သခင်လေးက ကိုယ်လုပ်တော်များ ရွေးနေတာလား

"ဟင်၊ ငါအခုလေးတင် တစ်ခုခုမြင်လိုက်ရသလား။"

ချင်ဖုန်းက တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း သူအခုလေးတင်မြင်ခဲ့ရသောပုံရိပ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံရန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အနက်ရောင်စွမ်းအင်တစ်စင်း မြင်ကွင်းထဲသို့ဝင်ရောက်လာသောအခါ ပုံရိပ်အားလုံး ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏ခေါင်းသည် အပ်များဖြင့်ထိုးခံရသလိုခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုခြင်းပညာပင်လျှင် အတင်းအကျပ်ရပ်တန့်သွားရလောက်အောင် နာကျင်နေသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့ခေါင်းက အရမ်းနာကျင်နေပါလား။"

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ခေါင်းကိုလက်များဖြင့်ကိုင်ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုကွေးညွှတ်လိုက်သည်၊ ထိုသို့ပြုလုပ်လျှင် သူပိုကောင်းလာမည်ဟုထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် အသုံးမဝင်ကြောင်းတွေ့ရှိရပြီး နာကျင်မှုသည် ပို၍ပို၍ပြင်းထန်လာသည်။

တစ်ဖက်တွင် တစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် ချင်ဖုန်း၏အရှိန်အဝါကို မရေမရာဖမ်းမိလိုက်သည်။ သူ၏လက်တစ်ဖက်သည် ကျိုးသွားသကဲ့သို့ သူ၏နောက်မှအနက်ရောင်ပုံစံ 卍 ဆီသို့ ချဲ့ကားထားသောထောင့်ချိုးဖြင့် ဆန့်တန်းထားသည်။

သူသာ သူ၏လက်ကိုထိုအထဲသို့ထည့်သွင်းလိုက်လျှင် သူ၏ကြောက်မက်ဖွယ် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကိုအသုံးပြုကာ ချင်ဖုန်း၏ဦးခေါင်းခွံကို အဝေးမှကြိတ်ချေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် ချုံယွီမြို့၏လမ်းများပေါ်တွင် ဗေဒင်ဟောခန်းတစ်ခုဖွင့်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ခုကိုအာရုံခံမိလိုက်သည်။

သူ သူ၏အလံဖြူကိုခေါက်ကာ အမှောင်လမ်းကြားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏လက်များသည် လေထဲတွင် အစီအရင်ပုံစံများဖွဲ့စည်းနေပြီး သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေကြီးပေါ်တွင် အစီအရင်တစ်ခုဆွဲရန် အလုပ်များနေသည်။ ရှုပ်ထွေးပုံရသောနည်းလမ်းသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသား၏လက်ထဲတွင် ခဏတာမျှသာကြာမြင့်သည်။

"နတ်ဘုရားနည်းစနစ်၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း။"

သူပြောလိုက်သည်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား၏ညာဘက်လက်ဖဝါးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ရိုက်ချလိုက်သည်။

သူ၏ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခုလင်းလက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဖြူရောင်စက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မြင့်မားသောအဖြူရောင်သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ပေါက်ရောက်လာသည်။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသား၏ ချီစွမ်းအင်သည် သစ်ပင်ကြီးထဲသို့ဝင်ရောက်သွားပြီး ထိပ်တွင်စုဝေးကာ အဖြူရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏လက်သည်လည်း အဖြူရောင်ကြာပန်းအထက်မှအနက်ရောင်ပုံစံ 卍ထဲသို့ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ကြာပန်းပွင့်ချပ်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခုကြေမွသွားသော်လည်း ပျက်စီးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတစ်ခုက တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏လက်မောင်းပေါ်သို့ ထွန်းလင်းသွားသည်။

ပြိုကွဲသွားသော တကျွတ်ကျွတ်အသံသည် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

အရိပ်ထဲမှတစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခြင်းကို အလျင်အမြန်ရပ်တန့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်ပုံစံ 卍 သည် ချက်ချင်းပြိုကျသွားသည်။

ကုန်းတူးက တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကိုကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုလက်မောင်းတွင် အသားများမကျန်တော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်အဖြူရောင်အရိုးများသာရှိနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

အဖြူရောင်အရိုးများပေါ်တွင် တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏ခေါင်းဆီသို့ ဆက်တိုက်တိုးဝင်နေသော အဖြူရောင် အလင်းစီးကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓသည် ပြတ်သားစွာပြုမူလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးကို ဓားသွားအဖြစ်တိုက်ရိုက်ပြောင်းလဲကာ အရိုးလက်မောင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့်ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်အလင်းသည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တစ္ဆေဗုဒ္ဓ၏ခေါင်းသုံးလုံးသည် ကြမ်းတမ်းသောအလင်းရောင်ကိုထုတ်ဖော်ပြသသည်။

"မြို့ထဲမှာ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်တွေကိုသုံးနိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့်စာပေသူတော်စင်တစ်ယောက်ရှိတယ်။ အခုလေးတင် သူက လှည့်စားတဲ့နည်းကိုသုံးပြီး ငါ့ရဲ့တစ္ဆေလက်ဝါးကိုကြားဖြတ်တားဆီးပြီး ငါ့ကိုပါ ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်သွားတယ်။"

"မင်းရဲ့နည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ပြတ်တောက်သွားတဲ့ခြေလက်တွေကို ပြန်လည်ရှင်သန်အောင်လုပ်တာက လွယ်လွယ်လေးပဲ။"

တစ္ဆေဗုဒ္ဓက အေးစက်စွာပြောသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး။ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်တွေနဲ့ဒဏ်ရာရသွားတဲ့နေရာက ပျက်စီးသွားပြီ။ နောက်ထပ်လက်တစ်ဖက်ပေါက်လာရင်တောင် ချက်ချင်းအဖြူရောင်အရိုးတွေ အဖြစ်ပြောင်းသွားမှာပဲ။"

"အဲဒီလူကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရမလား။"

"မလိုဘူး။ ငါသူတို့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်ကိုမတွေ့နိုင်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ကံကြမ္မာကိုလည်းမတွက်ချက်နိုင်ဘူး။ သူက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာဖြစ်ရမယ်။ မစ်ရှင်က ပိုအရေးကြီးတယ်။"

"မင်းသဘောအတိုင်းပဲ။"

...

လမ်းကြားထဲတွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ဗေဒင်ဆရာက သက်ပြင်းချကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဆရာသခင်က ညီလေးကို ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့မျက်စိအောက်မှာ ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုခြင်းပညာကိုမသုံးဖို့ သင်ပေးခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ သူအသက်တောင်ဆုံးတော့မလို့။"

"ဒါပေမဲ့ ညီလေးက တကယ်ကိုအံ့ဩစရာပဲ။ ခမ်းနားသောသီလနယ်ပယ်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့်နဲ့တင် သူက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ချီစွမ်းအင်ကို တွက်ချက်နိုင်တယ်။"

"သူသာ အနာဂတ်မှာ ဒီလိုဆက်ပြီးတိုးတက်နေမယ်ဆိုရင် သူက အစ်ကိုကြီးနဲ့ဆရာသခင်ကိုတောင် ဗေဒင်ပညာမှာယှဉ်နိုင်လောက်တယ်။"

အစ်ကိုကြီးဟု ပြောလိုက်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် အနည်းငယ်တွေဝေသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ သူ၏ပုံရိပ်သည် အရိပ်များထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားသည်။

...

စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏စုတ်ပြဲနေသောစိတ်ဝိညာဉ်၏ဝေဒနာသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူ ထိတ်လန့်စွာခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကြယ်တာရာ ကြည့်ရှုခြင်းပညာကို ထပ်ခါထပ်ခါသုံးလို့ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ တုံ့ပြန်မှုများလား။"

သူအခုလေးတင် လှစ်ခနဲမြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်ရာ သူသည် ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းကို မရေမရာမြင်လိုက်ရပုံရသည်။

သို့သော် သူ မည်သည့်နေရာဖြစ်သည်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာကြည့်ရန်ကြိုးစားသောအခါ နာကျင်မှုတစ်ခုက သူ့ကိုနောက်တစ်ကြိမ်ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေက အရမ်းပြင်းထန်တာပဲ။ အနာဂတ်မှာ ကြယ်တာရာကြည့်ရှုခြင်းပညာကို ခဏခဏသုံးလို့ မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။"

ချင်ဖုန်း သက်ပြင်းချကာ ဗေဒင်ဆရာက ပီအိုနီပြခန်းအကြောင်းပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

အခုတော့ သဲလွန်စတွေကိုလိုက်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုပဲရှိတော့ပုံရသည်။

"အခြေအနေတွေက ဒီအထိရောက်လာမှတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နည်းနည်းစတေးပြီး မိန်းမကိုမပြောဘဲ လျှို့ဝှက်ခရီးတစ်ခုလုပ်ရတော့မှာပဲ။"

...

နောက်တစ်နေ့နေ့လည်တွင် နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် အိမ်သာသွားမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တည်းခိုခန်းမှတိတ်တဆိတ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက် မေးမြန်းပြီးနောက် သူသည် ချုံယွီမြို့ရှိ ကျော်ကြားသောပီအိုနီပြခန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရာသီဥတုသည် တဖြည်းဖြည်းပူနွေးလာသည်နှင့်အမျှ ပြည့်တန်ဆာအိမ်၏မျက်နှာစာဖြစ်သော ပြည့်တန်ဆာမများသည် ပို၍ပင်အေးမြသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏နူးညံ့သောယပ်တောင်များကိုဝှေ့ယမ်းကာ မနည်းမနောဖုံးကွယ်ထားသောခါးများကို လှုပ်ယမ်းရင်း လမ်းတစ်ခုလုံး၏အပူချိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ်မြှင့်တင်လိုက်သည်။

လမ်းပေါ်မှလမ်းသွားလမ်းလာများ၊ အထူးသဖြင့်အမျိုးသားများသည် ထိုနေရာကိုဖြတ်သွားသည့်အခါ မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့ကိုလှမ်းကြည့်တတ်ကြသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ချင်ဖုန်းသည် သူတို့၏စွဲဆောင်မှုရှိပြီး ပရောပရည် လုပ်သောအပြုအမူများ ရှိနေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးငယ်များကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်သော တည်ကြည်ပုံရသည့် အမျိုးသားအချို့ကိုလည်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

"ချုံယွီမြို့မှာ ငါ့ကလွဲပြီး ဒီလောက်များတဲ့လူကြီးလူကောင်းတွေရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။"

ချင်ဖုန်း ကြည့်ရှုနေသည်မှာ အလွန်ကြာသွားသောကြောင့်လားမသိ၊ တံခါးဝမှ ကျက်သရေကျန်နေသေးသောအဒေါ်ကြီးသည် သူမ၏သွယ်လျသောခါးကို ရေမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ယမ်းကာ သူ့ထံသို့ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ဧည့်သည်အမျိုးမျိုးကိုမြင်ဖူးသော မန်နေဂျာအဒေါ်ကြီးပင်လျှင် ချင်ဖုန်းကဲ့သို့ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးကို ရှားရှားပါးပါး သာမြင်ဖူးသည်။ ပီအိုနီပြခန်းမှမိန်းကလေးများသည် ယနေ့သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် ပြိုင်ဆိုင်ကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ရသည်။

"ဒီသခင်လေးက ဒီကိုပထမဆုံးအကြိမ်ရောက်ဖူးတာလား။ အရင်က မမြင်ဘူးလို့"

အဒေါ်ကြီးက နှုတ်ခွန်းဆက်းစကားအနည်းငယ်ပြောချင်သော်လည်း တခြားတစ်ဖက်က တိုက်ရိုက်ပြောသည်ကိုကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်မှာအချိန်သိပ်မရှိဘူး၊ နှုတ်ခွန်းဆက် စကားတွေထားပြီး အထဲကိုကြည့်ဖို့ခေါ်သွားပေး။"

ထိုအရာက အဒေါ်ကြီးကိုမှင်သက်သွားစေသည်။ ဒီလောက်ခန့်ညားတဲ့သခင်လေးက ဘာလို့ဒီလောက်စိတ်မရှည်ရတာလဲ။ သူ အရမ်းကြာကြာချုပ်တည်းထားရလို့များလား။

သူမသည် ချက်ချင်းပင်တခစ်ခစ်ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ အလျင်မလိုပါနဲ့။ အစ်မကြီးနဲ့အတူဝင်ခဲ့ပါ၊ ဒီအစ်မကြီးက ရှင့်ကို အရမ်းပျော်ရွှင်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်။"

သူတို့တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ဖြတ်သွားစဉ် သူမသည် သူမ၏ညာလက်ကိုအသုံးပြုကာ ချင်ဖုန်း၏ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် သူမ၏အတွေ့အကြုံရှိသော ထိတွေ့မှုကို ရှင်းလင်းစွာပြသနေသည်။

ပီအိုနီပြခန်းသို့ဝင်ရောက်သည်နှင့် ချင်ဖုန်း၏နှာခေါင်းဝသို့ မူးယစ်စေသောအမွှေးရနံ့အမျိုးမျိုး ချက်ချင်းတိုးဝင်လာသည်။

တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပျားပန်းခပ်လှုပ်ရှားနေသောမြင်ကွင်းတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရပြီး ပါးလွှာသောပုဝါများအောက်တွင် ကျက်သရေရှိသောပုံရိပ်များဝှက်ထားကာ ကြည့်ရှုသူများကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကိုစစ်ဆေးရန် ချီစွမ်းအင်သုံးထောင်ကြည့်ရှုခြင်းပညာကိုအသုံးပြုရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူတို့အားလုံးသာမန်လူများဖြစ်ပုံရသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအမျိုးသမီးငယ်များစွာရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုအရာက သူ့ကို ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ရှာဖွေစရာ သဲလွန်စတွေ ရှိရဲ့လားဟု တွေးမိစေသည်။

မန်နေဂျာအဒေါ်ကြီးသည် ချင်ဖုန်းကို ထိုနေရာ၏ဝန်ဆောင်မှုများကို ကျွမ်းကျင်စွာမိတ်ဆက်ပေးရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပီအိုနီပြခန်း၏ကျော်ကြားသောပြည့်တန်ဆာမများကို မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

အဖော်မရှိသောပြည့်တန်ဆာမများသည် ချင်ဖုန်းကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏အကြည့်ကိုမလွှဲနိုင်ဘဲ သူသည် သူတို့၏ကမ္ဘာ၏ဗဟိုချက်ဖြစ်သကဲ့သို့ သူ့အပေါ်တွင်အာရုံစိုက်နေကြသည်။

"ညီမတို့၊ မြန်မြန်ကြည့်လိုက်ကြစမ်း၊ ဘယ်လောက်ခန့်ညားတဲ့လူငယ်လေးလဲ။"

"ဒီဘဝမှာ သူဘယ်ကံကောင်းတဲ့ညီမကို ရွေးမလဲမသိဘူး။"

"သူသာငါ့ကိုရွေးရင် ငါသူ့ကိုမနက်ဖြန်အိပ်ရာကမထနိုင်လောက်အောင် ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးမှာသေချာတယ်။"

"နင်ဒီလိုစကားတွေပြောရဲတဲ့ အရှက်မရှိတဲ့မြေခွေးမလေး။"

"ဒါပေမဲ့ သူသာငါ့ကိုရွေးရင် ငါသူ့ပိုက်ဆံကိုမယူဘူး။"

"အရှက်မရှိလိုက်တာ၊ ဒီဈေးမှာ အရှုံးခံဖို့တောင်ဆန္ဒရှိနေတယ်။"

"ငါကတော့မတူဘူး၊ ငါသူ့ကိုပိုက်ဆံတောင်ပေးဦးမှာ။"

တခစ်ခစ်ရယ်မောသံများ အဆက်မပြတ်ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ထိုစကားစမြည်များကို များများစားစားအာရုံမစိုက်ဘဲ သူ၏မိန်းမနှစ်ယောက်က သူ၏တည်နေရာကိုမသိမီ သဲလွန်စများကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မန်နေဂျာအဒေါ်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူတို့ကိုတစ်ယောက်ချင်းစီမိတ်ဆက်ပေးနေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပဲ။ ကျန်တဲ့ပြည့်တန်ဆာမတွေအကုန်လုံးကို သီးသန့်ခန်းထဲခေါ်လာခဲ့၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရွေးမယ်။"

မန်နေဂျာအဒေါ်ကြီးက ပရောပရည်ဆန်စွာရယ်မောလိုက်သည်။

"သခင်လေးက ကိုယ်လုပ်တော်များ ရွေးနေတာလား။ တကယ်ကိုကစားတတ်တာပဲ။"