အခန်း (၆၄၆)

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စမ်းသပ်ခန်းအဆောက်အအုံအတွင်း၌။

အဖြူရောင်ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဒေါက်တာချန်သည် လက်ထောက်များစွာနှင့်အတူ မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာနေသည်။

သူသည် ယခင်က ပါမောက္ခဝမ်နှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုခဲ့ပြီး ဝမ်ရှောင်မင် ဘာလုပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်ကို သိရှိထားသောကြောင့် မတော်တဆမှုများမဖြစ်ပွားစေရန် အဆောက်အအုံမှ ဝန်ထမ်းအများစုကို ကြိုတင်ခေါ်ထုတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး ရုံးခန်းပြန်၊ စာရွက်စာတမ်းတွေ စီစဉ်ပြီးမှ ပြန်ကြ။ သုံးရက်လောက် အားလပ်ရက်ယူလိုက်။ ဒီစမ်းသပ်မှုက ပုံမှန်အတိုင်းပြီးဆုံးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါခံစားနေရတယ်။ ဝမ်ရှောင်မင်က အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ၊ သူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုတချို့လုပ်ရတာကို ကြိုက်ပေမယ့် ဒီတစ်ခါအခြေအနေက အရမ်းရှုပ်ထွေးတယ်၊ မတည်ငြိမ်တဲ့အချက်တွေ အများကြီးပါဝင်နေတယ်"

ဒေါက်တာချန်က သူ၏လက်ထောက်များကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာချန်၊ ရှင်က ဒီအကြောင်းကို စိုးရိမ်နေမှတော့ ဘာလို့ ပါမောက္ခဝမ်ကို အစောကြီးကတည်းက သတိမပေးခဲ့တာလဲ" လက်ထောက်တစ်ဦးက စပ်စုစွာမေးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က ခေါင်းခါရင်း "သူက အရာအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးသားပါ၊ ငါ့ရဲ့သတိပေးချက်တွေ မလိုအပ်ပါဘူး။ သူက ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတင်းတောင်းဆိုနေရတဲ့အကြောင်းရင်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ သုတေသနမှာ တခြားသူတွေထက် သူက ပိုပြီးရှေ့ရောက်နေလို့ပဲ။ ပြီးတော့ သုတေသနလမ်းကြောင်းသစ်ကို မသတ်မှတ်ရသေးတဲ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အမှောင်ထဲကို ခြေချရမှာပဲ။ အခုချိန်ထိတော့ ဘယ်လိုအန္တရာယ်ရှိတဲ့ စမ်းသပ်မှုမဆို လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ညွှန်ပြနိုင်တယ်" ဟုပြောသည်။

"တစ္ဆေခေါင်းတလား စမ်းသပ်မှုက သူအချိန်နဲ့စွမ်းအင်အများကြီး မြှုပ်နှံထားတဲ့ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုပဲ။ သူက ဒါကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုလို့ ယုံကြည်နေတော့ မသေချာမရေရာမှုပေါင်းများစွာကို သူဂရုစိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ သုတေသနအတွေးအခေါ်က သူ့နဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ။ ငါက ဒီလိုမသိကျွမ်းသေးတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာတွေကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရှေ့ဆက်သင့်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်၊ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းအထိပေါ့..."

"ပါမောက္ခဝမ်က ပိုပြီး အစွန်းရောက်တယ်။ သူက သက်ရှိလူသားတွေကို တစ္ဆေအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး၊ ကလဲ့စားချေတစ္ဆေတွေကို အပြည့်အဝထိန်းချုပ်ကာ၊ တစ္ဆေတွေရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ခိုးယူဖို့ပဲ။"

"ဒါက စမ်းသပ်မှုအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။"

လက်ထောက်မှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အကယ်၍ သူ့သာဆိုလျှင် ဤသုတေသနလမ်းကြောင်းကိုပင် လိုက်စားမည်မှာ သေချာသည်။

ဒေါက်တာချန်က "မင်းတို့က ဒါကို ကလေးကစားစရာလို့ ထင်နေတာလား။ ငါတို့နည်းနည်းလေး သတိမထားမိလိုက်တာနဲ့ အသက်တွေဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့ အစွန်းရောက်မှုက အခြေအမြစ်မရှိဘူးတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက ထိန်းချုပ်မရဖြစ်ပြီး လုံးဝပေါက်ကွဲထွက်သွားမှာကို ကြောက်နေတာ၊ ဒါကြောင့် သူက အချိန်နဲ့အမျှ ပြိုင်ပွဲဝင်နေတာ။ ငါသူနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်တာ အချိန်အတန်ကြာပြီဆိုတော့ သူ့ကို တော်တော်လေး နားလည်လာပြီ" ဟု ဆူပူပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ မင်းတို့မြင်ရတဲ့ တစ္ဆေတွေက ဒီလောက်ပဲလို့ မထင်လိုက်နဲ့။ သူတို့ကို အကျဉ်းချပြီး ကန့်သတ်ထားလို့ မထင်မရှားပုံပေါက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက အရေးမပါဆုံး အသေးအဖွဲလေးကတောင် လူရာပေါင်းများစွာ၊ ထောင်ပေါင်းများစွာကို သေစေနိုင်တဲ့ အလားအလာရှိတယ်၊ ပြီးတော့ သေဆုံးမှုက ဆက်တိုက်ဖြစ်နေမှာ။"

"ကဲ၊ မင်းတို့ပစ္စည်းတွေ သွားသိမ်းပြီး ပြန်ဖို့ပြင်တော့။ ငါတို့ရဲ့ အစောပိုင်းစကားဝိုင်းကိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း လျှို့ဝှက်ထားကြ။ မင်းတို့အားလုံး ဒီက စည်းကမ်းတွေကို သိပေမယ့် ငါကတော့ သတိပေးရဦးမှာပဲ"

သူကပြောသည်။

သူ၏လက်ထောက်များကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး သတိပေးပြီးနောက် သူက သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လက်ထောက် သုံးယောက်မှ ငါးယောက်အထိပါသော အုပ်စုများသည် သူတို့၏ ရုံးခန်းများသို့ ပြန်ကာ ထွက်ခွာရန် ပစ္စည်းများ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

သူတို့သည် ဒေါက်တာချန်၏ လက်အောက်မှ လက်ထောက်များဖြစ်ကြပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရခြင်းမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့သော စမ်းသပ်မှုများတွင် ပါဝင်သူတိုင်းသည် ထိပ်တန်း အရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး အခြားနေရာများတွင် အလွန်တန်ဖိုးထားခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

"ဒေါက်တာချန်က အရမ်းသတိကြီးလွန်းတယ်၊ စွန့်စားလိုစိတ်နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါတို့တာဝန်ယူထားတဲ့ ပရောဂျက်တွေက အောင်မြင်ဖို့ နှေးကွေးနေတာ"

လက်ထောက်လျိုက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက "သတိထားတာကတော့ အမြဲတမ်းမှန်ပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ မတော်တဆမှုတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်တာပေါ့။ ပါမောက္ခဝမ် အရင်က တာဝန်ယူခဲ့တဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းမှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းခဲ့တယ်လို့ ဒေါက်တာချန် စကားစပ်မိလို့ ပြောတာ ငါကြားဖူးတယ်။ လူတော်တော်များများ သေသွားပုံပဲ... တစ္ဆေတစ်ကောင် လွတ်ထွက်သွားပြီး နေရာတစ်ခုလုံးက လူအားလုံးကို ချက်ချင်း သုတ်သင်ပစ်လိုက်တာတဲ့" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီဖြစ်ရပ်ကို ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံး ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အရင်က တာချန်းမြို့မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်တုန်းက ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ညီကို သတ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့လည်း ငါကြားတယ်။"

လက်ထောက်လျို လန့်သွားသည်၊

"မင်း ဒါကို ဘယ်ကကြားတာလဲ"

"သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းက လူတိုင်းသိတယ်၊ ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်ဘူး" သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပြန်ဖြေသည်။

"အတင်းအဖျင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲ့ဒီလူတွေနဲ့ အရမ်းမပတ်သက်နဲ့။ သူတို့ရဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်က စဉ်းစားလို့မရလောက်အောင် မြင့်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါက်တာချန်ရဲ့ အရင်က သုတေသနခေါင်းစဉ်က သက်သေပြခဲ့တာက သက်ရှိလူတစ်ယောက်က တစ္ဆေဆရာဖြစ်လာပြီးနောက် သူတို့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ပုံပျက်ပန်းပျက်တောင် ဖြစ်လာတတ်တယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ အတွေးအခေါ်နဲ့ အသိအမြင်တွေက လူသားလို့ သတ်မှတ်လို့မရတော့ဘူး။"

"ဥပမာ၊ လမ်းပေါ်မှာ လှပတဲ့အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပေါ်လာရင် သာမန်လူတစ်ယောက်က စကားစမြည်ပြောဖို့၊ စိတ်ကူးယဉ်ဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် ရှုခင်းကို ခံစားဖို့ စဉ်းစားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေက အဲ့ဒီလို တွေးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးအတွေးက အမျိုးသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လောက်လတ်ဆတ်သလဲ၊ သူ့ကို အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းမှုထဲ ထည့်ဖို့ စဉ်းစားနေနိုင်တယ်"

သူကပြောသည်။

"သူတို့အတွက်တော့ လူသတ်တာက လူသတ်မှုလို့တောင် မသတ်မှတ်တော့ဘူး၊ ငါတို့ဘေးမှာ ခြင်တစ်ကောင်ပေါ်လာရင် စဉ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ပုတ်သတ်လိုက်သလိုပဲ၊ လုံးဝသဘာဝကျတဲ့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုပေါ့။"

လက်ထောက်လျိုသည် ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်သည့်အသွင်ဖြင့် ဤသို့ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် ဘယ်တစ္ဆေဆရာနဲ့မဆို ဆက်ဆံရတာ အလွန်အန္တရာယ်များတယ်။ သူတို့က မင်းကို ဘယ်အချိန် သတ်ပစ်လိုက်မလဲဆိုတာ မင်းဘယ်တော့မှ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေတွေရဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်မှုကို ခံထားရလို့ မျက်လုံးတွေက တကယ့်တစ္ဆေအစစ်နဲ့ ခွဲမရအောင်ဖြစ်နေတဲ့လူတွေကို ငါမြင်ဖူးတယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လမ်းမလျှောက်တော့တာလဲ"

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် လှုပ်ရှားမှုရပ်တန့်သွားပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်၏ မျက်နှာသည် မသက်မသာဖြစ်လာပြီး ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းကို ညွှန်ပြကာ "မင်း ခုနက အဲ့ဒီမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားတာ မြင်လိုက်လား"

ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းသည် အနည်းငယ်မှောင်နေသည်၊ မျက်နှာကြက်ပေါ်မှ မီးသည် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် မလင်းပေ။

"မင်း အမြင်မှားတာ ဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ဒီနေရာက ဓာတ်ခွဲခန်းဖြစ်ပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာတချို့ ရှိနေပေမယ့် ဒီနေ့အထိ မတော်တဆမှုတစ်ခုမှ မဖြစ်ဖူးဘူး။ ငါတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအဆင့်က အရမ်းမြင့်တယ်၊ ကာကွယ်မှုအစီအမံတွေလည်း အတူတူပဲ။"

လက်ထောက်လျိုက ရှေ့သို့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမမြင်ပေ။

"ငါတို့ ရုံးခန်းကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းသိမ်း၊ ထွက်သွားသင့်တယ်။"

သို့သော် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာခါယမ်းကာ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ခုနက တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားတာ သေချာပေါက်မြင်လိုက်တယ်။ ငါတို့ စကားပြောနေတာနဲ့ အာရုံများနေလို့ သိပ်အာရုံမစိုက်မိလိုက်ပေမယ့် ငါအမြင်မှားတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။"

လူငယ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအတွက် အမြင်မှားယွင်းမှုများ ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသည်။

လက်ထောက်လျိုကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအဆောက်အအုံမှာ လုံခြုံရေးကင်းလှည့်တွေ မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ လူအများစုက အလုပ်ဆင်းပြီး အိမ်ပြန်သွားကြပြီ၊ ဒေါက်တာချန်နဲ့ ငါတို့တချို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ယုတ္တိနည်းအရတော့ အဆောက်အအုံထဲမှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိသင့်ဘူး။"

"ဖြစ်နိုင်တာက..." သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မသက်မသာဖြင့် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကို မခြောက်ပါနဲ့"

လက်ထောက်လျိုက ပြောသည်။

သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးသော်လည်း သူသည် စိုးရိမ်စိတ်မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ အဆောက်အအုံတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရာများ အမှန်ပင်ရှိနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်ထားသော်လည်း ဘာမှ အမှန်မဟုတ်ပေ၊ တစ်နေရာရာတွင် ပေါ့လျော့မှုတစ်ခု ရှိနေနိုင်သည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ငါတို့ သတင်းပို့သင့်တယ်၊ လုံခြုံရေးဌာနကို လူလွှတ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းသင့်တယ်"

သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပြောသည်။

လက်ထောက်လျိုက တွေဝေသွားပြီးမှ "တကယ်လို့ ဘာမှမဟုတ်တာဖြစ်နေရင် ငါတို့ အဆူခံရလိမ့်မယ်။ အခုက အလုပ်ချိန်ပြင်ပဖြစ်နေပြီ၊ မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာရှာတာထက် ဒီအတိုင်းထားလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။"

"ဒါလည်းဟုတ်တာပဲ၊ ဒီကိစ္စနဲ့ လုံခြုံရေးဌာနကို နှောင့်ယှက်လိုက်ရင် အခြေအနေတွေ ရှုပ်ထွေးသွားလိမ့်မယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ သိပ်မဝေးသေးမီ ရှေ့ရှိ လမ်းဆုံတွင် တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြတ်သွားသည့်အသံနှင့်မတူဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသည့်အသံနှင့်တူသည်၊ အသံက အတော်လေးတိုးပြီး အစ်နေသောကြောင့် အသံသက်သက်ဖြင့် ဘာဖြစ်နိုင်သည်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။

အသံသည် နီးကပ်နေသည်၊ ရှေ့ရှိ လမ်းကွေ့နား၊ လမ်းဆုံတစ်ခုကို ကျော်လိုက်လျှင်ပင်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး အချင်းချင်း နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ယခင် မသက်မသာဖြစ်မှုသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။

အနီးအနားမှာ တစ်ခုခု တကယ်ရှိနေနိုင်တယ်...

"ဘယ်၊ ဘယ်သူလဲ" ဟု လက်ထောက်လျိုက အော်မေးလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လမ်းလွှဲလာသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦး ရှေ့တွင်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် အခြားတစ်စုံတစ်ယောက် အဆောက်အအုံတွင် လှည့်လည်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သောကြောင့် အခြေအနေကို အတည်ပြုရန် အော်ခေါ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

ရုတ်တရက်၊ ရှင်းပြမရနိုင်သော ထိတ်လန့်မှုတစ်ခုက သူတို့၏နှလုံးသားကို ပြည့်နှက်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းတွင် မည်သူမျှ သူ့ကို ပြန်မတုံ့ပြန်ဘဲ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့်ပင်။

"လုံခြုံရေးကိုခေါ်" လက်ထောက်လျိုက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က လုံခြုံရေးကို အကြောင်းကြားရန် အလျင်အမြန် ဖုန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းထုတ်နေစဉ်မှာပင် ရှေ့ရှိ စင်္ကြံလမ်းမှ အသံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်၊ အစောပိုင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော အရာသည် ချဉ်းကပ်လာပုံရသည်၊ ဘောလုံးတစ်လုံး လိမ့်လာသည်နှင့် အနည်းငယ်တူသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ဘောလုံးလုံးဝမဟုတ်ဘဲ ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ ထောင့်နားတွင် အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေသည့် အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာရှိသော လူသေခေါင်းတစ်လုံးသည် လိမ့်လာပြီး ပုပ်သိုးနံ့တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာသည်။

အထူးဆန်းဆုံးအရာမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းသည် လိမ့်လာရင်း လားရာပြောင်းကာ သူတို့ရှိရာသို့ လိမ့်လာခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အရှိန်သည် မမြန်ပေ။

သို့သော် လူသေခေါင်း လှည့်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏မျက်ဆံများ ကျယ်လာပြီး ထိုဟောက်ပက်ဖြစ်ကာ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများသည် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ရှီး၊ ရှီး!"

အနီးအနားရှိ ဝါယာကြိုးများ ထိခိုက်သွားပြီး မီးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြစ်ကာ စင်္ကြံလမ်းသည် ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"ပြေး၊ မြန်မြန်ပြေး"

လက်ထောက်လျို၏ လည်ချောင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ယခင် မသက်မသာဖြစ်သော ခန့်မှန်းချက်သည် မှန်ကန်ခဲ့သည်၊ အဆောက်အအုံတွင် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်၊ မသိကျွမ်းသေးသော သဘာဝလွန်ဖြစ်တည်မှုတစ်ခု ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာသည် သို့မဟုတ် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အန္တရာယ်ရှိသော တစ်စုံတစ်ခု လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော လူသေခေါင်းက အားလုံးကို သက်သေပြပြီးဖြစ်သည်။

သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် လုံခြုံရေးဌာနသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးတော့သည်။

"ဟယ်လို၊ ဟယ်လို" ဖုန်းထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် မည်သူက တုံ့ပြန်နိုင်မည်နည်း။ အသက်လုပြေးရုံမှလွဲ၍ ဘာမှလုပ်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေသော်လည်း သူတို့ကို စဉ်ဆက်မပြတ် လိုက်ပါနေပုံမရပေ၊ မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လိမ့်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဘေးရှိ နံရံကို တိုက်မိကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖြူဖျော့ပြီး ပြာနှမ်းနေသည့် အသားအရည်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၊ သေဆုံးနေသည့် မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက်နှင့်တူပြီး အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိကာ ညစ်ပတ်သော ခြုံထည်ပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် လူသေခေါင်းဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။ ကလေးငယ်သည် ခေါင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ထိုနီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထွက်ပြေးနေသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်နေသည်။

"ဘုရားသခင်။"

ပြေးနေစဉ်တွင် လက်ထောက်လျိုသည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ၊ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ခြေထောက်များ ကြောက်လန့်တကြား အားပျော့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခလုတ်တိုက်လဲကျသွားကာ နှာခေါင်းကို တိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်နှာသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်၊ စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

သူသည် ထိုအဆောက်အအုံတွင် ဆက်နေ၍မဖြစ်တော့ပေ။

တစ္ဆေသည် ထိုအဆောက်အအုံတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။

သို့သော် သူသည် ထရပ်ပြီး တစ်ဖန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် နောက်သို့ တစ်ဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ္ဆေနှင့် လူသေခေါင်း နှစ်ခုစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ္ဆေငယ်ကို သူတို့က ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသောကြောင့် ၎င်းသည် သူတို့၏အမြင်မှ ပုန်းရှောင်ရန် ရွေးချယ်ပြီး ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောက်အအုံအတွင်း တစ္ဆေငယ်သည် လူသေခေါင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချုပ်တည်းမှုမရှိ လှည့်လည်သွားလာနေသည်၊ အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ အရွယ်အစားသာရှိသောကြောင့် လူကြီးအရွယ်ခေါင်းကို တည်ငြိမ်စွာ မကိုင်နိုင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ပြေးပြီးနောက် ခေါင်းသည် အမြဲတမ်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး အဝေးသို့ လိမ့်သွားတတ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေငယ်သည် လူသေခေါင်းကို အကြိမ်တိုင်း ပြန်ကောက်ယူတတ်သည်။

ဒီလိုလုပ်ရပ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်နေခြင်းသည် တစ္ဆေငယ်က လူသေခေါင်းကို ဘောလုံးကဲ့သို့ ကစားနေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းသည် ၎င်း၏အကြည့်စူးစိုက်မိသူကို ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်မည့် အလွန်အန္တရာယ်များသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

လက်ထောက်လျိုသည် ယခင်က အလွန်ကံကောင်းခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူသေခေါင်းသည် သူ၏ဘက်သို့ မျက်နှာမမူဘဲ လိမ့်ခြင်းရပ်တန့်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးရမည်မဟုတ်ပေ။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူ၏နဖူးသည် ချွေးစေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လက်ထောက်လျိုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် သူတို့ ဘယ်နေရာသို့ ပြေးသွားသည်ကို မသိကြပေ၊ သူတို့ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘဲ မဖြစ်မနေ ရပ်တန့်လိုက်ရသည်ကိုသာ သိကြသည်။

သူတို့၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူတို့သည် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

တစ္ဆေက လိုက်မလာခဲ့ပေ။

သူတို့သည် တစ္ဆေ၏ သတ်ဖြတ်ရန်ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိရပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သာမန်လူတစ်ဦးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"မြန်မြန်၊ ဒေါက်တာချန်နဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကို အကြောင်းကြား..."

လက်ထောက်လျို၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားသည် ကောင်းမွန်နေဆဲဖြစ်သည်၊ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုကြားတွင် သူသည် ယခုအချိန်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို မမေ့သေးပေ။ အဆောက်အအုံတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရှိနေသောကြောင့် သူတို့သည် အခြားသူများကို သတိထားရန်နှင့် သူတို့၏လုံခြုံရေးကို သေချာစေရန် သတိပေးသင့်သည်။

ပြီးတော့ ပါမောက္ခဝမ်တွင် သူ့ဘေး၌ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးရှိသည်၊ ထို ဝေ့ကျင်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် ဤအဆောက်အအုံရှိ အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။