ခြေရာခံလိုက်ခြင်း

ယန်ကျန့်သည် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်နေသော ဝေ့ကျင်းကို ဓာတ်ခွဲခန်း၏ မြေအောက်စတုတ္ထအထပ်တွင် ပိတ်လှောင်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် အလျင်မလိုခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏စိတ်အစဉ်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်ရန် ဝမ်ရှောင်မင်အား ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းခဲ့သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။

"ဖြစ်ရပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းကိုပြောနိုင်တာ ဒါအကုန်ပဲ။ မင်းမှာ မေးခွန်းတွေရှိရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်တယ်။ မင်းက ဒီကိစ္စမှာ ငါ့ထက်ပိုတော်တယ်။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ထပ်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်းအခု သွားလို့ရပြီ၊ ငါက ဝေ့ကျင်းရဲ့အခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖို့လိုတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာကို ယူသွားမယ်။"

သူသည် တေးဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာကြောင့် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် အန္တရာယ်ရှိသော ပစ္စည်းကို ဆက်လက်သိမ်းဆည်းထားရန် စီစဉ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူသည် တေးဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေနိုင်ပါက မမျှော်လင့်ထားသော အကျိုးအမြတ်အချို့ ရှိလာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"မင်းသဘောပဲ"

ဝမ်ရှောင်မင် ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် ထိုပစ္စည်းကို လေ့လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်၊ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လေ့လာခြင်းသည် သိသာထင်ရှားသော အကျိုးကျေးဇူးများ မဆောင်ကြဉ်းဘဲ ပိုကြီးမားသော အကျပ်အတည်းများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည်ဟု ထင်သောကြောင့် ထိုသုတေသနပရောဂျက်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရပ်တန့်ထားခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်း ငါ့ကို အခြေအနေသုံးခု အကြွေးတင်တယ်၊ ငါလိုအပ်တဲ့အခါ မင်းကိုဆက်သွယ်မယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် မည်သည့်တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ သူသည် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာကို ယူပြီးနောက် မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယခုအခါ အန္တရာယ်လွန်မြောက်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေနယ်မြေကို ဆက်လက်အသုံးပြုရန် မလိုအပ်တော့ပေ၊ သူသည် ကလဲ့စားချေဝိညာဉ်များ တစ်ဖန်ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းအန္တရာယ်ကို စောစီးစွာ ရင်ဆိုင်လိုခြင်းမရှိပေ။

"ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်သည် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်အာရုံနောက်မှု့ မျှမရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မခြောက်သေးသော ရေစွန်းကွက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရပြီး စင်္ကြံများနှင့် လှေကားဝင်ပေါက်များကို ထူထပ်စွာဖုံးလွှမ်းနေကာ ၎င်းတို့ပေါ်တွင် တစ္ဆေငယ်၏ ခြေရာငယ်များ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆက်တိုက်ပေါ်ပေါက်နေသော ပိုကြီးမားပြီး ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုဖြစ်သည် — ၎င်းသည် လူကြီးတစ်ဦး၏ ခြေရာနှင့်တူသော်လည်း ခြေချောင်းများမရှိဘဲ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ငါစိတ်အစဉ်မရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ အဆောက်အအုံထဲကို တစ်ခုခုဝင်လာတယ်၊ အဲ့ဒါက တစ္ဆေငယ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ပုံစံကို အစပျိုးလိုက်တယ်၊ ဒီတော့ တစ္ဆေငယ်က အဲ့ဒီအရာကို လိုက်ဖမ်းနေခဲ့တာ..."

ယခုအချိန်အထိ သူသုံးသပ်နိုင်သည်မှာ ထိုမျှသာဖြစ်သည်။

"ဒီအရာတွေနောက်ကို လိုက်ကြည့်ကြစို့။"

ယန်ကျန့်သည် ခြေရာများကို ခြေရာခံရင်း လှေကားအတိုင်း ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားသည်။

အဆောက်အအုံသည် မရှုပ်ထွေးသောကြောင့် သူသည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အထူးတလည် အသုံးပြုရန်မလိုအပ်ဘဲ နောက်ဆုံးပေါ်၊ မခြောက်သေးသော ခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအရာသည် မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားသည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ စွမ်းရည်များကို မလိုအပ်ပါက အသုံးမပြုသင့်ပေ။

ခဏတာ အဆင်ပြေမှုသည် တစ္ဆေ၏ နိုးထလာခြင်းကို အရှိန်မြှင့်ပေးရုံသာ ရှိမည်။

နောက်ဆုံးပေါ်ခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ရင်း ယန်ကျန့်သည် သူ၏နောက်တွင် တစ္ဆေငယ်နှင့်အတူ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်၊ တစ္ဆေငယ်သည် ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ လှည့်လည်သွားလာနေသည်၊ အကန့်အသတ်ရှိသော အကွာအဝေးအတွင်း၌သာဖြစ်ပြီး အကွာအဝေးတစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လိုက်မီသည်။

သူသည် စင်္ကြံတစ်လျှောက် ခြေရာများကို ခြေရာခံလိုက်သွားစဉ် ရုံးခန်းတံခါးတစ်ခုရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုသည် သေးငယ်သော်လည်း ယန်ကျန့်သည် အတွင်းမှ တိုးတိုးလေးပြောသံများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။

လူများက တစ်စုံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဒီမှာ လူတွေရှိနေတုန်းပဲလား။"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် မီးမရှိ၊ မည်းမှောင်နေသည်။

သူက တစ္ဆေငယ်ကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဘေးသို့ရပ်ရန် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်လိုက်။"

အတွင်း၌ လူများရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အခြားအခြေအနေတစ်ခုဖြစ်စေ၊ တစ္ဆေငယ်ကို ရှေ့တွင်ထားခြင်းသည် သတိကြီးသော ချဉ်းကပ်ပုံတစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ္ဆေငယ်သည် ရုံးခန်းတံခါးသို့ ပြေးသွားပြီး ၎င်း၏သေးငယ်ပြီး အပြာရင့်ရောင်လက်ဖြင့် တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ထုရိုက်စပြုလာသည်။ အင်အားသည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် တံခါးဘောင်ကို တုန်ခါသွားစေပြီး တံခါးသည် ချိုင့်ဝင်သွားကာ ရှင်းလင်းသော လက်ဖဝါးရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

အကယ်၍ အတိတ်က တံခါးခေါက်တစ္ဆေသာ ဒီလိုခေါက်ခဲ့ပါက သူသည် ကျောင်းအဆောက်အအုံထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ကြီးမားသော တံခါးခေါက်သံများသည် အထပ်တစ်လျှောက်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အခန်းအတွင်းရှိ ဒေါက်တာချန်၊ လက်ထောက်လျို၊ နှင့် အခြားသူများသည် ချက်ချင်း နိုးထလာကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာအသွေးအရောင်များ ပြောင်းလဲသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်များ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ထိုဆူညံသံသည် သက်ရှိလူတစ်ဦးခေါက်ခြင်းမှ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်၊ မည်သည့်လူသားမျှ ထိုသို့သောခွန်အားကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေ။

အဆောက်အအုံထဲမှ တစ္ဆေများက သူတို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီလား။

"ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးသည်၊ သူ၏မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

"ငါတို့ ဒုတိယထပ်ကနေ ခုန်ချကြစို့၊ ဒါက လူတစ်ယောက်ကို သေစေလောက်အောင် မမြင့်ဘူး"

အခြားတစ်ဦးက ထိုဇာတ်လမ်းအတွက် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုသို့မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း အတုလိုက်လုပ်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖောက်ဝင်လာခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရခြင်းသည် အောက်သို့ခုန်ချခြင်းထက် ကြောက်ရွံ့မှုနည်းသည်ဟု ထင်ရသည်၊ ခုန်ချခြင်းသည် တစ္ဆေများနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည်ကြုံတွေ့ရခြင်း သို့မဟုတ် သေစေနိုင်သော တစ္ဆေပုံစံတစ်ခုကို အစပျိုးစေနိုင်သော်လည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ကံကြမ္မာကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်။

"ဘုန်း!"

ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ ရုံးခန်းတံခါးသည် တစ္ဆေငယ်၏ ထုရိုက်မှုကြောင့် ပုံပျက်သွားပြီး သော့သည် လုံးဝကျိုးသွားကာ ယခုအခါ တံခါးသည် ဖွင့်ဟသွားသည်။

အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာပြီး အရေပြားသည် အပြာရင့်ရောင်သန်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ထုတ်ဖော်ပြသသည်၊ ၎င်း၏ဦးခေါင်းသည် အနည်းငယ်စောင်းနေပြီး မျက်လုံးများသည် သိချင်စိတ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နီရဲသောတောက်ပမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အခန်းထဲသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အသက်ရှင်နေသူများသည် သူတို့၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ခဏမှာပင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးတက်သော လက်ထောက်သည် တွန့်ဆုတ်မနေပေ၊ သူသည် သွားကြိတ်ကာ ခုန်ချလိုက်သည်။

သူသည် ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

တကယ့်တစ္ဆေအစစ်တစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာသည်၊ အဆောက်အအုံတစ်လျှောက်လုံး လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သော ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကလေးငယ်ပင်။

"အန္တရာယ်မရှိဘူးပဲ၊ ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့်သည် တံခါးဝရှိ တစ္ဆေငယ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အတွင်းမှ အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာက အခန်းသည် ဘေးကင်းကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

သူကပြောသည်။

"ပြန်လာခဲ့။"

သူသည် တစ္ဆေငယ်ကို နောက်ဆုတ်ခွင့်ပြုပြီး ကိုယ်တိုင်ဝင်၍ ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အသံသည် အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဒေါက်တာချန် ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေငယ် လှည့်ထွက်ပြီး တစ်ဖန်ပြန်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေသည် ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည်ဟု သိရှိသွားပြီး လျင်မြန်စွာပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ခဏစောင့်ကြပါ၊ အန္တရာယ်က လွန်မြောက်သွားပြီဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒါ ယန်ကျန့်ရဲ့အသံပဲ။"

ဒေါက်တာချန်သည် ယန်ကျန့်ကို မမှတ်မိသော်လည်း။

သူသည် သူ၏ဖိုင်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ဌာနချုပ်မှ ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာအချို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်များနှင့်အတူ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ပဲကိုး"

ယန်ကျန့်သည် အခန်းထဲမှ မီးကိုဖွင့်ကာ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူများကို မှတ်မိသွားသည်။

သူသည် ဒေါက်တာချန်နှင့် သူ၏လက်ထောက်ကို လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်က သူ၏ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်စဉ်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

"မစ္စတာယန်၊ မင်္ဂလာပါ"

ဒေါက်တာချန်သည် သူ၏နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်မှ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် စကားမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူကြည့်လိုက်တာပါ၊ စိုးရိမ်စရာဘာမှမရှိဘူး၊ ဒီက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဘယ်အချိန်မဆို ထွက်သွားလို့ရပြီ။"

"ခဏလေးစောင့်ပါဦး။"

ဒေါက်တာချန်သည် သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်ထွက်သွားသော်လည်း စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းကို လိုက်ဖမ်းနေသော တစ္ဆေငယ်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိသည်။

တစ္ဆေက ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲလား။

ဘာလို့ သူက ယန်ကျန့်ကို မတိုက်ခိုက်တာလဲ။

ခဏလေး။

တစ္ဆေကို ယန်ကျန့်က ခေါ်လာတာဖြစ်နိုင်မလား။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဒေါက်တာချန်သည် အများကြီးစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သဘောပေါက်သွားသည်၊ သူသည် ယန်ကျန့်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက ဒီတစ္ဆေကို တကယ်ပဲ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။

သူမမှားပါက ၎င်းသည် ဒုတိယအဆင့်မှ ပြိတ္တာတစ်ကောင်ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်လား။ သူသည် ဖိုင်ကို မြင်ဖူးပြီး ၎င်းသည် ပြိတ္တာ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အနီးကပ်ကိုက်ညီသည်။

"ခင်ဗျားမှာ လိုအပ်တာတစ်ခုခု ရှိလို့လား"

ယန်ကျန့် လှည့်ပြန်သည်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသည်။

ဒေါက်တာချန်သည် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ္ဆေငယ်မှ သူ၏မျက်လုံးများကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီးနောက် ပြောသည်။

"မစ္စတာယန်က ဒုတိယထပ်ကို လာတာက ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ အရင်ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထူးခြားတဲ့ဖြစ်ရပ်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဖြစ်ရမယ်။"

"ခင်ဗျား တော်တော်စမတ်ကျတာပဲ၊ ကောင်းမွန်တဲ့ လေ့လာစူးစမ်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ ကျွန်တော်ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားမှာ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှိလား"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဒေါက်တာချန်က ပြောသည်။

"တကယ်တော့ အစောပိုင်းက ကျွန်တော် အဆောက်အအုံထဲကို အပြင်ကနေ ခြေသံတွေဝင်လာတာ ကြားတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတစ္ဆေ... တစ္ဆေတစ်ကောင်က အဆောက်အအုံထဲကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကို လိုက်ဖမ်းနေတယ်၊ ဒီစင်္ကြံကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာတောင် ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။"

"အဲ့ဒါတော့ ကျွန်တော်မြင်ပါတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"နောက်ဆုံးအကြိမ်က စတုတ္ထ ဒါမှမဟုတ် ပဉ္စမထပ်လောက်မှာ။"

ဒေါက်တာချန်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော် ဆူညံသံတစ်ခုကြားပြီး အကြမ်းဖျင်းတော့ ခွဲခြားနိုင်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျား စတုတ္ထနဲ့ ပဉ္စမထပ်က ပြတင်းပေါက်တွေနားတစ်ဝိုက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်ရင် စစ်ဆေးကြည့်နိုင်ပါတယ်။"

"မဆိုးဘူး၊ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးဝင်တယ်"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အချိန်ကို သက်သာစေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေအားလုံး ပြောပြနေတာလဲ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ဆီကနေ တစ်ခုခုလိုအပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ မစ္စတာယန့်ကို ကျွန်တော်တတ်နိုင်သလောက် အကူအညီနည်းနည်းလေး ပေးဖို့ကြိုးစားနေတာပါ"

ဒေါက်တာချန် အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါက်တာချန်တွင် သူနှင့်ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာမရှိသောကြောင့် ၎င်းသည် အများအားဖြင့် ချဉ်းကပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် ညီမျှသော ထိပ်တန်းတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူသာ အနာဂတ်တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ပါက သူသည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်၊ ဒေါက်တာချန်မှာမူ သိပ္ပံနည်းကျ သုတေသီတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး ဓာတ်ခွဲခန်း၏ ကျောင်းအုပ်ဖြစ်လျှင်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အချို့သောလူများ၊ အချို့သောစွမ်းအားများကို အားကိုး ရှင်သန်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ္ဆေငယ်သည် လိမ့်ထွက်သွားသော လူသေခေါင်းကို ကောက်ယူပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် စတုတ္ထနှင့် ပဉ္စမထပ်သို့ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

ဒေါက်တာချန်သည် ယန်ကျန့်နှင့် တစ္ဆေငယ် လှေကားထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှသာ သူ၏တင်းကျပ်နေသော အာရုံကြောများ အနည်းငယ်ပြေလျော့သွားပြီး သူသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချလိုက်မိသည်၊ သူ၏ကျောသည် ချွေးစေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

"တကယ်ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဇာတ်ကောင်ပဲ..."

"ဒေါက်တာချန်၊ မစ္စတာယန်က အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်မှန်းသိလျက်နဲ့ ဘာလို့ဆက်သွယ်တာလဲ။ သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေက အရမ်းထူးခြားတယ်၊ ခုနက ကျွန်တော်သူ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်နေတာ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ကို အလောင်းကောင်တွေကို ကြည့်နေသလိုပဲ ကြည့်နေတယ်၊ လူ့စိတ်ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားရဘူး၊ သူ့ရဲ့တစ်ချက်အကြည့်ခံရရုံနဲ့ ကျွန်တော်အခုထိ တုန်လှုပ်နေတုန်းပဲ"

လက်ထောက်လျိုက အသံနှိမ့်ကာ ပြောသည်။

"မကူညီလို့မရဘူးလေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေ ပြန်လည်နိုးထလာမှုက ပိုပြင်းထန်လာနေပြီ၊ အနာဂတ်မှာ မမျှော်လင့်ထားတာတစ်ခုခုမဖြစ်ရင် ဒီလိုလူစားမျိုးတွေက ထိန်းချုပ်မှာပဲ၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့နာမည်က သူတို့ထဲမှာ သံသယမရှိဘဲ ပါဝင်နေမှာပဲ"

ဒေါက်တာချန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။

"ကြိုတင်နှုတ်ဆက်ထားတာ၊ သိကျွမ်းအောင်လုပ်ထားတာ၊ အထင်အမြင်တချို့ထားခဲ့တာက ပိုကောင်းတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ငါတို့သူ့ဆီကို အကူအညီတောင်းရမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။"

သူသည် သိပ္ပံနည်းကျ အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

လက်ထောက်လျို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများသည် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း တစ္ဆေများသည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သင်သည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိသေးသည်၊ သို့သော် တစ္ဆေများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် သာမန်လူတစ်ဦးသည် သေခြင်းကိုစောင့်ဆိုင်းရုံမှလွဲ၍ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သည် ခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ကာ ပဉ္စမထပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဘေးတွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရေအိုင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုရေအိုင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်မျောနေသော အညိုရင့်ရောင် လူသေအရေပြားတစ်ချပ် ရှိနေသည်၊ ၎င်းပေါ်တွင် အမှောင်၊ စိမ်းဖန့်ဖန့်ဖြစ်နေသော လက်ရာငယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ တစ္ဆေငယ်မှ ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းလား။

ယန်ကျန့် ပထမဆုံး မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ဒါက ဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ၊ လူ့အရေပြားစာရွက်က ဒီမှာ ဘယ်လိုပေါ်လာနိုင်မှာလဲ။ သူသည် ယခင်က ၎င်းကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲထည့်ပြီးနောက် တစ္ဆေနယ်မြေဖြင့် မြေအောက်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့သည်ကို သူမှတ်မိသည်။

တိကျသောတည်နေရာကိုမသိဘဲနှင့် သိသာထင်ရှားသောအဆင့်ရှိ တစ္ဆေနယ်မြေမရှိဘဲ ၎င်းကို ပြန်လည်ရယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူဆက်လက်မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် တစ္ဆေငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူ့အရေပြားကျမ်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပြေးသွားကာ ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေငယ်၏ ပါးများ ဖောင်းကားသွားသည်၊ ၎င်းသည် လူ့အရေပြားစာရွက်ကို အပြတ်စားသုံးရန် ရည်ရွယ်နေသည်။

"မြန်မြန်၊ ထွေးထုတ်လိုက်"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်းအော်လိုက်သည်။