ပြည့်တန်ဆာအိမ် ဟုတ်လား

အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် နေ့ဘက်က ဗေဒင်ဆရာနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းအကြောင်းကို လဲ့ယင်းအား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုသို့ကြားလျှင် လဲ့ယင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဇာစ်မြစ်မသိတဲ့ ဒီလူကို ငါတို့ယုံကြည်လို့ရပါ့မလား။"

"သူ့ကိုယုံကြည်လို့ရမလားဆိုတာ ပြောရခက်ပေမဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ရန်သူတော့ မဖြစ်သင့်ဘူး။"

"သူက သူ့ရဲ့အသွင်အပြင်ကိုပြောင်းလဲထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အပြုအမူက ကျွန်တော်မြို့တော်မှာ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းဆင်တူတယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်။ မကောင်းတဲ့လူတွေ ထောင်ချောက်ဆင်တာကို သတိထားဖို့ ကျွန်တော့်ကိုသတိပေးခဲ့တာ သူပဲ။"

ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာပြောသည်။

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်မိန်းမက သူဟာ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့နယ်ပယ်က ကျွန်တော့်အထက်မှာရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ဗေဒင်ပညာကလည်း ကျွန်တော့်ထက်သာလွန်နိုင်တယ်လို့ အခိုင်အမာပြောတယ်။"

တကယ်တော့ ချင်ဖုန်းသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗေဒင်ဆရာနှင့်ပတ်သက်၍ သံသယများစွာရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူက သူ့ကိုဘာကြောင့်ဆက်ပြီးကူညီနေရသလဲ၊ သူ၏တကယ့်အထောက်အထားက ဘာလဲ။

သို့သော် အနောက်ပိုင်းဒေသမှအပြောင်းအလဲများနှင့်ပတ်သက်၍ ထိုသံသယများကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းရန်မလိုအပ်ပေ။

လဲ့ယင်းက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

"စစ်ရေးအကြံပေးချင်က ဒီလူကိုယုံကြည်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့မှာဘာပြဿနာမှမရှိဘူး။ ငါသိချင်တာက ပီအိုနီပြခန်းဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ၊ ပြီးတော့ အတိအကျဘယ်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်း ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်သည် စားသောက်ဆိုင်အနီးတွင် ကင်းလှည့်ခြင်းနှင့် လေ့ကျင့်ခြင်းများပြုလုပ်ရန် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။

သူ လဲ့ယင်းအနားသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နေ့ဘက်က ဆိုင်ရှင်ကိုမေးကြည့်ခဲ့တယ်။ ပီအိုနီပြခန်းက ချုံယွီမြို့ရဲ့ အကျော်ကြားဆုံးပြည့်တန်ဆာအိမ်ပဲ။"

"ပြည့်တန်ဆာအိမ် ဟုတ်လား။" လဲ့ယင်း၏မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီလိုနေရာမျိုးကနေ ငါတို့က ဘယ်လိုသတင်းအချက်အလက်မျိုးရနိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက သဘောမတူဘဲ ရှင်းပြသည်။

"ဒါက မီးပန်းတွေလိုနေရာမျိုးပဲ၊ လူအမျိုးမျိုးရောနှောနေထိုင်ကြတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့အထောက်အထားက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီထဲကိုဝင်လို့ရတယ်။"

"စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေနဲ့ယှဉ်ရင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွေက သတင်းအချက်အလက် အများဆုံးစုဝေးတဲ့နေရာပဲ။ အနောက်ပိုင်းဒေသတွေနဲ့ ချုံယွီမြို့မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလည်း ရှင်းနေတာပဲ။"

"ရန်သူက အမှောင်ထဲမှာချောင်းမြောင်းနေပြီး ငါတို့က အလင်းထဲမှာရှိနေတယ်။ ငါတို့က အခွင့်အရေး မယူရင် အရမ်းခံနေရတဲ့ ဘက်ကဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ကျွန်တော်ထင်တာကတော့ ပီအိုနီပြခန်းထဲမှာ ငါတို့သိချင်တာတွေရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ငါတို့တစ်ချက်လောက်တော့ ကြည့်သင့်တယ်။"

လဲ့ယင်းက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူညီစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စစ်ရေးအကြံပေးချင်ပြောတာမှန်တယ်၊ ဒါဆို ငါမင်းရဲ့သတင်းကောင်းကို စောင့်နေမယ်။"

"ဟင်။"

ချင်ဖုန်း ခဏတာရှုပ်ထွေးသွားပြီး အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးလဲ့၊ ခင်ဗျား ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ခင်ဗျားမသွားဘူးလား။"

လဲ့ယင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ငါလဲ့ယင်းက စစ်မြေပြင်မှာ နှစ်သုံးဆယ်နီးပါးရှိနေပြီ၊ အဲဒီလိုခမ်းနားတဲ့နေရာမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မသွားဖူးဘူး။ စစ်သည်တွေသာသိသွားရင် ငါ့မျက်နှာအိုကြီးကို ဘယ်မှာထားရမလဲ။"

ချင်ဖုန်းက အလေးအနက်ပြောသည်။

"ဒါက ဒီနေရာရဲ့အမှန်တရားကိုဖော်ထုတ်ဖို့အတွက်ချည်းပဲ၊ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်ကစစ်သည်တွေက ခင်ဗျားကိုနားလည်ပေးမှာပါ။"

"သူတို့နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မလည်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးဘူး၊ ငါ့အဓိကစိုးရိမ်တာက သူတို့က ငါပြည့်တန်ဆာအိမ်သွားတဲ့သတင်းကို ငါ့မိန်းမဆီ ဖြန့်လိုက်မှာကိုပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်..."

ထိုမြင်ကွင်းကိုစဉ်းစားမိသောကြောင့်လားမသိ၊ အရပ်မြင့်ပြီးသန်မာသောလဲ့ယင်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်လှုပ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း ဘေးသို့လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့တပ်မှူး၊ တတိယအဆင့်စစ်သည်တော်၊ အရပ်မြင့်ပြီးသန်မာတဲ့လူတစ်ယောက်က မိန်းမကြောက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလား။ တကယ်ကို ယောက်ျားတွေအတွက် အရှက်ရစရာပဲ။

လဲ့ယင်းက စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် စစ်ရေးအကြံပေးချင်၊ ဒီခက်ခဲပင်ပန်းတဲ့အလုပ်ကို မင်းကိုပဲအပ်နှင်းနိုင်တော့မှာပဲ။"

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြတ်သားပြီးစိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောချင်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင်တွေဝေသွားပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးရဲ့ဇနီးက မြို့တော်မှာအဝေးကြီးမှာရှိနေတာတောင် သူကပြည့်တန်ဆာအိမ်ကိုမသွားရဲဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမက ဘေးမှာရှိနေတာလေ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်သွားရဲမှာလဲ။"

"ဒါ့အပြင် မိန်းမတစ်ယောက်တည်းလည်းမဟုတ်ဘူး၊ နှစ်ယောက်တောင်၊ တစ်ယောက်က တစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး ကိုင်တွယ်ရခက်တယ်။"

"ခင်ဗျားလည်းမသွားနိုင်ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်းမသွားနိုင်ဘူး၊ ဒါဆို စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်က ညီအစ်ကိုတွေကို သွားခိုင်းလိုက်ရင်ရော။"

"မဖြစ်ဘူး၊ သူတို့အစွမ်းကမကြီးဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့မှာ ရှင်သန်မှုနည်းလမ်းအချို့မရှိဘူး။ ပီအိုနီပြခန်းမှာ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်ကော။ သူတို့ဘယ်လို ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာနိုင်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဆင်မပြေရင်တော့ ဒီလမ်းကြောင်းကို လောလောဆယ်စွန့်လွှတ်လိုက်ရုံပဲရှိတော့တယ်။"

"အင်း၊ ဒါကတစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ။"

...

ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ဆရာသခင်ရွှမ်း သင်ကြားပေးသော နည်းလမ်းများကို လေ့ကျင့်ရင်း နတ်ဘုရားပထမမူလချီစွမ်းအင်ကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူကာ သူ၏နတ်အာရုံကိုအသက်သွင်းပြီး မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံ့ကျဲနေသော ကံကြမ္မာ ကြယ်တာရာဖြူဖြူများကို ဆွဲယူနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်ဖုန်း မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်စဉ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ဒီညတွင် သူဘာမှမရရှိခဲ့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အောင်မြင်တဲ့သာဓကတွေရှိနေရင်တောင် နတ်ဘုရားပထမမူလချီစွမ်းအင်က နောက်တစ်ကြိမ် အလွယ်တကူရဖို့မလွယ်ဘူး။"

ချင်ဖုန်း ထို့နောက် ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ဧရာမမျက်ဆံကြီးကို စဉ်းစားမိသည်၊ ၎င်းထုတ်လွှတ်သောကြောက်မက်ဖွယ်ဖိအား။ သတိရလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ဆံပင်များ ထောင်သွားသည်။

"မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းက ကြယ်တစ်လုံးလောက်ကြီးတယ်၊ သူ့ရဲ့တကယ့်ပုံစံအမှန်က အဲဒီလိုကြောက်မက်ဖွယ် အချိုးအစားအထိ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင်ကြီးမားလိုက်မလဲမသိဘူး။"

သူ၏အစွမ်းနှင့်အတွေ့အကြုံများ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အရေးမပါမှုကို ပို၍ပို၍ သိရှိလာသည်။

သူ၏ယခင်ကမ္ဘာကြီးအပေါ်နားလည်မှုသည် ရေခဲတောင်၏ထိပ်ဖျားမျှသာဖြစ်ပုံရသည်။

လာလတ္တံ့သောဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် အပြောင်းအလဲများတွင် သူဂရုစိုက်သောသူများကို ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏အစွမ်းကို ဆက်လက်တိုးတက်အောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

"တစ်ဖက်မှာတော့ ငါ ပဉ္စမအဆင့် ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်မှာ စာပေရတနာတွေကိုသုံးနိုင်ပြီ။ အခုထိတော့ ငါ ငြိမ်းချမ်းသော အကယ်ဒမီအပြင်ဘက်မှာ စာတန်းတစ်စုံပဲထွင်းထုရသေးတယ်။"

"ဒီစွမ်းရည်ကို တခြားနေရာတွေမှာသုံးလို့ရမလားမသိဘူး။"

ချင်ဖုန်း သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာ သူ့ဘာသာသူရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါဖတ်ဖူးတဲ့စာအုပ်တွေရဲ့အကြောင်းအရာတွေအရ ဘယ်ကဗျာတွေ၊ စာပေလက်ရာတွေကိုမဆို စာပေရတနာတွေအဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်တယ်၊ အဲဒါတွေက သာမန်ထက် ထူးကဲတဲ့အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ်။"

"ငြိမ်းချမ်းသော အကယ်ဒမီအပြင်ဘက်က စာတန်းလိုပေါ့၊ အဲဒါက အကယ်ဒမီကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးပြီး ကျောင်းသားတွေကို ပိုပြီးအာရုံစူးစိုက်နိုင်စေပြီး သူတို့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို တိုးတက်စေတယ်။"

"ဒါဆို ဒီနည်းလမ်းကိုသုံးပြီး စစ်ထွက်မယ့် စစ်သည်တွေကိုအားကောင်းစေဖို့ ရှေးဟောင်းကဗျာတချို့ ရေးလို့ရမလား။"

ဂရုတစိုက်စဉ်းစားပြီးနောက် သတ္တိရှိပြီးစည်းကမ်းလိုက်နာသော စစ်သူကြီးတပ်မတော် သို့မဟုတ် စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်သည် စစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏အစွမ်းကို စာပေရတနာများမှ တစ်ဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့ရရှိနိုင်သောအကျိုးကျေးဇူးများသည် စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်သွားမည်မှာသေချာသည်။

"စွမ်းအင်ကွာဟမှုမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့အတွက် တပ်ဖွဲ့အရေအတွက်က အရေးမကြီးဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အကြံသာ အောင်မြင်ရင် အခြေအနေကိုပြောင်းလဲနိုင်လောက်တယ်။"

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ချင်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ချုံယွီမြို့ရဲ့စာထဲမှာပြောထားတဲ့ မိစ္ဆာတွေနဲ့တစ္ဆေပြဿနာက ပေါ်မလာသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ တစ္ဆေမျက်နှာနဲ့လူတွေက ခြေရာလက်ရာဘာမှမကျန်ခဲ့ဘူး။"

"စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်က မြို့အပြင်ဘက်မှာအကုန်တပ်စွဲထားတယ်။ ငါစမ်းချင်ရင်တောင် နည်းလမ်းမရှိဘူး။"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကိုဦးစွာအသုံးပြုကာ အသုံးဝင်သောအရာ တစ်ခုခုကိုကြိုတင်မြင်နိုင်မလားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ သူ၏အသိစိတ်ကို ကောင်းကင်သို့ညွှန်ကြားပြီး ကံကြမ္မာကြယ်တာရာ၏ အရှိန်အဝါကိုဆွဲယူလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်မှအတွေ့အကြုံဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ယခုအခါ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲလုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ကျဲပါးသောပုံရိပ်များပေါ်လာပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံးသည် အသုံးမဝင်သောသတင်းအချက်အလက်များသာဖြစ်သည်။ ဈေးထဲတွင် သွားလာနေသော လူအုပ်ကြီးများ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှလူများ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

သာမန်မြင်ကွင်းများအလယ်တွင် သေးငယ်ပြီးရိုးရှင်းသောဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြတ်ခနဲပေါ်လာသည်။

...

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချုံယွီမြို့အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော အမှောင်ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့မျက်စိအောက်မှာတင် ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကို ဒီလောက် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သုံးရဲတယ်ပေါ့။"

"ဘယ်အရူးလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်။"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကိုမတင်လိုက်ရာ လှောင်ပြောင်သောအကြည့်များပါသော ဗုဒ္ဓခေါင်းသုံးလုံးပေါ်လာသည်။

လက်ခြောက်ဖက်သည် ရုတ်တရက်အတူတကွ ပူးကပ်သွားပြီး သူ၏နောက်တွင် အနက်ရောင်ပုံစံ 卍တစ်ခုပေါ်လာကာ ကောင်းကင်သို့တက်သွားသော အနက်ရောင်အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။