေါင်၏ အရှေ့တောင်ထောင့်ရှိ ပိုက်ခန်းဘက်သို့ တွားသွားရတော့သည်။

မကြာမီပင် သူတို့သည် တံခါးငယ်လေးဆီသို့ ရောက်သွားပြီး ၎င်း၏ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ကလေးသည် သူ့လက်ထဲမှ ဒုတိယဖယောင်းတိုင်ကို ဆွဲယူပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ စားသောက်နေပြီဖြစ်သည်။

“အန်တီမေ၊ ဒီသရဲလေးက ထွက်ပြေးသွားလို့ ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်လာပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက တံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ခဏတာကြာပြီးနောက်၊ မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာဘဲ အတွင်းဘက်မှ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲမှ အမွေးပွဆံပင်ပါသော ခေါင်းတစ်လုံးသည် တံခါးဆီသို့ ကပ်လာသည်။ ခေါင်းသည် ပြုံးနေသော်လည်း ခေါင်းအောက်ရှိ ကိုယ်ခန္ဓာကိုမူ မမြင်ရပေ။

၎င်းသည် အန်တီမေ၏ ခေါင်းဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို မြင်နိုင်လောက်အောင် အလင်းရောင်မရ၍ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ခေါင်းတစ်ခုတည်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြုံးပြနေသည်။

ထိုအဖြစ်ကိုမြင်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ သူ့ခြေထောက်အောက်တွင် တုန်ယင်နေသည့် ထူးဆန်းသောကလေးသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ ကျန်ရှိနေသေးသော ဖယောင်းတိုင်ကို လုယူကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

အန်တီမေ၏ ခေါင်းသည် တံခါးဘောင်တွင် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ထွက်မသွားဘဲ ထူးဆန်းသောကလေးကို ပြန်ခေါ်လာခြင်းသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များထဲမှ တစ်ခုသာဖြစ်သည်။ သူနှင့်ပတ်သက်သော နောက်ထပ်ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

“အန်တီမေ၊ အခုအဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ခဏလောက် ထွက်လာဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။ အဒေါ်ကြည့်ရတာ… အဆင်ပြေရဲ့လား”။

ယန်ကျွင်းဇဲ အန်တီမေကို တောင်းဆိုမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုစကားများ ပြောလိုက်သောအခါ သူ့ကျောတွင် ချွေး‌စေးများထွက်လာသည်။

သူသည် ပြုံးနေသည့် အန်တီမေကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး လေထုက ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ပေါ်နေသည့် အန်တီမေ၏ ခေါင်းသည် လှုပ်ရှားသွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ရှေ့သို့ တည့်တည့်ပျံသန်းလာကာ အပြုံးနှင့်အတူ ဝဲနေသည်။

“အဒေါ်ရဲ့… ကိုယ်ခန္ဓာက” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်သွားပြီး အတော်ကြာမှ “ဒါက… ဘယ်လို… ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်လာတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

သူပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်တည်းပင် အန်တီမေ၏ ပျံဝဲနေသည့် ခေါင်းအောက်ဘက်တွင် လတ်ဆတ်သော သွေးကြိုးတစ်ချောင်း ဆက်သွယ်ထားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ၎င်းသည် အခန်း၏မှောင်မိုက်သောနေရာထဲသို့ သွယ်တန်းနေပြီး ၎င်း၏ဦးတည်ရာကို မသိရပေ။

သို့သော် ထိုကြိုး၏အခြားတစ်ဖက်သည် အန်တီမေ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို လည်ပင်းတွင် ဆက်သွယ်ထားဖွယ်ရှိကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပြီး ဤအရာကို တွေးလိုက်ရုံနှင့် ယန်ကျွင်းဇဲ တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အန်တီမေ၏ ခေါင်းသည် ပို၍နီးကပ်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ညင်သာစွာထိလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏရပ်နားပြီးနောက် “အဒေါ်က ကျွန်တော့်ကို… အဒေါ်ရဲ့ခေါင်းကို… တိုက်ရိုက်သယ်ပြီး အပြင်ထွက်စေချင်တာလား” ဟု ပြောသည်။

အန်တီမေ၏ ခေါင်းသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာတွေဝေနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုလှမ်းပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အောက်ဘက်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသော သွေးကြိုးသည် ‘ပလပ်’ ဟူသော အသံဖြင့် ပြတ်သွားသည်။

သွားရတော့မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အန်တီမေ၏ခေါင်းသည် ထိလိုက်သောအခါ ပျော့ပြောင်းအိစက်နေသည်ကို ခံစားရသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကိုသယ်ဆောင်ကာ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်မှ ထွက်လာသည်။

အန်တီမေကို အပြင်သို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းတွင် အကြောင်းရင်းရှိသည်။

ကျောက်လှေကားများကို တက်လာပြီး ပထမထပ်နားရှိ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်၏ တံခါးငယ်လေးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အန်တီမေ၏ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အဘွားကြီးသည် ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်။

လရောင်သည် တောက်ပနေပြီး ပထမထပ်၏ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ထိုးကျနေသည်။ ဤတံခါးငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အေးစက်သောလရောင်ကို ခံစားနိုင်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ထီးယူရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။ သူသည် မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်ထဲသို့ အရင်ကဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကြီးမားသောထီးကို တံခါးနောက်ဘက်တွင် မှီထားခဲ့သည်။

ခေါင်းကိုသယ်ဆောင်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

လရောင်သည် ထိုးကျလာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသောသူ၏အရိပ်နှင့် သူ့လက်ထဲရှိ အန်တီမေ၏ခေါင်းအရိပ်ကို ၎င်းတို့နောက်ဘက်တွင် ပုံဖော်လိုက်သည်။