ထိရှစေသော မိခင်နှင့်သမီး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

ချင်ဖုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး သူ၏အသိစိတ်သည် နတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ အကြီးအကဲရွှမ်းယီကို နှိုးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရွှမ်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနည်း သိပါသလား။"

ရွှမ်းယီ၏ အဖြူရောင်အရိပ်သည် အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။

"ကုသခြင်းက ငါ့ရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နတ်ပင်လယ်ထဲက စာကြည့်တိုက်မှာတော့ အဲဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်အနည်းငယ်ကို ငါမြင်ဖူးတယ်။"

မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲတွင် စာအုပ်အတော်များများ ရှိသော်လည်း ချင်ဖုန်းသည် နေ့စဉ် ဇွဲလုံ့လဖြင့် ဖတ်ရှုနေသော်လည်း သူသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသည်။

နောက်ဆုံးတော့ စာပေလေ့လာခြင်းအပြင် သူသည် သူ၏ကျင့်ကြံမှုကိုလည်း တိုးတက်အောင်လုပ်ရန် လိုအပ်ပြီး သူ၏နေ့စဉ်အချိန်သည် အလွန်အကန့်အသတ်ရှိသည်။

ချင်ဖုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲရွှမ်း၊ အဲဒီစာအုပ်တွေရဲ့ တိကျတဲ့ တည်နေရာကို သိပါသလား။"

ရွှမ်းယီက ပြောသည်။

"မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်က ရတနာတစ်ခုပဲ၊ ပြီးတော့ အခု သူက မင်းကို သူ့ရဲ့သခင်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုထားတယ်။ ကန့်သတ်ချက်တွေ မဖွင့်ရသေးတဲ့ နဝမထပ်ကလွဲရင် တခြားအထပ်တွေက စာအုပ်အားလုံးက မင်းသာလိုချင်ရင် စိတ်ထဲကနေ စဉ်းစားလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ မင်းဆီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ချင်ဖုန်း ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ ဆရာသခင်ပိုင်လီက သူ့ကို မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ကို ပေးခဲ့စဉ်က ထိုလုပ်ဆောင်ချက်အကြောင်းကို မပြောခဲ့ပေ။

ထို့နောက် အကြီးအကဲရွှမ်း၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း သူသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် မိုးသံနားဆင်ပြာသာဒ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး စိတ်ကူးတစ်ချက်ဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဒဏ်ရာများနှင့် ပတ်သက်သော စာအုပ်ဆယ်အုပ်ကျော်သည် အထက်ထပ်များမှ ပျံသန်းဆင်းသက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူသည် အလျင်အမြန် စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။

အပြင်မှကြည့်ရှုနေသူများသည် မျက်လုံးများမှိတ်ကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသော ချင်ဖုန်းကို ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်များဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချန်းဖေးလန်က ရှေ့သို့သွားကာ မေးမြန်းမည်အပြုတွင် စုထျန်းယွဲ့က သူမကိုတားဆီးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒီအချိန်မှာ သူက သူတို့ကို ဘယ်လိုကယ်တင်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေသင့်တယ်။ စိတ်ရှည်ရှည်ထားပြီး စောင့်ကြရအောင်။"

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းစာအချိန်ခန့်အကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏မျက်လုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သူမကို နှိုးနိုင်လောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တချို့ လိုအပ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ရှိမလားမသိဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကိုကုသရန် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စာရင်းပြုစုလိုက်သည်။

စုထျန်းယွဲ့က ပြန်ဖြေသည်။

"ထူရှန်းတောင်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေရှိတယ်။ လိုအပ်တာ အကုန်ရှိတယ်။ ရှောင်ယွဲ့၊ သူ့ကို သွားယူပေးလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်။"

ရှောင်ပိုင်က လှည့်ကာ ကြည်လင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်မအမေနဲ့ ဒေါ်လေးမော့ကို နှိုးပေးနိုင်လို့လား။"

ပိုင်ရှောင်မောင်သည်လည်း သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ရှောင်ပိုင်၏ခေါင်းကိုပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်ကို သူတို့ကို နှိုးပေးမှာပါ။"

စိတ်ဝိညာဉ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေသော ဆေးပင်များ မရောက်သေးသောကြောင့် သူတို့၏ သွေးကြောများပေါ်မှ ထိခိုက်မှုကို ဦးစွာပြုပြင်ရသည်မှာ သဘာဝကျသည်။

ချင်ဖုန်းက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးကိုမထုတ်မီ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"သွေးကြောပျက်စီးမှုကို ပြုပြင်တာက အာရုံစူးစိုက်မှုလိုအပ်တယ်၊ စိတ်စွမ်းအင်အများကြီး သုံးစွဲရတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်ဆုတ်ပြီး ကျွန်တော့်နားမှာ မနေကြပါနဲ့။"

စုထျန်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး မြေခွေးအမျိုးသမီးများကို ဆုတ်ခွာရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းသည် ရုတ်တရက် ဗလာဖြစ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏မျက်လုံးနှစ်ထပ်စွမ်းအင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်၊ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များတွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးလာပြီးနောက် ဆေးထဲသို့နှစ်ကာ ပိုင်ဝူတည်နှင့် မော့စန်းယီတို့၏ ပျက်စီးနေသောသွေးကြောများကို စတင်ပြုပြင်တော့သည်။

သူ၏လက်ရှိအစွမ်းနှင့် အတွေ့အကြုံဖြင့် သွေးကြောများကိုပြုပြင်ခြင်းသည် သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သူတို့၏ခြေလက်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် သွေးကြောများပျက်စီးနေပြီး သူ၏ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်မြင့်မားသော်လည်း တိုတောင်းသောအချိန်အတွင်း ပြီးမြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ်ကုန်ဆုံးသွားရာ နှစ်နာရီအကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကိုထုတ်ကာ သူ၏နဖူးမှချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသည်ကိုမြင်သောအခါ ချန်းဖေးလန်သည် လက်ကိုင်ပုဝါကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး သူမခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျသွားသည်ကို နောင်တရမိသည်။

စုရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပြုပြင်ရန် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအားလုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ခဏအနားယူပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို စတင်ဖော်စပ်တော့သည်။

ဖြောင့်မတ်သောချီစွမ်းအင်ကို လမ်းညွှန်အဖြစ်အသုံးပြုကာ သူသည် ဆေးပင်များကို အစဉ်လိုက်စီစဉ်ပြီး မီးဖိုထဲတွင် အရည်ပျော်စေကာ ဖော်စပ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် စိမ်းလဲ့သောအလင်းရောင်တစ်ချက်လက်သွားပြီး ကြွယ်ဝသောဆေးရနံ့သည် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကိုဖြည့်လွှမ်းသွားကာ လူကိုလန်းဆန်းပျော်ရွှင်စေသည်။

ချင်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်လိုက်သည်။

"ဆေးရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ ခင်ဗျားတို့ သူတို့ကိုထူပေး၊ ကျွန်တော် သူတို့ကိုဆေးတိုက်လိုက်မယ်။"

အမြီးကိုးချောင်းမြေခွေးနှင့် ရှောင်ယွဲ့တို့၏အကူအညီဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ဆေးရည်ကို သူတို့၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

ဆေးရည်သည် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ချက်ချင်းပင်ဖြစ်သည်။ ပိုင်ဝူတည်နှင့် မော့စန်းယီတို့၏ မျက်ခုံးများသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြေလျော့သွားသည်။

မကြာမီမှာပင် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာအောင် သတိလစ်နေခဲ့သော ပိုင်ဝူတည်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးများဖွင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ဝူတည် ရုတ်တရက်ထထိုင်လိုက်သည်၊ သူမ၏အသံသည် နားကွဲမတတ်ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့ဆီကိုလာခဲ့ကြ။ ဒီနေ့ ပိုင်ဝူတည်က မင်းတို့ခေါင်းတွေကို လိမ်ချိုးပစ်မယ်။"

ရုတ်တရက်ဟိန်းဟောက်သံက ရှိနေသူအားလုံးကို လန့်သွားစေသည်။

ချင်ဖုန်း အံ့ဩတကြီးကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တခြားတစ်ဖက်၏ ဒဏ်ရာများ မည်မျှပြင်းထန်သည်ကို သဘာဝအတိုင်းသိသည်။

သူမကိုကုသပေးခဲ့သော်လည်း ပိုင်ဝူတည်သည် အခုလက်ရှိတွင် အလွန်အားနည်းသောအခြေအနေတွင် ရှိနေသင့်သည်။ သူမသည် ထိုသို့အော်ဟစ်ရန် အစွမ်းအင်ကို မည်သို့ရရှိနိုင်မည်နည်း။

"ဟင်။"

ပိုင်ဝူတည်က ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ပြီးနောက် ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ အားကောင်းသော တစ္ဆေမျက်နှာနှင့်လူများသည် ခြေရာကောက်မရနိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

"နင်ဖြစ်နေတာကိုး၊ နင်ဒီမြေခွေးမိစ္ဆာမ။ နင်ငါ့ယောက်ျားကို မြှူဆွယ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ်။ နင့်ကိုသတ်ဖို့ ငါအခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။"

"အခု နင်ငါ့ရှေ့မှာပေါ်လာပြီး သေချင်နေတာလား။"

ပိုင်ဝူတည် ဟိန်းဟောက်ကာ အခန်းကိုတုန်ခါသွားစေသော လက်သီးတစ်ချက်ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

စုရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန်သတိပေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ သတိထားပါ။"

အမြီးကိုးချောင်းမြေခွေး စုထျန်းယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို လှောင်ရယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမြီးကိုးချောင်းသည် ချက်ချင်းရှည်ထွက်လာကာ သူမ၏ရှေ့တွင် နံရံကဲ့သို့အတားအဆီးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

လက်သီးသည် ပြင်းထန်စွာကျဆင်းလာသော်လည်း အမြီးကိုးချောင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အတားအဆီးရှေ့တွင် တစ်လက်မမျှပင်မတိုးနိုင်ခဲ့ပေ။

ပိုင်ဝူတည်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ်ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် ပြိုလဲကျသွားသည်။

သူမသည် အမှန်စင်စစ် သူ၏အစွမ်းကုန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ချင်ဖုန်း ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်၊ တခြားတစ်ဖက်၏ မကြာသေးမီကလုပ်ရပ်များက သူမ၏ဒဏ်ရာများကို ပိုဆိုးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အံ့ဩစရာမှာ ပိုင်ဝူတည်သည် သူမ၏ဗိုက်ကိုအားနည်းစွာပွတ်သပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်ခြင်းပင်။

"ငါ ဗိုက်ဆာတယ်။"

သူမစကားဆုံးသည်နှင့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ဖုန်း သူ၏နားများကိုပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းထဲတွင် တဝီဝီမြည်သံများကိုခံစားလိုက်ရသည်။

အမေတူ သမီးပါပဲ

"မေမေ။"

ရှောင်ပိုင်သည် ပိုင်ဝူတည်နိုးလာသည်ကိုမြင်ပြီး ချက်ချင်းအပြေးအလွှားသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝေ့ဝဲနေသည်။

"နင်က ရှောင်ပိုင်လား။"

ပိုင်ဝူတည်က မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မမမော့က သူမကို အနောက်ပိုင်းဒေသမှခေါ်ဆောင်သွားကတည်းက ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် သူတို့လမ်းခွဲစဉ်က ရှောင်ပိုင်သည် အသွင်မပြောင်းသေးသောကြောင့် ပိုင်ဝူတည်သည် သူမအခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေသည်ကို သဘာဝအတိုင်းမသိပေ။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူမသည် အစောပိုင်းက ထိုတစ္ဆေမျက်နှာနှင့်လူများ၏လှည့်စားမှုကိုခံခဲ့ရပြီး အသွင်ယူထားသောရှောင်ပိုင်က သူမကိုတိုက်ခိုက်ရန်အခွင့်အရေးယူကာ သူမကိုပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် ချစ်ခင်မှုရှိနေပုံရသည်။

မိခင်နှင့်သမီး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းမြင်ကွင်းသည် အမှန်စင်စစ် အလွန်ထိရှစေသည်။ ချင်ဖုန်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သာရာရသောအမူအရာကိုပြသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲမြင်ကွင်းက သူ့ကိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများကိုကျဉ်းမြောင်းပြီးနောက် ပိုင်ဝူတည်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှောင်ပိုင်ကို တိုက်ရိုက်ပါးရိုက်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။" ချင်ဖုန်း မှင်သက်သွားသည်။

"သခင်မလေး။" ပိုင်ရှောင်မောင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ပိုင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ထိမှန်သွားသော်လည်း သူမ လုံးဝမထိခိုက်ခဲ့ပေ။ လက်တွေ့ဘဝ၏ ထိုးနှက်ချက်က သူမ၏ငယ်ရွယ်သောနှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးသွားပြီး သူမကို ကျယ်လောင်စွာငိုယိုစေသည်။

ပိုင်ဝူတည်သည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေဆဲဖြစ်သောရှောင်ပိုင်ကို မတင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ရဲ့ပါးရိုက်ချက်ကိုခံပြီး ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင် နင်တကယ်ပဲငါ့သမီးပဲ။ အရင်က အတုအယောင်လို မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပါးရိုက်ချက်တစ်ခုနဲ့ နံရိုးတစ်ဒါဇင်ကျော်ကျိုးသွားတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏အမူအရာသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ခဲသွားသည်။

သမီးတစ်ယောက်သည် ကိုယ့်သမီးဟုတ်မဟုတ်ဆုံးဖြတ်ရန် ထိုသို့သောနည်းလမ်းကိုအသုံးပြုခြင်း၊ စာအုပ်ထဲတွင် ကျားဖြူမျိုးနွယ်သည် အလွန်ရှားပါးသည်ဟုမှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

ကျားဖြူသားပေါက်အများစုသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မိခင်၏လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်ခြေ များသည်။