ယန်မိသားစု၏ထူးဆန်းသည့် အဖြစ်အပျက်များ

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာ ကြောင်အသွားလေသည်။

သို့သော်လည်း စင်္ကြံထဲတွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်ထားသော အဘိုးအိုသည် သူ့နောက်ဘက်မှနေ၍ ပိုမိုပြင်းထန်သော အအေးဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို သူခံစားလိုက်မိရသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်နောက်သို့လိုက်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည်လည်း စင်္ကြံတွင် ရပ်နေသော အဘိုးအို၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် တုန်ယင်သွားပြီး နောက်ကျောလှည့်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို “အဲ့ဒါ ငါရဲ့ယောက္ခမ၊ အဘိုးယန်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ “သူ ခုနကအထိ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်လာမယ်လို့ ငါပြောတော့ သူက ကောင်းကောင်းချက်ပြုတ်ပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဘယ်လိုမှန်းမသိ အခုလိုဖြစ်သွားတာ။ ကြည့်ပါဦး... ငါမိသားစုက လူတိုင်း...”

ဤအချိန်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူမကို နှစ်သိမ့်ရန်သာ ကြိုးစားနိုင်သည်၊ “ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုပါ”။

သူပြောနေစဉ် စင်္ကြံ၏ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေသော အဘိုးယန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ သို့သော် ထိုအဘိုးအိုသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မီးဖိုချောင်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ အဘိုးယန်သည် ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် အလုပ်များနေပုံရသည်။

အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

“သမီး ဝမ်ဝမ်က ဘယ်မှာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးလိုက်သည်။

“သူမ အခန်းထဲမှာ ကျူရှင်စာလုပ်နေတယ်။ သူမကို ခေါ်ထုတ်လိုက်မယ်၊ တွေ့ပြီး ရင်းနှီးအောင်ပေါ့” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က ပြောသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်လှည့်ပြီး သူမ၏သမီးအခန်းသို့ သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမထက် ခေါင်းတစ်ဝက်သာ ပိုနိမ့်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ပေါင်ယွင်ကျင့်နောက်သို့ လိုက်လာသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံစည်းထားပြီး ပန်းရောင် ဖျော့ဖျော့အိမ်နေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏နောက်တွင် ညာဘက်တွင် ရပ်ကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

“နှုတ်ဆက်လိုက်လေ” ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့်က အပြစ်တင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

“မင်္ဂလာပါ အစ်ကို” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က မပြောင်းလဲသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဟင်း၊ သဘောကျစရာပဲ၊ ဦးလေးလို့ မခေါ်ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်ပြီး “သမီး စာဆက်လုပ်ပါ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာတာ အားလုံးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ဝမ်ဝမ်၏ အကြည့်သည် ရုတ်တရက်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်သွားသည်၊ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ သို့သော် လျင်မြန်စွာ သူမ၏အမူအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို မျက်တောင်ခတ်ပြသည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး စာဆက်လုပ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက ပေါင်ယွင်ကျင့်ကို “ဦးလေးယန်ကော” ဟု မေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို ခုနက ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ ဒီနေ့ သူ နောက်ကျမယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် ညစာအတွက် သူ့ကို မစောင့်တော့ဘူး” ဟု ပြောပြီးနောက် ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် အသစ်ဝယ်ထားသော အသီးအနှံအချို့ကို ဆေးကြောရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ယူသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ရုပ်မြင်သံကြားသတင်းများကို ကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်။

မကြာမီပင် အဘိုးယန်သည် ပေါင်ယွင်ကျင့် ဆေးကြောရန်ယူသွားသော အသီးအနှံများကို သယ်ဆောင်လာပြီး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်။ ပေါင်ယွင်ကျင့် မီးဖိုချောင်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အရင်ကလို ခပ်တည်တည်ပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ အဘိုးယန် ပြုံးပြီး အသီးအနှံများပြည့်နေသော ဗန်းကို ယန်ကျွင်းဇဲရှေ့တွင် ချထားပေးကာ “သားလေး၊ စားဦး၊ ငါ မီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်များနေလို့ ဧည့်သည် ရောက်လာတာကို သတိမထားမိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “အဘိုးယန်၊ ခုနက စင်္ကြံမှာ ကျွန်တော့်ကို မမြင်လိုက်ဘူးလား”။

“မြင်လိုက်တာလား” ဟု အဘိုးယန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရပြီး “ငါ မီးဖိုချောင်ထဲက မထွက်ဘူး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဆေးနေတယ်။ ယူင်ကျင့် ယူလာတဲ့ အသီးအနှံတွေကို ဆေးကြောဖို့ပဲ ယူလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေတ္တရပ်နားပြီး တစ်ခုခုကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ “ဒါဆို အန်တီက ဘယ်မှာလဲ။ သူမ ခုနက အသီးအနှံတွေ ဆေးကြောဖို့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက ဒါတွေကို သယ်လာတယ်”။

“ဪ၊ သူမက ဝက်သားခြစ်ငရုတ်သီးစိမ်းကြော်ကို ပိုကောင်းကောင်းကြော်တတ်လို့ သူမ ချက်လိုက်တယ်” ဟု အဘိုးယန် ပြောပြီးပြီးချင်း မီးဖိုချောင်မှ ကြော်လှော်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဘိုးယန် မကြာသေးခင်က ထူးခြားတာ တစ်ခုခု သတိထားမိလား”။

အဘိုးယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်ခန့်ကြာပြီးနောက် ပြန်ဖွင့်ကာ “ငါ အသက်ကြီးလာပြီ၊ အမှတ်ရစရာတွေ အများကြီးက ဝေဝါးနေတယ်။

တစ်ခါတစ်လေ မနက်က လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို နေ့လယ်ရောက်ရင် မေ့သွားတယ်။ သိပ်ပြီးတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးရဲ့ ဒီခေါင်းမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အဘိုးယန်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့နေသော နေရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ထတဲ့အခါ တစ်ခုခုနဲ့ တိုက်မိတာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟု အဘိုးယန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းသည်၊ “ဟင်း၊ ငါ မီးဖိုချောင်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ သားလေး အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နားပါ”။

တစ်ညတွင် အဘိုးအိုသည် သူ့ခေါင်းကို နံရံနှင့် တစ်ယောက်တည်း ရိုက်နေသည်ဟု ပေါင်ယွင်ကျင့် ပြောခဲ့သည်ကို ယန်ကျွင်းဇဲ သတိရမိသည်။

အဘိုးယန် ဝင်သွားပြီး မကြာမီ ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ဝက်သားခြစ်ငရုတ်သီးကြော်သည် အသင့်ဖြစ်သင့်သည်။ သူမသည် ခါးတွင် လည်စည်းကို စည်းထားပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲက “အန်တီ၊ ဒီတစ်ခါ ဗီဒီယိုအချို့ ရိုက်ဖို့ လိုအပ်နိုင်ပါတယ်။ ရရဲ့လား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ အပြီးသတ်တဲ့အခါ လူတိုင်းရဲ့မျက်နှာကို ဝါးပစ်မှာဖြစ်ပြီး မိသားစု ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ခေတ္တရပ်နားပြီးနောက် “ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးဗီဒီယိုကို ငါတို့ကို အရင်ပြရမယ်” ဟု ပြောသည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ကျွန်တော် အခု မရိုက်သေးပါဘူး၊ ညနေမှ စရိုက်ပါမယ်၊ အဲဒီအချိန်က အန်တီပြောသလို အခြေအနေ ပိုဆိုးလာတဲ့အချိန်ပါ။ ဒါ့အပြင်၊ ဒီထူးဆန်းမှုအကြောင်း နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူကို သတင်းပို့ထားတာ ရှိမရှိ သိနိုင်မလား” ဟု မေးသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ပို့ထားတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်”။

“ဒါဆို ဘာလို့ ဆက်သွယ်မှုတွေနဲ့ သူတို့ကို အသိပေးဖို့ မလုပ်တာလဲ”။

“ဟင်း၊ သူတို့ကိုလည်း အသိပေးထားတယ်လို့ ငါ မှတ်မိပါတယ်”။

ယန်ကျွင်းဇဲ: "..."

မကြာမီ မီးဖိုချောင်အနီးရှိ ထမင်းစားပွဲတွင် အရသာရှိသော ဟင်းပွဲများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပေါင်ယွင်ကျင့်က ယန်ကျွင်းဇဲကို ထိုင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။ အဘိုးယန်က စာလုပ်နေဆဲဖြစ်သော ယန်ဝမ်ဝမ်ကို သွားခေါ်သည်။

အခန်း၏ဧရိယာသည် စတုရန်းမီတာ ၁၈၀ ကျော်ကျယ်ဝန်းပြီး မီးဖိုချောင်ဘေးရှိ ထမင်းစားခန်းလည်း ကျယ်သည်။ ပေါင်ယွင်ကျင့်က ယန်ကျွင်းဇဲကို ကောင်းမွန်စွာ ဧည့်ခံရန် ဟင်းပွဲရှစ်ပွဲနှင့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ပြင်ဆင်ထားသည်။

ပင်လယ်စာ၊ ကြက်သား၊ ဘဲသား၊ ငါးနှင့် အိမ်ချက်ဟင်းများ ပါဝင်သောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူတို့ အလုပ်ရှုပ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ တံခါးစဝင်ချိန်မှလွဲ၍ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသည်။ ညစာစားပြီး မကြာမီ ယန်ဟဲ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။

ဒီလူသည် ဝတ်စုံနှင့်သားရေဖိနပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဗိုက်ပူကာ ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စွာဖြီးထားသည်။

ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ထားပြီး စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင် အပြည့်အစုံရှိနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ လာရခြင်းအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက် ယန်ဟဲသည် အလွန်စိတ်အားထက်သန်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ထပ်မံလာရောက်၍ အင်းအချို့ ပြင်ဆင်ပေးရန် သို့မဟုတ် ထိုမကောင်းဆိုးဝါးကို အပြီးအပိုင် မောင်းထုတ်နိုင်ရန် တောင်းဆိုသည်။

ဤလူသည် ဤနယ်ပယ်အကြောင်းကို မသိရှိဘဲ ယနေ့ခေတ်တွင် ထူးဆန်းမှုများ ပျံ့နှံ့နေပုံကို မသိနားမလည်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

အိမ်ပိုင်ရှင်များ၏ ခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီးနောက် ညနေပိုင်းတွင် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကင်မရာကို ထုတ်ယူကာ ဖွင့်ပြီး ဧည့်ခန်း၏ အလှဆင်ထားသော ဗီဒိုပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ မှန်ဘီလူးကို ဧည့်ခန်း၏အများစုကို လွှမ်းခြုံထားပြီး အိပ်ခန်းအများအပြား၏ တံခါးများကိုလည်း ချိန်ရွယ်ထားသည်။

သူ့ကိုယ်သူလည်း ကင်မရာတစ်လုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲမူလက ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ပေါင်ယွင်ကျင့်နှင့် သူမ၏ခင်ပွန်း၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် အဘိုးယန်နှင့်အတူ အိပ်ရာကြီးကို မျှဝေအိပ်ခဲ့ရသည်။

အိပ်ရာသည် ကြီးမားပြီး တစ်ယောက်စီအတွက် စောင်တစ်ထည်စီရှိသဖြင့် နေရာများစွာကျန်နေသည်။

အဘိုးအိုကအစောကြီးအိပ်တတ်သည့်အကျင့်ရှိပြီး ယန်ကျွင်းဇဲ ကင်မရာကို စီစဉ်နေချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။

လူတိုင်း အိပ်ခန်းများသို့ ပြန်သွားပြီး တံခါးများကိုပိတ်ပြီးနောက် အိမ်သည် လျင်မြန်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူလဲလျောင်းနေစဉ် စောင်းမသွားစေရန် ကင်မရာကို ပြင်ဆင်နေစဉ် အဘိုးယန်၏ တသမတ်တည်းသော ဟောက်သံသည် သူ၏နားသို့ ရောက်လာသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဟောက်သံသည် မကျယ်လောင်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ လုံးဝလက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

အခု သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေတာက သူ အိမ်ကိုရောက်ကတည်းက ထူးဆန်းတဲ့တာဝန်အကြောင်း အသိပေးချက် တစ်ခုမှ မရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ဒီနေရာမှာ ထူးခြားမှုတွေ ရှိနေပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဘာလို့ တာဝန်အသိပေးချက်တွေ မရတာလဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဤအရာကို နားမလည်နိုင်ခဲ့။

အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း သူ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ ၁၁ နာရီခန့်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် သူဒီမှာရောက်နေကြောင်း သိရှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သလား။

သူသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပိတ်ပြီး ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ အဝတ်အစားအပြည့်အစုံနှင့် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားကာ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်ကို မသိပေ။

ရုတ်တရက် သူ၏ဖုန်းမျက်နှာပြင် လင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်ဖွင့်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာပြင် လင်းနေရုံသာမက စကားဝှက်ထည့်သွင်းရမည့် မျက်နှာပြင်ကိုလည်း ပြသနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ စာသားကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်၊ ထိုစာသားမှာ- စကားဝှက်မှားယွင်းစွာ ထည့်သွင်းထားသည်၊ နောက်ထပ် ၄ ကြိမ် ကျန်ရှိသည်။