မြို့မှထွက်ခွာခြင်း

"ဆရာ၊ ရှောင်အန်းခရိုင်ကို ပို့ပေးလို့ရမလား"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏စွမ်းရည်များကို အမြဲတမ်းလိုလို ခြိုးခြံသုံးစွဲဆဲဖြစ်ပြီး တက္ကစီငှားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တက္ကစီဒရိုင်ဘာသည် တောင်းဆိုမှုကိုကြားပြီး အလျင်အမြန်ပြောသည်။

"အဲ့ဒီလောက်ဝေးကြီးလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်မလိုက်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့ကို အဲ့ဒီကိုပို့ရင် ကားအလွတ်နဲ့ ပြန်လာရမှာသေချာပြီး အရှုံးပေါ်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ တခြားကားရှာသင့်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ အပိုပေးမယ်၊ တစ်သောင်း။"

"တက်ပါ"

တက္ကစီဒရိုင်ဘာ ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ အဲ့ဒီနေရာကို ကျန်းလေ့ကိုပေးဖို့ လုံးဝမတွေဝေခဲ့တာလဲ။ သူက အဲ့ဒီလောက် အရေးကြီးလို့လား"

ကားထဲတွင် ဟွမ်ကျီယာသည် ခုလေးတင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ မြို့ကိုကြည့်ရင်း ပြောသည်။

"အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ မင်းမေးခွန်းတွေ အများကြီးမမေးသင့်ဘူး။"

"ရှင်မပြောစေချင်ရင် ကျွန်မ မမေးတော့ပါဘူး"

ဟွမ်ကျီယာ နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကရော၊ ဟမ်။ ကျွန်မသူ့ကို မတွေ့မိဘူး၊ ရှင်က အဲ့ဒီကောင်လေးကို တော်တော်လေး အထင်ကြီးတာ။ သူ့ကို ငါတို့နဲ့အတူရှိနေစေတာက အဖွဲ့ရဲ့ အလုံးစုံအားကောင်းမှုကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးမှာပဲ။"

"သူ့ကို လီကျွင်းက ခေါ်သွားပြီ။ အခုအချိန်လောက်ဆို သူက... သေလောက်ပြီ"

ယန်ကျန့် ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

ဟွမ်ကျီယာ အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"လီကျွင်းက ရှင့်လက်ထဲကနေ လူတစ်ယောက်ကို လုယူရဲတယ် ဟုတ်လား။"

ယန်ကျန့် သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။

"လီကျွင်းမဟုတ်ဘူး။ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့အမေက ငါ့ကိုငြင်းပြီးတော့မှ လီကျွင်းရဲ့ စည်းရုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ၊ ဒီတော့ သူက လီကျွင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားတယ်။ ငါ ခုလေးတင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့အိမ်ကနေ လာခဲ့တာ။"

"သူ့အမေ နောင်တရနေပြီလား"

ဟွမ်ကျီယာက မေးသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"လီကျွင်းနဲ့ ငါက အတွေးအခေါ်မတူဘူး။ ငါက ပိုကောင်းကောင်း အသက်ရှင်ချင်ရုံပဲ၊ သူကတော့ ဌာနချုပ်အတွက် သေဖို့ဆန္ဒရှိပြီး ခက်ခဲတဲ့ပြဿနာအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က သူ့နောက်လိုက်ရင် မြန်မြန်သေသွားဖို့များတယ်။ သူ့အမေက မကြာခင် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှာ နောင်တရမှာပဲ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့မိဘူး။"

"နှမြောစရာပဲ။ သူ့အမေက ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို အစကတည်းက ရှင့်နောက်လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ"

ဟွမ်ကျီယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နှမြောစရာဘာမှမရှိဘူး၊ ငါ့နောက်လိုက်တာက ရာနှုန်းပြည့် ဘေးကင်းတယ်လို့တော့ မဆိုလိုဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူတို့စကားပြောနေစဉ် တက္ကစီဒရိုင်ဘာသည် အတော်လေး လျှို့ဝှက်စွာ ပြုမူနေသည်။ သူသည် နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် သူတို့ကို အဆက်မပြတ်ပြန်ကြည့်နေပြီး သူ၏အကြည့်သည် ဟွမ်ကျီယာအပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေကာ သူမကို ဆွဲဆောင်ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲမှ အံ့အားသင့်သောအကြည့်ကြောင့် ကားနောက်ပိုင်းတိုက်မိမှုများ အကြိမ်များစွာ ဖြစ်လုနီးပါးပင်။

ဟွမ်ကျီယာ ခေါင်းလှည့်ရင်း ပြုံးကာပြောသည်။

"ယာဉ်မောင်းကြီး၊ ရှင် ကျွန်မလိုအလှမျိုးကို အရင်က မမြင်ဖူးဘူးလား။ ဒါပေမဲ့ ရှင်ဒီလိုမျိုး ဆက်မောင်းနေရင် ကျွန်မတို့အသင်းခေါင်းဆောင်က အရမ်းစိတ်ဆိုးတော့မှာပဲ။ ဒီတော့ လမ်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပေးပါ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မကတော့ လမ်းခရီးမှာ ဘာဒုက္ခမှ မလိုချင်တာ သေချာလို့ပဲ။"

၎င်းသည် သတိပေးချက်တစ်ခုနှင့်တူသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းသည် သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

" တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

တက္ကစီဒရိုင်ဘာ၏ မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး သူအလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"အသင်းခေါင်းဆောင်၊ ရှင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ဘာလို့စိုက်ကြည့်နေတာလဲ။ ရှင် ခုနကတည်းက အဲ့ဒီလိုလုပ်နေတာပဲ။ အပြင်က အဲ့ဒီအဆောက်အအုံတွေက ကျွန်မထက် ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိလို့လား"

ဟွမ်ကျီယာ တစ်ဖန်ပြောသည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"ဒီမြို့မှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ မနက်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်နေတာ၊ အခု ခံစားချက်က ပိုပြင်းထန်လာပြီ။"

"တကယ်လား။ ကျွန်မတော့ ဘာမှမခံစားမိဘူး။ နည်းနည်းမိုးအုံ့လာတာပဲရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းလယ်ပိုင်းအတွက်တော့ တော်တော်လေး ပုံမှန်ပါပဲ"

ဟွမ်ကျီယာက ပြောသည်။

"ရှေ့က အဲ့ဒီအဆောက်အအုံ၊ ဆယ့်သုံးလွှာ၊ အစွန်ဆုံးဘယ်ဘက်က ပြတင်းပေါက်၊ သေချာကြည့်လိုက်"

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။

သိချင်စိတ်ကြောင့် ဟွမ်ကျီယာ ရှေ့သို့ကိုင်းကာ ရှေ့ရှိအဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အလွန်သာမန်ဖြစ်သော စီးပွားရေးအဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုအဆောက်အအုံ၏ ဆယ့်သုံးလွှာတွင် ပြတင်းပေါက်အနည်းငယ် ဖွင့်ထားသော်လည်း အစွန်ဆုံးဘယ်ဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု မထင်မရှားရပ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် ဟွမ်ကျီယာသည် သူမ၏အမြင်အာရုံကြောင့် ရှင်းလင်းစွာမမြင်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တက္ကစီ ဆက်လက်ရှေ့သို့သွားသည်နှင့် ဘေးရှိပြတင်းပေါက်တွင် အခြားလူတစ်ဦး ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ခြားနေသော်လည်း ဟွမ်ကျီယာ ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်။ ဘေးတွင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး၊ အနက်ရောင်ဘောင်မျက်မှန်တပ်ထားပြီး ကော်ဖီတစ်ခွက်ကိုင်ကာ အဝေးသို့ငေးကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့်ရည်ညွှန်းသော ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသူမှာမူ ဝါးနေပြီး ခွဲခြားမရနိုင်ဘဲ မည်သည့်သွင်ပြင်လက္ခဏာမျှ မမြင်ရပေ။ ပုံရိပ်၏ အရိပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အဝတ်အစားအရောင်မှတစ်ဆင့် ၎င်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်ဟု မပီမသသာ ခွဲခြားနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသမီးသည် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်၊ သူမသည် အေးခဲနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူမ၏နောက်မှ အခန်းသည် မှောင်မိုက်ပြီး အလင်းရောင်မရှိ၊ မှိုင်းပြီး ထူးဆန်းနေသည်။

ထိုနံရံပေါ်ရှိ ပြတင်းပေါက်များကို ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းတို့သည် ပန်းချီကားများ၏ ဘောင်အဟောင်းများနှင့်တူပြီး ထိုအမျိုးသမီးသည် ဘောင်အတွင်းမှ အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ တစ္ဆေပန်းချီကား..."

ဟွမ်ကျီယာ သူမ၏ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အသံကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် ကားတံခါးကိုမှီကာ သူ၏ခေါင်းကို လက်ပေါ်တွင်တင်ရင်း ထိုနေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဖြစ်ရမယ်၊ နောက်ထပ်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပဲ။ ပြီးတော့ အထဲကအရာက အပြင်ထွက်နေပြီ၊ ဆိုလိုတာက ဒါက လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်နေပြီ။"

"ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ ဌာနချုပ်က ဒါကိုကိုင်တွယ်ဖို့ လူတွေကို အဆက်မပြတ်လွှတ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟွမ်ကျီယာသည် အသံတိုးညင်းစွာဖြင့် ပြောသည်၊ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တင်းမာနေသည်။

S-အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်၊ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဖြေရှင်းမရနိုင်သောအဆင့်ဟုလည်း သိကြသည်။

၎င်းတွင်ပါဝင်သော တစ္ဆေဆရာများအတွက် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးကိုယ်တိုင်က စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းရန်မှာမူ ပြောစရာမလိုပေ။

လူသစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဟွမ်ကျီယာသည် ထိုသို့သောကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ရန် မသင့်တော်ပေ။

"ဒါသာ ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူရင် နိုင်ငံခြားအဖွဲ့က အပြတ်အသတ်ရှုံးနိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချသည်၊ တစ္ဆေပန်းချီကားကမ္ဘာရှိ အဆောက်အအုံတစ်လျှောက်လုံး ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းကောင်များကို သူသတိရလိုက်သည်။

သစ်သားလှေကားများပေါ်မှ တစ္ဆေသရဲဆန်သော ခြေသံများ၊ အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော တံခါးပိတ်တစ္ဆေ... ဤတစ္ဆေများသည် တစ္ဆေဆရာများ သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သောအရာများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

ထိုအရာများသည် တစ္ဆေပန်းချီကားအတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို လုံလောက်သော သက်သေအထောက်အထားများဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ကြည့်ရတာ ငါတို့က ဖုန်းချွမ်းနဲ့ ထုံချန်ကို ရှာဖွေဟန်ဆောင်ပြီး တကယ်တမ်းမှာ တိတ်တဆိတ်ထွက်ပြေးနေကြတာပေါ့"

ဟွမ်ကျီယာ တိုးတိုးလေးပြောသည်၊ သူမ၏အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် သူခိုးတစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

သူမ၏အသင်းခေါင်းဆောင်သည် အလွန်စမတ်ကျသည်ဟု သူမထင်သည်။

ထိုသို့သော ကောင်းမွန်သည့်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့် သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။

"ဒါကို တိတ်တဆိတ်ထွက်ပြေးတယ်လို့ ဘယ်လိုခေါ်နိုင်မှာလဲ။ ငါဒီမှာ ငါ့အပိုင်းကို လုပ်ဆောင်ပြီးပြီ၊ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါကိုင်တွယ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့စစ်ဆင်ရေး ပိတ်မိနေတုန်းက ငါသူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ငါပန်းချီကားအများအပြားကို အလကားတောင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်... သူတို့အလှည့်ကျတာက မျှတရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အသင်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး S-အဆင့်ဖြစ်ရပ်အနည်းငယ်မှာ မပါဝင်ရင် ဘယ်လိုယုံကြည်မှုကို လှုံ့ဆော်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့အမြင်မှာတော့ နောက်တစ်ခါဆိုရင် ချောင်ယန်၊ လီလဲ့ဖိန်၊ နဲ့ လော့ခ်ဆန်းတို့က လွတ်မြောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါဖြေရှင်းပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကျန်းရှန်ဘိုင်သာ မဟုတ်ခဲ့ရင် သူက ဒီတစ်ခါ အထူးဂရုစိုက်မှု လိုအပ်မှာသေချာတယ်။"

ထို့ကြောင့် သူ၏ တိတ်တဆိတ်ထွက်ခွာသွားခြင်းသည် ကြည်လင်သော စိတ် နှင့်အတူဖြစ်ပြီး လုံးဝအပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ဟွမ်ကျီယာ ရုတ်တရက်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခါ ကျွန်မက အကျိုးအမြတ်တွေကို ရိတ်သိမ်းနေရုံပဲလား။"

"ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတာနဲ့မဆိုင်ဘူး၊ ဒီကိစ္စက မင်းတို့လူသစ်တွေအပေါ် ဘယ်တော့မှ ကျရောက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဌာနချုပ်က အဲ့ဒီလောက် မမိုက်မဲဘူး။ သူတို့က ဒါကိုကိုင်တွယ်ဖို့ ထိပ်တန်းလူတွေကို သေချာပေါက်လွှတ်မှာပဲ"

ယန်ကျန့် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းရင်း ပြောသည်။

"စောင့်ဦး၊ ငါဖုန်းတစ်ကောခေါ်လိုက်ဦးမယ်။"

သူ့စိတ်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး သူချက်ချင်းသူ၏ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းသည် အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် သူမ၏အဆောင်ခန်းတွင် သူမ၏အခန်းဖော် လျိုဇီနှင့် ဆွန်းယွီကျားတို့နှင့်အတူ ဖဲကစားနေသည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးအကြိမ်က ဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူတို့၏အတန်းများကို ရပ်ဆိုင်းရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေခံခဲ့ရသောကြောင့် မကြာသေးမီက အတော်လေး အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည် ယနေ့ ကြက်တောင်ရိုက်ရန် မူလက စီစဉ်ထားသော်လည်း ဆိုးရွားသောရာသီဥတုကြောင့် ဖျက်သိမ်းလိုက်ရသည်။

"ဒူဒူဒူ။"

ထိုစဉ် မြောင်ရှောင်ရှန်း၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။

"ယန်ကျန့်ပဲ၊ ကြည့်စမ်း၊ ယန်ကျန့်ဖုန်းခေါ်နေတယ်"

လျိုဇီ၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက ခေါ်ဆိုသူ ID ကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဖဲကစားနေသည်ကို ဘေးသို့ပစ်ချကာ ဖုန်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မြန်မြန်၊ ယန်ကျန့်ကို ဆွန်းယွီကျားနဲ့ ငါက သူ့ကို ညစာဖိတ်ချင်တယ်လို့ပြော၊ ပြီးတော့ ငါက သူ့ကို မြို့ထဲမှာ လည်ပတ်ဖို့ခေါ်ချင်သေးတယ်..."

မြောင်ရှောင်ရှန်း ဖုန်းကိုယူလိုက်သည်၊ သူမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်ကြုတ်နေသည်။

"ယန်ကျန့်က ယေဘုယျအားဖြင့် ငါ့ကိုမခေါ်ဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူပြောခဲ့တာက သူဖုန်းခေါ်ရင် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်ရမယ်တဲ့။ သူ့ကို ညစာဖိတ်ဖို့တော့ မေ့လိုက်တော့။"

"မင်းက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ရမယ်လေ၊ အခွင့်အရေးပေါ်လာရင် ပြောလိုက်ရုံပဲ"

လျိုဇီက ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံးအကြိမ်က ငါ့ကိုကယ်ခဲ့တယ်၊ ငါတကယ်ပဲ သူ့ကိုကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

ဆွန်းယွီကျားက ဘေးမှ ရှက်ရွံ့စွာ ထပ်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ အထင်မလွဲပါနဲ့၊ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ငါက သူ့ကို စစ်မှန်စွာ ကျေးဇူးတင်ချင်ရုံသက်သက်ပါ၊ ပိုဘာမှမရှိပါဘူး။"

မြောင်ရှောင်ရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

"ငါဖုန်းကိုင်တော့မယ်။"

ချက်ချင်းပင် ယန်ကျန့်၏ အသံသည် ဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါပါ၊ ယန်ကျန့်။"

"သိတယ် ပြော"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ညင်သာစွာပြန်ဖြေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီအချိန်မှာ ဖုန်းခေါ်တာ အကြောင်းတစ်ခုခုရှိလို့လား။"

"အကြောင်းတစ်ခုရှိတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းမတော်တဆမှုတစ်ခုခုဖြစ်တာကို ငါမမြင်ချင်ဘူး၊ ဒီတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းကနေထွက်သွားဖို့ ငါအကြံပြုတယ်။ ခွင့်ယူတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျောင်းနားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီမြို့ကနေသာထွက်သွား။ မင်းတာချန်းမြို့ကို ပြန်သွားလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေနဲ့ နေလို့ရတယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ကျောင်းမှာမနေနဲ့။ ကိစ္စတချို့ဖြေရှင်းပြီးမှ ပြန်လာ။"

သူယုံကြည်သည်မှာ တစ္ဆေပန်းချီကားများမှ တစ္ဆေများသည် မြို့၏ထောင့်တိုင်းသို့ စိမ့်ဝင်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခုမှစ၍ မြို့၏မည်သည့်နေရာမဆို အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟုပင်။

ကျောင်းရှိပန်းချီကားကို ယန်ကျန့်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် ပန်းချီကားများမှ အခြားတစ္ဆေများ ထိုနေရာတွင် ပေါ်လာမည်မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။

"အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆိုးလို့လား"

မြောင်ရှောင်ရှန်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မသေချာဘူး၊ ငါထင်သလောက် မဆိုးတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတချို့ လုပ်ထားရုံပဲ။ ပြီးတော့ ငါဒီနေ့ဒီကနေ ထွက်ခွာမှာ၊ ဒီတော့ မင်းတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါချက်ချင်းအဲ့ဒီကို ရောက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အိုး၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီဖယောင်းတိုင်ကို ဘေးကင်းကင်းထားဖို့ မမေ့နဲ့၊ အန္တရာယ်ရှိတဲ့အခြေအနေမှာ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်သည်။

" နားလည်ပြီ၊ ပစ္စည်းတွေစထုပ်ပြီး နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခွင့်နဲ့ထွက်သွားမယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲထားလိုက်ကြစို့"

ယန်ကျန့်က ပြောပြီး ဖုန်းကို ချက်ချင်းချလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဘာပြောသွားလဲ"

လျိုဇီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်လုံးများပြူးကျယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း မသက်မသာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ယန်ကျန့်က ငါ့ကို ကျောင်းကနေထွက်သွားဖို့၊ ဒီမြို့ကနေထွက်သွားပြီး တခြားတစ်နေရာမှာ ခဏနေဖို့ပြောတယ်။ သူက ဒီမှာအန္တရာယ်ရှိမှာကို ကြောက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ သူလည်း ထွက်သွားတော့မယ်တဲ့။"

"ဘာ ဒါဆို ငါတို့ဘာကိုစောင့်နေကြတာလဲ၊ ပစ္စည်းတွေထုပ်ပြီး သွားကြစို့"

လျိုဇီ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲမှ ခုန်ထကာ သူမ၏မိသားစုကို ဆက်သွယ်ရန် သူမ၏ဖုန်းကို ချက်ချင်းစတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ထိုအရာသည် အလွန်အရေးကြီးသော အတွင်းသတင်းတစ်ခုပင်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံးခွင့်တိုင်သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။ ဒီအတိုင်းထွက်သွားတာက မမှန်ဘူးထင်တယ်"

ဆွန်းယွီကျားက ရှင်းလင်းစွာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

"အရင်ထွက်သွား၊ ပြီးမှခွင့်တိုင်။ ငါတို့အခု ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အတန်းမရှိဘူး၊ ဒီတော့ အဆင်ပြေတယ်"

လျိုဇီက ပြောသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်သည်၊။

"မင်းမှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဘယ်သွားမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား။"

လျိုဇီ ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခုရှိတယ်။ ငါ့မိသားစုက အနီးအနားက မြို့တစ်မြို့မှာ ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်ထားတယ်၊ ငါတို့အဲ့ဒီမှာ လုံးဝမနေဖြစ်သလောက်ပဲ။ ငါတို့အဲ့ဒီကိုသွားပြီး ခဏနေလို့ရတယ်။ မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ မင်းမွေးရပ်မြေကို မပြန်နဲ့၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရှိတာ ပိုကောင်းတယ်..."

သူမသည် မြောင်ရှောင်ရှန်းကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဟု ခံစားမိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမသည် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရမည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် မြောင်ရှောင်ရှန်းတွင် ထိုသို့သော အရေးပါသောလူတစ်ဦးက နောက်ကွယ်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

"မင်းက တခြားသူတွေကို ဒီလောက်ဂရုစိုက်တတ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ အသံအရတော့ အဲ့ဒါ ဖုန်းထဲက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ ဟုတ်တယ်မလား။ သူက ရှင့်ရည်းစားလား၊ အသင်းခေါင်းဆောင်"

ကားထဲတွင် ဟွမ်ကျီယာက ပြုံးရင်းမေးသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ သူက သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပဲ"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်မ အဲ့ဒါကိုမယုံဘူး။ 'သာမန်သူငယ်ချင်း' တစ်ယောက်က ရှင့်ရဲ့စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ထိုက်တန်ပါ့မလား"

ဟွမ်ကျီယာ မေးခွန်းထုတ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းဒီလောက်မေးရတာကြိုက်ရင် ဘာလို့အခုကားပေါ်ကနေ မဆင်းလိုက်တာလဲ။ ဘာလို့ဒီခရီးကို ငါနဲ့အတူလိုက်ဖို့ ဒုက္ခခံနေတာလဲ။"

"ရှင် ကျွန်မအရမ်းမေးတာကို မကြိုက်မှတော့ ကျွန်မရပ်လိုက်ပါ့မယ်"

ဟွမ်ကျီယာက သူမ၏ပါးပေါ်ရှိ ထူထဲသောဆံပင်ကို လက်ချောင်းများဖြင့် သပ်တင်ရင်း သူမ၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ဈေးပေါသည့် ခရစ္စတယ်လည်ဆွဲကို စတင်ကစားနေသည်။

တက္ကစီဒရိုင်ဘာသည် သူတို့၏စကားဝိုင်းကို နားထောင်ရင်း ရှုပ်ထွေးသွားသည်၊ သူတို့ပြောနေသည်များ အများစုသည် သူ့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ၊ သူသည် ကားမောင်းခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

တက္ကစီသည် မြို့ပြဧရိယာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ နှလုံးသားထဲမှ မသက်မသာဖြစ်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်စပြုလာသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူ၏လှုပ်ခါနေသော မျက်ခွံသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"အကွာအဝေးက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားတယ်"

ယန်ကျန့် မြေပုံကိုကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ချသည်။ သူတို့ဆင်ခြေဖုံးသို့ရောက်ပြီး အဝေးပြေး လမ်းမပေါ်တက်ပြီးမှသာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ခံစားချက်သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအရာက တစ္ဆေပန်းချီကားများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤမြို့သည် တာချန်းမြို့ထက် များစွာပိုကြီးမားသည်။