အခန်း (၉၄)

"ရှင့်ကို Han Group ရဲ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

အန်းဟိုင်ကျန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောလာသည်။

"အရင်က ရှင် ဆေးရုံဖိုးရှင်းသွားတာကို ကျမ ပြန်ပေးချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါမှ အခွင့်အရေးမရလိုက်ဘူး ရှင်ကလည်း ဖုန်းနံပါတ်မချန်ခဲ့ဘူးလေ။ ကျမထင်တာ ဒီတစ်သက်တော့အကြွေးတင်ပြီလို့"

"ဟင့်အင်း၊ ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး၊ မင်း ဘေးကင်းတယ်ဆိုရင်ပဲ တော်သေးတာပေါ့"

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ၊ ပိုက်ဆံပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့" ဟု အန်းဟိုင်ကျန်းကအခိုင်အမာပြောလာသည်။

ကျန်းထန့် ဒီကိစ္စကိုရပ်တန့်လိုက်ချင်သည် ဘယ်လောက်ကုန်သွားမှန်းလဲ သူ မမှတ်မိတော့ချေ။ များများစားစားမဟုတ်သည်ကိုသာ သူ မှတ်မိသည်။

"ဒါနဲ့ မင်းကော Han Group ရဲ့ဝန်ထမ်းလား ? ငါ ဘာလို့ မင်းကို မတွေ့ဖူးတာပါလိမ့်”

အန်းဟိုင်ကျန်း ခေါင်းခါကာ ရှက်ရွံ့စွာပြောလာသည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီနေ့ အင်တာဗျူးလာဖြေတာ၊ ရလဒ်က ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျမ မသိသေးဘူး"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ကိစ္စမရှိဘူး" ကျန်းထန့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

အန်းဟိုင်ကျန်းက ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ပျော်ပျော်နေရမယ်၊ အိုး ဟုတ်သား ရှင့် အကောင့်ပြော၊ ကျမ ရှင့်ဆီငွေလွှဲပေးမယ်။"

ကျန်းထန့်ထောင် : "မလိုဘူး၊ ပိုက်ဆံအများကြီးလည်းမဟုတ်ဘူး။"

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျမ ရှင့်ကိုပေးရမယ်။"

ကျန်းထန့် သူ့ရှေ့က ကလေးမလေးရဲ့သွင်ပြင်ကိုမြင်ပြီး "အိုခေ"

အန်းဟိုင်ကျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းထန့် သူ့လက်ထဲက ဆေးလိပ်ကိုကြည့်ပြီးခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ အခု သူ့စိတ်ထဲ စိတ်အခြေအနေအများကြီး ပိုကောင်းလာသည်ဟုခံစားရသည်။

တစ်ဖက်တွင် ကျန်းထန့်ထွက်သွားပြီး ဟန်ရှင်းယန်လည်းအလုပ်များလာသည်။

နှုတ်ဆက်သင့်သော မားမားဟန်သည် ထွက်ခွာသွားချင်ပေ။ ရှန်းချူးချူးနဲ့ စကားသေချာမပြောရသေးသဖြင့် ထွက်သွားဖို့ရာ သူမ မည်သို့ဆန္ဒရှိနိုင်မည်နည်း။

"မား၊ အန်တီ ကျနော် ကားသမားကိုပြောပြီးပြီ မားတို့ကိုပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။"

မားမားဟန်က "အို့ ၊ ငါ အခုမှ ချူးချူးနဲ့ စကားပြောရတာကို၊ ရှင်းယန် သွား မင်းအလုပ်သွားလုပ်၊ ငါ ချူးချူးနဲ့ ဘေးက Meeting ခန်းမှာစကားခဏလောက်သွားပြောလိုက်ဦးမယ်"

ဟန်ရှင်းယန်- "မား၊ ချူးချူးလည်း လုပ်စရာရှိတယ်။ မား အန်တီနဲ့ Shopping မပတ်တော့ဘူးလား၊ အရမ်းနောက်ကျနေပြီနော်"

ဟန်ရှင်းယန်သည် ထိုအရာများကိုနားမလည်သော်လည်း သူ့အမေမှ သူ့ရည်းစားအား "အနိုင်ကျင့်ခွင့်" မပြုနိုင်ပေ။

အမြဲကိုးရိုကားနိုင်သည့်မားမားဟန်တစ်ယောက် သူ့သားစကားကိုနားထောင်ပြီး တစ်ခုခုလွှဲသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့သားကိုစိုက် ကြည့်ပြီးနောက် ရှန်းချူးချူးကိုကြည့်ကာ "ဟေး၊ ချူးချူး သမီးလုပ်စရာရှိတာလား ? စိတ်မကောင်းစရာပဲ အဒေါ်က သမီးနဲ့စကား ပြောချင်သေးတာ"

ရှန်းချူးချူးသည် မားမားဟန် ထွက်သွားတော့မည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ်ရှက်သွားသော်လည်း “အင်း၊ အလုပ်က အရမ်းမရှုပ်ပါဘူး ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်မှလုပ်လို့ရပါတယ်”

မားမားဟန် ကျေနပ်စွာခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်လား ? ဒါဆို စကားစမြည်ပြောကြရအောင်။ ဒီရက်တွေထဲ ငါလိုအဘွားကြီးနဲ့ စကားစမြည်ပြောချင်တဲ့သူကို ရှာလို့ကိုမရဘူး"

ထိုသို့ပြောချိန်တွင် သူ့သားဘက်လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။

ဒါကိုကြားတော့ ဟန်ရှင်းယန် သူ မတားနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကိုသိလိုက်သည်။ ရှန်းချူးချူးကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ်အပြစ်တင်သော အကြည့်တစ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ရှန်းချူးချူး သူ့အား ခေါင်းအနည်းငယ်ခါယမ်းပြမှသာ စိတ်သက်သာရာသွားသည်။

လင်းကျားရှန်းသည် သူ့အစ်မနှင့်အတူရောက်လာခဲ့ပြီး အစကစိတ်အခြေအနေမကောင်းခဲ့ပေ။ သို့သော် အိမ်မပြန်ချင်သေးတာကြောင့် ဘေးဘေးက Meeting ခန်းကိုသွားလိုက်ကြသည်။

မားမားဟန်သည် ဟန်ရှင်းယန်အနားမှာမရှိတော့သဖြင့် မေးခွန်းတွေတသီတသန်းမေးလာသည်။

"ချူးချူး၊ ရှင်းယန်နဲ့ ဘယ်လိုသိတာလဲ ? အန်တီသိသလောက် အန်တီသားက တစ်ခါမှလူမှုရေးမသိတတ်ဖူး"

ရှန်းချူးချူးသည် ဟန်ရှင်းယန်အပေါ် မားမားဟန်၏ အကဲဖြတ်ချက်ကိုကြားတော့ ပြုံးကာ သူမနှင့် ဟန်ရှင်းယန်ပထမဆုံတွေ့သည့် အခြေအနေအကြောင်းတွေးမိသည်။ ဘယ်ကစပြောရမှန်းမသိ နည်းနည်းတော့ရှုပ်သွားသည်။

မားမားဟန်သည် ရှန်းချူးချူးအဖြေကိုမစောင့်ဘဲ “မင်းတို့ အိမ်ရာတူတယ်လို့ကြားတယ်”

ထိုစာကြောင်းကိုနားထောင်ပြီးနောက်၊ ရှန်းချူးချူးသည် ရုတ်တရက် လှုံ့ဆော်မှုခံလိုက်ရပြီး "ဟုတ်၊ ကျမတို့က အိမ်နီးနားချင်တွေပါ။"

မားမားဟန် မျက်လုံးများတောက်ပလာပြီး

"အိမ်နီးနားချင်းလား ? အိမ်နီးနားချင်းဆိုတော့ကောင်းတာပေါ့ နီးနီးလေးပဲ"

"မင်း မိဘတွေက ဘာလုပ်ကြတာလဲ" ဟန်ရဲ့အမေကို မေးတယ်။”

ရှန်းချူးချူး သူ့မိဘများ၏အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို ဟန်ရှင်းယန်ရဲ့ မိသားစုကမသိသင့်ဘူးလား ? သို့သော် သူမမိဘများ၏ စီးပွားရေးနှင့်ပတ်သက်ပြီး သူမတွင်ပြောစရာမရှိပေ။

အဲဒါကိုတွေးပြီး ရှန်းချူးချူးကပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "အဖေက သာမန်အလုပ်သမားပါ၊ အမေက ဆိုင်သေးသေးလေးဖွင့်ထားတယ်"

တစ်ခါမှမတွေးဖူးပေမယ့် မားမားဟန်ကခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အင်း၊ အန်တီလည်း ဆိုင်သေးသေးလေးဖွင့်ချင်တယ်၊ နေ့တိုင်း မတူတဲ့ လူတွေနဲ့ တွေ့နိုင်တယ်လေ"

လင်းကျားရှန်း "နင်က ဆိုင်သေးသေးလေးဖွင့်ပြီး ဘာရောင်းမလို့လဲ Han Group ရဲ့လက်ဝတ်ရတနာတွေလား ?"

မားမားဟန်က ပြုံးပြီး "အဲ့လိုလည်း မဆိုးဘူးပဲ၊ အချိန်ရောက်လာရင် ငါပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူလုပ်လိုက်မယ်လေ၊ ငါတို့ 5 Vs 5 ပေါ့"

ရှန်းချူးချူး: "..."

ချက်ချင်းပဲ လက်ထောက်ဝင်လာပြီး ကော်ဖီလာပို့သွားသည်။

လက်ထောက်ငယ်လေးဝင်လာပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုများနှေးကွေးသွားပြီး အစည်းအဝေးခန်းထဲရှိ လူပေါင်းများစွာ၏အပြုအမူတွေကို တစ်ချက်ဝေ့ဝဲကြည့်ကာထွက်သွားပြီးနောက် CEO ထံသို့ချက်ချင်းသတင်းပို့လိုက်သည်။

မားမားဟန်သည် လက်ထောက်ကိုတွေ့သောအခါ သူမက "မြင်လား ? ငါ ခဏပဲထိုင်ရသေးတယ်၊ ရှင်းယန်က စိတ်သက်သာရာရ မနေဘူး။ စူးစမ်းဖို့ သူလျှိုတစ်ယောက်လွှတ်လိုက်သေးတယ်" ဟု ရှန်းချူးချူးအား ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။

မားမားဟန်သည် မူလက ဤစုံတွဲလေးကိုလှောင်ပြောင်ချင်သည်။ ရှန်းချူးချူးကိုမြင်သောအခါ သူမ အချိန်မီခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်ပြီး "ဟုတ်သား ချူးချူး၊ မင်း ဘယ်ကျောင်းကဘွဲ့ရတာလဲ ? ရုပ်ရှင်ကျောင်းဆင်းလား ?"

သူမ ဘွဲ့ရသည့်ကျောင်းကိုတွေးမိသည့်အခါရှန်းချူးချူးက "Didu University ပါ၊ ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ရုပ်ရှင်စရိုက်တာပဲ" ဟုတိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

ဒီစကားကိုနားထောင်ပြီးနောက် မားမားဟန်သာမက လင်းကျားရှန်းလည်းအံ့သြသွားသည်။

"Imperial University ၊ ဒီလိုကျောင်းကောင်းကောင်းက ဘယ်လိုလုပ် အနုပညာအသိုင်းအဝိုင်းထဲရောက်သွားတာလဲ ?" ဟု မားမားဟန် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာမေးလိုက်သည်။

ရှန်းချူးချူး သက်ပြင်းချကာ "အင်း၊ အဲ့တုန်းက သင့်တော်တဲ့အလုပ် တစ်ခုမှမတွေ့ခဲ့ဘူး။ အဲ့အချိန်မှာ Agent ကရှောတွေ့ပြီးတော့ ဒီအနုပညာလောကထဲရောက်လာတာပဲ၊ သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ Han Group မှာတော့ ဘွဲ့တွေအများကြီးလိုမယ်ထင်တယ်။"

မားမားဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "အိုး၊ ဒီလိုမျိုးပါပဲ"

သို့သော် ရှန်းချူးချူးသည် Imperial University မှဘွဲ့ရထားသောကြောင့် မားမားဟန်သည် သူမအပေါ်အထင်အမြင်ပိုကောင်းလာ သည်။ လင်းကျားရှန်းပင်လျှင် သူမ အားအထင်ကြီးသွားသည်။

သို့သော်၊ ရှန်းချူးချူးက Han Group ကိုကြားသောအခါ လင်းကျားရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "Han Group မှာ အများစုက တကယ်နာမည်ကြီးကျောင်းတွေကနေဘွဲ့ရပေမယ့် pheasant ဘွဲ့ရအနည်းငယ်လောက်နဲ့တက်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဟေ့၊ ထန့်ထန့်က တော်တော်အမြင်မရှိတာပဲ၊ သူမက အရမ်းတွေကောင်းနေတာဆိုတော့၊ ကျောင်းကောင်းကောင်းကနေလည်း ဘွဲ့မရထား၊ ဘာအရည် အချင်းမှမရှိ၊ ဒီလောက်အများကြီးရှိတာ ငါ တစ်ခုလောက်တောင် ကောင်းတဲ့အချက်ရှာမတွေ့ဘူး။"

ဒါကို မားမားဟန်ကြားသည့်အခါ “နင် ပြောမနေနဲ့တော့ စောင့်ကြည့်ရအောင်” ဟုအကြံပေးလိုက်သည်။

လင်းကျားရှန်းသည် သူ့တူနဲ့ အစ်မကိုယုံကြည်ပေမယ့် ဒီကိစ္စက သူတို့မိသားစုအတွက်အရမ်းအရေးကြီးသည်။ နောက်ဆုံးသားဖြစ်သူ ရင်ရှင်းမုန့်နှင့် တကယ်လက်ထပ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုပြဿနာမပြေလည်မရှင်း သူမရဲ့နှလုံးသားကလည်းအမြဲတမ်း အဆင်မ ပြေဖြစ်နေမည်ပင်။

ဤတွင် သူမသည် ပို၍ပို၍ဝမ်းနည်းလာကာ မတ်တပ်ထရပ်ကာ "ကျဲ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့သွားကြည့်ရအောင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါ ထန့်ထန့်နဲ့ ရှင်းယန်မသိနိုင်ပါဘူး၊ ငါတို့ တိတ်တိတ်လေးသွားကြည့်ရအောင် သူမ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ အိုကေ၊ ငါ ဒါကို စွဲလမ်းနေတာပဲဖြစ်ရမယ်"

မားမားဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒါသိပ်မကောင်းဘူး"

ရှန်းချူးချူးသည် ဟန်ရှင်းယန် အဘယ်ကြောင့်စောင့်ခိုင်းသည်ကို သိပြီး ဟန်ရှင်းယန်၏စွမ်းရည်ကိုလည်းယုံကြည်သည်။ ထိုအချိန် တွင် လင်းကျားရှန်း၏သွားလိုသောရည်ရွယ်ချက်ကိုသိလိုက်ရသည်။ "အိုး အန်တီ၊ ကျန်းထန့်က အန်တီတွေးသလို ထင်မယ်မထင်ဘူး"

လင်းကျားရှန်းသည် ထိုစကားကိုနားထောင်ပြီး သူ့ထိုင်ခုံတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ စိတ်ဝင်တစားနဲ့မေးလာသည်။

"အို ? ချူးချူး၊ မင်း တစ်ခုခု သိထားလား"

လင်းကျားရှန်းသည် သူတို့အချင်းချင်းစကားပြောကောင်းကြသဖြင့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ကူးတွေကို နားလည်နိုင် တာကြောင့် ရှန်းချူးချူးရဲ့စကားအတွက် မျှော်လင့်ချက်အချို့ရှိလာသည်။

ရှန်းချူးချူး ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မကြာသေးခင်က ကျမ ကျန်းထန့်နဲ့ပြောခဲ့ပြီးပြီ။ ကျန်းထန့်က ဒီအိမ် ထောင်အတွက် သိပ်မျှော်လင့်ထားပုံမပေါ်သလိုပဲ၊ သူ့ စိတ်ထဲ….အဲ့လောက်အခြေအနေမကောင်းဘူး"

လင်းကျားရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာပြောသည်။ "သူ့စိတ်ထဲ မကောင်းဘူး ၊ ဘယ်လိုလုပ် မကောင်းဖြစ်မှာလဲ ? သူ အရမ်းပျော်နေ လောက်တယ်ထင်တာပဲ။ ရင်ရှင်းမုန့်နဲ့ သူ့ကို လက်ထပ်ခွင့်မပြုဘူးလို့ပြောတိုင်း သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ်ဆိုတာချည်းပဲ၊ သူ......"

လင်းကျားရှန်း ပြောလိုက်ပေမယ့် ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး သားဖြစ်သူပြောနေတဲ့စကားကိုလည်း သူ မှတ်မိနေသည်။ သူ့ ကြည့်ရ တာ...သိပ်မပျော်ဘူး။

ရှန်းချူးချူးသည် လင်းကျားရှန်း၏စဉ်းစားတွေးခေါ်ပုံကိုမြင်ပြီး "ဒါဆို အန်တီ၊ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်သင့်တယ်၊ ကိစ္စတွေက အပြောင်းအလဲရှိလာနိုင်တယ်။ အရမ်းကြီးမပိတ်ဆို့သင့်ဘူး။ သူတို့ အတူတူရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

လင်းကျားရှန်းက တိတ်တိတ်လေးခေါင်းညိတ်လာသည်။

မားမားဟန်က “ချူးချူး၊ အတွင်းဇာတ်လမ်းကဘယ်လိုလဲဆိုတာ သိထားလား”

ရှန်းချူးချူးက ခေါင်းခါပြီး "ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကုမ္ပဏီကိုအလည်လာတုန်းက ကြားဖူးတာရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျမမှာ သက်သေ မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ထုတ်ဖော်ဖို့အဆင်မပြေဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီရက်ပိုင်းဖြစ်နေတာတွေကိုတော့ ကျမ သိတယ်။"

ချူးချူး မပြောလေလေ၊ သူတို့ စူးစမ်းလိုစိတ်များလေလေဖြစ်သည်။

မားမားဟန်က သူ့ညီမကိုကြည့်ပြီး "ချူးချူး၊ ရှင်းရန်က ငါတို့ကို ဘာမှမပြောဘူး၊ အဲ့တော့ ငါတို့ဘာမှရေရေရာရာမသိထားဘူး မင်း နည်းနည်းတော့သိထားမှာပါ၊ ဒီရက်ထဲ အရမ်းစိတ်သောကရောက်နေရတာ အန်တီတို့နဲနဲဖြစ်ဖြစ်သိသင့်တယ် မဟုတ်ဖူးလား"

ရှန်းချူးချူးသည် လင်းကျားရှန်းကု တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အန်တီ၊ နောက်ဆုံးရလဒ်က အန်တီအတွက်ကျေနပ်စရာဖြစ်မယ်ဆိုတော့ စိတ်ချနိုင်ပါတယ်"

လင်းကျားရှန်း "တကယ် ?"

ရှန်းချူးချူး ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်း၊ အန်တီတို့ မိသားစုမျက်နှာကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ကျန်းထန့်က အန်တီစိတ်ကျေနပ်စေမယ့် ချွေးမနဲ့လက်ထပ်ပါလိမ့်မယ်။"

ရှန်းချူးချူး သူမကိုနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သဖြင့် လင်းကျားရှန်းနားထောင်ပြီးနောက်မှာ အရမ်ပေါ့ပါးသွားသလိုခံစားခဲ့ရပြီး "ငါက အရမ်းစိတ်ကျေနပ်ဖို့ခက်တာမဟုတ်ပါဘူး မိန်းမကောင်းလေးဖြစ်ပြီး အရှုပ်မဟုတ်ရင်…."

ဟန်ရှင်းယန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး Meeting ခန်းကိုရောက်တဲ့ချိန် သူ့အမေမေးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုကြားလိုက်သည်။

"ချူးချူး၊ မင်း မျက်နှာဖတ်တတ်တာလား ? ဒါဆို မင်းလိုချွေးမလေးရမလားဆိုတာ ကြည့်ပေးလို့ရလား ?"

သူ့ကောင်မလေး အံ့အားသင့်သွားသည်ကိုမြင်တော့ သူ့အမေကို ဘယ်လိုပြောရမှန်းပင်မသိတော့ချေ။

သူ အနားတိုးကာချောင်းဟန့်ပြီး သူ့အမေကိုကြည့်ကာ

"မား"

မားမားဟန် ပြုံးပြီး "ဟဲ့၊ ခဏလေးပဲရှိသေးတယ် တစ် ယောက်ယောက်လွှတ်တာအားမရလို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ချလာပြီပေါ့၊ ဘာလို့လဲ ငါက အဲ့လောက်တောင်ကြောက်ဖို့ကောင်းနေလို့လား ? ငါတို့က ပဒေသရာဇ်ခေတ်ကမိဘတွေလည်းမဟုတ်၊ ငါတို့မှာ အသိဉာဏ်ရှိပါတယ်နော်"

ရှန်းချူးချူး မျက်နှာသည်နီမြန်းလို့နေသည်။

ဟန်ရှင်းယန် မျက်နှာထက် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

"အန်တီ အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ်သိမ်း ထားလိုက်၊ ကျန်းထန့်က အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ် လာယူမှာပဲကြောက်ရတယ်။ နောက်တစ်ပတ်ထဲ သူ့ကိုလက်ထပ်ဖို့ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမယ့် သူ့ကို အများကြီး ခွင့်ပြုလို့မရဘူး။"

ဟန်ရှင်းယန်သည် သဲလွန်စအချို့တွေ့ရှိခဲ့ရာများသော အားဖြင့် သေချာသည်။ သို့သော်မရရှိသေးသော အဓိက အထောက်အထားအချို့ရှိသည်။ သူ အမြဲတမ်း လုံခြုံနေသဖြင့် အဓိကသက်သေမရမချင်း အဲဒါကိုဖော်ထုတ်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှန်းချူးချူးသည် ဟန်ရှင်းယန်၏ဦးနှောက်ကို သဘော ကျသည်။ ကျန်းထန့်လက်ထပ်မည့်ရက်သည် ယခုရက် ပိုင်းအတွင်းဖြစ်ပုံရသည်ကို သူမ မှတ်မိသည်။

လင်းကျားရှန်းသည် သူ့စကားနားထောင်ပြီးသောအခါတွင် သူ့မျက်နှာထက်အပြုံးတစ်ခုရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အင်းပါ၊ ငါ သိပါတယ် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ ဖွက်ထားလိုက်မယ်"

မားမားဟန်နှင့် လင်းကျားရှန်းတို့ ထွက်ခွာပြီးနောက် ရှန်းချူးချူး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဟန်ရှင်းယန် သူမကို ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ကာ "ကိုယ့်မားနဲ့ အန်တီက ၊ အမ်... သူတို့ကို စကားလုံးနဲ့ ရှင်းပြဖို့ခက်တယ်"

ရှန်းချူးချူး ခေါင်းယမ်းပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ အန်တီတို့ နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းဖော်ရွေတယ်၊ ပြီးတော့ လူကြီးတွေဆိုပြီး စည်းထားတာမျိုးမရှိဘူး"

"အင်း မားက မင်းကို အရမ်းကြိုက်တဲ့ပုံပဲ"

"အဲ့ဒါ ကျမမှာ ချစ်မွှေးပါနေတာများလား ?"

ဟန်ရှင်းယန် ရှန်းချူးချူးအား ဂရုတစိုက်ကြည့်ကာ "အင်း၊ အဲဒါ အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်"

ရှန်းချူးချူး ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရုံးခန်းထဲ မည်သူမျှမတွေ့သဖြင့် ခြေဖျားလေးများထောက်ကာ ဟန်ရှင်းယန်၏ ပါးကိုအနမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟန်ရှင်းယန်သည် ရှန်းချူးချူးလက်ကိုဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်ဆိသလို "ချူးချူး၊ ကိုယ့်မား မေးတဲ့မေးခွန်းအတွက် အဖြေသိထားလား ?"

ရှန်းချူးချူးသည် ဟန်ရှင်းယန်ကိုအံ့ဩသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ချူးချူး၏ နားရွက်များတဖြည်း ဖြည်းနီရဲလာသည်ကိုမြင်လိုက်ရပြီး မားမားဟန်၏ ပြဿနာကိုလည်း သတိရသွားသည်။