အတားအဆီး

သူ မူလက ထင်ခဲ့သည်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်လူများက ပိုင်ဝူတည်ကို တိုက်ခိုက်လိုရခြင်းအကြောင်းမှာ နောက်ပိုင်းပိုင်ဆိုင်သော နဂါးသွေးကြောမြေကို တပ်မက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အမည်းရောင် ချီစွမ်းအင်နှင့် မိစ္ဆာများ၏စိတ်ဝိညာဉ်များ သေဆုံးပြီးနောက် ရှင်းပြမရနိုင်ဘဲ ယူဆောင်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ဖုန်းသည် တခြားတစ်ဖက်၏ရည်ရွယ်ချက်များသည် နဂါးသွေးကြောနယ်မြေအနည်းငယ်လောက်နှင့် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့သာ အမည်းရောင် ချီစွမ်းအင်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကို သိနိုင်ရင် သဲလွန်စတချို့ ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စကတော့ မမမော့နဲ့ ရှောင်ပိုင်ရဲ့အမေကို အမြန်ဆုံးရှာတွေ့ဖို့ပဲ။"

ထိုသို့စိတ်ထဲတွင်ထားလျက် ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ ထူရှန်းတောင်နဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးသေးလဲ။"

စုရှောင်ယွဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် ခရီးဆက်ရဦးမယ်။"

"ဒါဆို အမြန်သွားကြစို့။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ လှိုင်းများဖြင့်တောက်ပနေသော သလင်းကျောက်ရေစက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ပိုင်ရှောင်မောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီး လက်အောက်က မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးပဲ။ သူ ခင်ဗျားရဲ့ တည်နေရာကို အတည်ပြုနေတာ။"

ချင်ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ ဒီအချိန်မှာ သလင်းကျောက်ရေစက်နဲ့ အချက်ပြမှုပို့တယ် ဟုတ်လား။ ရန်သူဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ ထို့အပြင် သလင်းကျောက်ရေစက်၏ တုံ့ပြန်မှုအရ အချက်ပြမှုပို့သော မိစ္ဆာဘုရင်သည် သူတို့သွားရမည့်လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။

လျိုကျန့်လီက တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ။"

ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညင်းစွာသက်ပြင်းချရင်း အဖြူရောင်မိုးကြိုးအစီအရင်ထွင်းထုထားသော လက်အိတ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာဝတ်ဆင်လိုက်သည်

"ရှေ့ကလမ်းက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ လူတိုင်း သတိထားကြ။"

ထိုသို့ကြားလျှင် မြေခွေးမလေးများအားလုံး တည်ကြည်သောအမူအရာများဝတ်ဆင်ကာ သတိဝီရိယဖြင့် နေကြသည်။

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် ချင်ဖုန်း၏ပခုံးပေါ်မှခုန်ချကာ ရှောင်ပိုင်၏ဘေးသို့လာပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး စိတ်ချပါ။ နောက်ဘာအန္တရာယ်ပဲ ကြုံတွေ့ရပါစေ၊ ကျွန်တော် သခင်မလေးရဲ့ဘေးမှာ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်။ သူတို့သာ သခင်မလေးကို ထိခိုက်ချင်ရင် ကျွန်တော့်အလောင်းကို ကျော်ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်။"

ရှောင်ပိုင်က ခေါင်းငုံ့ကာ ပိုင်ရှောင်မောင်ကို မတင်လိုက်သည်။ ပိုင်ရှောင်မောင်က သခင်မလေးက သူ့ကိုချီးကျူးတော့မည်ဟု ထင်လိုက်စဉ်မှာပင် တခြားတစ်ယောက်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါ့အစ်ကိုကို တို့ထိနိုင်တာ ငါတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်။ သူ့ပခုံးပေါ် နောက်တစ်ခါတက်ကြည့်၊ မင်းတွေ့ပြီပဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်သည် ထိုနေရာတွင် မှင်သက်သွားသည်၊ ထိုအရာသည် သူမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

အုပ်စုသည် နောက်တစ်ကြိမ်ခရီးဆက်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သည် လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ချင်ဖုန်း၏သတိပေးမှုဖြင့် လူတိုင်းသည် မည်သည့်ရုတ်တရက်အန္တရာယ်ကိုမဆို တုံ့ပြန်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခွာသံများသာကြားရကာ အင်းဆက်ပိုးကောင်များနှင့် ငှက်များမရှိသဖြင့် အတော်လေးထူးဆန်းသော လေထုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

တောင်တန်းများထဲသို့ မကြာခဏ စွန့်စားသွားလာသူများသည် ငှက်များနှင့်အင်းဆက်ပိုးကောင်များ ပို၍ကျယ်လောင်လေ၊ ထိုနေရာသည် ပို၍ဘေးကင်းလေဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

သို့သော် လုံးဝအသံမရှိပါက အားနည်းသောသတ္တဝါများ မရှင်သန်နိုင်သော သေမင်းတမန်နေရာတစ်ခု သို့မဟုတ် - သေးငယ်သောသတ္တဝါများကို ခြောက်လှန့်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်သတ္တဝါတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းပင်။

လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုလျှင် နောက်ပိုင်းဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

လူတိုင်း အလွန်သတိထားနေစဉ်မှာပင် မြေကြီးသည် ရုတ်တရက်လှုပ်ခါသွားသည်။

ကြီးမားသောကျောက်ဆူးတစ်ခုသည် သူတို့၏ရှေ့မှမြေကြီးထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး အုပ်စုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ လျိုကျန့်လီသည် အမူအရာမဲ့သောမျက်နှာဖြင့် သူမ၏အရိုးဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏လက်ထဲတွင် အရိုးဓားသွားတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ တစ်ချက် လွှဲယမ်းလိုက်သည်နှင့် ဓား၏အရှိန်အဝါသည် တိုးထွက်လာပြီး ကြီးမားသောကျောက်ဆူးကို ချက်ချင်းကြေမွသွားစေသည်။

သို့သော် လှိုင်းတစ်ခုငြိမ်သက်သွားသော်လည်း နောက်တစ်ခုတက်လာသည်၊ ကျောက်ဆူးသည် တိုက်ခိုက်မှု၏ ပထမဆုံးလှိုင်းသာဖြစ်သည်။

ဆက်တိုက်ဖြစ်သောကျောက်ဆူးအတန်းသုံးတန်းသည် ဝိုင်းရံသည့် အစီအရင်တစ်ခုဖွဲ့စည်းကာ မည်သူမျှ မလွတ်မြောက်နိုင်စေရန် နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ထိုသည်ကိုမြင်သောအခါ လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏လက်ထဲမှအရိုးဓားကို ကောင်းကင်သို့ အလျင်အမြန်မြှောက်လိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တစ်ခုသည် ဆယ်ခုဖြစ်သွားပြီး ဆယ်ခုသည် တစ်ရာဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏ညာလက်ကိုတစ်ချက်လွှဲလိုက်သည်နှင့် ဓားထောင်ပေါင်းများစွာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆင်းလာပြီး ကျောက်ဆူးများ၏အံ့ဩဖွယ်အစွမ်းသည် တစ်ခဏအတွင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များ လေထဲတွင်ပြည့်နှက်နေပြီး ကျိုးပဲ့နေသောကျောက်တုံးများ နေရာအနှံ့တွင်ပျံ့ကျဲနေကာ အမြင်အာရုံသည် ဝိုးတဝါးဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ရန် ကောင်းကင်ဘုံမှန်ကိုဖွင့်လိုက်သည်၊ သူသည် သူ၏ဒိုင်းကို ကျောက်တုံးများထိမှန်သောအသံကိုသာ ကြားနိုင်သည်။

ချန်းဖေးလန်သည် ချင်ဖုန်း၏ဘေးတွင်နေသည်၊ ယခင်ကကျောက်ဆူးများသည် သူမနှင့်တစ်မီတာ အကွာအဝေးတွင်ရှိနေသော်လည်း သူမတစ်လက်မမျှမလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သူမ၏တစ်ခုတည်းသောတာဝန်မှာ ချင်ဖုန်း၏လုံခြုံရေးကိုကာကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး မမကျန့်လီ၏အစွမ်းဖြင့် ထိုသို့သောတိုက်ခိုက်မှုကိုတွန်းလှန်ရန် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူမယုံကြည်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူမျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဖုန်မှုန့်များမငြိမ်သက်မီမှာပင် မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည်မသိသော သေးငယ်သော ဆူးငါးချောင်းသည် အထက်မှကျဆင်းလာသည်။

ချန်းဖေးလန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ခါးမှဓားမြှောင်ကိုအလျင်အမြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ဆူးများဆီသို့လွှဲယမ်းလိုက်သည်။

ဆူးများကိုဖြတ်တောက်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် သူတို့သည် ဓားမြှောင်နှင့်တိုက်မိကာ သတ္တုသံထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ သူတို့ကို မဖြတ်တောက်နိုင်သော်လည်း သူမအောင်မြင်စွာ ပြန်တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဓားမြှောင်မှ ကူးစက်လာသောကြီးမားသည့် အစွမ်းကိုခံစားမိရင်း ချန်းဖေးလန်သည် အချက်တစ်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာနားလည်လိုက်သည်

တိုက်ခိုက်သူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

နောက်တစ်ကြိမ် လေကိုခွင်းသွားသောအသံ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဆူးငါးချောင်းသည် ဘေးမှ တိုက်ခိုက်လာသည်။

ချန်းဖေးလန်သည် သူမ၏ဓားမြှောင်ဖြင့် သူတို့ကိုပိတ်ဆို့ရင်း သူမ၏ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ နဂါးတစ်ကောင်လို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် ပြင်းထန်သောလေကဲ့သို့ မီးခိုးနှင့်ဖုန်မှုန့်များကိုပျံ့လွင့်သွားစေပြီး လူတိုင်းကို နောက်ဆုံးတွင်သူတို့၏ ရန်သူများ၏မျက်နှာများကိုမြင်နိုင်စေသည်။

အနက်ရောင်ကျောက်တုံး ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တောင်ပေါ်လမ်းအလယ်တွင် ရပ်နေသည်၊ သူ၏တုတ်ခိုင်သော ကိုယ်လုံးသည် ဆယ်ပေနီးပါးမြင့်ပြီး တောင်ငယ်တစ်လုံးနှင့်တူသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းဘေးမှသစ်ပင်ထိပ်များတွင် စွဲဆောင်မှုရှိသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏အဝတ်အစားများ ပေါ်လွင်စွာရပ်နေသည်၊ သူမ၏မျက်နှာသည် အလွန်လှပသည်။ သို့သော် သူမကိုခဏကြည့်လျှင် သူမ၏အသွင်အပြင်သည် အဆက်မပြတ်ပြောင်းလဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိမ့်မည်။

သူမသည် အောက်မှလူအုပ်ထဲမှ အမျိုးသမီးများကိုတစ်ဦးချင်းစီ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် လျိုကျန့်လီ၊ ချန်းဖေးလန်နှင့် စုရှောင်ယွဲ့တို့အပေါ်တွင် သူမ၏အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်သည်၊ သူမစွဲဆောင်မှုရှိစွာ နှုတ်ခမ်းသပ်ကာပြောလိုက်သည်။

"ခွေယန်၊ မင်းနောက်မှ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သတိထားဦး၊ အဲဒီလူအနည်းငယ်ရဲ့မျက်နှာတွေကို မဖျက်ဆီးလိုက်နဲ့၊ ငါသူတို့ကိုအခွံခွာပြီး ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ အုပ်ထားချင်တယ်။ ဒီလောက်လှပတဲ့ အလှလေးတွေက ဒီလောကမှာရှားပါးတယ်။"

ခွေယန်က လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောသည်။

"ကွေးဖီ၊ သူတို့ကို အထင်မသေးနဲ့။ သူတို့လာတဲ့ လားရာအရဆိုရင် တောင်ပေါ်သိမ်းငှက်က သူတို့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတာဖြစ်နိုင်ခြေများတယ်။"

ကွေးဖီက အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သောကျောက်စိမ်းလက်များမှ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ လူကိုကျောချမ်းသွားစေသည်။

"အဆင့် နောက်ဆုံးမှာရှိတဲ့ တောင်ပေါ်သိမ်းငှက်သေတာက အံ့ဩစရာမဟုတ်ဘူး။ မင်းငါ့ကို သူနဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် ငါဒေါသထွက်မှာပဲ။"

ချင်ဖုန်းသည် စကားစမြည်ကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ တခြားတစ်ဖက်က တောင်ပေါ်သိမ်းငှက် အကြောင်းသိသည်၊ သူတို့၏ အထောက်အထားသည် ထင်ရှားသည်။

သူတို့ဘေးမှ ပိုင်ရှောင်မောင်ကအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခွေယန်နဲ့ကွေးဖီ၊ တောင်စောင့်မိစ္ဆာ ခုနစ်ကောင်ထဲက နှစ်ကောင်၊ အစွမ်းကထိပ်ဆုံးမှာ ရပ်တည်နိုင်လောက်တယ်၊ သူတို့က... သတ္တမကပ်ဘေးစက်ဝန်းနယ်ပယ်မှာရှိတယ်။"

ကွေးဖီက စကားပြောသူကိုရှာဖွေရန်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလို့ထင်နေတာလဲ။ ကြောင်မိစ္ဆာလေးတစ်ကောင်ပဲကိုး။ အဲဒီတုန်းက ငါပိုင်ဝူတည်ကို မင်းလိုအမှိုက်တွေကို လက်မခံဖို့ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမ နားမထောင်ခဲ့ဘူး။"

"ရလဒ်ကတော့ကောင်းပါတယ်။ တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားတဲ့အခါ အသုံးဝင်တဲ့ဘယ်သူမှမရှိခဲ့ဘူး၊ နောက်ဆုံးမှာ သူမကအကျိုးဆက်ကို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ငါတို့သူမရဲ့အလောင်းကို မရှာတွေ့တာပဲ နှမြောစရာကောင်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါသူမရဲ့အရေခွံကိုလိုချင်ခဲ့တာကြာပြီပဲ။"

ပိုင်ရှောင်မောင်က ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစ်မကြီးက မင်းတို့အားလုံးကို ဒီလောက်ကောင်းခဲ့တာ၊ ဘာလို့သူ့ကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ။"

ခွေယန်က အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ဂရုမစိုက်စွာပြန်ဖြေသည်။

"အင်အားကြီးသူသာ ရှင်သန် ရပ်တည်နိုင်တယ်၊ ဒါပဲ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်ဖုန်း၏ကာကွယ်မှုအောက်မှ ရှောင်ပိုင်က မေးလိုက်သည်။

" ရှင် ကျွန်မအမေကို သိလို့လား။ ရှင် ကျွန်မအမေဘယ်မှာလဲဆိုတာသိလား။"

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ပိုင်ရှောင်မောင်၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိအမွေးများ ထောင်ထလာသည်။ ချင်ဖုန်း၏အမူအရာသည်လည်း သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။

"အမေ ဟုတ်လား။"

ခွေယန်နှင့်ကွေးဖီတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ရှောင်ပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ခွေယန်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။

"သူမရဲ့ချီစွမ်းအင်က ပိုင်ဝူတည်နဲ့ တူတူပဲ၊ ဒီအကောင်လေးက အစစ်ပဲ။"

ကွေးဖီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နဂါးသွေးကြောတည်နေရာတစ်ခုကို စောင့်နေတုန်းဖြစ်တဲ့ ဟိုမိုက်မဲတဲ့ကောင်တွေက ပိုင်ဝူတည် ပြန်လာတာကိုစောင့်ရင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ လှည့်စားနေကြတာ။ ငါတို့သာ သူတို့ရဲ့သခင်မလေးကို ဖမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုအဖြစ်အသုံးပြုလိုက်ရင်... နဂါးသွေးကြောတည်နေရာက ငါတို့ပိုင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ခွေယန်သည် ရုတ်တရက်သူ၏ ရင်ဘတ်ကိုထုလိုက်ရာ မြေကြီးကို လှုပ်ခတ်စေသော မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အရပ်လေးမျက်နှာမှဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး တုံ့ပြန်နေပုံရသည်။

စုရှောင်ယွဲ့ ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်စဉ် သူမ၏အမူအရာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ဖြစ်သွားသည်။

"သတိထားကြ။"

ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိသော မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသားရဲများသည် ထိုနေရာကို ဝိုင်းရံထားပြီးဖြစ်သည်။