အခန်း (၆၄၉)
Vol. 44 Ch. 649
အချိန်တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ယန်ကျန့်၏ကျိန်စာသက်ရောက်ရန် ဆယ့်နှစ်နာရီပင် မပြည့်တော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေပန်းချီကားများကို တန်ပြန်သည့်စစ်ဆင်ရေးသည် တရားဝင်စတင်နေပြီဖြစ်သည်။
ပါဝင်သူများမှာ များများစားစားမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ မြို့ထဲတွင် ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်နေသော တစ္ဆေပန်းချီကားများကို ကိုင်တွယ်ရန် လူအင်အားလိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မူလရင်းမြစ်ပန်းချီကားအတွက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာ လိုအပ်သည် — ၎င်းမှာ တစ္ဆေများနှင့် အရေအတွက်ကစားပွဲ ကစားရန်လိုအပ်သော တစ္ဆေတမန်တော်စစ်ဆင်ရေးမဟုတ်ပေ။ ပန်းချီကားများကို ရှာဖွေပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို လုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ရန်သာ အဓိကလိုအပ်သည်။
အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူများမှာ လီကျွင်းနှင့် လော့ခ်ဆန်းဖြစ်ပြီး အဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် အသစ်စက်စက် တစ္ဆေဆရာ လီယန်နှင့် အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သူ ချန်ယိတို့ ပါဝင်သည်။
သူတို့လေးဦးသာရှိပြီး အလွန်နည်းပါးပုံရသော်လည်း ပိုမိုဘေးကင်းစေရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သည် မတွေးဝံ့စရာအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက အဖွဲ့သည် သိသာထင်ရှားသောဆုံးရှုံးမှုများကို မခံစားရဘဲ ဌာနချုပ်တွင် ပြန်လည်စုစည်းရန် အခွင့်အရေးရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကနဦးစစ်ဆင်ရေး၏ အကြောင်းရင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ အခြေအနေကို စမ်းစစ်ရန်လည်း ဖြစ်သည်။
လီကျွင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် လူနေတိုက်ခန်းအဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အောက်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူကပြောသည်။
"ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ငါအပေါ်တက်ပြီး လူတစ်ယောက် သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။"
လော့ခ်ဆန်းက မေးသည်။
"ဘယ်သူလဲ။ အရေးကြီးတဲ့လူတစ်ယောက်လား။"
ချန်ယိက လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ မြို့၏ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တစ္ဆေဆရာ အများစု၏ နေအိမ်များကို ရင်းနှီးပြီး ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။
"ငါမှတ်မိသလောက် ဒီရပ်ကွက်က အရေးပါတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တချို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနေထိုင်တဲ့နေရာပဲ။ ဒါက ပုံမှန်အားဖြင့် အဓိကအာရုံစိုက်ရတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့။ ဒီအဆောက်အအုံက ရှုန်ဝမ်ဝမ်နေထိုင်တဲ့နေရာ ဖြစ်သင့်တယ်။"
"အာ၊ အဲ့ဒီ ရှုန် ဆိုတဲ့ကောင်လေးလား။"
လော့ခ်ဆန်း၏ ဖျားနာပြီး ဖျော့တော့နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အဲ့ဒီ ရှုန် ဆိုတဲ့ကောင်လေးသာ ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိရင် အချိန်အများကြီး သက်သာသွားမှာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆူဖန်က ပိုပြီးသင့်တော်မှာမဟုတ်ဘူးလား။"
"ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းက သိပ်မပြင်းထန်ပေမယ့် အဲ့ဒီကောင်လေးထက်စာရင် နည်းနည်းပိုတည်ငြိမ်တယ်။"
ချန်ယိက မှတ်ချက်ပေးသည်။
"မြို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်တော့ လိုအပ်တယ်။ ငါတို့အားလုံးကို အဖွဲ့ထဲဆွဲထည့်လို့မရဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့စစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားတဲ့အခါအတွက် စီစဉ်ထားတာတွေကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။"
လော့ခ်ဆန်းက ပြောသည်။
"ဒါဆို ဆူဖန်က အရေးပေါ်အစီအစဉ်၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ဦးဆောင်သူပေါ့။ ကလေးတစ်ယောက် အတွက်တော့ တော်တော်ရက်စက်တာပဲ။"
"လောကကြီးက ရက်စက်တယ်။ ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ ရှေ့ထွက်ရမယ့်အချိန်ရောက်ရင် လူတိုင်းလုပ်ရမှာပဲ၊ ခြွင်းချက်မရှိဘူး။ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ အရင်က လီယန်ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းဆိုရင် ယန်ကျန့်က တစ္ဆေပန်းချီကားတွေ ရှိနေတယ်လို့ သံသယရှိတဲ့နေရာကို တစ်ယောက်တည်း စူးစမ်းခဲ့ဖူးပေမယ့် တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရဲ့ ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အဲ့ဒီမှာ အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်။"
ချန်ယိသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ဒေါသကြီးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အများကြီးတည်ငြိမ်နေသည်။
သူကပြောသည်။
"ငါထင်တယ်၊ အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ ယန်ကျန့်မဟုတ်ဘဲ တခြားဘယ်သူမဆိုဖြစ်ခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ သေလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ငါတို့က သူ့ရဲ့လမ်းဟောင်းကို လိုက်လို့မဖြစ်ဘူး၊ အန္တရာယ်အားလုံးကို ရှောင်ရှားပြီး အဲ့ဒီတစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရှာဖွေရမယ်။ ငါတို့သာ အဲ့ဒါကိုရှာတွေ့ရင် ငါတို့စစ်ဆင်ရေး ၇၀% အောင်မြင်ပြီလို့ မှတ်ယူနိုင်တယ်။"
"ဒါက အဲ့ဒီလောက်တော့ မရိုးရှင်းဘူး။"
လော့ခ်ဆန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်၊
"တစ္ဆေပန်းချီကားတွေရဲ့ ပုံစံက မရှင်းလင်းဘူး၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားက တစ္ဆေဆရာအဖွဲ့ အပြတ်အသတ်ရှုံးနိမ့်သွားရတဲ့အကြောင်းရင်းကိုလည်း ရှာမတွေ့သေးဘူး။ တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ တကယ့်အန္တရာယ်က ဖုံးကွယ်နေတုန်းပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုထိ ဘယ်သူမှ အဲ့ဒီပန်းချီကားနဲ့ တကယ်တမ်း ထိတွေ့ဖူးခြင်းမရှိသေးဘူး။"
"နိုင်ငံတကာအသိုင်းအဝိုင်းက S-class သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာဆိုတော့ ဒါက အလွန်အမင်းကြောက်စရာကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှာ သေချာတယ်။ ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ တာချန်းမြို့ရဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေအားလုံးနီးပါး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ ပြိတ္တာကို ဖြေရှင်းလို့မရသလောက်ပဲ၊ အဲ့ဒီ အလောင်းကောင် သံချောင်းသာ မရှိခဲ့ရင်... ဒီတော့ တစ္ဆေပန်းချီကားတွေမှာလည်း တားမြစ်ချက်တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။"
"ယန်ကျန့်က အရင်က အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
ချန်ယိက တန်ပြန်ပြောသည်။
လော့ခ်ဆန်းက ပြန်ဖြေသည်။
"ဒါက သူက တကယ့်တစ္ဆေပန်းချီကားအစစ်ကို မတွေ့သေးလို့ပဲ။ သူနီးစပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နီးစပ်တယ်ဆိုတာက သူက ကြီးမားတဲ့အန္တရာယ်နဲ့ အရမ်းနီးကပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ လူတစ်ယောက်က အမှောင်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း သူ့ခြေထောက်အောက်က ချောက်နက်ကြီးကို လေဟာနယ်ထဲ ခြေချလိုက်တဲ့အချိန်အထိ သတိမထားမိတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မတူဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ထိတွေ့မှုရှိလာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့က စွန့်စားရမှုအားလုံးကို ထမ်းရလိမ့်မယ်။"
"ခြေတစ်လှမ်းမှားလိုက်တာနဲ့ အားလုံးပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။"
ဘေးတွင်ရပ်နေသော လူသစ် လီယန်သည် ထိပ်တန်းအရာရှိများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို ကြားရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူသည် လူသစ်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်အပြီး မကြာမီမှာပင် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စစ်ဆင်ရေးထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မတွေးခဲ့မိပေ၊ ပြီးတော့ ငြင်းဆန်ခွင့်လည်းမရှိခဲ့ပေ။
"ဒီတစ်ခါတော့ ငါသွားပြီ..."
လီယန် မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်၊ စစ်ဆင်ရေး၏ဆုလာဘ်သည် မြင့်မားသော်လည်း ၎င်းသည် သူ၏နစ်နာကြေးအဖြစ်သာ ဆောင်ရွက်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်ကို သူနားလည်လိုက်သည်။
ချန်ယိက ပြောသည်။
"မင်းရဲ့စိုးရိမ်မှုတွေကို မင်းဘာသာပဲထားပါ၊ ငါတို့က စစ်ဆင်ရေးကို ဆက်လုပ်ရဦးမှာပဲ။"
"ငါက ငါ့ကိုယ်ငါအတွက် စိုးရိမ်တာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့အားလုံးအတွက် စိုးရိမ်တာ"
လော့ခ်ဆန်းက သူ၏ပိန်လှီပြီး ဝါကျင့်ကျင့်မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ဘူး"
ချန်ယိက ပြန်ဖြေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး အောက်ထပ်တွင် စကားပြောနေစဉ် အပေါ်ထပ်၊ တိုက်ခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ရှုန်ဝမ်ဝမ်နှင့် သူ၏မိခင် ချန်ရှူမေ့တို့သည် လီကျွင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
လီကျွင်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် မတ်မတ်ထိုင်ရင်း ပြောသည်၊ သူ၏မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စိမ်းဖန့်ဖန့်ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။
"အခြေခံအားဖြင့်တော့ အခြေအနေက ဒီလိုပဲ။ ဒီစစ်ဆင်ရေးအတွက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အကူအညီကို ငါတို့လိုအပ်တယ်။ သူ့ရဲ့ပါဝင်မှုက စစ်ဆင်ရေးအောင်မြင်ဖို့အတွက် အရေးကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ အန်တီ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်ပါတယ်။"
သူသည် ချန်ရှူမေ့အား စစ်ဆင်ရေးနှင့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အကျဉ်းချုံး ရှင်းပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
သို့သော် အရေးကြီးသောအသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုမူ ချန်လှပ်ထားပြီး လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။
"နောက်ထပ် စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုလား။"
ချန်ရှူမေ့၏ ရင့်ကျက်ပြီး လှပသောမျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သောကရိပ်တစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။
"အသင်းခေါင်းဆောင်လီ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို စစ်ဆင်ရေးအတွက် တာဝန်ပေးလို့မရဘူးလား။ အရင်က ဒီကိုလာတဲ့ ယန်ကျန့်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ရှိတယ်လေ၊ သူလုပ်လို့မရဘူးလား။ ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာကျန်းလည်း တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိပုံပဲ။"
သူမ၏ အသိုင်းအဝိုင်းသည် သေးငယ်ပြီး သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းရှန်ဘိုင်တို့ကိုသာ အမှန်တကယ် တွေ့ဆုံဖူးသည်၊ အခြားသူများစွာကို သူမအမည်မသိပေ။
လီကျွင်းက လေးနက်စွာပြန်ဖြေသည်။
"သူတို့ရဲ့အခြေအနေတွေက နည်းနည်းရှုပ်ထွေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူတို့ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျန်းရှန်ဘိုင် သေသွားပြီ... ပြီးတော့ ယန်ကျန့်လည်း သေတော့မယ်။"
"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"
ချန်ရှူမေ့ ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အံ့အားတကြီး အော်လိုက်မိသည်။
သူမ၏အိမ်တွင် ထမင်းစားခဲ့သော လူငယ်လေးသည် ယခုအခါ သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည်မှာ အချိန်သိပ်မကြာသေးပေ။
သူမသာမက သူမဘေးရှိ ရှုန်ဝမ်ဝမ်လည်း မယုံနိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယန်ကျန့်၏ မိတ်ဆွေအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ယခင်ကဖြစ်ပွားခဲ့သော ပဋိပက္ခကို မသိရှိခဲ့ပေ — နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့် မည်သူမျှ မဆွေးနွေးခဲ့ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် အချိန်အများစုကို အိမ်တွင် ဂိမ်းကစားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
လီကျွင်းက ပြောသည်။
"အမှန်တရားကတော့ သူတို့ကြားက ပဋိပက္ခက တော်တော်လေးပြင်းထန်လာပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို အများကြီးသက်ရောက်မှုရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ငါတို့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ အကူအညီကို တကယ်လိုအပ်နေပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အချိန်က စကားပြောနေပြီ။"
"ဒါကြောင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ ခေါ်သွားခွင့်ပြုဖို့ အန်တီ သဘောတူလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"
"ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့ရဲ့လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ကိစ္စဖြစ်နေပြီ။ ဒီစစ်ဆင်ရေးမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်မယ်လို့ ကျွန်တော်အာမခံတယ်။ သူက ကောင်းကောင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရမှာပါ၊ ငါတို့က အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုဖို့ပဲ လိုအပ်တာပါ။"
"ဒါပါပဲ။"
ချန်ရှူမေ့ တွေဝေသွားသည်။
သူမသည် အမှန်တကယ် ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း အသင်းခေါင်းဆောင် လီကျွင်း၏ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော တာဝန်တစ်ခုအတွက် ဖြစ်ရမည်ကိုလည်း သိရှိပြီး ယခုအခါ ဌာနချုပ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သော ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် အမိန့်များနှင့် စီစဉ်မှုများကို သဘာဝအတိုင်း လိုက်နာရမည်ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် အလုပ်ခရီးစဉ်မှာ အတော်လေးကြာသွားပြီဖြစ်သည်။
ချန်ရှူမေ့က ပြောသည်၊ သူမ၏အကြည့်သည် အနည်းငယ်ရှောင်လွှဲသွားသည်၊ သူမ လီကျွင်းကို ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမည်ကို မသိပေ။
"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုတယ်။"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဆယ်မိနစ်အချိန်ပေးပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် အပြင်မှာစောင့်နေပါ့မယ်"
လီကျွင်းက ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှ ရေနွေးငွေ့ထနေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မော့သောက်ပြီးနောက် ပြောကာ ထရပ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
ဆယ်မိနစ်လား။
ချန်ရှူမေ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုအချိန်သည် စဉ်းစားရန် လုံလောက်သည်ထက်မက နည်းပါးလှသည်၊ သူမသည် သုံးရက်မှ ငါးရက်အထိ တောင်းရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
"ကြည့်ရတာ ဒီအခြေအနေက အရင်ကထက် ပိုပြီးအရေးကြီးနေပုံပဲ။"
သူမသည် အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမဘေးရှိ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည် လုံးဝနုံအသူတော့မဟုတ်ပေ။ ပဉ္စမတန်းတွင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်အတွေးအခေါ်အချို့ကို ဖွံ့ဖြိုးပြီးဖြစ်ပြီး သူ၏ကိုယ်ထဲမှ တစ္ဆေ၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို အချိန်မတိုင်မီ ထက်မြက်စွာ သိမြင်နေသည်။
သူကပြောသည်။
"မေမေ၊ လီကျွင်းက ငါတို့တံခါးဝအထိ ရောက်လာမှတော့ ဒီတာဝန်က ရှောင်လွှဲလို့မရတာ သေချာတယ်။"
ချန်ရှူမေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်ဖြစ်နေသည်
"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ မင်းသွားရင် အန္တရာယ်ရှိတာ သေချာတယ်၊ မေမေ မင်းကို ဘာမှမဖြစ်စေချင်ဘူး။"
ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
"ကူညီလို့မရမှတော့ သွားရုံပဲရှိတော့တာပေါ့။ ခုနက လီကျွင်းရဲ့ အမူအရာအရ သူက စည်းရုံးလို့ရမယ့်ပုံမပေါ်ဘူး။"
"ဒါပေမဲ့ မင်းအန္တရာယ်ကျရောက်နေတဲ့အခါ သူတို့က မင်းကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ချန်ရှူမေ့က မေးသည်။
ရှုန်ဝမ်ဝမ် ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ သူသည် သူ၏အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် မခံစားသင့်သော ဖိအားအောက်တွင် ရှိနေသည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မေမေ ယန်ကျန့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကယ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူသဘောတူမလားတော့ မသိဘူး၊ ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နံပါတ်၊ တခြားသူတွေ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းပဲ။"
သူပြောနေစဉ်မှာပင် သူက ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ရေးချလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ ယန်ကျန့်က သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား"
ချန်ရှူမေ့သည် လီကျွင်း ခုနကပြောခဲ့သည်ကို မမေ့သေးပေ။
"သူက သေလုနီးပါးပဲ ဖြစ်နေတာ၊ သေသွားတာမှ မဟုတ်သေးတာ။ တကယ်လို့ သူတကယ်သေသွားရင်တော့ ထားလိုက်တော့၊ တခြားတစ်ယောက်ရဲ့နံပါတ်ကို ထားခဲ့လည်း ဘာမှထူးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တခြားဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို လာကူမှာမဟုတ်ဘူး"
ရှုန်ဝမ်ဝမ်က ပြောသည်။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် တစ္ဆေ၏ပြင်းထန်သောလွှမ်းမိုးမှုက ယန်ကျန့်မသေသေးကြောင်း သူ့အား နိမိတ်တစ်ခုပေးခဲ့ပြီး ထိုကြိုတင်သိမြင်မှုသည် အလွန်တိကျသည်၊ တစ်စုံတစ်ယောက် စဉ်းစားမဆင်ခြင်ဘဲ ပြောဆိုသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့စကားမျိုး မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ထိုမျှသာဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့် ဘယ်မှာရှိနေသည် သို့မဟုတ် ဘယ်အန္တရာယ်ကျရောက်နေသည်ကိုမူ သူ လုံးဝမသိပေ။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး တောင်းဆိုမှုမရှိသော ခန့်မှန်းချက်များကို ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့်သာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
ချန်ရှူမေ့သည် စာရွက်ပေါ်ရှိ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ကာ မှင်သက်နေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ယန်ကျန့်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံစဉ်က ပြောခဲ့သော စကားဝိုင်းကို သတိရပြီး ရှက်စိတ်တစ်ချက်ဝင်သွားသည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ်က သူမသည် သူ၏ထမင်းစားပြီးအောင်ပင် မစောင့်ဘဲ သူ့ကို တံခါးအပြင်သို့ အလျင်အမြန် နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယခု ရှုန်ဝမ်ဝမ် ဒုက္ခရောက်သောအခါ သူမ အကူအညီတောင်းနိုင်သော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ယန်ကျန့်ဖြစ်နေသည်၊ အကြောင်းမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို အခြားမည်သူမျှ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"ငါတကယ်ပဲ အမှားကြီးမှားခဲ့မိပါလား"
သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လီကျွင်းသည် ချန်ရှူမေ့က ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ခေါ်ထုတ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီကျွင်းက ချက်ချင်းပြောသည်။
"နားလည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ။"
"ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ ငါတို့ အခုသွားရမယ်၊ တခြားသူတွေကို အရမ်းကြာကြာ စောင့်ခိုင်းလို့မဖြစ်ဘူး။"
"ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို ထောင်ချောက်ဆင်နေသလိုပဲ အမြဲခံစားရတယ်"
ရှုန်ဝမ်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
လီကျွင်းက မကြားဟန်ဆောင်ကာ ဆက်ပြောသည်။
"ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်မယ်လို့ ကျွန်တော်ကတိပေးပါတယ် အန်တီ။ သူ့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အန်တီ့ဆီ ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်။"
ချန်ရှူမေ့သည် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသော အမူအရာနှင့် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။
"အဲ့ဒီကောင်လေးက ရှုန်ဝမ်ဝမ်လား။ ကုတ်နံပါတ်က ဝိညာဉ်ငယ်တဲ့လား"
လီယန်က အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် အဖွဲ့ထဲမှ လူစိမ်းကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ပြီး လီယန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။
"လီကျွင်း၊ ဒီငတုံးက ဘယ်သူလဲ။"
"..."
လီယန်၏လက်သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ တွန့်သွားသည်၊ လက်သီးဖြင့်ထိုးချင်စိတ်က လွှမ်းမိုးသွားသည်။
ယခုမှ သူသည် လော့ခ်ဆန်းက ထိုကောင်လေးကို ဘာကြောင့် ကောင်စုတ်လေးဟု ခေါ်သည်ကို နားလည်သွားသည်၊ သူသည် အစပိုင်းတွင် ရှုန်ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်ကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မျိုးရိုးနာမည်နှင့် ဘာမှမဆိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသွားသည်၊ ကောင်လေးက ရိုးရိုးလေး ကောင်စုတ်လေးစစ်စစ် ဖြစ်နေသည်။