အဘယ်သူသည် အထူးဆန်းဆုံးဖြစ်သနည်း

“စကားဝှက်မှားယွင်းစွာ ထည့်သွင်းထားသည်၊ နောက်ထပ် ၄ ကြိမ် ကျန်ရှိသည်”။

သူ၏ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤစာကြောင်းကို မြင်လိုက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲ ကျောပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အိပ်ရာမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်၍ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းသည် တော်တော်လေး မှောင်နေသော်လည်း အိပ်ခန်းထဲရှိ အရာဝတ္ထုများကို သူမြင်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးသည် မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှမရှိဘဲ ယခင်ကအတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူသည် မီးလင်းနေသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်၊ စာကြောင်းသည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ဖုန်းကို ခုနက ထိခဲ့တာလား။ ပြီးတော့ စကားဝှက်ကိုလည်း မှားထည့်ထားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖုန်းကိုကောက်ယူပြီး လက်ဗွေဖြင့် ဖွင့်ကာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ဘာတစ်ခုမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ပိုအရေးကြီးတာက တာဝန်အကြောင်း အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုမှ ခုချိန်ထိ မလာသေးခြင်းပင်။

ဖုန်းစနစ်တွင် ပြဿနာရှိနေခြင်းလား သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားမှုအချို့ ရှိနေခြင်းလားဆိုတာ မသေချာဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ဆက်တိုက် စဉ်းစားနေသည်။

“ဒီ ‘ထူးဆန်းမှု’ က တကယ်ကို သာမန်ပဲလား။ ဘယ်လိုစွဲလမ်းမှုမှ မရှိဘူး၊ ဒီနေရာမှာ သူရှိနေတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က လူတွေကို စနောက်ဖို့သက်သက်ပဲလား”။

စိတ်မချရသေးသဖြင့် သူသည် အိပ်ရာမှထကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဧည့်ခန်းရှိ သပ်ရပ်လှပသော ဗီဒိုများပေါ်တွင် ကင်မရာမှန်ဘီလူးသည် ဧည့်ခန်း၏အများစုကို ချိန်ရွယ်ထားပြီး အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အခန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်၊ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး အသံတစ်သံမျှ မရှိပေ။

အပြင်ဘက်မှ အလင်းအချို့သည် ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသဖြင့် အခန်း၏ပုံစံကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။

သူ အိပ်ရာပေါ်တွင် မလဲလျောင်းမီကတည်းက“အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” စနစ်ကို အသုံးပြုထားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ အဆက်မပြတ်လည်ပတ်နေသည်။

ဧည့်ခန်းတွင် ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရသဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲ ရေချိုးခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် လေသာဆောင်တို့ကို စစ်ဆေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

သို့သော် သူ လှုပ်ရှားတော့မည့်အချိန်တွင် ယန်ဝမ်ဝမ် အိပ်နေသောအခန်း၏တံခါးသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလာပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ မျက်လုံးတစ်လုံးသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ချောင်းကြည့်နေလေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားမိပြီး လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။ အက်ကွဲကြောင်းနောက်မှ မျက်လုံးသည် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။

အသံမထွက်ဘဲ ယန်ကျွင်းဇဲ တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်၊ ထိုအခါ ပန်းနုရောင် ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် ယန်ဝမ်ဝမ်က ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝမ်ဝမ်”။

ပေါင်ယွင်ကျင့်ထံမှ ထူးဆန်းသည့်အဖြစ်အပျက်များအကြောင်း ကြားထားသဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဝမ်ဝမ်က ပုံမှန်ဟုတ်မဟုတ် သို့မဟုတ် အခုအချိန်တွင် ထူးခြားမှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်နေခြင်းရှိမရှိ မသေချာပေ။

ယန်ဝမ်ဝမ် ခေါင်းညိတ်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို တိတ်တိတ်နေရန် အမူအရာပြသသည်။ သူမသည် အတော်လေး ပုံမှန်ပုံရသည်။

“ဘာလို့ အခုထိ မအိပ်သေးတာလဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက တီးတိုးမေးလိုက်သည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် အိပ်ခန်းတံခါးကို ဂရုတစိုက်ပိတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို စားပွဲဆီသို့ ဆွဲခေါ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့် “အစ်ကိုယန်၊ ဒီအိမ်မှာ လူတိုင်းက အထူးအဆန်းတွေ၊ ကျွန်မမိဘတွေအပါအဝင်၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်မအမေ။ ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟင်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ “အိမ်မှာ ထူးခြားတာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရတာ မင်းအမေမဟုတ်ဘူးလား၊ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား”။

အမှန်တကယ်တွင် မိသားစုထဲရှိ အခြားသူများအားလုံးသည် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော ပေါင်ယွင်ကျင့်ဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့် သူမသည် ပေါင်ကျယ်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူ တိုက်ရိုက်မပြောနိုင်ပေ။

ယန်ဝမ်ဝမ်က တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်၊ သူမ၏လက်များက ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အလျင်အမြန်အမူအရာပြသည်၊ “မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မအမေကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူ ကို ခေါ်ဖို့ ကျွန်မ ပြောနေတာ။ သူမက ခေါ်ပြီးပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့အစီရင်ခံစာ မရှိဘူး”။

“ဒါဆို မင်း အဲဒီနောက်မှာ အကြောင်းကြားလိုက်တာလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတင်းပို့လိုက်တာ” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဖေနဲ့အမေကို မေးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ သတင်းပို့ထားပြီးပြီလို့ ပြောတယ်”။

“ဒါ ထူးဆန်းတာပဲ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်ပြီး ယန်ဝမ်ဝမ်ကို ထပ်ကြည့်သည်၊ “မင်းက မင်းအမေ ထူးဆန်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမက ဘယ်လို ထူးဆန်းတာလဲ။ သူမက ပုံမှန်ပဲလို့ ငါထင်တယ်”။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းခါသည်၊ အိပ်ခန်းတံခါးကို လှမ်းကြည့်ပြီး သူမ၏နာရီကို ကြည့်သည်၊ “ဆယ့်နှစ်ခွဲ၊ ညတိုင်း ဆယ့်နှစ်ခွဲတိတိမှာ သူမက... ကျွန်မရဲ့ဆံပင်ကို လာဖြီးတယ်”။

“အာ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

“ကျွန်မ အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်တောင်မှ သူမက ကျွန်မရဲ့အိပ်ရာဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ကျွန်မဆံပင်ကို လာဖြီးတယ်။ ကျွန်မ သေမတတ်ကြောက်နေလို့ မျက်လုံးဖွင့်ဖို့တောင် မဝံ့ရဲဘူး” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်၊ သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာတုန်ယင်လာသည်။

“မင်းအခန်းကိုပဲလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက မေးသည်။

“မဟုတ်ဘူး” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းခါသည်၊ “အခန်းတိုင်းကို။ သူမက ကျွန်မဆံပင်ကို ဖြီးပြီးရင် အဘိုးအခန်းကို သွားတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ ကြားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘိုးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှုက အရမ်းဆိုးနေပြီး သူက အမြဲတမ်း အိပ်ရေးမနိုးနိုင်တဲ့သူ။ မနက်တိုင်း ၅ နာရီတိတိမှာ နိုးလာတာကလွဲရင် အဲ့ဒီကာလအတွင်း တခြားဘာနဲ့မှ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလို့မရဘူး”။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး “ဒါက ဒီနေ့ နေ့ခင်းဘက်မှာ မင်း ငါ့ကို ပြောချင်ခဲ့တဲ့အရာလား” ဟု မေးသည်။

“ဟွန်း” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်၊ “အမေရှိနေတုန်းက ကျွန်မ မပြောရဲဘူး”။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ဖုန်းတွင် အချိန်ကိုကြည့်သည်၊ ညသန်းခေါင်ယံကို မရောက်သေးပေ။ သူက ယန်ဝမ်ဝမ်ကို “မင်း လုပ်နေတဲ့အတိုင်း ဆက်လုပ်ပါ။ မင်းအမေ ဆံပင်လာဖြီးရင် မျက်လုံးမဖွင့်နဲ့၊ သည်းခံလိုက်။ မင်းပြောခဲ့တာအရ သူမက ဒီကနေထွက်ပြီး ငါ့ဆီကိုလာလိမ့်မယ်။ ငါ ကိုင်တွယ်ဖို့ စောင့်နေလိုက်” ဟု ပြောသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုယန်။ ကျွန်မတို့ကို ကယ်တင်ပေးရမယ်” ဟု ယန်ဝမ်ဝမ်က သူ့ကို သနားစဖွယ် ကြည့်သည်။

သူမ၏အခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် အခြားအခန်းများကို လျှောက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ဘဲ အဘိုးယန်၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တကယ်ပင် အဘိုးအိုသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီး ဟောက်သံသည် ကျယ်လောင်တည်ငြိမ်နေကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှုပ်ရှားနေသူကို သတိမပြုမိပေ။

သူသည် သူ့အိပ်ရာပေါ်တွင် ပြန်လှဲလိုက်သည်၊ သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး ဘေးစားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ ထပ်အိပ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းမရှိပေ။

ယန်ဝမ်ဝမ်ပြောခဲ့သည်များ မှန်ကန်သလားဆိုတာကို သိရန် ညသန်းခေါင်ကျော် ဆယ့်နှစ်ခွဲကို သူစောင့်နေသည်။ အကယ်၍ ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ထူးဆန်းမှုသည် ပိုမိုကြီးမားပါက ဤအခြေအနေသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနိုင်သည်။

ယခုအချိန်အထိ ယန်ကျွင်းဇဲသည် တာဝန်နှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းကြားချက်များ တစ်ခုမှ မရရှိသေးသောကြောင့်ပင်။

၎င်းသည် လက်ရှိဖြစ်ရပ်များသည် အမှန်တကယ်ပင် သရဲ၏လက်ချက်ဖြစ်သလား သို့မဟုတ် အခြားရှင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှိနေသလားဆိုတာကို သူ သံသယဝင်လာစေသည်။

အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ် အချိန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ညသန်းခေါင်ကျော် ဆယ့်နှစ်ခွဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးအခန်းရှိ ယန်ဝမ်ဝမ်သည် သူမ၏အိပ်ခန်းတွင် အိပ်ပျော်မနေဘဲ သူမ၏အမေ လာရောက်၍ ဆံပင်လာဖြီးမည်ကို ကြောက်ရွံ့ တုန်ယင်လျက် စောင့်နေမည်မှာ ထင်ရှား ပေသည်။

ကလစ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ အိပ်ခန်းတံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည့် အသံသည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခြေသံ ဖျော့ဖျော့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခြေသံများသည် သူ့ဘေးရှိ တံခါးနားတွင် ရပ်သွားသည်၊ ထို့နောက် တံခါးဖွင့်သံနှင့် ထပ်မံ၍ ခြေသံများထွက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ လုံးဝအိပ်မပျော်၊ အမှန်တကယ်တွင် သူ၏စိတ်သည် အထူးသဖြင့် ရှင်းလင်းနေသည်၊ ထို့ကြောင့် သူက အလွန်ဂရုတစိုက် နားထောင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် သူမ၏သမီး၏ဆံပင်ကို ဖြီးနေသင့်သည်။

“ဘုရားရေ၊ ဒါကို တွေးလိုက်ရုံနဲ့ ကျောချမ်းသွားတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုလှိုင်းတစ်ခု ခံစားရပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

ညတိုင်း ဤသို့ဖြစ်နေလျှင် ယန်ဝမ်ဝမ်သည် ယနေ့အထိ ဘယ်လိုရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာလဲဟု အံ့ဩမိသည်။

မကြာမီ အခြားတစ်ဖက်မှ ဆူညံသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အလျင်အမြန် မျက်လုံးများကိုမှိတ်လိုက်ပြီး ဘေးအခန်း၏တံခါး ပိတ်သွားသံနှင့် အဘိုးယန်၏အိပ်ခန်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ခြေသံဖျော့ဖျော့များကို နားထောင်နေသည်။

အဘိုးယန်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးခံရခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာ မပြပေ။

ဆယ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်မှုအပြီးတွင် အိပ်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မျက်လုံးများကိုပိတ်ထားပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်ဘက်သို့ လှည့်ထားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူ့ခေါင်းအနီးတွင် ထားလိုက်သည်။ တစ်ခုခုဖြစ်လာပါက လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။

ခြေသံများ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့်အမျှ ရှောင်လွှဲမရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ့အပေါ်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ခြေသံများသည် မြန်လည်းမမြန်၊ နှေးလည်းမနှေးဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ရပ်သွားသည်။ အသံအရ အိပ်ခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေပုံရသည်။

နောက်ထပ် နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့်ကြာသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုမရှိပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အနည်းငယ် စိတ်မရှည်လာသည်။ သူသည် ကိုယ်ကို မလှုပ်ရှားဘဲ လည်ပင်းကို အနည်းငယ်သာ လှည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ မှိန်မှိန်သောအလင်းရောင်မှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များနှင့် အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အိပ်ရာခြေရင်းတွင် ရပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်နှင့် ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသူကို စိုက်ကြည့်နေပုံရသည်။