အိမ်ထဲတွင် နောက်ကမ္ဘာတစ်ခုလား

လရောင်သည် သူ့အပေါ်သို့ ထိုးကျလာသည်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အန်တီမေ၏ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သူ့ပခုံးအကျော်မှ ပိုမိုလွယ်ကူစွာ မြင်နိုင်စေရန် ဘယ်ဘက်သို့ ပွေ့ချီထားသည်။

ပြုံးနေသည့် အန်တီမေကလည်း သူ့နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေသည်။

တစ်စက္ကန့်၊ နှစ်စက္ကန့်၊ သုံးစက္ကန့်... ဆယ်စက္ကန့်ကျော်အထိ ယန်ကျွင်းဇဲသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏အရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထူးခြားသည့်အရာ တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် လရောင်အောက်၌ ရှိနေသဖြင့် သူ့နောက်တွင် အရိပ်သည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်နေပြီး ထူးဆန်းသည့် အသွင်ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိပေ။

ဖန်နင်သည် ပေါ်မလာချေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှည့်ပြီး အန်တီမေ၏ခေါင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တံခါးဝတွင် အပြင်နှင့်အထဲကို ကူးချီသန်းချီ လုပ်ကြည့်သည်။

တစ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း သူ့အရိပ်၌ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိသေးပေ။

“အန်တီမေ၊ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ စတင်ရှင်းပြသည်၊ “အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ရဲ့အရိပ်ထဲမှာ တွယ်ကပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်အရိပ် လရောင်အောက်မှာ ပေါ်နေသရွေ့ သူမက စက္ကန့်တိုင်းမှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူရှိနေဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်”။

သူ ခေတ္တရပ်သွားသည်။ အန်တီမေက အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်မှုမရှိသဖြင့် သူက ထပ်ပြောသည်၊ “ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က သူမကို ဖယ်ရှားနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်အရိပ်ထဲကနေ ထွက်သွားအောင် ပြောနိုင်မလားဆိုတာ သိဖို့ အန်တီ့အကူအညီကို တောင်းချင်ခဲ့တာပါ”။

သူ ပခုံးတွန့်လိုက်မိသည်၊ “ဒါပေမဲ့ အခုမြင်ရတာကတော့ အန်တီရှိနေတဲ့အတွက် ဒီအမျိုးသမီးက လုံးဝထွက်လာဖို့ မဝံ့ရဲတာပါပဲ။ ပြောရရင် အန်တီ့ကို သူမကိုယ်သူမ ပြသဖို့ မဝံ့ရဲတာပါ”။

သူ၏လက်မောင်းများအကြားတွင် မှီနေသော အန်တီမေ၏ခေါင်းသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲအတွက် သူမသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြီး သူ၏အတွေးများကို အတည်ပြုလိုက်ပုံရသည်။

“ဒါဆို အခု အန်တီ့ကို ပြန်ပို့ပေးပါတော့မယ်”။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှည့်ပြီး မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်သို့ ဦးတည်သည့် တံခါးငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်၊ မကြာမီပင် အရှေ့တောင်ဘက်အခန်း၏ တံခါးဝသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အန်တီမေ၏ခေါင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သွေးကြိုးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သွေးကြိုးသည် ပြန်လည်တွယ်ကပ်ပြီး အန်တီမေ၏ခေါင်းနှင့် ပြန်လည်ချိတ်ဆက်သွားသည်။

သူမ၏ခေါင်းသည် သူ၏လက်များမှ ပြုတ်ထွက်သွားပြီး အတွင်းခန်း၏ ဝင်ပေါက်သို့ ဝဲသွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သော အန်တီမေ၏ခေါင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် နှုတ်ဆက်သည့်ပုံစံဖြင့် လက်လှမ်းပြပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

လှေကားထစ်များသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် တံခါးနောက်ဘက်မှ ထီးကြီးကို ယူပြီး ဝင်ပေါက်သို့ သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထီးကြီးကို ဖွင့်ကာ အသင့်အနေအထားဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီးမှ မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်အပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ လရောင်သည် အောက်သို့ကျဆင်းလာပြီး ထိုခြေထောက်ကို ထွန်းလင်းပေးကာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်စေသည်။

သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ခြေထောက်အရိပ်သည် လိမ်သွားသည်။ အရိပ်မှ အမည်းရောင်လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး သူ့ကို လှမ်းဖမ်းရန် ကြိုးစားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖွင့်ထားသောထီးကို သူ့အပေါ်သို့ အမြန်မိုးလိုက်ပြီး ထိုထူးခြားမှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အပြင်သို့ အပြည့်အဝလှမ်းလိုက်ကာ ကြီးမားသောထီးဖြင့် လရောင်မှ လုံးဝကာကွယ်ထားသည်။ ခေါင်းခါရင်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ့အရိပ်က အခု မင်းရဲ့အကောင်းဆုံး ပုန်းအောင်းရာနေရာ ဖြစ်သွားပြီ”။

အန်တီမေ ပေါ်လာပါက ဖန်နင်သည် ပျောက်ကွယ်ရန် ရွေးချယ်သည်။ သို့သော် အန်တီမေ မရှိတော့သည်နှင့် ဖန်နင်၏ပြန်လာမှုသည် မနှောင့်နှေးဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေသည်။

“သူမကို ကိုင်တွယ်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိဦးမှာပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ထီးဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာစဉ် စဉ်းစားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

မြေအောက်ကားဂိုဒေါင်၏ အရှေ့တောင်ဘက်အခန်းတွင်။

သွေးကြိုး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဝဲနေသော အန်တီမေ၏ခေါင်းသည် အတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဝင်လာသည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် စုပုံထားသော သေတ္တာများနောက်တွင်နှင့် စိုစွတ်သောကြမ်းပြင်ပေါ်၌ အန်တီမေ၏ ခေါင်းပြတ်ကိုယ်ခန္ဓာသည် လဲလျောင်းနေသည်။ ဝဲနေသောခေါင်းသည် ၎င်းနှင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း နီးကပ်လာသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်သည် လှုပ်ရှားလာပြီး ထူးဆန်းသောကလေးနှစ်ယောက်သည် ခေါင်းပြတ်ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ဖူးယောင်နေသောလည်ပင်းမှ တွားသွားရန် ရုန်းကန်နေကြသည်။

သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ဆူညံသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထူးဆန်းသောကလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူတို့၏ပါးစပ်များတွင် အနက်ရောင်အရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေသော ဖယောင်းတိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး အခြားကလေးနှင့် ဝေမျှလိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အခန်းထောင့်သို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဝါးစားနေကြသည်။

သွေးကြိုး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အန်တီမေ၏ခေါင်းသည် အလောင်း၏လည်ပင်းသို့ ပြန်လည်တွယ်ကပ်သွားသည်။

မကြာမီပင် ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာပြီး သူမသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးနှင့်အတူ မတ်တပ်ရပ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဝင်လာသည်။

သူမသည် နောက်ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲကို အမြန်လာပြီး သူမ၏အိမ်ရှိ ထူးဆန်းမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည်။

သူသည် သူ့မိဘများကို နောက်ကျမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားပြီး ကျိုးတာ့လီကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ ထီးကိုကိုင်ရင်း တံခါးဝမှ ထွက်လာသည်။

ဒီည လသာလာမလားဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ လုံးဝမရှိတာထက်စာရင် ပြင်ဆင်ထားတာက ပိုကောင်းသည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏အိမ်သို့ ချက်ချင်းမသွားဘဲ၊ သူနှင့်အတူ ဂူပိုင်က ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပြန်လည်ပုံသွင်းပေးထားသည့် တူကို ပြန်ယူရန် "ကျိုးအာဖူ" ရတနာဆိုင်သို့ လမ်းကြုံဖြတ်သွားခဲ့သည်။

နည်းစနစ်အသစ်အချို့ ထည့်သွင်းထားသောကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လုပ်ငန်းစဉ်သည် အနည်းငယ်ကြာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တူကို သတ္တုနှင့် သတ္တုမဟုတ်သည့်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြု၍ ပိုမိုကြာရှည်ခံသော သတ္တုစပ်တူတစ်ခုဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ထားပြီး ယခင်တူထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့သည်။

ထို့အပြင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အညီ ဝိညာဉ်နက်ပုတီးစေ့ ကို အရည်မဖျော်ဘဲ သတ္တုမှန်ဖြင့် အုပ်ပြီး တူ၏လက်ကိုင်ပေါ်တွင် အနည်းငယ်မြင့်သောနေရာ၌ မြှုပ်နှံထားသည်။

ဂူပိုင်၏အဆိုအရ ပယ်လေဒီယမ်ပါသော ဤသတ္တုမှန်သည် အလွန်မာကျောပြီး သတ္တုစပ်ကိုယ်တိုင်နီးပါးပင် မာကျောသည်။ ၎င်းသည်သူ၏အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့သည့်အရာဖြစ်ပြီး ကုန်ကြမ်းသည် ပေါများခြင်းမရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ့မိသားစု၏ဒုက္ခကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်းမရှိပါက ဂူပိုင်သည် ဤမျက်နှာသာကို အခြားသူတစ်ဦးအား မူလက ပေးဆပ်ခဲ့ရမည့်အရာဖြစ်သော်လည်း ကမ်းလှမ်းမည်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် တူကို အကြိမ်အနည်းငယ် လွှဲကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုလေးသော်လည်း လက်ထဲတွင် ပိုမိုကိုင်ရလွယ်ကူသည်ကို ခံစားရသည်။ ဝိညာဉ်နက်ပုတီးစေ့ ကို မြှုပ်နှံထားသည့်နေရာသည် ဖောင်းကြွနေသော သတ္တုမှန်နှင့်အတူ အလွန်လှပပြီး တူကို အမြင်ပိုကောင်း စေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤတိုးတက်မှုများရှိသော်လည်း ထူးဆန်းမှုများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် တူ၏ထိရောက်မှုသည် မူလတူထက် သိပ်ပြီးသာလွန်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယန်ကျွင်းဇဲ ယုံကြည်သည်။

အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် ထိုသို့သောရင်ဆိုင်မှုများပြီးနောက် ပျက်စီးနိုင်ခြေနည်းပါးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ရုပ်ထုတစ်ပိုင်းအဆင့်ထက် ပိုမိုအားကောင်းသည့် မည်သည့်ထူးဆန်းမှုကိုမဆို အသုံးပြုပါက တူ၏ခံနိုင်ရည် အဆုံးအစွန်ထိ သွားလိမ့်မည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဤတူအတွက် လက်ရှိသတ်မှတ်ချက်မှာ ၎င်းတို့၏ပုံစံများ ထူးခြားလွန်းခြင်းမရှိပါက လေလွင့်ဝိညာဉ် များကို ရိုက်နှက်ရန် ကိရိယာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင် တူကို ကိုယ်လုံခြုံရေးအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပြဿနာကိုဖြေရှင်းရန် “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း”သို့မဟုတ် “နတ်ဆိုးချုပ်‌ နှောင်ခြင်း”ကိုသာ အားကိုးခြင်းထက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထူးဆန်းမှု၏ တိုက်ခိုက်မှုမှအနည်းဆုံးအကာအကွယ်အချို့ကို ပေးနိုင်သည်။

ဂူပိုင်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်ကို သူမ၏လိပ်စာကို အတည်ပြုရန် ခေါ်ဆိုပြီးနောက် ရတနာဆိုင်မှ ထွက်ကာ သူမ၏အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ခင်ပွန်း ယန်ဟဲသည် ရှန့်ထျန့်မြို့ရှိ ကော်ပိုရေးရှင်းကြီးတစ်ခု၏ ဘဏ္ဍာရေးဒါရိုက်တာဖြစ်ပြီး အလုပ်များသဖြင့် တစ်လလျှင် အနည်းဆုံး ဆယ်ရက်ခန့် အိမ်မှ ခွဲခွာနေရသည်။

သူမ၏နေအိမ်သည် ရှန့်ထျန့်မြို့တွင် နာမည်ကြီးသော ရပ်ကွက်တစ်ခုဖြစ်သည့် “အံဖွယ်ခြံဝင်း”ဟုခေါ်သော လူချမ်းသာရပ်ကွက်တွင် ဖြစ်သည်။ အခြားရပ်ကွက်များက တစ်စတုရန်းမီတာကို ယွမ်တစ်သောင်းဖြင့် ရောင်းချနေချိန်တွင် “အံဖွယ်ခြံဝင်း’သည် ယွမ်သုံးသောင်းဖြင့် စတင်နေပြီဟု ဆိုကြသည်။

ရောက်ရှိသောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဂိတ်တံခါးတွင် လက်မှတ်ထိုးပြီးမှ ဝင်ခွင့်ပြုသည်။

ပင်မဂိတ်တံခါးတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအနည်းဆုံး သုံးယောက်ရှိသည်ကို သူသတိပြုမိသည်။ ပေါင်ယွင်ကျင့်၏မိသားစုသည် ဤနေရာတွင်နေထိုင်နိုင်ရန် ရှန့်ထျန့်တွင် အတော်ပင် ထင်ရှားရမည်ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းမှုများကို တွေ့ရှိပါက မတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူများကိုရရှိရန်မှာ ၎င်းတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ သို့ အကြောင်းကြားထားခြင်းရှိမရှိကို သူ မမေးခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ် သူမသည် ထိုသို့အကြောင်းကြားရန် တစ်ခါမှ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမရှိခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

“အံဖွယ်ခြံဝင်း” သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဧရိယာကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်းခွဲထားသည်၊ တစ်ခုမှာ ဗီလာများတည်ရှိရာ ရပ်ကွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုမှာ ဥယျာဉ်ဗီလာများရှိရာ ဧရိယာဖြစ်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့် ပေးပို့ခဲ့သော အချက်အလက်များအရ သူမ၏မိသားစုသည် ဥယျာဉ်ဗီလာဧရိယာ၏ ဒုတိယအပိုင်းရှိ အဆောက်အအုံ B-6 ၏ ယူနစ် 3-1 တွင် နေထိုင်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လိပ်စာကို အမြန်ရှာဖွေပြီး တတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဝင်ပေါက်တွင် သူ့ကို စောင့်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပေါင်ယွင်ကျင့်၏နောက်ဘက်မှ အိမ်ထဲမှ အေးစက်သောခံစားချက်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်—၎င်းသည် နောက်ကမ္ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

“အန်တီရဲ့အိမ်က… အပြင်ထက် အများကြီး ပိုအေးတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဖိနပ်လဲနေစဉ် နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ပြုံးပြီး “အိမ်ရဲ့ဒီဇိုင်းကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဆောင်းရာသီမှာ အထဲမှာ တော်တော်နွေးတာ” ဟု ပြောသည်။

ဖိနပ်လဲပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည် အဖြူရောင်ဆံပင်များနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းသို့ ဦးတည်သော စင်္ကြံတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူသည် တစ်ဝက်သာ ပေါ်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကို စင်္ကြံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားကာ မျက်လုံးတစ်လုံးဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ကြည့်နေလေသည်။