အဘိုးယန်

ယန်ကျွင်းဇဲက ဤနေရာတွင် ရပ်နေသော ယန်ဝမ်ဝမ်သည်လည်း လွန်ခဲ့သော ခဏက ပေါင်ယွင်ကျင့်နှင့် အတူတူဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမမျှော်လင့်ထားပေ။

ယန်ဝမ်ဝမ်၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူမကိုထုရန် သူ့လက်ထဲမှ တူကို လွှတ်ချလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် သူ အလောတကြီးဖြင့် နောက်ဆုတ်ရန် ရွေးချယ်ပြီး အဘိုးယန်၏အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့နောက်မှ တံခါးကို လက်ပြန်လှည့်ကိုင်၍ ပိတ်လိုက်သည်။

လှည့်လာသော ယန်ဝမ်ဝမ်က သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာဘဲ မျက်လုံးအစုံသည် အနက်ရောင်ဖြစ်နေကာ ယန်ကျွင်းဇဲကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ပွင့်နေပြီး တစ်ခုခုကို ဆက်တိုက်ရေရွတ်နေသည်—အလွန်ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

တံခါးကိုပိတ်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ တံခါးဝမှ မထွက်ခွာဘဲ တံခါးလက်ကိုင်ကို သူ့ညာလက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့တံတောင်ဆစ်သည် တံခါးကို မှီထားသည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် အပြင်မှ တွန်းရန် ကြိုးစားပါက သူမသည် အတင်းအကြပ် ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြင်းမရှိစေရန် သူ သေချာစေရန် လိုအပ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ တာဝန်အကြောင်း အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုမှ မပေါ်သေးပေ။

ဤအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့စိတ်ထဲမှ အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ‌မြေပုံ ရှိ “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း”စာကြောင်းသည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေသော်လည်း တာဝန်အသစ်အကြောင်း အကြောင်းကြားချက်တစ်ခုမှ မရှိသေးပေ။

ဘာ‌တွေဖြစ်နေတာလဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ညာလက်သည် တင်းကျပ်သွားသည်—တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အပြင်မှ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်နေသည်။

ချက်ချင်းပင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့လက်များ၏အားကို တိုးလိုက်သည်။ ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုမှီလိုက်သဖြင့် သူသည် တံခါးလက်ကိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားရုံသာမက တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တံခါးကို တွန်းထားသဖြင့် အပြင်မှလူသည် အင်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဖွင့်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဤအချက်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ယန်ဝမ်ဝမ် မည်မျှအားကောင်းနိုင်သည်ကို တကယ်ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သောကြောင့် သူမပေးနေသည့်အားသည် အလွန်အကျွံမဖြစ်သေးချိန်တွင် လုံလောက်သော ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အတွင်းနှင့်အပြင် နှစ်ဖက်စလုံးက အားထုတ်နေသည့်အချိန်တွင် သူသည် သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတံခါး၏ ဒလက်သော့ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြင်းထန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။

ကလစ်ကနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးသည် သော့ခတ်သွားသည်။

ဟူး!

ယန်ကျွင်းဇဲသည် အသက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်နေသော သူ့လက်မောင်းရှိအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး လိုအပ်ပါက တံခါးလက်ကိုင်ကို ထပ်မံဆွဲကိုင်ရန် လက်များကို အသင့်အနေအထားထားကာ တံခါးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်သည်။

သူ၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ့လက်ဖဝါးသည်လည်း စိုစွတ်နေသည်ကို သူ သတိမထားမိပေ။

“အဲဒါက... သူမကို ခဏလောက်တော့ အပြင်မှာ ထိန်းထားနိုင်လောက်တယ်”။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးလက်ကိုင်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်၊ သို့သော် သော့ခတ်ထားသော တံခါးသည် မပွင့်ခဲ့ဘဲ ထို့နောက် အပြင်မှ အသံများ ထပ်မံထွက်မလာတော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ၏အကြည့်သည် တံခါးလက်ကိုင်ပေါ်တွင် စွဲမြဲနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် တိတ်ဆိတ်မှုသည် မူမမှန်ကြောင်း သူသဘောပေါက်ပြီး အဘိုးယန်၏ဟောက်သံသည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ အဘိုးယန်သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းမနေတော့ဘဲ ထထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများသည် ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် ဖိနပ်စီးပြီး ထရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် အိပ်ရာအစွန်းတွင် ထိုင်နေသည်။

ဤအနေအထားသည် အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရပြီး ယန်ဝမ်ဝမ်သည် တံခါးဝမှ မာစတာအိပ်ခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ကျောမှကြည့်ပါက ထူးခြားမှုမရှိပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏အတိတ်အမှားမှ သင်ခန်းစာယူကာ အဘိုးယန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ခေါ်ဝံ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် အိပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော အဘိုးယန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ ဤအဘိုးအိုသည်လည်း ပေါင်ယွင်ကျင့်နှင့် ယန်ဝမ်ဝမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အဘိုးယန်သည် အိပ်ရာအစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး အချိန်ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်လွန်သွားသော်လည်း မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။

သူ၏ဟောက်သံမရှိဘဲ အိပ်ခန်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

တံခါးအပြင်မှ အသံများ ထပ်မံထွက်မလာတော့ပေ။ ယန်ဝမ်ဝမ်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်စောင့်နေသေးသလားဆိုတာ သူမသေချာပေ။

တံခါးဖွင့်ပြီး စစ်ဆေးသင့်မသင့်ကို ယန်ကျွင်းဇဲ ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးယန်၏ ထိုင်နေသောပုံရိပ်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ မတ်တပ်ရပ်သည်၊ သို့သော် ဖိနပ်မစီးပေ။ ခြေဗလာနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထလာပြီး သူ၏ခြေထောက်များကို အိပ်ရာအစွန်းမှ ဆွဲယူသွားသည်။

သူ၏လမ်းလျှောက်ပုံသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ သူ၏ခေါင်းသည် ငိုက်ကျနေပြီး လက်များသည် တွဲကျနေကာ မလွှဲပေ၊ သို့သော် သူ၏နောက်ကျောသည် ဖြောင်မတ်နေသည်။

သူ၏ခြေထောက်များကိုသာ ဆွဲဆွဲသွားနေပုံရသည်။

ခြေတစ်လှမ်း၊ နောက်တစ်လှမ်း၊ သူသည် အိပ်ရာမှထွက်ခွာလာပြီး အိပ်ခန်းအလယ်ဗဟိုသို့၊ ပေါင်ယွင်ကျင့် ယခင်က ရပ်နေခဲ့သည့်နေရာသို့ လျှောက်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် ရပ်မနေဘဲ ခြေတစ်လှမ်းပြီးတစ်လှမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ယန်ကျွင်းဇဲဆီသို့ လျှောက်လာသည်။

အသံတစ်သံမျှ မထွက်ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ထူးဆန်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသော အဘိုးယန်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် မရည်ရွယ်ဘဲ နောက်သို့ဆုတ်သွားပြီး တံခါးကို မှီထားသည်။

သူ၏ညာလက်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲရန် ဆန့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်သည် တံခါးသော့၏ ခလုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏အကြည့်သည် ဆက်လက်ချဉ်းကပ်လာသော အဘိုးယန်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

အဘိုးယန်သည် သူ့ထံမှ သုံးမီတာအတွင်း ရောက်လာသည်နှင့် သူသည် တံခါးကို ချက်ချင်းဖွင့်ပြီး အိပ်ခန်းမှ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည် ဤအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသေးပါက သူသည် အချိန်ပြန်ရစ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အတင်းအကြပ်တိုက်ခိုက်ရန် တူကိုထုတ်ပါက ဤလူများကို မတော်တဆ ထိခိုက်စေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

အဘိုးယန်သည် ယန်ကျွင်းဇဲထံသို့ ရောက်တော့မည့်အချိန်တွင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဘိုးယန်သည် ရုတ်တရက် ဦးတည်ရာပြောင်းလဲသွားပြီး တံခါးနှင့်မဝေးသော နံရံဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ထိုနှင်းပွင့်ကဲ့သို့ အဖြူရောင်နံရံပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်၏အရပ်ခန့်ရှိသောနေရာတွင် မှိန်ဖျော့သော အနက်ရောင်အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်။ အဘိုးယန်သည် နံရံဆီသို့ သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တူကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီး အိုမင်း အားနည်းမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နံရံကိုမျက်နှာမူကာ ရပ်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ‘ဒုန်း’ ဟူသော ရုတ်တရက်အသံက သူ့ကို လန့်သွားစေသည်။

သူသည် အဘိုးယန်၏နဖူးသည် နံရံကို အဆက်မပြတ်ရိုက်နေပြီး ‘ဒုန်း၊ ဒုန်း၊ ဒုန်း’ ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရိုက်ခတ်မှုတိုင်းသည် ကျယ်လောင်ပြီး နံရံကို နာကျင်မှုမရှိဘဲ ထိခိုက်နေသည်။ ထိုအခါမှ ယန်ကျွင်းဇဲသည် နံရံပေါ်ရှိ အနက်ရောင်အမှတ်အသားသည် မည်သို့ဖြစ်လာသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်လိုက်သည်။

“ငါ “အချိန်ပြန်ရစ်ခြင်း” လုပ်သင့်လား” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ စဉ်းစားလာသည်။

တာဝန်သတိပေးချက် မရှိသေးသော်လည်း ဤအချက်တွင် သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိတ်လန့်မှုမှလွဲ၍ မည်သည့်အန္တရာယ်နှင့်မှ မကြုံတွေ့ရသေးပေ။ အခြေအနေသည် အလွန်ပြင်းထန်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပုံမရသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဤယန်မိသားစုမှ လူများသည် ညတိုင်း ဤကဲ့သို့ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရိုက်ခတ်မှုသည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကြိုတင်မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သော့ကို ‘ကလစ်’ ဟူသော အသံဖြင့်လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးလက်ကိုင်ကို လျင်မြန်စွာလှည့်လိုက်ပြီး တံခါးကိုဖွင့်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဘာမှမရှိပေ၊ ယန်ဝမ်ဝမ်သည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ချက်ချင်း အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး သူ့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

အခန်းထဲမှ ရိုက်ခတ်သံသည် ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဘိုးအို၏ မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှုသည် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယန်ကျွင်းဇဲ သံသယဝင်သွားမိသည်။

သူသည် ယန်ဝမ်ဝမ်၏အခန်းကို ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးသည် ပိတ်ထားပြီး အတွင်းမှ အသံမထွက်ပေ။ ယန်ကျွင်းဇဲသည် တံခါးကိုဖွင့်၍ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှာဖွေရန် မဝံ့ရဲပေ။

အနီးနားရှိ မာစတာအိပ်ခန်း၏တံခါးသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သောအခါ တံခါးသည် အနည်းငယ်ဟနေသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် အိပ်ခန်းသို့ မပြန်သေးဘူးလား။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် မာစတာအိပ်ခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်နေပြီး အပြင်မှအလင်းရောင် ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တံခါးကို အနည်းငယ်ပိုဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အတွင်းသို့ မှီကာ မျက်လုံးများကို ကျဉ်း၍ ကြည့်သည်။

အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အိပ်ပျော်နေသည်၊ သို့သော် ထိုသူသည် ယန်ဟဲ မဟုတ်ပေ။ထိုလူသည် ပေါင်ယွင်ကျင့်ဖြစ်သည်—ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖိနပ်များသည် အမျိုးသမီးစီး ဖိနပ်များဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် အိပ်ခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ထပ်မံလဲလျောင်းနေသည်။ ယန်ဟဲ ပုံမှန်အိပ်တတ်သည့်နေရာသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မရှိပေ။

ပေါင်ယွင်ကျင့်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပုံရပြီး သူမ၏အသက်ရှူသံသည် ပြင်းထန်နေကာ ဟောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် လှည့်ပြီး ဂရုတစိုက် နားထောင်သည်။ အဘိုးယန်၏အခန်းထဲမှ ရိုက်ခတ်သံသည် ရပ်သွားပြီဖြစ်သည်။ တကယ်ပင် ဤကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ရိုက်နေပါက မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းမှုသာမက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့ယွင်းမှုသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားနိုင်သည်။

ယန်ဝမ်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏အိပ်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

မာစတာအိပ်ခန်း၏တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ယန်ကျွင်းဇဲသည် ဧည့်ခန်းတွင် တပ်ဆင်ထားသော ဗီဒီယိုကင်မရာကို လှည့်ကြည့်သည်။ ၎င်းသည် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင်ရှိသော ကင်မရာသည်လည်း ရိုက်ကူးနေသည်မှာ သေချာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လေသာဆောင်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ လေ တော့သည်။