အခန်း (၆၆၈)

ယန်ကျန့်၏ လက်ရှိအခြေအနေသည် တကယ့်တစ္ဆေအစစ်တစ်ကောင်ရှေ့တွင် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သတိထားနေရဆဲဖြစ်ပြီး ကားမှောက်နိုင်သည့်အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသည်၊ သို့သော် တစ္ဆေဆရာများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းတွင်မူ သူသည် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူသည် အကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးဟု မဆိုသာသော်လည်း သူသည် ယနေ့ရောက်ရှိနေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရန် အသက်လုတိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် သေချာပေါက် ပါဝင်သည်။

ဖေ့တုန်းကဲ့သို့သော အခြားလူများသည် သူ့ထက်စောစီးစွာ တစ္ဆေဆရာများ ဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း အချိန်အများစုတွင် သူတို့သည် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်သာ ရုန်းကန်နေရပြီး သူတို့၏ဘဝများကို ဖြုန်းတီးနေကြသည်။

ယခုမူ သူ၏ပေါ်ထွက်လာမှုသည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ကျွံကျလာသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး လူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်သည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းထားသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးသည် အထူးတလည် ထူးဆန်းသော အမျိုးအစားမဟုတ်ပါက ယန်ကျန့်ရှေ့တွင် သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ရင်ဆိုင်ရသော သာမန်လူများ၏ သေဆုံးနှုန်းမှာမူ အတော်လေး စဉ်းစားကြည့်နိုင်လောက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန့်လုံအမည်ရှိ ထိုတစ္ဆေဆရာသည် ယန်ကျန့်၏ ချက်ချင်းသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖေ့တုန်းသည် တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူ၏မျက်နှာသည် တစ်ဖန်ပြီးတစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယန်ကျန့်၏ စိုးမိုးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ၏စကားများသည် လုံးဝအရာမထင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် သင့်ကို ချေမှုန်းတော့မည်ဟူသော သဘောထားကို လုံးဝပြသနေပြီး လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ကာ အသက်ရှုကျပ်စေသည်၊ ၎င်းမှာ ယန်ကျန့် အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နေသောအရာပင်။

သူသည် လူတစ်ဦးကို အရင်သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ ထိုအရာသည် တစ္ဆေနယ်မြေကို ကျူးကျော်ပြီးနောက်မှ ဖြစ်သည်။

"နောက်ဆုတ်ကြစို့၊ ဒီယန်ကျန့်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ငါထင်တယ် ဖန်းရှီမင်က သူ့လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားတာများတယ်၊ ငါတို့မှာ လူအင်အားများနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလိုလူမျိုးနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့မလိုအပ်ဘူး။"

မှောင်မှိုင်းသော အဆောက်အအုံထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုက စတင်စကားပြောသည်၊ တစ္ဆေနယ်မြေထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း အလွန်အလှမ်းဝေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လက်တွေ့တွင် ၎င်းသည် ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုလူသည် အနီးအနားတွင်သာ ရှိနေနိုင်သည်။

"နောက်ဆုတ်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုနောက်ဆုတ်ကြမလဲ။ မင်းနားလည်ဖို့လိုတာက အရာအားလုံးကို တက်ကြွစွာ ထိန်းချုပ်နေတာက ငါတို့မဟုတ်ဘူး၊ ယန်ကျန့်ပဲ။ ငါတစ္ဆေနယ်မြေကိုသုံးပြီး အပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဘာသိလဲ။ ရှောင်အန်းခရိုင်မှာ လူတစ်ယောက်မှမရှိဘူး၊ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေတယ်၊ ဆိုလိုတာက အပြင်ဘက်ကို ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက ဖုံးလွှမ်းပြီးသားပဲ။ သူအဲ့ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲဆိုတာတောင် ငါမသိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ငါသေချာတာက ငါ့ရဲ့တစ္ဆေနယ်မြေသာ ကျရှုံးသွားရင် ငါတို့က ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာပဲ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ငါတို့အားလုံး ပြန့်ကျဲသွားပြီး ကျန့်လုံလိုပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ် — တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရွေးထုတ်ခံရပြီး လူအင်အားက လုံးဝယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"

အခြားစိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေသော အရိပ်တစ်ခုက ပြောသည်။

"ငါတို့ အစွမ်းကုန်တိုက်ခိုက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ ထွက်ပြေးစရာမရှိဘူး၊ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့တကယ်ပဲ ဒူးထောက်ပြီး ကရုဏာတောင်းချင်နေတာလား။ ငါ့မှာလည်း ငါ့မာနနဲ့ငါရှိတယ်"

ဖေ့တုန်းက သွားကြိတ်ရင်း ပြောသည်။

"ငါတို့ အသေသတ်တိုက်ခိုက်လို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့မှာ အရည်အချင်းမရှိဘူး။ ငါတို့သာ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို မကျူးကျော်နိုင်သရွေ့ ငါတို့ကိုယ်ထဲက တစ္ဆေတွေရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လောက်ပဲသုံးသုံး သူ့ကိုမထိခိုက်နိုင်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး တစ္ဆေတောင်မှ သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြားခံတစ်ခုကို အစပျိုးဖို့လိုတယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ မင်းကိုပဲကြည့်၊ ဖေ့တုန်း၊ မင်းက သေလုနီးပါးတိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကိုတောင် နှိမ်နင်းနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းသာ ယန်ကျန့်ရဲ့ခေါင်းကို ထိရမယ်ဆိုရင် မင်းလုပ်နိုင်လို့လား။"

ဖေ့တုန်း၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ အနီရောင်အလင်းတန်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ရပ်တည်ရန်နေရာမရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းမလုပ်နိုင်ဘူးမလား။ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက ငါထင်ထားတာထက် အများကြီးပိုရှုပ်ထွေးတယ်။ မင်းက ယန်ကျန့်က မင်းရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ အဲ့ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ့်သူအစစ်က တစ်နေရာရာမှာ ထိုင်ပြီး နေကြာစေ့စားရင်း ငါတို့ကို ကြည့်နေတာဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းနောက်ဆုံးမှာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့အခါ မင်းက လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်မိတာကို တွေ့ရှိနိုင်တယ်၊ ပိုဆိုးတာက မင်းရဲ့တစ္ဆေက လက်လှမ်းပြီး ထိလိုက်တဲ့အရာက ယန်ကျန့်ရဲ့ခေါင်းမဟုတ်ဘဲ အိမ်သာထဲက မစင်တစ်ပုံဖြစ်နေနိုင်တယ်။"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်သည် အဆောက်အအုံအတွင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လှုပ်ရှားသွားလာပြီးနောက် သူ၏အမြင်ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ထုံချန်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ တကယ်လို့သာ ဖုန်းချွမ်းရောက်လာခဲ့ရင် ငါတို့မှာ အနိုင်ရမယ့်အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ခဲ့တယ်၊ ငါးဖမ်းထွက်ရင်း ငါးမန်းတစ်ကောင်ဖမ်းမိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးရတာ နှမြောစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာသေတာထက်စာရင်တော့ ပိုကောင်းနေတုန်းပဲ။"

"နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှင်သူတွေသာ မျှော်လင့်ချက်ရှိတာ၊ သေသူတွေမှာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ငါတို့အခု ယန်ကျန့်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခြေက နည်းပါးတယ်၊ ဆုံးရှုံးမှုနည်းနည်းလေးခံရတာ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ဖေ့တုန်းက ပြောသည်။

"မင်းတို့တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား၊ ငါတို့ထုံချန်ကို ထုတ်ပေးပြီးရင် ယန်ကျန့်က ငါတို့ကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့။ ငါတို့သူမကို ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မမေ့ကြနဲ့။ သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ငါတို့က သူ့ကို လုံးဝရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီးသားပဲ။ ငါတို့သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ရူးသွပ်တဲ့ကလဲ့စားချေမှုအတွက် ငါတို့ပြင်ဆင်ရမှာပဲ၊ အဲ့ဒီအခါ သူ့နောက်မှာ ထုံချန်ရပ်နေမှာကို ပြောစရာမလိုတော့ဘူး။"

အခြားသူများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ထိုအချက်ကို နားလည်သောကြောင့်ပင် အကျပ်အတည်းတွင် ပိတ်မိနေခြင်းဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်ကြာအောင် တွေးနေမည်နည်း။

"ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီးမရှိဘူး၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက မကြာခင် ကျူးကျော်တော့မယ်၊ အဲ့ဒီအခါ ငါတို့မှာ ညှိနှိုင်းဖို့အခွင့်အရေး ဘာမှရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သွားစမ်းကွာ၊ ဖန်းရှီမင်က ငါတို့ကို လမ်းလွဲစေခဲ့တာ၊ သူက ယန်ကျန့်မကြာခင် သေတော့မယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ဒီလူက အသက်ရှင်ပြီး လန်းဆန်းနေတုန်းပဲလို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။"

ဖေ့တုန်းသည် အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာဖြင့် သွားကြိတ်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အမှတ်အသားများ တစ်ဖန်ပြန်စုတ်ပြဲသွားပြီး အောက်မှ နီရဲသော အသားများကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

သူတို့သည် အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ခဲ့သော်လည်း ဖုန်းချွမ်းနောက်ကွယ်တွင် ယန်ကျန့်တစ်ဦး ရပ်နေမည်ကို သူတို့မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ၊ သူသည် ထင်ထားသည်ထက် ကိုင်တွယ်ရန် ပိုခက်ခဲပြီး တွေ့ဆုံသည်နှင့် ချက်ချင်း သူတို့ဘက်မှ လူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။

ယခင်က ခြောက်ယောက်တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် လှုပ်ရှားရန် တွန့်ဆုတ်ခဲ့သည်၊ ယခုမူ ငါးယောက်တစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုမရှိတော့ပေ။

သူတို့၏အသံများသည် ဗရုတ်သုက္ခဖြစ်နေပြီး အမြင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ဆူညံနေသော်လည်း ယေဘုယျဦးတည်ချက်မှာ တူညီသည် — သူတို့သည် ယန်ကျန့်နှင့် ဒီကစားပွဲကို လုံးဝမကစားနိုင်ပေ၊ သူတို့သည် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အားနည်းကြောင်း ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ အားနည်းကြောင်း မည်သို့ပြသမည်၊ ပြဿနာကို ငြိမ်းချမ်းစွာ မည်သို့ဖြေရှင်းမည်မှာမူ ဖေ့တုန်း ဆုံးဖြတ်ရမည့်အပေါ် မူတည်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့ဒီတစ်ခါ မှားသွားတယ်။ ငါထုံချန်ကို မင်းဆီထုတ်ပေးမယ်၊ ဒီနေ့ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ"

အမြင်များ စုစည်းလာသည်နှင့် ဖေ့တုန်းသည် ခက်ထန်သောမျက်နှာထားကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ပေ၊ သူသည် အလျှော့ပေးကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

ဂုဏ်သိက္ခာသည် ယနေ့ လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော လူသစ်တစ်ဦး၏ နင်းခြေခြင်းကို ခံရသည်၊ အကယ်၍သာ အခြားမည်သူမဆိုဖြစ်ပါက သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်လောက်သည်။

"အိုး၊ မင်းတို့ဘာမှားခဲ့လဲဆိုတာ အခုမှဝန်ခံတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ဘာမှားခဲ့လဲဆိုတာ ဝန်ခံမှတော့ အဲ့ဒီပုံစံအတိုင်းနေလေ။ လူသတ်ချင်တဲ့အကြည့်နဲ့က ဘာလဲ။ မကျေနပ်ဘူးလား။ မဟုတ်ရင်လည်း အဆင်ပြေတယ်၊ ဆက်တိုက်ကြစို့။ ငါစိတ်မဆိုးဘူး။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အေးစက်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားပြီး မှောင်မှိုင်းသောကမ္ဘာ၏ ဗလာဧရိယာတစ်ခုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေကျူးကျော်မှု ထိုအတိုင်းအတာအထိ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် အတွင်းမှအခြေအနေကို တဖြည်းဖြည်း အာရုံခံနိုင်လာသည်။

၎င်းသည် ဝါးနေသော်လည်း သို့သော် တစ္ဆေ၏မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် ၎င်းသည် လူသားပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားနိုင်သေးသည်။

"ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ရင်းမြစ်ပဲ။"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေသရဲဆန်သော အကြည့်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာဖြင့် သူ၏ဆံပင်မွှေးများ ထောင်ထလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ၊ သူက တစ္ဆေနယ်မြေကနေတစ်ဆင့် ငါ့ရဲ့တည်နေရာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။"

စောင့်ဦး၊ တစ်ခုခုမှားနေပြီ။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော တစ္ဆေဆရာသည် ရုတ်တရက် သိရှိသွားသည်မှာ ပြိုင်ဘက်၏ တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်းတွင် ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားသော အနီရောင်အလင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေနယ်မြေကို ချက်ချင်းစုတ်ဖြဲကာ တားဆီးမရနိုင်သော ပုံစံဖြင့် အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဖေ့တုန်း၊ ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားနေပြီ၊ သူငါတို့နဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းချင်ပုံမပေါ်ဘူး၊ ပြေး။"

ကြောက်ရွံ့မှုစွတ်နေသော အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ယခုမှ သူနားလည်သွားသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ ယခင်က သူ့ကိုသတ်မည်ဟူသော မှတ်ချက်သည် နောက်ပြောင်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပြီး သူ၏တည်နေရာကို လော့ခ်ချနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

အချိန်ကျရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

"ဘာလဲ။"

ဖေ့တုန်းသည် ပင်ကိုအသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းနောက်ပြန်လှည့်လိုက်သော်လည်း ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူသိရှိပြီး သူ့ကိုတားဆီးလိုသည့်အချိန်တွင် သူ၏ရှေ့မှ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် ယန်ကျန့် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ လမ်းဘေးမှ မထင်မရှားသော သစ်ပင်တစ်ပင်မျှသာဖြစ်သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ သစ်ပင်တစ်ပင်နှင့် စကားပြောနေခဲ့ပြီး လုံးဝလူမိုက်တစ်ယောက်နှင့ ်တူနေသည်။

"မင်းစကားအရမ်းများတယ်၊ ငါမင်းကို အခွင့်အရေးပေးခဲ့တယ်၊ မင်းက အဲ့ဒါကို မဆုပ်ကိုင်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ မင်းငါနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ဖြေရှင်းချင်တယ် ဟုတ်လား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။"

နောက်တစ်ခဏမှာပင် အေးစက်၊ တောင့်တင်း၊ မည်းမှောင်နေသော လက်တစ်ဖက်သည် လေထဲမှ ပေါ်လာပုံရပြီး ထိုလူကို လည်ပင်းမှ ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ကျိုးကျဲ့ဖုန်းသည် အားကောင်းသော အသက်ရှုကျပ်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရသည်၊ သူ၏လည်ပင်းသည် သူ၏လည်ပင်းရိုးများ ကြေမွတော့မည့်အလား တကျွီကျွီမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖြူဖျော့၊ ပြာနှမ်းသော လက်များ တွားသွားနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းပင်။ ထိုလက်များသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏အကြောတိုင်း၊ သူ၏အသားတစ်လက်မတိုင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အာရုံခံစားမှု ဆုံးရှုံးနေသည်။

ထိုမျှသာမက သူ၏ကိုယ်ထဲမှ တစ္ဆေသည်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူရုန်းကန်ရန်၊ စကားပြောရန်၊ သူ၏လက်များကို မြှောက်ကာ ယန်ကျန့်၏ လက်ကို သူ၏လည်ပင်းမှ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ၊ သူသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ သူ၏ရှေ့မှ လျစ်လျူရှုနေသော လူငယ်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

တစ္ဆေနယ်မြေသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

၎င်း၏နေရာတွင် အနီရောင်ဖြင့် ရေချိုးထားသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထိန်းချုပ်ထားတာလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူအရင်က သတ်ခဲ့သော ထိုကျန့်လုံနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ကျိုးကျဲ့ဖုန်းနှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် ဆင်တူရမည်၊ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို မထိန်းချုပ်သော်လည်း ဖုန်းချွမ်းကဲ့သို့ အသက်ကြာရှည်စွာ နေနိုင်သည်၊ သူတို့အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သလား။

ထိုသို့တွေးရင်း ယန်ကျန့်သည် ကျိုးကျဲ့ဖုန်းကို ချက်ချင်း ကြေမွအောင်မသတ်ဘဲ သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး၊ မင်းက မင်းရဲ့အသင်းဖော်တွေကို ဂရုစိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်မှာ မင်းက အဲ့ဒီဖေ့တုန်းကို ကျန်တဲ့အနည်းငယ်နဲ့အတူ လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေအသုံးပြုပုံက မဆိုးဘူး"

ယန်ကျန့် သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုလူ၏တစ္ဆေနယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် အခြားသူများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။

"မင်းလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် နည်းနည်းလေးတောင် ပေါ့ဆလို့မဖြစ်ဘူး၊ အဟွတ် အဟွတ်... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ငါတို့ပြန့်ကျဲသွားတယ်၊ တစ္ဆေဆရာခြောက်ယောက်ပါတဲ့အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာ ပျက်စီးသွားတယ်။ ဌာနချုပ်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ တကယ်ပဲထိုက်တန်ပါတယ်"

ကျိုးကျဲ့ဖုန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသော်လည်း သူ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့လိုက်သော်လည်း ကျိုးကျဲ့ဖုန်းသည် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ၊ အကြောင်းမှာ တစ္ဆေ၏ ဖိနှိပ်မှုသည် ရှိနေဆဲဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းမှာ ဆုပ်ကိုင်မှုလျှော့လိုက်ရုံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားမည့်အရာမဟုတ်ပေ။

"ငါ့ကို ထုံချန်ဆီခေါ်သွား၊ ပြီးရင် ငါသူတို့ကို လွှတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားကောင်းစဉ်းစားမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါသာ သူတို့ကို ရှာဖို့စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရင် သူတို့သိပ်မဝေးဝေး မပြေးနိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"အကိုကြီး၊ ကျွန်တော်သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းပြီး ဖေ့တုန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို အပြတ်ရှင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်၊ အနာဂတ်ဒုက္ခတွေကို သက်သာစေရတာပေါ့"

ဖုန်းချွမ်းသည် အလွန်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော သဘောထားဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူသည် အစောပိုင်းက အရေးနိမ့်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကျဆုံးနေသောခွေးကို ရိုက်နှက်လိုသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းသာ သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းရင် ဒုက္ခသေချာပေါက်ရှိလိမ့်မယ်။ ချောင်ပိတ်မိနေတဲ့ ခွေးက ကိုက်လိမ့်မယ်၊ တစ္ဆေဆရာတွေက ပိုလို့တောင်ဆိုးတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေကို အရင်အာရုံစိုက်၊ ထုံချန်ကိုရှာ၊ ပြီးမှ ငါတို့ဆွေးနွေးကြမယ်။ သူတို့အသက်တွေက သိပ်တန်ဖိုးမရှိဘူး၊ ထုံချန်လောက် အရေးမကြီးဘူး။"

"ရှင်သာ ပြဿနာကို အမြစ်မဖြတ်ရင် သူတို့နောက်ပိုင်းမှာ ကလဲ့စားချေလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွမ်ကျီယာသည် ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အစကတည်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျိုးကျဲ့ဖုန်း၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ရှင်းပြမရနိုင်သော အေးစက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အနီးအနားမှာ တခြားသူတွေ ပုန်းနေတုန်းပဲလား။

သူတို့သာ ခုနက တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပါက သူတို့အတွက် သေချာပေါက် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းဖြစ်မည်၊ တစ်ယောက်ကို ခြောက်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သုံးယောက်ကို ငါးယောက်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လက်တွေ့တွင် သူတို့သာ တကယ်တမ်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက သုံးယောက်ငါးယောက် လုံးဝမဟုတ်ဘဲ လေးယောက်ငါးယောက်ဖြစ်မည်၊ အကြောင်းမှာ ခေါင်းလောင်းနှင့် ခြုံလွှာဝတ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေသေးပြီး ပေါ်မလာသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သည် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို ဆင်ခြေဖုံးဗီလာသို့ တိုးချဲ့လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းကို ပေါ်လာစေနိုင်သည်။

ထိုအရာသည် သူ၏အကွာအဝေးအတွင်း၌ ရှိသည်။

ယန်ကျန့် ဟွမ်ကျီယာကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။

"မင်းရဲ့တွေးခေါ်ပုံက တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ။ သူတို့ငါတို့ကို မနိုင်ဘူး၊ သူတို့က ငါတို့ရဲ့တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ပိုကြောက်သင့်တယ်၊ ငါတို့ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ မလုပ်ရဲဘူး။ သာမန်လူတွေက သူဌေးတွေကို စော်ကားပြီးနောက်မှာ ကလဲ့စားချေဖို့ သတ္တိရှိတာ မင်းမြင်ဖူးလို့လား။ သူတို့နိုင်ငံကနေ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်မသွားရင်တောင် ကောင်းလှပြီ။"

"အယ်..."

ဟွမ်ကျီယာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

ထိုအရာသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပုံရသည်။

ဒါက လူကြီးပိုင်းရဲ့ တွေးခေါ်ပုံများလား။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ စကားပြောရတာ အရမ်းခက်နေလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့အသင်းဖော်တွေ ပိုဝေးဝေးရောက်သွားအောင် အချိန်ဆွဲနေတာလား"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ၏ဆုပ်ကိုင်မှုထဲမှ ကျိုးကျဲ့ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ခြေထောက်များသည် မြေပြင်မှ လွတ်နေပြီး သူသည် ပျော့ခွေစွာ တွဲလောင်းကျနေသည်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လက်များစွာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သေဆုံးပြီးသား အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ပင်။

"မမေ့နဲ့၊ မင်းအခု သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ၊ သာမန်လူတစ်ယောက်ကို စကားပြောခိုင်းဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းတွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒီတော့ ငါ့အချိန်ကို မဖြုန်းနဲ့။"

ကျိုးကျဲ့ဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို ထုံချန်ဆီခေါ်သွားမယ်။"

သူသည် ယန်ကျန့်၏ စကားများကို သံသယမဝင်ပေ။ ဝေဒနာကို သည်းခံရမည့်အစား သူသည် လျင်မြန်ပြီး တည့်တည့်ဖြစ်ခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သတ်သေရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။