အစ်ကို၊ မကြောက်နဲ့နော်၊ ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးမယ်

ချန်းဖေးလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိစ္ဆာများကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာများ၏ အစွမ်းသည် အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေသည်။

အင်အားအကြီးဆုံးများမှာ ပဉ္စမကပ်ဘေးစက်ဝန်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ နီးကပ်နေပြီး၊ အင်အားအနည်းဆုံးများမှာ တတိယကပ်ဘေးစက်ဝန်းတွင်သာ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသည်။

သူမနှင့် လျိုကျန့်လီသာ လက်အားလျှင် ထိုမိစ္ဆာသားရဲများကို ဖျက်ဆီးရန် အားအနည်းငယ်သာ လိုလိမ့်မည်။

သို့သော် အဓိကပြဿနာမှာ ထိုနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ထိုသို့သော အခွင့်အရေးကို ပေးမည်မဟုတ်ခြင်းပင်။

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ချန်းဖေးလန်သည် ကွေးဖီနှင့် ခွေယန်တို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမိစ္ဆာဘုရင်နှစ်ပါးသည် သတ္တမကပ်ဘေးစက်ဝန်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးဦးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ထိုမျှ တိုတောင်းသောအချိန်အတွင်းတွင် အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမနှင့် အစ်မကြီးကျန့်လီတို့သာ ကြန့်ကြာနေခဲ့လျှင် ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများ အန္တရာယ်ကျရောက်နိုင်သည်။

သူမ ထိုသို့စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လျိုကျန့်လီက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။

"ဖေးလန်၊ အားအကြီးဆုံး နှစ်ယောက်ကို ငါ့ကိုထားခဲ့၊ ကျန်တဲ့ ဒီမိစ္ဆာသားရဲတွေကိုတော့ နင့်ကိုပဲ အပ်လိုက်မယ်။"

သူမ၏စကားကြောင့် ချန်းဖေးလန်၏ လှပသောမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများလည်း တုန်လှုပ်သောအမူအရာများ ပြကြသည်။ လျိုကျန့်လီသည် အလွန် အားကောင်းသော်လည်း နယ်ပယ်တူညီသော သတ္တဝါနှစ်ဦးကို တစ်ချိန်တည်းတွင် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖုန်းက တွေဝေသွားသည်။

"မိန်းမ..."

ချန်းဖေးလန်က လေးနက်စွာမေးလိုက်သည်။

"ရှင် သေချာလို့လား။"

လျိုကျန့်လီက ပြန်မဖြေဘဲ အနည်းငယ်သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီးနောက် သူမ၏ပတ်လည်မှ မြေခွေးမလေးများဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာပဲနေပြီး ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလှုပ်ရှားကြနဲ့။ ငါ့ယောက်ျားကို တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် နောက်မှငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။"

စုရှောင်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တခြားတစ်ယောက်၏ လေသံကို မကြိုက်ပေ။

"ရှင် ကျွန်မတို့ကို ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့လည်း သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးမှာပါ။"

ချင်ဖုန်းသည် စကားစမြည်ကိုနားထောင်ရင်း မျက်နှာတည်သွားသည်။ ဒီလူတွေက သူ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို သဘောထားပြီး ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောနေကြတာလဲ။

သူသည် မြေခွေးအမျိုးသမီးများအုပ်စုကို လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်စရာမလိုပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်က စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်ရဲ့ ပဉ္စမအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အတူတကွသွားပြီး ဟိုမိစ္ဆာတွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ။"

မြေခွေးအမျိုးသမီးများက ပြန်မဖြေဘဲ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအစား သူတို့သည် ချင်ဖုန်းကို အလယ်တွင်ထားကာ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

ထိုအပြုအမူသည် ချင်ဖုန်း၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လေးစားစိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် သစ်ပင်ထိပ်မှ ကွေးဖီသည် လောကတွင် အရယ်ရဆုံးပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"နင်တစ်ယောက်တည်းက ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ရင်ဆိုင်ချင်တယ် ဟုတ်လား။ ခွေယန်၊ ငါစိတ်ပြောင်းသွားပြီ။ ဒီမိန်းမကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်မယ်။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် သူမ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက်ပြူးကျယ်သွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည် - ထိုသူမှာ လျိုကျန့်လီပင်။

သူမ၏ညာဘက်ခြေထောက်ကို လျင်မြန်စွာကန်လိုက်ရာ ကွေးဖီ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ကန်မိသွားသည်။ ကွေးဖီ၏အမူအရာသည် နာကျင်သွားပြီးနောက် ကြိုးပြတ်သွားသောစွန်တစ်လုံးကဲ့သို့ သူမသည် ကောင်းကင်သို့ နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားပြီး လူတိုင်းပင် တုံ့ပြန်မှု မပြုနိုင်လိုက်ကြပေ။

ထိုအရာသည် အစသာရှိသေးသည်။

ကွေးဖီကိုကန်ထုတ်ပြီးနောက် လျိုကျန့်လီ၏ပုံရိပ်သည် ဖြတ်ခနဲလက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ကောင်းကင်မှကွေးဖီကို လိုက်ဖမ်းမည့်အစား သူမသည် အောက်မှခွေယန်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ပြင်ဆင်ထားသော ခွေယန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ကျောက်တုံးချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

လျိုကျန့်လီ သူမ၏ညာလက်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်မှဓားအိမ်ထဲမှ မိုးခြိမ်းသံထွက်ပေါ်လာသည်။

မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူပါလာသော ဓားချီစွမ်းအင်ဖြင့် သူမသည် တောင်ငယ်တစ်လုံးနှင့်တူသော ခွေယန်ကို လွယ်ကူစွာပိုင်းဖြတ်ကာ လေထဲသို့လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

သူမ၏ပုံရိပ်သည် အနီးကပ်လိုက်ပါသွားပြီး ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးနတ်ဘုရားဓားသည် လေထဲတွင် ညင်သာစွာယိမ်းနွဲ့နေသည်၊ ခရမ်းရောင်ဓားစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို မျဉ်းတစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ပိုင်းခြားလိုက်သည်။

နယ်ပယ်သည် ချက်ချင်းဖွဲ့စည်းသွားပြီး သူတို့သုံးဦးလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လျိုကျန့်လီသည် ထိုအရာအားလုံးကို ခဏတာမျှဖြင့်သာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ်သည် ကြက်ဥတစ်လုံးဝင်ဆံ့နိုင်လောက်အောင် ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသည်။

ငါ့မိန်းမက စောက်ရမ်းကြမ်းပေမဲ့ စကားသိပ်မများဘူးပဲ

သူ ရှင်းလင်းစွာနားလည်လိုက်သည်မှာ ကျန့်လီသည် ပို၍ပင်အားကောင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချန်းဖေးလန် ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာကိုပြသည်။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပြင်းထန်စွာကျင့်ကြံမှုက သူမနှင့်ပြိုင်ဘက်ကြားမှကွာဟမှုကို ကျဉ်းမြောင်းစေနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကွာဟမှုသည် ကျဉ်းမြောင်းမသွားဘဲ ပို၍ကျယ်ပြန့်သွားပုံရသည်။

သူမသည် သူမ၏ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် တခြားတစ်ဖက်ကို ဘယ်တော့မှ မကျော်လွှားနိုင်တော့ဘူးလား။ သူမ တခြားတစ်ယောက်ကို "အစ်မဖေးလန်" ဟုခေါ်စေရန်ပင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလား။

နဂါးမျိုးနွယ်တွင် သူ၏မာနရှိသည်။ အခု လက်အောက်ခံဖြစ်နေခြင်းမှာ ယာယီအစီအမံတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ချန်းဖေးလန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမသည် အမြဲတမ်း လွတ်လပ်သောလူတစ်ဦးအဖြစ် ထရပ်ကာ သီချင်းဆိုချင်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်မှနယ်ပယ်ကိုကြည့်ရင်း သူမနှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မကျန့်လီဖြစ်ထိုက်ပေစွ၊ ဒါပေမဲ့ ငါသာလှုပ်ရှားခဲ့ရင်လည်း အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို ငါထိန်းထားနိုင်သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်း ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ဘေးသို့စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်သွားသည်။

အမြဲတမ်းစိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ချန်းဖေးလန်က ထိုသို့သောစကားများပြောခြင်းသည် သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှ ခေါင်းမာမှုပင်။ 'သင့်တယ်' ဟူသောစကားလုံးကို တမင်ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းသည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို ရှင်းလင်းစွာအသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှမိစ္ဆာများနှင့်သားရဲများ တုံ့ပြန်လာကြပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ ချင်ဖုန်းနှင့် အခြားသူများထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ချန်းဖေးလန်၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏အနက်ရောင်ဆံပင်သည် ငွေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ငွေရောင်အကြေးခွံများသည် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသောအရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

သွေးများ ပျံ့ကျဲသွားပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည်လည်း လျိုကျန့်လီက မိစ္ဆာဘုရင်နှစ်ပါးကိုမနှိမ်နင်းမီ သူမ၏ပတ်လည်မှ မိစ္ဆာများနှင့်သားရဲများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

ထိုအရာသည် သူမ၏နောက်ဆုံးခေါင်းမာမှုဖြစ်သည်။

စုရှောင်ယွဲ့ ကောင်းကင်သို့မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ နယ်ပယ်သည် သူမ၏အမြင်အာရုံကိုပိတ်ဆို့ထားပြီး ဘာမှမမြင်နိုင်ပေ။

သူမသည် တဖျပ်ဖျပ်လက်နေသောငွေရောင်အလင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်ကာ ချန်းဖေးလန်၏ အစွမ်းကို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်း သတိထားကြ။ ရန်သူတွေဒီလောက်များတာ၊ တချို့က ကွန်ရက်ထဲကနေ လွတ်ထွက်သွားမှာပဲ။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် အမြန်နှုန်းကြောင့်ကျော်ကြားသောမိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်သည် ချန်းဖေးလန်၏ သတ်ဖြတ်မှုကိုရှောင်တိမ်းကာ ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ၏ ဆယ်မီတာအကွာအဝေးသို့ အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

သို့သော် စုရှောင်ယွဲ့သည် အားမနည်းပေ။ စိမ်းပြာရောင်မြေခွေးမီးလျှံတစ်ခုသည် သူမ၏အမွေးထူသော မြေခွေးအမြီးပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏အမြီးကိုလွှဲလိုက်သည်။

ပြေးဝင်လာသောမိစ္ဆာသည် စိမ်းပြာရောင်မြေခွေးမီးလျှံဖြင့် လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး ညည်းညူသံတစ်ချက်ပင် သူ၏နှုတ်ခမ်းမှမထွက်နိုင်လိုက်ပေ။

ချဉ်းကပ်လာသောမိစ္ဆာများကိုမြင်ရသောအခါ မြေခွေးအမျိုးသမီးများသည် တပ်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့်ရပ်လိုက်ကြသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ရှောင်ပိုင်ကို သူ၏နောက်တွင်ကာကွယ်ထားပြီး ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူကြနဲ့၊ ငါဒီမှာရှိနေတာပဲ၊ တကယ်လို့အခြေအနေဆိုးလာရင် ငါလှုပ်ရှားလိုက်မယ်။"

ရှောင်ပိုင်သည် သူ၏စကားများကိုမကြားလိုက်ရပုံရဘဲ ထိုအစားမြေခွေးမီးလျှံဖြင့်ကင်ထားသော မီးလောင်ကျွမ်းနေသည့် မိစ္ဆာများ၏ အလောင်းများကိုကြည့်ကာ သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လျက်လိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။

ပိုင်ရှောင်မောင်၏ မျက်လုံးလေးများသည် သံသယများဖြင့်ပြည့်နေသည်။ စာပေသူတော်စင် တာအိုမျိုးဆက်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားသည် မိစ္ဆာများနှင့်သားရဲများကြားတွင်ပင် နာမည်ဆိုးဖြင့် အားနည်းသည်။

"သခင်မလေး တကယ်အန္တရာယ်ကျရောက်ရင် အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ ငါ့အပေါ်မှာပဲ အားကိုးရဦးမှာပဲ"

ပိုင်ရှောင်မောင်သည်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို မှန်ကန်စွာနားလည်ခြင်းမရှိပေ။

"သတိထား။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြေခွေးအမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာသတိပေးလိုက်သည်။

မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့မြန်ဆန်သော ပဉ္စမကပ်ဘေးစက်ဝန်းမိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ စုရှောင်ယွဲ့၏မြေခွေးမီးလျှံကိုရှောင်တိမ်းကာ ချင်ဖုန်း၏အုပ်စုထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

ရုတ်တရက်အလှည့်အပြောင်းက လူတိုင်းကိုအံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်း ပေါ့ဆဝံ့ခြင်းမရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှန်ကိုထုတ်ဖော်ရန် အလျင်စလိုလုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်၏အမြန်နှုန်းသည် သူ့ထက်ပိုမြန်သည်။

ချင်ဖုန်းနှင့်ပိုင်ရှောင်မောင်တို့သည် သူတို့၏နောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့သော ရှောင်ပိုင်သည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက်အသက်ကိုပြင်းပြင်းရှူသွင်းသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြသည်။

သူမ၏ ပြားချပ်သော ဝမ်းဗိုက်သည် ချက်ချင်းပင် မိုးပျံပူဖောင်းတစ်လုံးလို ဖောင်းကားလာပြီးနောက် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျားဟိန်းသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အားကောင်းသောနက္ခတ်လေသည် ကြောက်မက်ဖွယ်အစွမ်းကိုသယ်ဆောင်လာသည်။

ပြေးဝင်လာသောမိစ္ဆာသည် ထိုနက္ခတ်လေနှင့်တည့်တည့်တိုးမိသော်လည်း ခဏအကြာမှာပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးမြူတစ်မှုန်အဖြစ်ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း မှင်သက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သောအမူအရာကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ ဒါကို အစောကြီးကတည်းက သိခဲ့သင့်သည်၊ ပိုင်ဝူတည်သမီး၏ အစွမ်းသည် ဘယ်လိုလုပ် အားနည်းနိုင်မှာလဲ။

ရှောင်ပိုင်က ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး နာခံတတ်သောကြောင့် သူ့ကို အားနည်းသည်ဟူသော မှားယွင်းသောထင်မြင်ချက်ကို ပေးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏အံ့ဩတကြီးအကြည့်များကြားတွင် ရှောင်ပိုင်က လှည့်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ငယ်လေးကို ကော့လိုက်ပြီး ချင်ဖုန်း၏ ယခင်လေသံကို ဂုဏ်ယူစွာ အတုခိုးလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ မကြောက်နဲ့နော်၊ ကျွန်မ ကာကွယ်ပေးမယ်။"

"အွန်း။"