အခန်း (၁၇)

ရှန်းချူးချူး ချက်ချင်းထပြီးထွက်သွားချင်သော် လည်း သူမ၏ထွက်ခွာမှုသည် အခြားသူများအတွက် မလွှဲမရှောင်သာ မျက်နှာပျက်သွားစရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟုခံစားနေရသည်။ အထူးသဖြင့် ၎င်းတို့ နှင့် မကြာသေးမီကမှ စကားပြောဆိုထားသည့် ဝမ်ကောသည် အလွန်သင့်တော်သောထုတ်လုပ်သူဖြစ် သည်။

ထို့အပြင် လီယွီထောင်နှင့် ဝမ်ရှန်ရှန်တို့သည်လည်း ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့ဘာတွေတွေးနေမှန်းမသိပေမယ့် သူ့အားဒုက္ခမပေးမည်မှာသေချာနေသည်ဟုအလိုလိုခံစားနေရသည်။ သူမ တုံ့ဆိုင်းနေချိန်တွင် အမှုဆောင်ချန်က

“ချူချူး တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ ? မင်း လည်းဒီမှာရှိနေတယ်ပေါ့ "

တကယ့်ကြီး တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲလား ? ရှန်းချူးချူး သူ့ဘာသာ သူတွေးနေမိသည်။ ဒီအကြောင်းကို သူ ပိုတွေးလေလေ၊ စောစောကထက်အနည်း ငယ်နာကျင်ကိုက်ခဲလာလေလေဖြစ်ကာ ပိုသည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူ အလွန်အကျွံသောက်ခဲ့မိတာလား ? ဒါပေမယ့် သူ အဲ့လောက်အများကြီးမသောက်ထားမိပါဘူး။

ဝမ်ရှန်ရှန်သည် ရှန်းချူးချူး သူ့အကြံအားဖျက်လို ဖျက်ဆီးလုပ်မည်ကိုကြောက်ပြီး "ချူးချူး မင်း ဘာလို့ အဲ့ဒီမှာရပ်နေတာလဲ ? လာ အမှု ဆောင်ချန်ကိုအမြန်လာတောင်းပန်လေ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးကငြိမ်ကျသွားသည်။

ရှန်းချူးချူးသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးချာချာလှည်နေသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လှုပ်ရှားမှုပြုရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန်အား စိုက်ထုတ်နေရသည်။

ဝမ်ရှန်ရှန်က ရှန်းချူးချူးရဲ့လက်မောင်းကိုဖန်ခွက်နဲ့ထိလိုက်ပြီး "ချူးချူး နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ ?  သွား အမှုဆောင်ချန်နဲ့မြန်မြန်သွားသောက်လိုက်။"

ရှန်းချူးချူးသည် ဝမ်ရှန်ရှန်၏အလေးနက်ဖြစ်နေသော အမူအရာကိုကြည့်ကာ တစ်ခုခုမှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အမည်မသိအန္တရာယ်တစ်ခု နီးလာပြီဟုထင်မိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုအဆင်မပြေဖြစ်လာပြီး သူ့အမြင်အာရုံမှာတဖြည်းဖြည်းမှုန်ဝါးလာသည်။ သူမ ခေါင်းကို ခါရမ်းရန်ပင် ရှိသမျှခွန်အားစိုက် ထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန် သူ့စိတ်ထဲ အတွေးတစ်ခုသာရှိတော့ပြီး ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံးထွက်သွားဖို့လိုနေပြီဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမသည် အဆင်မပြေဖြစ်မှုကိုတင်းခံကာ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ရန်ပြောဖို့လုပ်သော် လည်း အလွန်အားစိုက်ထုတ်နေရကြောင်းတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူ့အတွင်းစိတ်ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြင်းစွာအားစိုက်ထုတ်ကာ “တောင်းပန်ပါတယ် ဒီနေ့ ကျမ အမှား၊ ကျမ နေမကောင်းဘူးဆိုတော့ အခုပဲ ထွက်သွားတော့မယ်။ နောက်နေ့ကျရင် အားလုံးအဆင်ပြေအောင်လုပ်ပေးပါ့မယ်။"

သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှန်းချူးချူး ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သော အခါ ဝမ်ရှန်ရှန်းက သူမကို ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သိမ်မွေ့သော ခြိမ်းချောက်သည့်လေသံဖြင့် "ချူချူး၊ မင်းက အမှုဆောင်ချန်ကို အရိုအ သေမဲ့နေတာလား။ မင်းဒီနေ့ဘာလို့ဒီကိုလာတာလဲ မမေ့နဲ့နော်။ နောက်ပြီး ဖျော်ဖြေရေးနယ်ပယ်မှာ တိုးတက်လာတော့မှာမို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေးကြည့်သင့်ပါတယ်။ စော်ကားဖို့ မတတ်နိုင်တဲ့လူတွေ ရှိတယ်။”

ရှန်းချူးချူးသည် ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ မူးဝေလာကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဖော်မပြနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမသည်ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် ဝမ်ရှန်ရှန်ကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာပြောခဲ့သည် "ဝမ်ကျဲ၊ အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည်။ မပြုတ်ခင်က အနီးနားက စားပွဲကို မှီချင်ပေမယ့် စားပွဲကို ဘယ်တော့မှ မခံစားမိဘူး။

"ချူးချူး ဘာဖြစ်နေတာလဲ အရမ်းသောက်ခဲ့သလား ငါ မင်းကို ကူညီပါရစေ။" အမှုဆောင်ချန်၏ အသံသည် သူမ၏နားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်းချူးချူးပြုတ်ကျခြင်းမရှိသော်လည်း သူမတစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာပြီး ဗိုက်အောင့်ကာ ပျို့အန်လာသည်။ သူမသည် အမှုဆောင်ချန်ကို တွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏လက်များသည် ပျော့ညံ့ပြီး ၎င်းတို့တွင် ခွန်အားလုံးဝမရှိပေ။

နောက်တော့ နောက်ထပ်အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရတယ်။

"အမှုဆောင်ချန်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ ချူးချူး ကို ဂရုစိုက်ပါ။ သူ့ကိုကြည့်ပါ၊ အရက်အလွန် အကျွံမသောက်သင့်ဘူးဆိုတာ သူ သိထားသင့်တယ်။ ဒီလောက်တောင် ဥာဏ်မကောင်းတဲ့ ကလေးမလေး။”

ရှန်းချူးချူးသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏နှလုံးတုန်လှုပ်သွားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်၏ မျက်နှာတွင် မည်သို့သောအမူအရာမျိုး ရှိသည်ကို လှည့်ကြည့်ချင်သည်။ သို့သော်လည်း အမှု ဆောင်ချန်၏ ရွံရှာဖွယ်အသံက သူမလှည့်မကြည့်မီ “ဟာဟား၊ ဟုတ်တယ်။ မင်းလောက် ဉာဏ်မမီတာ သေချာတယ်။"

“ဒါဆို ထောင်ထောင် ရဲ့အခန်းက…” ဝမ်ရှန်ရှန်အနားကို လျှောက်လာပြီး စိတ်ပူစွာ မေးလိုက်သည်။

အမှုဆောင်ချန် ရယ်မောပြီး "ထုံးစံအတိုင်းဆို ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှန်ချူချူသည် ဝမ်ကောက တစ်ခုခုပြောသည်ကို ကြားလိုက်ပုံရသော်လည်း အကွာအဝေးကြောင့် သူမ အဓိပ္ပါယ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဝမ်ရှန်ရှန်ပြောသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်း လင်းလင်း ကြားလိုက်ရသည်။

"Ah ဝမ်ကော၊ အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ချူးချူးနှင့် အမှုဆောင်ချန်တို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိကြသည်ကို သင်မြင်ပြီးဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒေါသကြီးသော အလယ်တွင်ရှိနေခဲ့သည်။ ထောင်ထောင် ၊ မင်း ဝမ်ကောနဲ့ အတူသောက်လိုက် အုံးမယ် "

ဝမ်ရှန်ရှန်က အမှုဆောင်ချန်အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးစဉ်မှာ အခုလိုပြောခဲ့ပြီး “လျင်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တောင် ချီးကျူးခဲ့ပါတယ်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်းချူးချူးသည် သူမမူးသော် လည်း ဆေးခတ်ခံထားရမှန်းသိသည်။ သူမ ခေါင်းကို အပြင်းအထန်မော့လိုက်ပြီး ဝမ်ရှန်ရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူမကို အကူအညီတောင်းချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်ပင် သူမ၏ အသံကြိုးများ ပိတ်ဆို့နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ အသက်ရှုရုံသာ ရှိသေးပြီး စောစောက ပျော့ညံ့တဲ့ အသံတောင် မသုံးတော့ဘူး။ ပြီးပြည့်စုံသော စာကြောင်းကို အဆက်မပြတ် မထုတ်နိုင်သောကြောင့် သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် ပြင်းထန်လာသည်။

ဝမ်ရှန်ရှန်က ရှန်းချူးချူးရဲ့အကူအညီတောင်းတာကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ လေးလေးနက်နက်ပြုံးပြီး "ချူချူး၊ မင်းဒီကိုလာဖို့ မင်းမန်နေဂျာ သဘောတူလိုက်တဲ့အတွက် အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသဘောပေါက်မှာပါ။ ဪ မင်းကို ကြည့်၊ မင်း နေမကောင်းဘူးမလား။ စိတ်မပူပါနဲ့ အမှုဆောင်ချန်က မင်းကို ကူညီမှာပါ"

ဤသို့ဖြင့် ရှန်းချူးချူး၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့် ချက်သည် ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရှင်းမျန့် နှင့် သဘောမတူဘဲ ဒီလိုဖြစ်မည်ကို သူမကိုတောင် မပြောခဲ့ပေ။ အရင်က ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ခဲ့တုန်းက ရှင်းမျန့်က သူမနဲ့ အမြဲ တမ်း ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းနေခဲ့သည်။ ယခုမူ ရှင်းမျန့် ၏ထုံးစံအတိုင်း လုံးဝမဟုတ်သော ကြောင့် ဤကဲ့သို့ တစ်ခုခုလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံနိုင်ဖြစ်မိသည်။

ဝမ်ရှန်ရှန်နှင့် လီယွီထောင်တို့ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက ဒီအကြံအစည်နဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့လဲ… ရှန်းချူးချူးက သူမကို လက်စားချေမယ်လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီး အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းနဲ့ သေချာပေါက် ဖြစ်သွားမှာပါ။ သူ့ဘဝ ပျက်စီးသွားလျှင် လူတိုင်း၏ဘဝသည်လည်း အတူတူ ပျက်သုဉ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် သူမအား အမှုဆောင်ချန်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းရန် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ပါသည်။ သူမသည် သူ၏အကူအညီ ကို မလိုချင်သော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်ခွန်အားကိုမျှ မစုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှုဆောင်ချန်က သူမကို ထိမိခဲ့တဲ့နေရာတွေမှာ ပုရွက် ဆိတ်တွေ သန်းနဲ့ချီပြီး တွားသွားသလိုခံစားရပြီး သူမလည်ချောင်းကို တစ်ခုခုပိတ်ဆို့နေသလိုမျိုး အသက်ရှူကြပ်သွားစေပါတယ်။ ထို့အပြင်၊ အမှု ဆောင်ချန်၏အင်အားသည် ပိုကြီးမားကာ သူမသည် ရိုးရှင်းစွာမခွာထုတ်နိုင်ပေ။

စင်္ကြန်သို့ရောက်သောအခါ၊ ရှန်းချူးချူးသည် လျှောက်လမ်းကို စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီနေ့ဘာလို့ဒီလောက်ကံ မကောင်းတာလဲ။ သူမသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး ရည်းစားမရှိခဲ့ပေ။ သူ့ဘဝက ဒီလိုမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် ဓာတ်လှေခါးထောင့်မှ လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူမသည် ထိုလူကို နီးကပ်လာသည်ကိုကြည့်ရင်း၊ ရှန်းချူးချူးသည် သူမ၏မျက်လုံးများဖြင့် အသနားခံခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ၊ အမှုဆောင်ချန်က သူ့အမြင်အာရုံကို တားဆီးခြင်းမပြုမီ တစ်ချက်သာ ထိန်းနိုင်ခဲ့ပြီး ရှန်းချူးချူးသည် အနည်းငယ်လျင်မြန်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမှုဆောင်ချန်၏အင်အားသည် ပိုကြီးမားလာသည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်လူကို မျက်နှာမူကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ချူချူသည် သူမ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို အသုံးပြုကာ ၎င်းတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ရှုပ်ထွေးနေသော အသွင်အပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြောသော်လည်း ထိုလူက အမှုဆောင်ချန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ ရှေ့မှထွက်သွားသည်။

ဓာတ်လှေကားသည် အလှမ်းမဝေးတော့သဖြင့် ရှန်းချူးချူးသည် သူမ၏ဘဝတစ်ခုလုံး အမှန်တကယ်ပြီးဆုံးသွားသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူမမျက်ရည်တွေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင် စီးကျလာသည်။

သူမရှေ့ရှိ ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် တဖြည်း ဖြည်းချင်း ပိတ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ရှန်ချူချူရှေ့တွင် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော အသွင်အပြင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပိတ်တော့မည့် ဓာတ်လှေကားတံခါးသည် တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာသည်။

အမှုဆောင်ချန်းက ထွက်ခွာသွားပေမယ့် ပြန်လာတဲ့သူကို ရယ်မောရင်း "CEO Han၊ မင်း ဓာတ်လှေကားတက်ဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာလား။"

ဟန်ရှင်းယန်သည် ယောက်ျား၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် မိန်းက လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ မျက် ရည်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ပါးပြင်တွေ နီမြန်းနေပြီး သူ့ကို ကယ်တင်ရှင်လို ကြည့်နေသည် ။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဟန်ရှင်းယန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရေးထားသော "ကျမကိုကယ်ပါ" ဟူသော စကားလုံးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ချူးချူး မင်း ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ"

ထိုအခိုက်တွင် ရှန်းချူးချူးသည် သူ့ရှေ့မှ လူဖြူအတောင်ပံတစ်စုံ ပေါက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဒီလူ သူ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိမှန်း သူမ မသိပေမယ့် အကူအညီတောင်းဖို့ သူမကို ခေါ်နေတာကို သူမြင်ခဲ့ရတာသိသာသည်။

ထိုစကားကို အမှုဆောင်ချန်း ကြားလိုက်သော အခါ သူ့နှလုံးအေးလာပြီး သူ၏လှုပ်ရှားမှုများ တင်းကျပ်လာသည်။ ရှန်းချူးချူးသည် တစ်ကြိမ်ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးသဖြင်ါ သူ့အား အေးစက်သည့်ပခုံးပေးရန် မန်နေဂျာကိုပင် အကြံပြုခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ရှန်းချူးချူးသည် Han Group အတွက် ကြော်ငြာရိုက်ကူးနိုင်မည်ဟု သူ မမျှော် လင့်ခဲ့ပေ။

သူ ဒီ ဟန်ရှင်းယန်ကို တကယ်သိတာလား ?

? ဒါမှမဟုတ် သူ တကယ်ပဲ... CEO Han ရဲ့ အမျိုးသမီးပဲလား။

ဤအတွေးဖြင့် အမှုဆောင်ချန်းက ရှန်းချူးချူးသည် အာလူးပူပူ*ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမကို တွန်းထုတ်လိုက်ချင် သည်။ CEO Han ၏ အမျိုးသမီးကို နှိုးဆွရုံသာမက သူ့ကိုယ်သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ရှန်းချူးချူးဟာ ဒီအချိန်မှာ ခွန်အားနည်းနည်းမရှိခဲ့ဘဲ သူမရဲ့အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့စကားကို နားမထောင်တော့ဘဲ ခေါင်းက ပိုလို့တောင် မှုန်ဝါးလာသည်။ သူမ ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။

*TL-မှတ်ချက်- ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အဆင်မပြေသည့် အငြင်းပွားဖွယ်ပြဿနာ သို့မဟုတ် အခြေအနေ။

မူးမေ့လဲလုနီးနီး ခံစားရသလိုပဲ၊ အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခုက သူမကို တခြားနေရာကို ပြင်း ပြင်းထန်ထန် ဆွဲထုတ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် စီးကရက်၏အနံ့ဆိုးကို အနံ့မခံနိုင်တော့ဘဲ ချိုမြိန်သော မွှေးရနံ့ကို ခံစားရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမတစ် ကိုယ်လုံးမတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ ချော်လဲကျလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟန်ရှင်းယန်က သူမကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဟန်ရှင်းယန်၏လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ အမှုဆောင်ချန်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားကာ ထိတ်လန့်သွားပြီး "CEO Han၊ သူ့ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကိုပေးတာပါ။ အဲဒါ အမှန်ပါ။ မယုံရင် နှင်းဆီခန်းမမှာ မေးလို့ရပါတယ်။ သူကို မင်းရဲ့မိန်းကလေးမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး။ ငါ သိရင် ငါသေချာပေါက်မလုပ်ဘူး”

ဟန်ရှင်းယန်သည် သူ့နှာခေါင်းဖျားမှ အရက်ကို အနံ့ခံပြီး မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခံရပ်ကာ “အိုး ? တကယ်လား?"

အမှုဆောင်ချန်းက ဟန်ရှင်းယန်ထံမှ ထိုစကားကို ကြားသောအခါတွင် Han Group ၏ ငွေကြေးအရင်းအနှီးနှင့် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်လာမည့် လက်စားချေခြင်းအကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ “ဟုတ်ကဲ့ CEO Han။ ငါတကယ် ဘာမှမသိဘူး။ သူ့မန်နေဂျာက ကျွန်တော့်ကို ဒီကိုလာဖို့ ခေါ်တာ။ ကျွန်တော် ဒီကိုရောက်တဲ့အခါ သူ့မန်နေဂျာက ကျွန်တော့်ဆီ တွန်းပို့လိုက်တာ။ ကျနော် တကယ်ဘာမှမသိဘူး။ ဒါကြောင့် နားလည်မှုမလွဲပါနဲ့။"

ဟန်ရှင်းယန်မကြားချင်တော့ဘူး။ ဒီလိုအရာမျိုးဟာ အဆန်းမဟုတ်တဲ့အတွက် လူတိုင်းက တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိကြသည်။

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူ့လည်ပင်းရှိ အမျိုးသမီး၏ အသက်ရှုသံများက သူ့ကို အနည်းငယ် ယားယံစေသောကြောင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဓာတ်လှေကားထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်သော အမှုဆောင်ချန်ကိုကြည့်လိုက်ကာ "အမှုဆောင်ချန် အပြင်ထွက်ဖို့ အလျင်လိုနေတဲ့ပုံပဲ၊ ကျေးဇူး ပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ၊ ကျနော် အလျင်လိုနေလို့"

အမှုဆောင်ချန်သည် ဟန်ရှင်းယန်၏အမူအရာကိုကြည့်ကာ ဓာတ်လှေကားထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ ရှန်းချူးချူးသည် ဆေးခတ်ခံထားရကြောင်း သတိရသွားသောကြောင့် သူ ယဉ်ယဉ် ကျေးကျေးဖြင့် “ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ညနေခင်းလေးဖြစ်ပါစေလို့ ဆန္ဒပြုပါတယ်” ဟု ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဟန်ရှင်းယန်၏ မျက်လုံးများက သူ့စကားများကို ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

ရှန်းချူးချူးသည် ဟန်ရှင်းယန်ကိုမြင်ပြီးကတည်းက သူမ၏စိတ်သည် ပို၍မှုန်ဝါးလာပြီး သူမ၏အသိစိတ်သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် မရှင်း လင်းတော့ပေ။ ဒါတင်မကဘဲ ဟန်ရှင်းယန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ရနံ့တွေကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆောင်းတွင်းအလယ်မှာ သိသာထင်ရှားစွာနဲ့ သူမအရမ်းမဝတ်ထားပေမယ့် အရမ်းပူလွန်းလို့ ချွတ်ချင်နေခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် ဟန်ရှင်းယန်၏ ပွေ့ဖက်ထားစဉ်တွင်ပင် သူမ၏လက်များသည် ညစ်နွမ်းလာသည်။ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်ဖို့ သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် လက်တစ်ဖက်က သူ့နောက်ကျောမှာ ရှိနေတာကြောင့် သူ့ကို ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရတယ်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ခံစားပြီးနောက် သူမ၏အထိန်းအကွပ်မဲ့လက်သည် ပိုလို့ပင်ခွန်အားကိုစတင်အသုံးပြုလာခဲ့သည်။

စိတ်ရှည်သည်းခံမှုအဆုံးတွင် ဟန်ရှင်းယန်သည် သတိလစ်နေသောလူကိုကြည့်ကာ "မလှုပ်နဲ့တော့" ဟုပြောလာသည်။

သေချာတာကတော့ သူ့ရင်ခွင်ထဲကကောင်မ လေးသည် ထိုစကားကြားပြီးသည်နှင့် လှုပ်ရှားမှုများရပ်တန့်သွားသဖြင့် ဟန်ရှင်းယန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးဓာတ်လှေ ကားသည် အပေါ်ထပ်ကိုရောက်သွားသဖြင့် ဟန်ရှင်းယန် ရှန်းချူးချူးအား သယ်ထုတ်သွားလိုက်သည်။

ရှန်းချူးချူး၏လက်ရှိအခြေအနေသည် အပြင်ထွက်ရန်မသင့်တော်သလို သူမ နေထိုင်သည့်နေရာကိုလည်းမသိပေ။ အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးဖြေရှင်းနည်းကတော့ သူ့အား အခန်းထဲထည့်ထားဖို့ပင်။

ဟန်ရှင်းယန်သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံး သူ ယူထားသည့် Suit အခန်းကိုဖွင့်ပြီး ရှန်းချူးချူးအား လှဲချပေးရန်အိပ်ခန်းထဲသို့ဝင်ခဲ့သည်။ ဟန်ရှင်းယန်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ခါနီးတွင် ရှန်းချူးချူးသည် သူ့လည်ပင်းကိုဆွဲကိုင်ကာ လွှတ်ရန်ငြင်းဆန် လိုက်သည်။ ဟန်ရှင်းယန် သူမလက်ကိုပုတ်ပြီး လွှတ်အောင်လှုံ့ဆော်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းချူးချူးသည် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို သတိမထားမိဘဲ ခွန်အားကိုပိုမိုအသုံးပြုလာခဲ့သည်။

ရှန်းချူးချူး လက်မလွှတ်လာသည်ကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ဟန်ရှင်းယန် ညင်သာလိုက်ပြီးမည်သည့် အင်အားမှအသုံးမပြုသော် လည်း သူ၏ တစ်ဝက်ကွေးနေသောကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုမူတောင့်ခံထားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရှန်းချူးချူးလက်လွှတ်လိုက်သည်။

ဟန်ရှင်းယန် အိပ်ရာပေါ်မှထခါနီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့အိတ်ကပ်ထဲကဆဲလ်ဖုန်းမှာမြည်လာခဲ့သည်။ ရှန်းချူးချူးလက်တွေကို  သူ့လက်တွေကမထိန်းနိုင်တော့တဲ့အခါ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကပိုပူလာပြီးသည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ အသံအနည်းငယ်ထွက်ပြီး လေထဲကြုံရာဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကိုဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီးနောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဆွဲယူ လိုက်သည်။ ဘန်းဆိုသည့်အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရပြီး ကုတင်ပေါ်ပြုတ်ကျသွားသည်။

ရှန်းချူးချူးသည် အပူအတွက်ထွက်ပေါက်တစ်ခုကိုရှာတွေ့သလိုခံစားလိုက်ရပြီး သူမလည် ချောင်းမှ စိတ်ကျေနပ်သည့်ညည်းညူသံကိုမသိစိတ်ကထုတ်လိုက်သည်။

ဟန်ရှင်းယန်၏နက်ကတိုင်ကို ရှန်းချူးချူးဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခြေတစ်လှမ်းမှမရွေ့နိုင်ပေ။ အောက်မှနူးညံပျော့ပျောင်းမှုကိုခံစား လိုက်ရပြီး သူမထံမှနူးညံ့သည့်ညည်းညူသံများကြားလိုက်ရသောအခါတွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှသွေးများသည် နောက်သို့စီးဆင်းသွား သလိုပင်။ သို့သော် ဖုန်းမြည်သံကြောင့် သူ အသိစိတ်ပြန်ကပ်သွားရသည်။

သူထချင်သော်လည်း အောက်မှအမျိုးသမီးသည် သူ့အားပွေ့ဖက်ဖို့ရာလက်နှစ်ဖက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မလှုပ်နိုင်အောင် တားဆီး လိုက်တော့သည်။ သူ ဒီညလုပ်စရာရှိသေးသည်ကိုပြန်တွေးပြီး အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းထုတ်ရန်အားစိုက်လိုက်ရသည်။ ဟန်ရှင်းယန် သည် သူ့ အတွင်းရေးမှုးထံမှဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်ရသောအခါတွင် သူ ထရန် နောက်တစ်ကြိမ်ကြိုးစားလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ အားနည်းပုံရသည့် ရှန်းချူးချူး၏ခွန်အားမှာမသေးငယ်သောကြောင့် ဟန်ရှင်းယန် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်လိုက်ရပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေ။ ရုန်းကန်ရင်း ဖုန်းဖြေသည့်ခလုတ်အားအမှတ်တမဲ့နှိပ်လိုက်မိသည်။

"CEO ဟန်၊ Boguan ရဲ့အမှုဆောင်ကျန့် စောင့်နေပါတယ်"

ဟန်ရှင်းယန်သည် နက်ကတိုင်အဆွဲခံထားရသဖြင့် လည်ပင်းအစ်နေပြီး မနဲဖြေလိုက်ရသည်။

“သိပြီ၊ ခဏစောင့်ခိုင်းထားလိုက်၊ ဒီမှာ လုပ်စရာလေးရှိသေးလို့ မကြာခင်လာခဲ့မယ်"

"အာ့ အရမ်းပူတယ်။"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှန်းချူးချူး၏နူးညံ့ညင်သာသော အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အခိုက်အတန့်တွင်၊ လူတိုင်းက ထိုအသံကိုမကြားချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ထိုသို့သောအသံမျိုးသည် အခန်းလွတ်ထဲဖြစ်လေရာ အလွန်ပြတ်သားရှင်းလင်းလို့နေသည်။ ထို့ပြင် ဖုန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနား တွင်ရှိနေခဲ့ပြီး သူမ၏အသံသည် မိုက်ခရိုဖုန်းမှတဆင့် ပြတ်သားစွာဖြတ်သန်းရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဟန်ရှင်းယန်နှင့် အတွင်းရေးမှူးဝမ်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စကားစရပ်သွားကြသည်။

ဒါတင်မက ရှန်းချူးချူး၏လက်တွေက တဖန်ပျံ့လွင့်လာကာ ဟိုဟိုဒီဒီထိလာသဖြင့် ဟန်ရှင်းယန်က "ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းဦး" ဟု ပြောရုံမှတစ်ပါးမနေနိုင်တော့ချေ။

ထိုစကားများကိုကြားလိုက်ရသောအခါ အတွင်းရေးမှုးဝမ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည်တုန်ရင်သွားသည်။ ဒီလို လေသံမျိုးနဲ့သူ့ သူဌေးပြောတာကို ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ကြားဖူးတာပဲ…၊ ဒီလို နူးညံ့တဲ့လေသံမျိုး.. ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူတောင်မှ အနည်းငယ်ယစ်မူးသယောင်ခံစားလိုက်ရသည်။ (အသံနဲ့တင် ကိုယ်ဝန်ရသွားစေတယ်ဆိုတဲ့ Tone ကြီးနဲ့ထင်ပါရဲ့)

မဟုတ်သေးဘူး၊ အခု ပိုအရေးကြီးတာက သူ့သူဌေး အခု ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာပဲ... သူ သူဌေးကိုနှောင့်ယှက်မိသွားပြီလား ? အဲ့လိုသာဆို သူ့အပြစ်ကကြီးသွားပြီ၊ အဲ့ဒါမကောင်းဘူး။

အတွင်းရေးမှုးဝမ် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ဒါနဲ့ သူဌေး အမှုဆောင်ကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ်မှဆုံဖို့ပြောလိုက်လို့ရပါတယ်..."

"မလိုဘူး၊ မကြာခင် ငါ ရောက်မယ်"

"အိုး ဟုတ် Boss" ပြီးသွားသောအခါ အတွင်းရေးမှုးဝမ် အမြန်ဖုန်းချလိုက်ရသည်။ သူဌေးက သူဒီကို ခဏနေလာမယ်လို့ပြောတယ်ဆိုတော့ အခုကအရေးကြီးတဲ့အခိုက် အတန့်ပဲ သူဌေးကိုမနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး။

ဟန်ရှင်းယန် ဖုန်းချလိုက်တာကိုကြည့်ပြီးခေါင်းကိုက်စေသည့် သူ့အောက်က အမျိုးသမီးကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။