အလုပ်ခရီး ပြီးဆုံးခြင်း
Vol. 45 Ch. 671
"မင်းနဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲ ဒေါသထွက်စရာကောင်းပေမယ့် ဘဝကတော့ ရှေ့ဆက်ရမှာပဲ။ ထုံချန်၊ မကြာသေးခင်က မင်းရဲ့အစီအစဉ်တွေက ဘာတွေလဲ။"
စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ သီးသန့်အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌။
ယန်ကျန့်သည် အစားအသောက်ထဲတွင် ခေါင်းစိုက်နေသော ထုံချန်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အလွန်အကျွံစားသောက်ခြင်းသည် ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းသော်လည်း ရှိနေသူအားလုံးသည် တစ္ဆေဆရာများဖြစ်သောကြောင့် ထိုသို့သောအရာများကို သူတို့ဂရုမစိုက်ကြပေ။
"ကျွန်မ အိမ်ပြန်ပြီး တာဝန်ခံအဖြစ် ဆက်လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့ အခွင့်အရေးရရင် အဲ့ဒီလူတွေကို ရှင်းပစ်မယ်"
ထုံချန်က အစားအစာတစ်လုတ်နှင့်အတူ ပြောရင်း အခြားတစ္ဆေမျက်နှာတစ်ခုက ပြုံးနေသည်။
"အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အခုပြောင်းလဲသွားပြီ"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်
၊ "မင်းနောက်ဆုံးအစည်းအဝေးကို မတက်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ တိုးတက်မှုတချို့ကို မင်းသိချင်မှသိလိမ့်မယ်။ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်အစီအစဉ်ကို တရားဝင်အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ စတင်နေပြီ။ အခုကစပြီး တာဝန်ခံအားလုံးက သူတို့ရဲ့ဒေသက ခေါင်းဆောင်ရဲ့အမိန့်တွေကို နာခံရမယ်။"
"ဒီဖြစ်ရပ်အပြီးမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးချင်းစီက ဌာနချုပ်အသေးစားတစ်ခုနဲ့တူတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ တာဝန်ခံဖြစ်ရတာက လွယ်ကူတဲ့အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။"
"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ဘယ်လိုပြောင်းလဲမှုတွေပဲဖြစ်ဖြစ် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမှာပဲလေ။ ကျွန်မအဲ့ဒါနဲ့ ကျင့်သားရနေပါပြီ။"
ထုံချန်သည် ခေါင်းမမော့ဘဲ ဆက်လက်စားသောက်နေသော်လည်း ပြုံးနေသောမျက်နှာတစ်ခုသည် လူတိုင်းဘက်သို့ အမြဲလှည့်ထားသည်။
ယန်ကျန့်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်။
"ငါတို့ဘယ်လိုပဲ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားတိုက်ခိုက်ပါစေ၊ ကမ္ဘာပေါ်က တစ္ဆေအရေအတွက်က နောက်ဆုံးမှာ တိုးပွားလာမှာပဲဆိုတာကို မင်းစဉ်းစားဖူးလား။ တာဝန်ခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းသာ ဌာနချုပ်က အဓိကအချက်အလက်တချို့ကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ ကြိမ်နှုန်းက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတဲ့နှုန်းနဲ့ တိုးပွားနေတယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ မခက်ခဲသင့်ဘူး။"
"ဒါ့အပြင် ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေက တဖြည်းဖြည်း လူသိရှင်ကြားဖြစ်လာနေပြီ။ မကြာခင်မှာ လူတိုင်းက တစ္ဆေတွေရဲ့တည်ရှိမှုကို သိလာလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"
ထုံချန် အနည်းငယ်ရပ်တန့်သွားသည်။
"အဲ့ဒါက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"
ဟွမ်ကျီယာ ကြားဖြတ်ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် မဆိုင်ဘဲနေမှာလဲ။ ငါတို့က ရှင်သန်ရပ်တည်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ၊ ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်က မင်းကို ဒီတစ်ခါ ငါတို့နဲ့ပူးပေါင်းဖို့ လာရှာတာပေါ့။ အဖွဲ့တစ်ခုဖွဲ့ကြစို့၊ ဒါမှ အနာဂတ်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်နိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံးက အနိုင်ကျင့်မခံရအောင်လို့ပဲ။"
"အကိုကြီးက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရရှိထားပြီး သူ့လက်ထဲမှာ နေရာအများအပြားရှိတယ်။ ဌာနချုပ်က သူ့ကို တာချန်းမြို့မှာ အဖွဲ့တစ်ခုဖွဲ့စည်းခွင့်ပြုထားတယ်"
ဖုန်းချွမ်းကလည်း ပြောသည်။
"အန္တရာယ်ရှိတဲ့လူတွေ စုဝေးတဲ့အခါ ပိုပြီးတော့ အန္တရာယ်များလာရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းက အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းမယ့်ပုံစံမျိုး မပေါ်ဘူး"
ထုံချန်က ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ အနာဂတ်မှာ အခြေအနေက ပိုပြီးလေးနက်လာမယ်လို့ ငါကြိုတင်နိမိတ် ဖတ်မိတယ်။ အချိန်မတိုင်မီ နွေးထွေးမှုအတွက် အတူတကွ ပူးပေါင်းတာက နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ ဥပမာအနေနဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာကိုပဲကြည့်။ လူတစ်ယောက်က တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ပြင်းထန်တဲ့တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားကို ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုရတဲ့အခါ တစ္ဆေရဲ့ပြန်လည်နိုးထလာမှုကြောင့် သေဆုံးရမယ့်အန္တရာယ်ကို အများကြီးတိုးစေတယ်။"
"ငါတို့သာ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က ဝန်ကို မျှဝေခံစားရင် ဒါက မတူတော့ဘူး။ လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့စွမ်းအားကို တစ်ကြိမ်သုံးရင်တောင် ငါတို့အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် သာမန်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လုံလောက်တယ်၊ အဲ့ဒါက အားသာချက်တစ်ခုပဲ။"
"ဒါ့အပြင် ငါက လောလောဆယ် တာချန်းမြို့ကိုပဲ တာဝန်ယူထားတာ။ မင်းတို့အားလုံး တာချန်းမြို့ကို ပြောင်းရွှေ့နိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ တစ္ဆေဆရာတစ်ဖွဲ့ တပ်စွဲထားမှာဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေးအဆင့်တစ်ခုကို အာမခံနိုင်တယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့က မြို့တစ်မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ယုံကြည်မှုရှိတယ်။"
ထုံချန်က မေးသည်။
"တခြားနေရာတွေကရော။ ငါတို့ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ငါတို့က ဘုရားသခင်တွေမဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဒီလောက်များတဲ့နေရာတွေကို မစီမံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ကန့်သတ်ထားတဲ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ ငါတို့တာဝန်ယူထားတဲ့မြို့ကိုပဲ ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်နိုင်တယ်။ တခြားနေရာတွေက တခြားခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေပဲ။ သူတို့သာ ကောင်းကောင်း မစီမံနိုင်ရင် အဲ့ဒါ သူတို့ရဲ့ကျရှုံးမှုပဲ။ မင်းက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ကာကွယ်ချင်လို့လား။"
သူ၏စိတ်ကူးသည် ရိုးရှင်းသည်- သူ၏ကိုယ်ပိုင်မြေကွက်ကို ဂရုစိုက်ပြီး ဆွေမျိုးများ၊ သူငယ်ချင်းများ၊ နှင့် မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရန်။
"မင်းမှန်တယ်။ ငါတို့ ဒီလောက်များတဲ့အရာတွေကို မစီမံနိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အရေးကိစ္စတွေကို အရင်ဂရုစိုက်သင့်တယ်"
ထုံချန် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲဝင်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်။"
"ဘာအခြေအနေလဲ။"
ထုံချန်က ပြောသည်။
"ငါတာဝန်ယူထားတဲ့မြို့ကို ငါဆက်ပြီးဂရုစိုက်မယ်၊ ငါသေတဲ့နေ့အထိ ဒါမှမဟုတ် ဌာနချုပ်က နောက်ထပ်တာဝန်ခံတစ်ယောက်လွှတ်တဲ့နေ့အထိပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပဲ၊ မင်းဒါကို စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။"
ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ တောက်ပသွားသည်။
ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ထုံချန်တာဝန်ယူထားသော မြို့သည် အလွန်မလုံခြုံပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ဆီဇာဟိုတယ်တစ်ခုရှိပြီး ထိုဟိုတယ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ပြင်းထန်သော တစ္ဆေများစွာ ပုန်းအောင်းနေသည်ဟု သံသယရှိသော ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ယာယီအားဖြင့် ဘေးကင်းသော်လည်း ထိုအခန်းများမှ တစ္ဆေတစ်ကောင် မည်သည့်အချိန်တွင် ချော်ထွက်လာမည်ကို မသေချာမရေရာပေ။
ထို့ကြောင့် ထိုမြို့သည် ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေရန် ကံကြမ္မာပါလာသည်။
တာချန်းမြို့သည်လည်း မလုံခြုံပေ။
ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်အပြီးမှသာ တိုးတက်လာခြင်းဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ယန်ကျန့်သည် တာချန်းမြို့၏ တာဝန်ခံရာထူးကို ခေါင်းမာစွာ တွယ်ကပ်နေမည်မဟုတ်ပေ။
အကြောင်းမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ထိုမြို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလုံခြုံဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"အရေးမကြီးပါဘူး။ မင်းက တခြားမြို့တစ်မြို့အတွက် တာဝန်ယူလိုစိတ်ရှိတာက မင်းရဲ့အလုပ်ပဲ"
ယန်ကျန့် ငြင်းပယ်ခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ထုံချန်၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒဖြစ်ပြီး သူဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုခြင်းမရှိပေ။
"ထုံချန်ကိုပါ ထည့်တွက်ရင် ငါတို့ဒီမှာ လေးယောက်ပဲရှိတယ်။ အဲ့ဒါ အရမ်းနည်းမနေဘူးလား။ ကျန်းလေ့ အသက်ရှင်မလားဆိုတာတောင် ငါတို့မသိသေးဘူး"
ဖုန်းချွမ်းက ပြောသည်။
"ဖေ့တုန်းစုစည်းထားတဲ့ အဖွဲ့မှာ လူခြောက်ယောက်အပြည့်ရှိခဲ့တယ်။"
သူယုံကြည်သည်မှာ အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သဘာဝအတိုင်း လူများလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဒီကိစ္စအတွက် အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုဘူး။ လောလောဆယ် ဒီကနေစလိုက်ကြရအောင်။ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရေးကိစ္စတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဂရုစိုက်ပြီး တာချန်းမြို့ကိုလာခဲ့ကြတာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါအဲ့ဒီမှာ မင်းတို့အားလုံးကို တွေ့ဆုံဖို့စောင့်နေမယ်။"
"ငါ့မှာ ဂရုစိုက်ရမယ့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရေးကိစ္စတချို့တော့ ရှိတယ်"
ဖုန်းချွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
ဟွမ်ကျီယာက ပြောသည်။
"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်မကို သုံးရက်အချိန်ပေးပါ၊ အဲ့ဒီအခါ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ပူးပေါင်းမယ်လို့ အာမခံပါတယ်။"
သူမသည် သူမ၏မိသားစုတစ်ခုလုံးကို တာချန်းမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို သဘောတူညီမှုရပြီ။"
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်သည်။
"ပြီးတော့ မမျှော်လင့်ထားတာတစ်ခုခုမဖြစ်ရင် ငါဒီနေ့ တာချန်းမြို့ကို ပြန်မှာပဲ။ ငါဒီမှာ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး၊ အထူးသဖြင့် J မြို့ကြီးမှာပေါ့၊ ဒါက ငါ့အပေါ်မှာ အရမ်းဆိုးတဲ့ အထင်အမြင်တစ်ခု ထားခဲ့တယ်။ ငါဒီကို အလုပ်ခရီးစဉ်နဲ့ပဲ လာခဲ့တာ၊ ဒုက္ခတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ။"
"ဒုက္ခများတဲ့ကိစ္စတွေက ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပေါများနေတယ်၊ ကူညီလို့မရဘူး"
ဖုန်းချွမ်းက ပြုံးရင်းပြောသည်၊ သို့သော် ထုံချန် သူ့ကိုပြုံးပြသည်ကို သတိပြုမိသည်နှင့် သူသည် သူ၏အပြုံးကို လျင်မြန်စွာ ချုပ်တည်းလိုက်သည်။
စားသောက်ဆိုင်တွင် စားသောက်ဆွေးနွေးပြီးနောက် အုပ်စုသည် လူခွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ထုံချန်သည် အိမ်သို့အရင်ပြန်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ဖုန်းချွမ်းနှင့် ဟွမ်ကျီယာတို့သည်လည်း တွေ့ဆုံရန် တာချန်းမြို့သို့ မသွားမီ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စအချို့ကို လုပ်ရန် လိုအပ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အကိုကြီး၊ ဒီအလောင်းကောင်ကရော"
သူတို့ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် ဖုန်းချွမ်းသည် သူ၏ဘေးရှိ အဖြူရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဖန်ခွက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ကျိုးကျဲ့ဖုန်း၏ အလောင်းကောင်ဖြစ်သည်။ သူယခုသေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ္ဆေသည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းနိုင်စွမ်းရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန်အန္တရာယ်များသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"ဒါကို ငါမင်းကို ပေးလိုက်တယ်။ မင်းကိုင်တွယ်တဲ့အခါ သတိထားလိုက်ရုံပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့မိသားစုဆီပြန်ပို့ပြီး ကားမတော်တဆမှုနဲ့ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ပြောလိုက်။ ကိစ္စကိုဖြေရှင်းဖို့ သူတို့ကို နည်းနည်းလျော်ကြေးပေးလိုက်။ ဒီလူက တာဝန်ခံကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ရာဇဝတ်သားအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသင့်ပေမယ့် သူက နောက်ဆုံးမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာနည်းနည်းပေးလိုက်ကြစို့။ ဖုံးကွယ်သင့်တာကို ဖုံးကွယ်ထား၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်မှု လွတ်မသွားအောင် သတိထား။ တစ္ဆေကို ဌာနချုပ်ကို လွှဲအပ်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရောင်းချင်လားဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။"
"ဒီလောက်ရက်ရောတာလား"
ဖုန်းချွမ်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဒီတစ်ခါအတွက် အန္တရာယ်ကြေးလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ၊ မင်းက ထုံချန်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်တော့မလို့လေ။ မင်းကိုလျော်ကြေးမပေးရင် မကောင်းဘူးလို့ ခံစားရတယ်"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
ဖုန်းချွမ်း ပြန်ဖြေသည်။
"အကိုကြီး မင်း ဒီလိုပြောမှတော့ အားမနာတော့ပါဘူး။"
"ထုံချန်၊ ငါဒီလိုကိုင်တွယ်တာကို မင်းကန့်ကွက်စရာမရှိဘူးမလား"
ထို့နောက် ယန်ကျန့်က မေးသည်။
ထုံချန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။
"အဲ့ဒါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက အဲ့ဒီလောက် အသေးအဖွဲကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်တတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ကျိုးကျဲ့ဖုန်းရဲ့ မှားယွင်းမှုကို သူ့မိသားစုအပေါ် မကျယ်ပြန့်စေပါဘူး။"
"မင်းကန့်ကွက်စရာမရှိသရွေ့ပေါ့"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"အခုနောက်ကျနေပြီ၊ သွားဖို့အချိန်တန်ပြီ။"
မကြာမီ သူတို့သည် ရှောင်အန်းခရိုင်တွင် လမ်းခွဲသွားကြသည်။
ထိုသင်ခန်းစာကို ရရှိပြီးနောက် ထုံချန်သည် အနာဂတ်တွင် လွယ်လွယ်ကူကူ ချော်လဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။
ရှောင်အန်းခရိုင်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် တက္ကစီတစ်စီးငှားကာ J မြို့ကြီးသို့ ပြန်သွားသည်။
သူသည် မြို့လယ်ခေါင်သို့ မသွားဘဲ ဆင်ခြေဖုံးဗီလာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် တစ္ဆေငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီးနောက် လေယာဉ်ဖြင့် ထွက်ခွာရန်သာ စီစဉ်ထားသည်။
"ယာဉ်မောင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဒီမှာခဏစောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော်လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့လေဆိပ်ကို သွားကြမယ်"
ယန်ကျန့်သည် ကားပေါ်မှ မဆင်းမီ တက္ကစီဒရိုင်ဘာအား ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဲ့ဒီလိုမလုပ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်ပါတယ်"
ယာဉ်မောင်းက တွေဝေစွာပြောသည်။
"နောက်ကျနေပြီ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်အလုပ်ဆင်းပြီးပြီ။ ကျွန်တော့်မိန်းမက ညစာလုပ်ပြီး အိမ်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေတယ်။"
"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်၊ အပိုတစ်သောင်း"
ယန်ကျန့်သည် ချမ်းသာပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ အမှတ်အသားတစ်ခု၏ အငွေ့အသက်ကို ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ယာဉ်မောင်း ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားသည်။ "ကိုလူချောလေး၊ ခရီးဆောင်အိတ်အတွက် အကူအညီလိုသေးလား။"
"မလိုပါဘူး။"
ယန်ကျန့်သည် ဗီလာကို လျင်မြန်စွာ တစ်ပတ်ပတ်လိုက်သည်။ သူသည် တစ္ဆေငယ်ကို အခန်းထဲမှ ချက်ချင်းလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမျှသာမက သူသည် တစ္ဆေငယ်ကို ဟန်ဆောင်စေပြီး ဟဲထျန်းရှုန်၏ အဝတ်ဘီရိုထဲတွင် ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ်အချို့ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူသည် တစ္ဆေငယ်အား ဘဲလ်ပုံဦးထုပ်၊ သိုးမွှေးပဝါ၊ နှင့် နေကာမျက်မှန်တစ်စုံဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခြုံလွှာနှင့် လူသေခေါင်းသည် အလွန်သိသာထင်ရှားသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် သူသည် တစ္ဆေငယ်ကို အမျိုးသားဂျာကင်တစ်ထည် ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
တစ္ဆေငယ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်း၏မျက်နှာအများစုသည် နေကာမျက်မှန်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ပဝါဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပတ်ထားသည်၊ ၎င်း၏လည်ပင်းတွင် ထူထဲပြီး ကြီးမားသော ရွှေလည်ဆွဲတစ်ကုံးနှင့် တွဲဖက်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် စိတ်အားထက်သန်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့်တူနေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် လမ်းလျှောက်သွားပါက မည်သူမျှ ၎င်းသည် တစ္ဆေငယ်လေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်ဟု ခန့်မှန်းမိမည်မဟုတ်ပေ — ခေတ်မှီသော ကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်တွေ့ရဖွယ် ပိုများသည်။
"ဒါနဲ့ပဲ ဖြစ်ရတော့မှာပဲ"
ယန်ကျန့်က ကျေနပ်စွာပြောပြီးနောက် တစ္ဆေငယ်အား ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး သယ်ဆောင်စေကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ပါစေသည်။
ထိုကျောပိုးအိတ်တွင် ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းတစ်လုံး ပါဝင်သည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက် သူသည် ၎င်းကို ရွှေစက္ကူဖြင့် ပတ်ထားသော်လည်း လူ့ဦးခေါင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မြင်သာနေဆဲဖြစ်သည်။
"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့။"
ယန်ကျန့် ရှေ့မှလျှောက်သွားသည်၊ တစ္ဆေငယ်သည် ၎င်း၏ကျောပိုးအိတ်နှင့် နေကာမျက်မှန်တို့ဖြင့် သူ၏နောက်သို့ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။
"ဘုန်း! ဘုန်း!"
သို့သော် ယန်ကျန့်သည် ခရီးဆောင်အိတ်နှစ်လုံးနှင့်အတူ ဗီလာမှ ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် အပေါ်ထပ်တစ်နေရာမှ ကျယ်လောင်သော ထုရိုက်သံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
တစ်စုံတစ်ခုက တံခါးကို ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ပင်။
ထိုအသံသည် ဗလာဖြစ်နေသော ဗီလာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဖော်ပြမရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။
တစ္ဆေငယ်သည် ခြေလှမ်းများရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းစောင်းကာ နေကာမျက်မှန်တပ်လျက် ဒုတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက တစ္ဆေပန်းချီကားရှိတဲ့ အခန်းပဲ"
ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ စူးရှသွားပြီး သူ၏အသွေးအရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အဲ့ဒီပန်းချီကားထဲက တစ္ဆေက နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီလား။"
ထုရိုက်သံကို အာရုံမစိုက်ဘဲ ယန်ကျန့်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခရီးဆောင်အိတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုအခန်းသည် လုံခြုံရေးအိမ်တစ်လုံးဖြစ်သောကြောင့် တစ္ဆေပန်းချီကား အသက်ဝင်လာနိုင်ခြေမှာ မမြင့်မားပေ။
ယန်ကျန့်သည် ဗီလာ၏ ပင်မဂိတ်ကို လျင်မြန်စွာ သော့ခတ်လိုက်ပြီး တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို သူအစောပိုင်းက တံဆိပ်ခတ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ပန်းချီကားထဲမှ တစ္ဆေ တကယ်တမ်း ထွက်လာလျှင်ပင် ၎င်းသည် ဗီလာအတွင်း၌ ပိတ်မိနေဖွယ်ရှိသည်။
"လေဆိပ်ကို။"
ယန်ကျန့်နှင့် တစ္ဆေငယ်တို့ တက္ကစီထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။
တက္ကစီဒရိုင်ဘာသည် ယန်ကျန့် ကားထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသော ကလေးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ချမ်းစိမ့်သွားသည်၊ သို့သော် သူသိပ်မစဉ်းစားဘဲ ကားကို လျင်မြန်စွာ စတင်ကာ ရပ်ကွက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နောက်မှ ဗီလာ၏ ဒုတိယထပ်ရှိ မှောင်မိုက်သော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုတွင် ဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော တက္ကစီကို ထူးဆန်းစွာ စောင့်ကြည့်နေသည်၊ ခဏအကြာတွင် ထိုပုံရိပ်သည် ပြတင်းပေါက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ၎င်းပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လူမနေသော၊ မှောင်မိုက်သော ဗီလာသည် ကြည်လင်သော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤပြောင်းလဲမှုအားလုံးကို သတိမမူမိကြပေ။ ရံဖန်ရံခါတွင် တူညီသော ရပ်ကွက်မှ ဖြတ်သွားဖြတ်လာသော နေထိုင်သူများသည် လူမနေသော ဗီလာ၏ ပြတင်းပေါက်နောက်ကွယ်တွင် ဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို တစ်ချက်လှမ်းမြင်မိကြသည်။ သို့သော် အပြင်လူများအနေဖြင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည်မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ရှင်သည် ခရီးထွက်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများသည် သန့်ရှင်းရေးသမားများ အလုပ်လုပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်သည် သူ၏လျင်မြန်သော ထွက်ခွာရန်ဆုံးဖြတ်ချက်က သူ့ကို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ကြီးမားသည့်အန္တရာယ်တစ်ခုမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူသည် မြို့မှထွက်ခွာစဉ် အသက်ရှင်နေပြီး နောက်ဆုံး ညနေခင်းလေယာဉ်ဖြင့် သူသည် တာချန်းမြို့သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ပျံသန်းသွားသည်။
ဌာနချုပ်သို့ ခရီးစဉ်တွင် အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေ၏ ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး အသင်းခေါင်းဆောင်ရာထူးကိုပင် လုံခြုံအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါ အကန့်အသတ်မရှိ ခွင့်ယူထားသော်လည်း ယန်ကျန့်သည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူဂရုစိုက်သည်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးပင်။