အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသူ

ဒီမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ ဦးရေပြားသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လှုပ်ရှားရန် သို့မဟုတ် မျက်လုံးများကို အပြည့်အဝဖွင့်ပြီး ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း သူ မြင်နိုင်သော အကန့်အသတ်ရှိသည့်အမြင်ဖြင့်ပင် အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် ထိုအမျိုးသမီးသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်နှင့် တူကြောင်း သူခွဲခြားသိနိုင်သည်။

သို့သော် နေ့ခင်းဘက်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ဆံပင်ကေသည် အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိနေသော်လည်း ယခုအခါ ဤအမျိုးသမီး၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အသွင်ကို ထပ်ပေါင်းပေးသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ရပ်နေခြင်းပင်။ သူမသည် သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ်လို အိပ်ရာခြေရင်းတွင် ရပ်နေပြီး သူမ၏အကြည့်သည် မရှင်းမလင်းဖြစ်နေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ဖွင့်ထားသကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ၏လည်ပင်းကို နောက်ထပ်အနည်းငယ် ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိုဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာသော အလင်းကို သူက ကျောပေးထားသဖြင့် ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာအောင် ဖွင့်လိုက်သောအခါ အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်ဖြစ်ကြောင်း ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများ ဖွင့်ထားပုံရသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများ ပိတ်ထားသည်ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ ထင်ခဲ့ရခြင်းမှာ အမျိုးသမီး၏မျက်လုံးများတွင် အဖြူရောင်မရှိဘဲ မင်ကဲ့သို့ လုံးဝအနက်ရောင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူမ သိသွားမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ခဏတာကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်လိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ဝမ်ဝမ်သည် ပေါင်ယွင်ကျင့် သူမ၏ဆံပင်ကို ဖြီးနေစဉ် မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားခဲ့ခြင်းအတွက် သူ လျှို့ဝှက်စွာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ကြည့်ရန်အတွက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ခဲ့ပါက ချက်ချင်း အော်ဟစ်မိလောက်အောင် ကြောက်သွားနိုင်သည်ဟု သူတွေးမိသည်။

၎င်းက မည်သည့်အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဆိုတာကို စိတ်ကူးကြည့်၍မရပေ။

အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသော ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ထွက်သွားရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်၊ မြင်ကွင်းသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေသည်။

အဘိုးယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဟောက်သံမှလွဲ၍ ပေါင်ယွင်ကျင့်ထံမှ အခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေသော အသံမဲ့၊ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက် ရှိနေသည်။

နောက်ထပ် ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏အိပ်စက်ပုံကို တောင့်တင်းစွာထားရှိဆဲဖြစ်ပြီး လုံးဝအနားမယူနိုင်သဖြင့် သူ၏လက်ချောင်းများနှင့် ခြေထောက်များသည် လျင်မြန်စွာ ထုံကျဉ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ ခြေသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ၏ဦးတည်ချက်သည် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျွင်းဇဲ၏ဘေးသို့ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသက်ရှူသံကို နှေးကွေးအောင် ကြိုးစားသည်။ သူသည် တကယ်အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏နားများသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုအာရုံခံစားနိုင်ပြီး ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ လက်လွတ်မခံခဲ့ပေ။

ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ခြေလှမ်းသည် အလွန်နှေးနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ လှုပ်ရှားသောအခါ သူမ၏လက်များသည် လွှဲမနေဘဲ အသက်မဲ့သော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ တည့်တည့်ဆွဲချထားသည်။

သူလဲလျောင်းနေသောဘေးသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ဆက်မလှုပ်ရှားဘဲ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်ပြီးသူ၏မှုန်ဝါးဝါးအမြင်မှတစ်

ဆင့် အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးသည် သူ့ထံမှ တစ်မီတာခွဲခန့်အကွာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည် သို့မဟုတ် တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ မသိပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်တွင် အကြည့်မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အဖြူရောင်မရှိဘဲ အနက်ရောင်သာ ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ အနီရောင်ညဝတ်အင်္ကျီသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မှုန်ဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းက ထိုအမျိုးသမီးသည် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သေဆုံးခြင်းမရှိကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။

သူမ အသက်ရှူနေဆဲဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏လက်ရှိအသွင်အပြင်သည် အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့် မကွဲပြားဘဲ ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ဒါက အလွန်ထူးဆန်းသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ဝိညာဉ်တစ်ကောင် ဝင်ပူးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ မြေပုံက မည်သည့်တာဝန်အကြောင်းမှ အသိပေးချက် မပေးခဲ့ခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

ဒီ ဝိညာဉ် မှာ စွဲလမ်းမှု တစ်ခုမှ မရှိတာလား။

သို့သော် စွဲလမ်းမှုမရှိဘဲ သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေရသနည်း။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အတွေးများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သည့်သဲလွန်စကိုမျှ မရရှိသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ညဝတ်အင်္ကျီ တွန့်စပြုလာသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ လန့်သွားသည်၊ ညဝတ်အင်္ကျီ ထိုသို့ တွန့်နိုင်ခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်—ပေါင်ယွင်ကျင့် ထိုင်ချလိုက်ခြင်းပင်။

သူ ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် တကယ်ပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် တစ်ပြေးညီဖြစ်လာသည်။

သူမ၏အသက်ရှူသံသည် ပုံမှန်ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏အမူအရာသည် တောင့်တင်းနေပြီး သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကျယ်နေပြီး အနက်ရောင်ပြူးနေသော မျက်လုံးများသည် “အိပ်ပျော်နေသော” ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေပုံရသည်။

သူ၏မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားသော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲသည် “တစ်ခုခု” သူ၏မျက်နှာဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို အလိုလိုသိရှိနိုင်သည်၊ အလိုလိုသိနိုင်စွမ်း၊ ဆဋ္ဌမအာရုံကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

သူ၏နှလုံးခုန်သံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်သည်၊ စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ စည်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ အဆက်မပြတ်ခုန်နေပြီး သူ့လည်ချောင်းမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထနေပြီး အေးစက်မှုတစ်ခုသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။

အကယ်၍ အခြားအချိန်ဖြစ်ပါက သူသည် လက်သီးနှင့်ထိုးမည် သို့မဟုတ် ယခုအချိန်တွင် အိပ်ရာပေါ်မှ ခုန်ထွက်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူယုံကြည်သည်၊ သို့သော် ယခုအခါတွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပွင့်လာသည်၊ သို့သော် လုံးဝမပွင့်ဘဲ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ရောက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲ၏နားဘေးတွင် သူမ၏လည်ချောင်းမှ ထူးဆန်းသောအသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။

အသံသည် အစတွင် အလွန်ပျော့ပျောင်းသော်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ သူ၏နားများကို ထောင်ကာ စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ဂရုတစိုက် နားထောင်လိုက်သည်၊ သို့သော် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ စကားလုံးများသည် ထူးဆန်းနေပြီး တစ်ခုကိုမျှ နားမလည်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမသည် အဆက်မပြတ် အသံများပြုလုပ်နေပြီး တစ်ခုခုကို အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေသည်။

ညသန်းခေါင်ယံတွင် တစ်ယောက်၏အိပ်ရာဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော၊အနက်ရောင်မျက်လုံးပြူးများဖြင့်၊ နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်နေပြီး ထူးဆန်းသော စကားများကို အဆက်မပြတ်ပြောဆိုနေသော ကြောက်စရာကောင်းပြီး ရှင်းပြမရနိုင်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်မရတော့လုနီးပါးဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤစကားပြောဆိုပုံသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် ရေရွတ်နေသူတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူကြောင်း သူသတိပြုမိသည်။ ၎င်းသည် များသောအားဖြင့် လုံးဝမရှင်းဘဲ ရေရွတ်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး စာကြောင်းအလွန်တိုတောင်းမှသာ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုသည့် အိပ်ရင်းစကားပြောခြင်းသည် ရှားပါးသည်။

ခဏတာ သည်းခံပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ သူ တကယ်မထိန်းနိုင်တော့ဟု ခံစားရသည့်အချိန်တွင် သူ့ဘေးတွင် အိပ်နေသော အဘိုးယန်၏ ဟောက်သံသည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။

အဘိုးယန် သူ အိပ်နေစဉ် စကားပြောနေသကဲ့သို့ ပါးစပ်မှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာ လှုပ်ရှားသွားပြီး နိုးလာပုံရသည်၊ တစ်ခုခုကို ရေရွတ်ပြီး ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်၊ “သန်းခေါင်ယံမှာ ဘယ်သူက အသံလုပ်နေတာလဲ၊ တိတ်စမ်း၊ တိတ်စမ်း!”

ထူးဆန်းသောအသံများကို ထုတ်လုပ်နေသော ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။ သူမ၏ပါးစပ်သည် ပွင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးပြူး များသည် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

“ဘုရားရေ၊ အဘိုးအိုက အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တာ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲသည် မထင်မှတ်ဘဲ ကယ်တင်ခံလိုက်ရသဖြင့် အဘိုးယန်ကို ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

သူသည် မျက်လုံးကို ထပ်ကျဉ်းပြီး ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်၏ပါးစပ် ပိတ်သွားပြီး သူမသည် သူ့ဘေးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မကောင်းဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးက အဘိုးအိုကို အနှောင့်အယှက်ပေးတော့မှာလား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ စိုးရိမ်လာသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် အဘိုးယန်၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည့်အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ၏နောက်ဘက်မှနေ၍ တုတ်ဖြင့် ရိုက်သင့်မရိုက်သင့် စဉ်းစားနေသည်။

သို့သော် သူသည် တာဝန်အကြောင်း အသိပေးချက်များ မရှိသေးခြင်း၊ တကယ်ပင် ထူးဆန်းမှုဟုတ်မဟုတ်၊ အကယ်၍ ဟုတ်ပါက အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်ရသနည်း၊ အကယ်၍ ထူးဆန်းမှုကြောင့် ပြဿနာမဖြစ်ပါက သူသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်မိပါက သူမကို ဆေးရုံသို့ တန်းပို့နေမည်မဟုတ်ဘူးလားဟု ပြန်စဉ်းစားသည်။

သူသည် မည်သည့်ဆုလာဘ်မျှ မရဘဲ ဆေးရုံစရိတ်များ ပေးရပါက ၎င်းသည် လုံးဝအရှုံးသာဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤသို့စဉ်းစားနေစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဘိုးယန်လဲလျောင်းနေသော ဘေးသို့ လျှောက်မသွားဘဲ လှည့်ကာ အိပ်ခန်းတံခါးသို့ ဦးတည်သွားသည်။

သူမတံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ခြေသံ‌ ဖျော့‌‌ ဖျော့များသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထထိုင်ကာ ဖိနပ်မစီးဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ အဘိုးယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဟောက်သံသည် ပြန်လည်ကျယ်လာပြီး သူ အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ထို့ကြောင့် ခြေဗလာနှင့် အိပ်ခန်းတံခါးသို့ သွားကာ ၎င်းကိုလည်း ဖွင့်ပြီး အိပ်ခန်းအပြင်သို့ တိတ်တဆိတ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အိပ်ခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ယန်ကျွင်းဇဲ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်၊ ယန်ဝမ်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏အိပ်ခန်းမှ ထွက်လာပြီး ပေါင်ယွင်ကျင့် ရှိနေသော မာစတာအိပ်ခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယန်ဝမ်ဝမ် လန့်မသွားစေရန်အတွက် ယန်ကျွင်းဇဲ သူမကို သတိပေးရန် “ရှူး” ဟူသော အသံကို ထုတ်ပြီး သူမ၏ပခုံးကို နောက်မှနေ၍ ပုတ်လိုက်သည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲစိတ် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ၏ပခုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယန်ဝမ်ဝမ်သည် တောင့်တင်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် လှည့်လာသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် အနက်ရောင်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ပွင့်နေသည်။

သူမ၏လည်ချောင်းမှ ထိုရင်းနှီးသော ထူးဆန်းသောအသံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို ကြည့်နေလေတော့သည်။