ငြင်းပယ်ခြင်း

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏မိခင် ချန်ရှူမေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရင့်ကျက်၊ တောက်ပကာ နူးညံ့သောစရိုက်ရှိသည်။ သူမသည် အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိသော်လည်း ခေတ်သစ်မြို့ပြအမျိုးသမီးတစ်ဦးအတွက် ထိုအသက်အရွယ်ကို လုံးဝအိုသည်ဟု မသတ်မှတ်ဘဲ သူမသည် ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ညှို့ဓာတ်အပြည့်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သာမန်အခြေအနေများအောက်တွင် သူမတွင် မလွဲမသွေ များပြားလှသော အားကျသူများ ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမသည် အလွန်ကံဆိုးသည်။ သူမ၏သား ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်သည်လည်း သဘာဝလွန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် သွယ်ဝိုက်စွာ ပါဝင်နေသည်။

ထိုအသိုင်းအဝိုင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်သည်၊ သေဆုံးခြင်းသည် နေ့စဉ်စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် သာမန်ဖြစ်သည်။

ထိုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အလှသည် လုံးဝတန်ဖိုးမရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ တစ္ဆေဆရာအများစုသည် ပုံမှန်လူသားများမဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို တစ္ဆေများက ကျူးကျော်ပြီးနောက် လူ့စိတ်ခံစားချက်များနှင့် ဆန္ဒများသည် တဖြည်းဖြည်း လျစ်လျူရှုလာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားများ၏ ရုပ်ရည်ချောမောမှုနှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းသည်လည်း အရေးပါမှုမရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရှူမေ့သည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် သူမ၏လက်ဖဝါးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း နှစ်မျိုးလုံးကို ပြသနေသည်၊ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ပုံအောကာ ယန်ကျန့်အား တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း အပြန်အလှန်အားဖြင့် နှလုံးသားမဲ့သော ငြင်းပယ်မှုကိုသာ လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

သူမအမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့သော သူမ၏အလှနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် လူငယ်ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် လုံးဝဆွဲဆောင်မှုမရှိပေ။

တကယ်တော့ ၎င်းတို့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ထက်ပင် သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားမှုနည်းပါးနေသည်။

သို့သော် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ချန်ရှူမေ့သည် အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူများစွာကို မသိရှိဘဲ ကူညီရန်မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ယခင်ကတွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး ဆက်သွယ်ရန်နည်းလမ်းရှိသော ယန်ကျန့်ကိုသာ သိရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူစကားပြောလွန်သွားသလားဟု တွေးမိသည်။ သူသည် သူ့ရှေ့မှ တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော ချန်ရှူမေ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် တစ်ဖန်ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် အန်တီ့ကို ချောင်ယန်ဟွာရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ သူက ဌာနချုပ်က ဒုတိယဝန်ကြီးပါ။ သူ့ကို အန်တီ့အခြေအနေအကြောင်း ပြောပြတာက အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ မသေချာမရေရာတဲ့ကံကြမ္မာအတွက် ကျွန်တော့်အသက်ကို မစွန့်စားနိုင်ပါဘူး။"

"တကယ်လို့ တခြားတာဝန်တစ်ခုခုသာဆိုရင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော်ကူညီပေးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူအခုပါဝင်နေတဲ့ကိစ္စက အရမ်းအန္တရာယ်များလွန်းတယ်... ဒီတော့ အန်တီချန်၊ ငါတို့ရဲ့စကားကို ဒီနေ့ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ကြရအောင်။"

"ခုနကဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်တော့မှမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်သည် ချောင်ယန်ဟွာ၏ နံပါတ်ကို ရေးပေးပြီး ချန်ရှူမေ့အား သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ရန် ပြောလိုက်သော်လည်း ၎င်းသည် ထိရောက်မှုရှိမည်ကို သူ မသေချာပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်သွားတော့မယ်။"

သူ၏လေသံသည် ပြတ်သားပြီး ပြောင်းလဲမှုလက္ခဏာမပြဘဲ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မ လိုက်ပို့ပါ့မယ်၊ အသင်းခေါင်းဆောင်ယန်"

ချန်ရှူမေ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းနံပါတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ်စိတ်လေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်ဘက်က သတင်းတစ်ခုခုရရင် ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းကြားနိုင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီပန်းချီကားကနေ ထွက်ပေါက်နောက်တစ်ခုကို ကျွန်တော်သိတယ်၊ သူတို့သာလမ်းပျောက်နေရင် ကျွန်တော့်ဆီလာလို့ရတယ်"

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားစဉ် အကူအညီအနည်းငယ် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ထိုအကူအညီသည် ဟိုမရောက်ဒီမရောက်ပင်။

တစ္ဆေပန်းချီကားတစ်ခုစီသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်၊ ဌာနချုပ်တွင် အနည်းဆုံး တစ္ဆေပန်းချီကားငါးချပ်ရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ထွက်ပေါက်ငါးခုရှိသည်။ သူ၏လက်ဝယ်ရှိ တစ္ဆေပန်းချီကားမှ ထွက်ပေါက်သည် အထူးတလည် အရေးမကြီးပေ။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အသင်းခေါင်းဆောင်ယန်"

ချန်ရှူမေ့က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူမ၏အကူအညီတောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ဒေါသထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် မည်သည့်ရန်ငြိုးမျှမထားဘဲ ပထမအကြိမ် သူ့ထံချဉ်းကပ်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပို၍ယဉ်ကျေးနေသည်။

ချန်ရှူမေ့သည် သူမ၏တောင်းဆိုမှုသည် ခက်ခဲသောတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သိနေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်မထွက်ခွာမီ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို တမင်တကာ ချန်မထားခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဝမ်ဝမ်သည် ထိုအချိန်က အန္တရာယ်ကို ကြိုတင်မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး သူမသည် လီကျွင်း၏တောင်းဆိုမှုကို အခိုင်အမာငြင်းပယ်ရန် မငြင်းပယ်ခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေသည်။

ယခုမူ အားလုံးနောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် စိတ်လေနေသော ချန်ရှူမေ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှုန်ဝမ်ဝမ် ထိုသို့သောအရာကို ကြုံတွေ့ရရန်မှာ အချိန်ကာလတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူတစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်လာသည့်နေ့မှစ၍ သူသည် သာမန်ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ကျန်းမာစွာ ကြီးပြင်းသင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ၊ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် သေဆုံးမည် သို့မဟုတ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအတွင်း ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ် ပျောက်ဆုံးသွားတာက တစ္ဆေပန်းချီကားဖြစ်ရပ်က ရှုပ်ထွေးစပြုလာပြီဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ... ငါဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံးထွက်သွားသင့်ပြီး ဆက်ပြီးမနေသင့်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် လမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်သွားရင်း သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူနုတ်ထွက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့သောတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရန် တာဝန်မရှိတော့ဘဲ ဌာနချုပ်မှ အမိန့်များသည်လည်း သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သူသည် အခွင့်အရေးများစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့သော်လည်း ဒုက္ခများသောအရေးကိစ္စများစွာမှလည်း လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ အခြားအချိန်တစ်ခုဖြစ်ပါက သူသည် ဤတစ္ဆေပန်းချီကား ဖြစ်ရပ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရဖွယ်ရှိသည်ဟု သူခန့်မှန်းသည်။

"ဒီနေရာကနေ မထွက်ခွာခင် ငါဂရုစိုက်ရမယ့် ကိစ္စတချို့ ရှိသေးတယ်။"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ တောက်ပသွားသည်။

သူသည် တက္ကစီတစ်စီးကို လျင်မြန်စွာတားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖိန်အန်း ဂရန်းဟိုတယ်ကိုပါ။"

သူထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယန်ကျန့်သည် အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းရေးအစီအစဉ်ကို ခိုင်မာအောင်ပြုလုပ်ပြီး တစ္ဆေဆရာအနည်းငယ်ကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူသည် ဖိန်အန်း တာဝါသို့ ပြန်ရောက်လာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူတိုင်းကို ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟွမ်ကျီယာ၊ ကျန်းလေ့၊ နှင့် ဝမ်ကျန်းတို့သည် ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ငါတို့ဒီမှာ"

ဟွမ်ကျီယာ ချက်ချင်းအော်ခေါ်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး တိုက်ရိုက်ပြောသည်။

"ငါတိုတိုပဲပြောမယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတချို့ကို စီစဉ်နေခဲ့ပြီး အခု ငါတာချန်းမြို့ကို ပြန်ဖို့အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ မင်းတို့အားလုံး အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးလောက်ပြီလို့ ငါယူဆတယ်။ ငါ့အဖွဲ့မှာ နေရာအနည်းငယ်လွတ်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖွဲ့ထဲဝင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ဌာနချုပ်အာဏာအချို့ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။"

"ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိရင် ငါဒီနေ့ထွက်ခွာမှာပဲ။ စဉ်းစားပြီး ငါ့ကိုအသိပေးကြ။"

"မလိုဘူး၊ ကျွန်မက အသင်းခေါင်းဆောင်နောက်ကို တာချန်းမြို့ကို လိုက်မှာပဲ။ ဌာနချုပ်က သတ်မှတ်ပေးတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်ရတာ ကျွန်မမကြိုက်ဘူး၊ အဲ့ဒါတွေက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး ဘယ်အချိန်သေသွားနိုင်လဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှမသိဘူး"

ဟွမ်ကျီယာ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်သည်။

သူမ၏ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ရည်မှန်းချက်မှာ ယန်ကျန့်ကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်သာဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထလာခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ကြိုးစားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများကို ယာယီဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဟွမ်ကျီယာသည် သဘာဝအတိုင်း ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိတော့ပေ။

ကောလိပ်ကျောင်းသား ဝမ်ကျန်းသည် တွေဝေနေပုံရပြီး စဉ်းစားနေဟန်တူသည်။ သူသည် ယန်ကျန့်၏ စွမ်းရည်များကို အသိအမှတ်ပြုပြီး သူ့ကို အရည်အချင်းရှိသော အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း မြို့ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပြီး တာချန်းမြို့တွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် စိတ်ကူးသည် ယခုအချိန်တွင် လက်ခံရန် အနည်းငယ်ခက်ခဲနေသည်။

သူကမေးသည်။

"ကျွန်တော်သာ တာချန်းမြို့ကိုသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ခေါင်းဆောင်အဆင့်အတန်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာလား။"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ငါ့နောက်ကြောင်းကို စစ်ဆေးပြီးလောက်ပြီ၊ ငါ့အခြေအနေက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်ဆိုတာ သိသင့်တယ်။ ငါက အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် ခေါင်းစဉ်ကိုပဲ ကိုင်ထားတာ၊ အရမ်းသေးငယ်တဲ့ဧရိယာကိုပဲ ကြီးကြပ်နေတာ၊ တာချန်းမြို့ရဲ့လုံခြုံရေးကိုပဲ တာဝန်ယူထားတာ။ တကယ်လို့သာ တခြားအသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သာဆိုရင် သူတို့မှာ မင်းကိုခန့်အပ်ဖို့ အပိုမြို့တွေ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ။"

"မင်းက ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ဆက်ပြီးကိုင်ထားချင်သေးတာလား။ မြို့တစ်မြို့ကို တာဝန်ယူရတာက အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့အရာဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား"

ဟွမ်ကျီယာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဝမ်ကျန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် မြို့၏ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သူ၏ရာထူးကို ဆုံးရှုံးရန် မခံနိုင်သေးပေ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဂျေမြို့သို့ ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ရောက်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ယန်ကျန့်၏အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် မလွဲမသွေ ပဋိပက္ခဖြစ်စရာမလိုပေ။ အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးသည် ဧရိယာများစွာနှင့် မြို့များစွာကို တာဝန်ယူရပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်အား တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အဆင့်အတန်းပေးခြင်းသည် ခက်ခဲသည်မဟုတ်ပေ။

"မင်းရော ဘယ်လိုလဲ၊ ကျန်းလေ့"

ယန်ကျန့် ဝမ်ကျန်းကို စကားများများမပြောပေ။

သူသည် ကျန်းလေ့ကို တန်ဖိုးထားသည်။

ထိုလူ၏စွမ်းရည်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အလားတူအန္တရာယ်များသည်။

ကျန်းလေ့က ပြောသည်။

"ငါ အသက်ကြာကြာမရှင်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှာနိုင်ရင်ပေါ့။"

သူ၏ရှပ်အင်္ကျီအရှေ့ဘက်သည် အနည်းငယ်ဖောင်းကြွနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လူမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်၊ ၎င်း၏ဘေးတွင် ခြေလက်အင်္ဂါများ၏ မပီမသသောပုံရိပ်များ၊ အလောင်းကောင်တစ်ကောင် သူ၏ကိုယ်ထဲသို့ ကြီးထွားလာသကဲ့သို့ပင်။

အခြေအနေများ ဒီအတိုင်းဆက်သွားပါက ကျန်းလေ့သည် မကြာမီသေဆုံးမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ္ဆေအတွက် အာဟာရဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းရဲ့စွမ်းအားက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ မင်းထိန်းချုပ်တဲ့တစ္ဆေက ပိုကြမ်းလေ တစ္ဆေဆရာက ပိုမြန်မြန် သေလေပဲ။ မင်း တစ္ဆေဆရာဖြစ်တာ မကြာသေးဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းက တစ္ဆေရဲ့စွမ်းအားကိုလည်း အလွဲသုံးစားမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒီပြန်လည်နိုးထလာတဲ့အရှိန်က ငါ့ရဲ့စိတ်ကူးကိုတောင် ကျော်လွန်သွားပြီ... ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုရင် မင်းလျှောက်လွှာတင်ရမယ်၊ အတည်ပြုပြီးရင်တောင် စောင့်ဆိုင်းရမယ့်ကာလတစ်ခုရှိတယ်။"

"သီအိုရီအရတော့ အချိန်အလုံအလောက်မရှိဘူး။"

ကျန်းလေ့သည် သူ၏စီးကရက်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"ငါသိပါတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ်က စခန်းရဲ့တစ္ဆေဆရာနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်သာမရှိခဲ့ရင် ငါလုပ်နိုင်ခဲ့လောက်တယ်၊ အဲ့ဒါက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်သွားတာပဲ။ အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးတယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးညက ငါအိပ်နေတုန်း ငါ့ရင်ဘတ်ပေါ်က တစ္ဆေက ရုန်းကန်နေပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ကြိုးစားနေတာကို ငါခံစားမိပြီးသား။"

"နောက်ထပ်လဝက်အတွင်းမှာ ငါတစ်ညတော့ တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သေချာပေါက်ခံရမှာပဲ။ ငါဒုက္ခရှောင်ဖို့ တာချန်းမြို့ကို သွားချင်ပေမယ့် ငါထွက်သွားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ စိုးရိမ်မိတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းလေ့သည် အားမတန်မာန်လျှော့ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူသည်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေပြန်လည်နိုးထလာခြင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်၊ တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းသည် ဒုတိယတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လျှောက်ထားရန်အတွက် ကုသိုလ်များရယူရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။

ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ့မှာ မင်းကိုလွှဲပြောင်းပေးနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုရှိတယ်။ ဝမ်ရှောင်မင်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒါတွေက ငါ့ရဲ့စည်းကမ်းချက်တွေလို့ ပြောလိုက်။"

ဝမ်ရှောင်မင်သည် ယန်ကျန့်အား အခြေအနေသုံးခု ကတိပေးခဲ့ပြီး သူသည် ကျန်းလေ့၏ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထလာခြင်းပြဿနာကို ဝမ်ရှောင်မင်အား ဖြေရှင်းခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အောင်မြင်ပါက ကျန်းလေ့သည် အလွန်အားကောင်းသော အသင်းဖော်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ငါတို့ အချိန်မီပါ့မလား"

ကျန်းလေ့က သူ့ကို အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ မင်းသေသွားရင်တော့ ဒါပဲပေါ့။ မင်းအသက်ရှင်ရင် တာချန်းမြို့မှာ ငါ့ကိုလာရှာ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

အလောင်းကောင်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော ကျန်းလေ့၏ မျက်နှာတွင် လူသားတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမီးပွားအချို့ ပေါ်လာသည်။ သူအလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့်၊ မဟုတ်ဘူး၊ အသင်းခေါင်းဆောင်။"

"ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ငါတို့က အချင်းချင်းကူညီနေကြတာပဲ"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

ဘေးမှကြည့်နေသော ဝမ်ကျန်းသည် ချက်ချင်း မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

နေရာတစ်ခုကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေးလိုက်ခြင်း၊ ၎င်းမှာ အတော်လေး ရက်ရောလှသည်။ သူချက်ချင်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော့်ကိုလည်း နေရာတစ်ခုပေးလို့ရမလား။"

ယန်ကျန့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ငါ့မှာ နေရာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ မင်းကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းက ငါ့အဖွဲ့ထဲဝင်တာလည်း မဟုတ်ဘူး။"

တည့်တည့်ငြင်းပယ်ခြင်း။

ဝမ်ကျန်း မှင်သက်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားသော်လည်း လက်မလျှော့သေးပေ/

"ဒါဆို ကျွန်တော်အခုဝင်ရင် မနောက်ကျသေးပါဘူး။"

"မလိုအပ်တော့ဘူး။ မင်းက မြို့တစ်မြို့ရဲ့ တာဝန်ခံပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ဖို့ ပိုသင့်တော်တယ်"

ယန်ကျန့် သူ့ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

အသင်းဖော်များ ရွေးချယ်ရာတွင် အရည်အချင်းသည် တစ်ချက်ဖြစ်သော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ယုံကြည်မှုဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန်းသည် တွေဝေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မပြတ်သားဘဲ အတွေးများလွန်းသည်။ ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့သောလူကို သူ၏အဖွဲ့တွင် မလိုလားပေ။

"စကားမစပ် ဖုန်းချွမ်းရော။ သူပျောက်နေတာ အချိန်အတန်ကြာပြီ၊ သူဘယ်ရောက်သွားလဲ"

ယန်ကျန့်သည် ဝမ်ကျန်းကို တိုက်ရိုက်လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်မေးလိုက်သည်။

သူမှတ်မိသည်မှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖုန်းချွမ်းထွက်ခွာသွားစဉ်က သူသည် ထုံချန်ကို ရှာဖွေရန် သွားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ဤမျှကြာမြင့်စရာမလိုသင့်ပေ၊ အထူးသဖြင့် ထုံချန်သည် မြို့ကန့်သတ်ချက်အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ ဖုန်းချွမ်းနှင့် ထုံချန်တို့သည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အသင်းဖော်နှစ်ဦးဖြစ်သည်။

တစ်ဦးမှာ အတွေ့အကြုံကြွယ်ဝသော ဝါရင့်တစ္ဆေဆရာဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဦးမှာ ယန်ကျန့်သည် အရေပြားကျမ်းမှ နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခဲ့သော ပုံမှန်မဟုတ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

"မodဘူး"

ကျန်းလေ့နှင့် ဟွမ်ကျီယာတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျား ဖုန်းခေါ်ကြည့်ဖို့ မကြိုးစားဘူးလား"

ဟွမ်ကျီယာက မေးသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ဖုန်းပျောက်သွားတယ်၊ လောလောဆယ် သူ့ကိုဆက်သွယ်လို့မရဘူး။ မင်းဖုန်းကိုသုံးပြီး ဖုန်းချွမ်းကို ရှာဖွေလိုက်။ ငါကိုယ်တိုင်သွားရှာမယ်။"

"အိုကေ၊ ဆက်လိုက်မယ်"

ဟွမ်ကျီယာက ပြောသည်။

သူမသည် ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းတစ်လုံးကို လျင်မြန်စွာထုတ်ယူပြီး ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားပြီးသော် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ အခွင့်အာဏာက မလုံလောက်ဘူး၊ သူအရမ်းဝေးနေရင် ကျွန်မရှာလို့မရဘူး။"

"မင်းရဲ့တာဝန်ခံကို ဆက်သွယ်လိုက်။ ငါ၊ ယန်ကျန့်က ဖုန်းချွမ်းကို ရှာနေတယ်လို့ တာဝန်ခံကို သတင်းပို့ခိုင်းပြီး လိပ်စာတစ်ခုပေးဖို့ တောင်းခိုင်းလိုက်"

ယန်ကျန့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဟွမ်ကျီယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုအတိုင်းဆောင်ရွက်လိုက်သည်။

ဌာနချုပ်သည် ကိစ္စများကို ပြီးမြောက်အောင်ဆောင်ရွက်ရာတွင် အလွန်ထိရောက်သည်။ မကြာမီမှာပင် လိပ်စာတစ်ခုကို ယန်ကျန့်၏ ဖုန်းသို့ တိုက်ရိုက်ပေးပို့လိုက်သည်။

"ငါသတင်းစကားရပြီ။ ငါသွားတော့မယ်"

ယန်ကျန့် သတင်းစကားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

လိပ်စာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး မြို့ပြဧရိယာတွင် မဟုတ်တော့ဘဲ မြို့နှင့်နီးသော ခရိုင်မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ဖြစ်နေသည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မလိုက်ခဲ့ရမလား။ ကျွန်မအခု သိပ်အလုပ်မများဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီထုံချန်ဆိုတာကိုလည်း တွေ့ချင်တယ်"

ဟွမ်ကျီယာက သူမ၏ ရှည်လျားထူထဲသော အနက်ရောင်ဆံပင်ကို သပ်တင်ရင်း ဆိုဖာမှ ထရပ်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ထုံချန်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်းထွက်ခွာမယ်။ ကျန်းလေ့၊ မင်း ဝမ်ရှောင်မင်ဆီသွားပြီး မင်းအခြေအနေကို ဖြေရှင်းလိုက်။ မြန်မြန်လုပ်။"

"ငါကိုယ်တိုင်လည်း သေရမှာကြောက်တယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ပါမောက္ခဝမ်ကို အခုချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်မယ်"

ကျန်းလေ့ ချက်ချင်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ခံနှင့် ဆက်သွယ်စပြုလာသည်။