လူတစ်ယောက်ကို သွားကြိုခြင်း

တာချန်းမြို့၏ ခရိုင်သစ်၊ ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာဟုခေါ်သော စီးပွားရေးနှင့် လူနေအိမ်ရာအဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါသော ငါးထပ်ဗီလာတစ်လုံး တည်ရှိနေသည်။

နေဝင်ရီတရောအချိန်သာ ရှိသေးပြီး ကောင်းကင်သည် လုံးဝမမှောင်သေးသော်လည်း ဗီလာသည် ၎င်း၏မီးလုံးအားလုံးကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ကာ အနီးအနားကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစေပြီး အဝေးမှ မြင်နိုင်ကာ ထူးခြားစွာ ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

ဗီလာအတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လှေကားမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။ သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ်နှောင်းပိုင်းအရွယ်ဟု ထင်ရပြီး ရှည်လျားသော ဆွယ်တာဂါဝန်နှင့် အနက်ရောင်ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်၊ ကောက်ကြောင်းလှပသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရှေ့ပိုင်းတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ကောက်ကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးဆန်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူမ၏လှပသောမျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားသည်။

"ကျန်းယန်၊ မင်း ခုနက ဥက္ကဋ္ဌယန်ဆီကနေ သတင်းစကားတစ်ခုခုရသေးလား"

ကျန်းလီချင်က လမ်းလျှောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်ရင်း သရေစာစားနေသော ကျန်းယန်သည် ချက်ချင်းသူမ၏ဖုန်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်

"မရဘူး၊ ကျွန်မ ယန်ကျန့်ဆီကနေ သတင်းစကားမရဘူး။"

ကျန်းလီချင်သည် သူမ၏နားဘေးမှ ဆံပင်ကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

" ခုလေးတင် ဥက္ကဋ္ဌယန်ဆီကနေ သတင်းစကားတစ်ခု လက်ခံရရှိတယ်၊ သူက ငါတို့ကို ရှစ်နာရီမတိုင်ခင် မြို့မြောက်ပိုင်းလေဆိပ်ကနေ သူ့ကိုသွားကြိုခိုင်းတယ်၊ သူက အလုပ်ခရီးကနေ ပြန်လာတာတဲ့။"

"ဘာ အဲ့ဒါတကယ်လား"

ကျန်းယန်သည် သိသိသာသာ အံ့အားသင့်ကာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"တကယ်ဖြစ်လောက်တယ်၊ ဖုန်းခေါ်ပြီး အတည်ပြုပေးရမလား"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

ကျန်းယန် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ သူ့ဖုန်းကို ကျပန်းခေါ်ဆိုတာမျိုး မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ယန်ကျန့်က စာပို့မှတော့ တကယ်ဖြစ်မှာပဲ။ အခုဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။ မဖြစ်ဘူး၊ အဝတ်အစားမြန်မြန်လဲမှ ဖြစ်မယ်။ အစ်မက ကားကို ရှေ့တံခါးဝအထိ မောင်းထုတ်ထားနှင့်လိုက်၊ ကျွန်မ ခဏလေးနဲ့ အသင့်ဖြစ်စေရမယ်။"

သူမစကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမ၏အခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။

ကျန်းယန်၏ အခန်းကို ပထမထပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ထားပြီး အထူးအခြေအနေတစ်ခုခုဖြစ်ပါက သူမပိုမိုလျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။

"ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်"

ကျန်းလီချင်က အော်ခေါ်လိုက်ပြီး ကားသော့များကိုယူကာ ခမ်းနားထည်ဝါသော SUV ကားကို ကားဂိုဒေါင်မှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ကားအကြောင်းပြောရလျှင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှက်နေဆဲဖြစ်သည်၊ ယခင်က သူမအရောင်းဝန်ထမ်းဖြစ်စဉ်က ကော်မရှင်တစ်ခုရရန် ကားအကြောင်းမသိသော ကျန်းယန်ကို အနည်းငယ် လှည့်စားခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူဌေးသေဆုံးသွားပြီး သူမသည် သူမ၏ကော်မရှင်ကို မရရှိခဲ့သည့်အပြင် အလုပ်ပါ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

ထိုကာလကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ကျန်းလီချင်သည် ယနေ့တိုင် ချမ်းတုန်သွားသည်၊ တစ်ခုတည်းသောကံကောင်းမှုမှာ ယန်ကျန့်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်းပင်။

"ငါက ကားဝယ်တဲ့အခါ ပါလာတဲ့ အလကားပစ္စည်းတစ်ခုလိုမျိုး နည်းနည်းဆက်ဆံခံရသလိုပဲ"

ကျန်းလီချင် ကားထဲတွင် ထိုင်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

မကြာမီ ကျန်းယန်သည် သိုးမွှေးဆွယ်တာတစ်ထည်၊ လည်ပင်းတွင် ပဝါတစ်ထည်၊ နှင့် စကတ်တိုတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ထွက်လာပြီး ဖြောင့်စင်းညီညာသော လှပသည့်ခြေတံတစ်စုံကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ နုပျိုသောတက်ကြွမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆောင်းရာသီကြီးကို မင်းမချမ်းဘူးလား"

ကျန်းလီချင်က မေးသည်။

"ကားထဲမှာ အပူပေးစက်ရှိတယ်လေ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မက နွေးထွေးတဲ့အသားကပ်တွေ ဝတ်ထားတာပဲ"

ကျန်းယန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြန်ဖြေသည်၊ သူမသည် လူတစ်ယောက်ကို သွားကြိုရန် လှလှပပ ဝတ်ဆင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ မြန်မြန်ထွက်ခွာကြစို့၊ နောက်ကျသွားရင် ငါအဆူခံရမှာ သေချာတယ်။"

ကျန်းလီချင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်းထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ယန်ကျန့်ကို တင်ဆောင်လာသော လေယာဉ်သည် တာချန်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆင်းသက်စပြုနေသည်။

တစ္ဆေငယ်ကို ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထိုးထည့်ပြီး check-in လုပ်ခဲ့သည်၊ သူသည် ထင်ပေါ်မှုမရှိစေရန် လိုအပ်သောကြောင့် သူ့ဘေးတွင် သယ်ဆောင်မလာခဲ့ပေ။ ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် check-in လုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသည်ပင်လျှင် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ စွမ်းရည်ကို မဆင်မခြင် အသုံးချလိုခြင်းမရှိဘဲ ဖြစ်နိုင်ပါက အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လေယာဉ်ပေါ်မှဆင်းပြီး သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပြန်လည်ရယူပြီးနောက်ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေငယ်ကို မလွှတ်ပေးသေးဘဲ ခရီးဆောင်အိတ်ကို သယ်ဆောင်ကာ လေဆိပ်ခန်းမမှ ထွက်လာသည်။

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ကိုလာကြိုတဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး၊ မတ်ဆေ့ပို့တာ နောက်ကျသွားလို့လား။"

သူပတ်ပတ်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်၊ ရောက်ရှိလာသူများကို ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများစွာရှိသော်လည်း သူမှတ်မိသောသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပေ။

"ညီလေး၊ ကားလိုသလား။ ငါဈေးလျော့ပေးတယ်။"

လျင်မြန်စွာပင် ပွဲစားတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ကို အတင်းအကျပ်ယူရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ပစ္စည်းကို လာဆွဲနေတာလဲ"

ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ကားက လမ်းတစ်ဖက်မှာပဲ ရပ်ထားတာ။ ငါက မင်းရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကူသယ်ပေးနေတာပါ"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ငါ လူစောင့်နေတယ်"

ယန်ကျန့် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်နောက်ကျတဲ့အချိန်ကြီး လူစောင့်ရတာ တကယ်ပဲ အလုပ်ရှုပ်တယ်၊ အေးခဲနေတာ၊ လူတိုင်းအတွက် ခက်ခဲတယ်။ ကြည့်စမ်း၊ ငါမင်းရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်ကို ကူသယ်ပေးနေပြီ၊ ကားထဲမြန်မြန်ဝင်လိုက်၊ ငါမင်းကို လျှော့ဈေးတောင် ပေးဦးမှာ"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက ယန်ကျန့်၏ ခရီးဆောင်အိတ်ကို မလွှတ်ဘဲ ရှေ့သို့လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။

သူသည် အတင်းအကျပ်ရောင်းချရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူသာ ထိုကားထဲသို့ ဝင်သွားပါက သူသည် လူအတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ဆိုးရွားစွာ ဈေးပိုတောင်းခံရမည်မှာ သေချာသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"ဒါက စီးပွားရေးလုပ်တဲ့ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ လူစောင့်နေတယ်လို့ ပြောပြီးပြီ၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားက ငါ့ခရီးဆောင်အိတ်နဲ့ လျှောက်သွားနေရတာလဲ။"

"လူငယ်တွေက ဘာလို့ဒီလောက် ခက်ရတာလဲ။ ကားစီးရုံလေးပဲ။ မင်းဆီကနေ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလေးရှာရတာ တကယ်ပဲမလွယ်ဘူး၊ ငါမင်းကို လျှော့ဈေးပေးမယ်လို့ ပြောပြီးသားပဲ။ လာပါ၊ ညီလေး၊ ကားထဲဝင်လိုက်စမ်းပါ။ မင်းဘယ်သူနဲ့စီးစီး အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါတို့က အရမ်းကံကြမ္မာပါတာပဲ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ခရီးဆောင်အိတ်က အရမ်းလေးတယ်၊ ငါ့အတွက်သယ်ရတာ တကယ်ပဲခက်ခဲတယ်"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာဖြင့် ပြောသည်၊ စီးပွားရေးအဆိုပြုချက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အဆင့်အတန်းသို့ မဆင်းသက်လိုဘဲ ထိုလူ၏ကားကို စီးရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အလျှော့ပေးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ဒီမှာ၊ ငါတို့ဒီမှာ"

ကျန်းယန်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို မြင်ကာ အဝေးမှ သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်သည် ဘေးမှ ယန်ကျန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခုမှရောက်လာတာလား"

ယန်ကျန့် အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ သူတို့အနည်းငယ် ခြေလှမ်းနှေးနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ငါ့သူငယ်ချင်းက လာကြိုပြီ၊ ငါ ခင်ဗျားကား မလိုအပ်တော့ဘူး။ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချထားပေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး။"

သူထို့နောက် ထပ်ပြောသည်။

"စောစောကတည်းက ပြောခဲ့သင့်တာ၊ မင်းက ငါ့ရဲ့စီးပွားရေးကို နှောင့်နှေးစေတာပဲ"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားက မြေပြင်ပေါ်သို့ သေလောက်အောင်လေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချလိုက်ရင်း ညည်းညူလိုက်သည်။

ကလင်!

ခရီးဆောင်အိတ်သည် မြေပြင်နှင့် ရိုက်ခတ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျကာ သူ၏ခြေထောက်ကို ထိမှန်သွားပုံရသည်။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားသည်။

ရွှေတုံးတစ်တုံး။

သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်လေးသည် ဒီဘက်သို့ မကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုပစ္စည်းကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူလိုက်သည်။

"တကယ်ဖြစ်ရမယ်"

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် သူ၏လက်ထဲမှ လေးလံသော အလေးချိန်ကို ခံစားမိပြီး သူ၏နှလုံးခုန်မြန်လာသည်။

မကြာသေးမီက ရွှေဈေးနှုန်းများ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုသို့သော ရွှေတုံးတစ်တုံးသည် အနည်းဆုံး တစ်သန်းတန်ဖိုးရှိပေလိမ့်မည်။

သူကံထူးသွားပြီ။

သူသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြုတ်ကျသွားသော ရွှေတုံးကို ဖွက်ထားရန် ရည်ရွယ်သည်၊ အကယ်၍ သတိမပြုမိဘဲ ကျန်ခဲ့ပါက ၎င်းသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာမည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်တော့မည့်အချိန်မှာပင် အပြာရင့်ရောင်လက်မောင်းတစ်ခုသည် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုသည် သူ၏အင်္ကျီလက်စွပ်၏ အထည်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာသည်၊ ၎င်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ နွေးထွေးမှုအားလုံးကို စုပ်ယူနေသကဲ့သို့ပင်၊ သူ၏ကျောရိုးတစ်လျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခရီးဆောင်အိတ်၏ ဇစ်သည် ပွင့်သွားသည်။

ထူးဆန်းသော ကလေးတစ်ယောက် ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ထိုလူကို သွေးနီရောင်မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်လား။

ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် ဒါကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တောင့်တင်းသွားသည်၊ သူ၏စိတ်သည် ချုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရပြီး သူသည် နေရာတွင် အေးခဲနေသကဲ့သို့ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေငယ်သည် အခြားအပြာရင့်ရောင်လက်မောင်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်၊ ၎င်း၏အေးစက်သော လက်ဖဝါးသည် ထိုလူ၏ လက်ချောင်းများကို ခွဲထုတ်ပြီးနောက် ရွှေတုံးကို ပြန်လည်ရယူကာ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီးမှ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ္ဆေငယ်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ဇစ်ကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်းသည် အပေါက်ငယ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။

အန္တရာယ်ရှိသော အနီရောင်မျက်လုံးတစ်လုံးသည် ဇစ်၏အဖွင့်အပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်မှ အရာအားလုံးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှသာ ထိုလူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားသည် သူခရီးဆောင်အိတ်ထဲတွင် အတိအကျဘာကို သယ်ဆောင်နေခဲ့သည်ကို သိရှိသွားသည်။

တစ္ဆေကလေးတစ်ယောက်လား။

အမေလေး!

သူသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို စိုစွတ်သွားစေကာ ငိုယိုဆီးသွားရင်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်၌ ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖက်လိုက်သည်၊ သူမ၏နူးညံ့လှပသော မျက်နှာကို မော့ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့်၊ "ရှင် ခရီးထွက်သွားတာ ဒီလောက်ကြာတာ၊ ရှင် ကျွန်မကို လုံးဝမလွမ်းဘူးလား။"

သူတို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့သည် ပြင်းပြသော အချစ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော စုံတွဲတစ်တွဲနှင့်တူသည်။

"ငါမင်းကို မလွမ်းဘူး၊ လုံးဝမလွမ်းဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြတ်သားစွာပြောသည်။

မကြာသေးမီက ခရီးစဉ်သည် သူ့အသက်ကို နီးပါးဆုံးရှုံးစေခဲ့ပြီး သူသည် အန္တရာယ်ကို တစ်ကြိမ်ထက်မက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ၏စိတ်သည် ကျန်းယန်အတွက် အတွေးတစ်ခုကို မည်သို့မျှ မပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

"ရှင် လိမ်နေတာ အမှန်တိုင်းပြော။ ရှင့်ကို အိမ်မှာစောင့်နေတဲ့ ကျွန်မလိုအလှလေးတစ်ယောက်ကို ရှင်ဘယ်လိုလုပ် မတွေးဘဲနေနိုင်မှာလဲ"

ကျန်းယန်က ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကိုင်ထားတာလဲ။ မင်းလွှတ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ကျွန်မ မလွှတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အိမ်အထိ ဖက်သွားမှာ"

ကျန်းယန်က ချစ်စဖွယ်ပြောသည်။

"..."

ယန်ကျန့် ကျန်းလီချင်ဘက်သို့ လှည့်သည်။

"သူမက ရုတ်တရတ် ဒီလိုဖြစ်သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အမြဲတမ်းဒီလိုပဲလား။ သူမမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သလား။"

ကျန်းလီချင် ရယ်မောပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ ကျန်းယန်က ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။ သူမက ရှင့်ကိုလွမ်းနေလို့ ဒီလိုပြုမူတာဖြစ်ရမယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်သည်လည်း ယန်ကျန့်အပေါ်တွင် ကပ်ငြိနေပြီး ထူးခြားသော စိတ်ခံစားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းယန်နှင့် ယန်ကျန့်ကြားတွင် တကယ်တမ်း ဘာမှထူးထူးခြားခြားမရှိကြောင်း သူမသိသည်။