အခန်း (၆၇၃)

ခမ်းနားထည်ဝါသော SUV ကားတစ်စီးသည် လေဆိပ်မှထွက်ခွာလာပြီး ခရိုင်သစ်ရှိ ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ဦးတည်နေသည်။

ကျန်းယန်သည် သူမ၏ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသရန် ဆန္ဒရှိစွာဖြင့် ယာဉ်မောင်းအဖြစ် တာဝန်ယူနေသော်လည်း သူမသည် သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှေ့သို့စူးစိုက် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ဘေးနှင့်နောက်ကြည့်မှန်များကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး စတီယာရင်ဘီးပေါ်တွင် လက်တွေ့ကျကျ လှဲလျောင်းနေကာ သူမ၏ခေါင်းကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ထုတ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထိုကားမောင်းဟန်သည် အလွန်အန္တရာယ်များသည်။

"သွားစမ်းကွာ၊ အဲ့ဒီလူ ကားမောင်းတတ်ရဲ့လား။ သူတို့ ခုလေးတင် နောက်ကနေ ပြေးထွက်လာတာ။ ငါသာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်မောင်းမနေခဲ့ရင် လမ်းကြောပြောင်းတုန်းက တိုက်မိတော့မလို့ပဲ။"

ကျန်းယန်သည် သူမ၏ဘေးတွင် ကားတစ်စီး ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ၎င်းသည် တကယ်ပင် အလွန်နီးကပ်နေသည်။

ကားတစ်စီးသည် သူတို့ကို အတန်ကြာ လိုက်နေခဲ့ပြီး သတ္တိမွေးနေပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် ညာဘက်ခြမ်းမှ ကျော်တက်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကျော်တက်ပြီးသွားသောအခါ အခြားယာဉ်မောင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ သက်သာရာရသွားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဈေးကြီးတဲ့ကားတွေမှာလည်း သူ့အကျိုးကျေးဇူးနဲ့သူပဲ။"

သူသည် ယာဉ်အများအပြား အလွန်နီးကပ်စွာ လိုက်ရန်မဝံ့ရဲဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် သန်းပေါင်းများစွာတန်သော ဇိမ်ခံကားတစ်စီးဖြစ်ပြီး လမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပေးသည်။ ထိုအရာက ကျန်းယန်အတွက် အရာများကို များစွာလွယ်ကူစေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းလီချင်က ပြုံးရင်းပြောသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်၊ ကျန်းယန်က လိုင်စင်ရတာ ကြာပြီဆိုပေမယ့် သူ့မှာ ကားမောင်းအတွေ့အကြုံမရှိဘူး။ သူက လူသစ်တစ်ယောက်ပဲ။"

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ သူ့ကို လေ့ကျင့်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုဘူး"

ယန်ကျန့်က ပြောပြီးနောက် မြို့ကိုကြည့်ရန် လှည့်လိုက်သည်။

ပြိတ္တာဖြစ်ရပ်အပြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြို့သည် တက်ကြွမှုအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိလာပုံရသည်။ ၎င်းသည် လူသူကင်းမဲ့တိတ်ဆိတ်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။ လမ်းပေါ်တွင် ကားများပိုများလာပြီး မြို့ထဲတွင် မီးများပိုများလာသည်။ အခြေအနေများ တိုးတက်လာပုံရသည်။

ထိုအရာသည် ကောင်းမွန်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်သည် သူတာဝန်ယူထားသော မြို့သည် အေးစက်သော သေမင်းမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ရန် သေချာပေါက် မလိုလားပေ။

"ဒီအချိန်ဆို ငါ့အမေ အိပ်နေပြီလား"

ရုတ်တရက် သူကမေးလိုက်သည်။

"အန်တီက နောက်ပိုင်း အိမ်မှာမနေဖြစ်ဘူး။ သူက သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်ကြည့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ သူသွားတာ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီ။ ရှင်နောက်ဆုံးဒီမှာရှိနေတုန်းက သူထွက်သွားတာ"

ကျန်းလီချင်က ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့် သူ၏မွေးရပ်မြေကို သတိရလိုက်သည်။

တာချန်းမြို့၊ ယန်မြို့နယ်၊ မေတ္တာတောင်ရွာ။

သူ၏မွေးရပ်မြေသည် မဝေးလှပေ၊ ကားဖြင့် မိနစ်သုံးဆယ်သာ မောင်းရသည်။ သို့သော် သူ၏ငယ်စဉ်က ဖခင်သေဆုံးပြီးနောက် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏မိခင်သည် အိမ်ရှိ ညီအစ်ကိုများနှင့် စကားများခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် နှစ်သစ်ကူးတွင် ရက်အနည်းငယ်သာ ပြန်ကြပြီး အခြားအချိန်များတွင် မလည်ပတ်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုဆွေမျိုးများနှင့် စိမ်းကားနေပြီး သူစိမ်းများဖြစ်လုနီးပါးပင်။

စကားများရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုအငြင်းပွားမှုအချို့နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ယန်ကျန့် ခပ်ရေးရေး မှတ်မိနေသည်။

သူ၏ဖခင်မသေဆုံးမီက သူသည် ကျေးလက်တွင် တော်တော်များများ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရရှိခဲ့သည်- ကြီးမားသော ငါးကန်တစ်ကန်၊ သစ်တောတစ်ခု၊ ကြီးမားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်တစ်ခု စသည်ဖြင့်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဤအရာများသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအလားအလာမရှိသောကြောင့် တန်ဖိုးရှိသည်ဟု မယူဆနိုင်သော်လည်း ထိုအချိန်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ကျေးလက်တွင် ၎င်းတို့သည် လူအများစုထက် ပိုမိုချမ်းသာကြောင်း အမှတ်အသားပြုသည်။ သို့သော် သူ၏ဖခင်သေဆုံးပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဦးလေးအချို့သည် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏မိခင် ကျန်းဖန်သည် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အကြိမ်များစွာ ငြင်းခုံခဲ့သော်လည်း မုဆိုးမနှင့် မိတဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အကူအညီမဲ့ခဲ့ကြသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးနည်းလမ်းများကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့်တူပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်က ယန်ကျန့်သည် ကျောင်းတက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စတွင် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိရန် အလွန်ငယ်ရွယ်သေးသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးရောက်တော့မှာဆိုတော့ အမေကျေးလက်ကို ပြန်သွားတာက သာမန်ပါပဲ"

ယန်ကျန့် သတိရလိုက်သည်။

ရန်ဖြစ်မှုများရှိသော်လည်း အမြစ်ကို ဖြတ်တောက်၍မရပေ။ ပြန်ရမည့်အချိန်ကျလျှင် သူတို့ပြန်ရမည်သာဖြစ်သည်။

ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူနှင့်သူ၏မိခင်သည် မြို့တွင်နေထိုင်ရင်း များပြားလှသော အခက်အခဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းက သူ၏စရိုက်လက္ခဏာချို့ယွင်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"တစ်နေ့နေ့တော့ ငါအချိန်ယူပြီး အဲ့ဒီကိစ္စဟောင်းတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ပြန်သွားရမယ်"

သူ့ဘာသာသူ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် အတိတ်ကို အဆုံးသတ်တစ်ခု လိုအပ်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ့အတွက် အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များနှင့်တူသော်လည်း သူ၏မိခင် ကျန်းဖန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စိုက်ဝင်နေသော ဆူးများဖြစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် သူ၏ဖခင်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာသည်။

ဌာနချုပ်မှ အဘိုးကြီး ချင်က ၎င်းကို ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မမှန်သည်ဖြစ်စေ သူမသိပေ။ သို့သော် အကယ်၍သာ မှန်ကန်ပြီး သူ၏ဖခင်သေဆုံးမှုသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ဆက်စပ်နေပါက သဲလွန်စအချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသဲလွန်စများသည် အိမ်ပြန်တွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေရှိသောကြောင့် ခရီးစဉ်သည် လိုအပ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ရှင်ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ"

ကျန်းလီချင်က အနီးသို့ကပ်ကာ တိုးညင်းစွာမေးပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းကို တိတ်တဆိတ် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေ့တွင် ကားမောင်းနေသော ကျန်းယန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယန်သည် နောက်ကြည့်မှန်ကိုပင် မစစ်ဆေးသောကြောင့် သူတို့ကို မည်သို့သတိပြုမိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ကျန်းလီချင်သည် အခြေအနေတွင် ဘာမှမှားယွင်းမှုမရှိဟု တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမထင်သည်မှာ ကျန်းယန်သည် ယန်ကျန့်ကို ကြိုက်ခွင့်ရှိသလို သူမလည်း ကြိုက်ခွင့်ရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် အိမ်ထောင်မရှိသလို တရားဝင်ရည်းစားလည်းမရှိပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လျှင်ပင် သူတို့သည် တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်။

သူမသည် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ၊ ဟန်ဆောင်ရန်မလိုအပ်ပေ။ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လှုပ်ရှားရမည့်အချိန်ကျလျှင် သူမလှုပ်ရှားသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ယန်ကျန့် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အရေးကြီးတာဘာမှမရှိပါဘူး၊ ရှင်မနက်ဖြန် ရုံးသွားမလားလို့ ကျွန်မတွေးနေတာပါ။ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့အတွင်းရေးမှူးပဲလေ။ ကျွန်မက အရာတွေကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားဖို့လိုတယ်"

ကျန်းလီချင်က သူမ၏မျက်လုံးများကို ကစားသလို မှိတ်ပြရင်း ပြောသည်။

"မနက်ဖြန်မှ ပြောကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါခုလေးတင်ပြန်ရောက်တာ၊ အရေးကြီးတာဘာမှမရှိဘူး။"

ကျန်းလီချင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆက်မမေးတော့ပေ။

မကြာမီ ကားသည် ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဗီလာတွင် မည်သူမျှမရှိသော်လည်း မီးလုံးများသည် စူးရှစွာလင်းထိန်နေဆဲဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင် နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှောင်ကိုကြောက်စိတ်၊ တစ်ယောက်တည်းနေရမှာကိုကြောက်စိတ်တို့ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်၊ အမှောင်ထဲတွင် လုံခြုံမှုမရှိဟု အမြဲခံစားရပြီး တစ္ဆေများ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ပေါ်လာနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို မီးလုံးအားလုံးကို ဖွင့်ထားရခြင်းကို ကြိုက်နှစ်သက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုဒုက္ခငယ်လေးသည် သိပ်မများလှပေ။ တကယ့်ဒုက္ခအစစ်ဆိုလျှင်မူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ပြန်နှင့်ကြ၊ ငါဝမ်ရှန်းရှန်းဆီကို သွားလိုက်ဦးမယ်"

ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။

"သံသယဖြစ်စရာပဲ။"

ယန်ကျန့် အတွင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ မောင်းနှင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်၊ အခြေအနေများသည် ရိုးရှင်းခြင်းမရှိကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ဘာသံသယဖြစ်စရာရှိလို့လဲ"

ကျန်းလီချင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

နှုတ်ခမ်းစူရင်း ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"ဒီလောက်နောက်ကျနေပြီ၊ သူက ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီသွားနေတုန်းပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်မမှန်တာရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ သူပြန်မလာတာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အဲ့ဒီလောက်တော့ ပိုမသွားဘူးလား။ ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို မကြိုက်ပါဘူး၊ သူတို့က သာမန်အတန်းဖော်တွေပဲ"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။ သူမသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း သူမ၏အမျိုးသမီးပင်ကို အသိစိတ်သည် အတော်လေးတိကျသည်။

"သူတို့က အတန်းဖော်တွေဖြစ်လို့ အန္တရာယ်ရှိတာပေါ့။ ဆိုလိုတာက သူတို့က အနည်းဆုံး သုံးနှစ်လောက် သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ၊ ငါ့လို သူ့ကိုသိတာ နှစ်ဝက်ပဲရှိသေးတာနဲ့မတူဘူး"

ကျန်းယန်က အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင် ရယ်မောသည်။

"အရမ်းမစဉ်းစားပါနဲ့။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ ငါရေချိုးဖို့ ပြန်တော့မယ်။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့်သည် ယခုအခါ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အိမ်တော်ဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထိုနေရာတွင်မရှိဘဲ တံခါးသည် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသည်။

သို့သော် သူ၏လာရောက်လည်ပတ်မှုသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တွေ့ရန် လုံးဝမဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေငယ်ကို နေရာချထားရန်ဖြစ်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့သော သဘာဝလွန်ဖြစ်တည်မှုကို အိမ်တွင် ထားရှိခြင်းသည် မလုံခြုံပေ။ ၎င်းကို တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ရှေးဟောင်းအိမ်တော်တွင် ထားရှိခြင်းသည် အနည်းငယ်ပို၍ သတိကြီးရာရောက်သည်၊ လူနေအိမ်ရာနှင့်ဝေး၊ လူအုပ်နှင့်ဝေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီအခန်းကနေ မထွက်သွားနဲ့"

ယန်ကျန့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူချက်ချင်းပင် ဒါက မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ္ဆေငယ်ကို ထိုနေရာတွင် ချုပ်နှောင်ထားပါက ၎င်းသည် ၎င်း၏အလားအလာအပြည့်အဝကို သိရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် လူနေအိမ်ရာကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သင့်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်သည် တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီ နိုးကြားနေနိုင်ခြင်းမရှိသော်လည်း တစ္ဆေငယ်သည် အကန့်အသတ်မရှိ နိုးကြားနေနိုင်ပြီး ၎င်းကို အလွန်အရည်အချင်းရှိသော လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦးဖြစ်စေသည်။

"ဒီလူနေအိမ်ရာကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ။ ထူးဆန်းတဲ့ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ဝင်လာရင် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်မောင်းထုတ်လိုက်။"

သူသည် အမိန့်အသစ်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီး ထိုအမိန့်သည် ယခင်အမိန့်ကို ကျော်လွှားလိမ့်မည်။

တစ္ဆေငယ်သည် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်၊ ပုပ်ပွနေသော လူသေခေါင်းတစ်လုံးပါသော ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

ခေတ္တရပ်တန့်ပြီးနောက် တစ္ဆေငယ်သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး အနီးအနားတွင် လှည့်လည်သွားလာကာ ဟိုဟိုဒီဒီပြေးလွှားပြီး မကြာမီ အနီးအနားရှိ စိမ်းလန်းသောနေရာသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲထားလိုက်ကြစို့။ တစ္ဆေငယ်ပေါ်လာတာက လူတချို့ကို ကြောက်လန့်စေနိုင်ပေမယ့် သူတို့က မရှင်းမလင်းတဲ့ သဘာဝလွန်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခံစားရတာထက်စာရင် ပိုကောင်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကပဲ တခြားတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်၊ လုံးဝဘေးကင်းလုံခြုံမှုက တစ္ဆေငယ်ရဲ့ စွမ်းအားအပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

ယန်ကျန့်သည် စီစဉ်မှုတွင် မသင့်တော်သောအရာမရှိဟု ခံစားမိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေငယ် ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားသည့် လက္ခဏာများ မရှိသေးဘဲ ၎င်းသည် လောလောဆယ်တွင် ယုံကြည်စိတ်ချရဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ရှေးဟောင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားစဉ် သူသည် တတိယတံခါးကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မသက်မသာဖြစ်မိသည်။

ရှေးဟောင်းအိမ်တော်တွင် တံခါးသုံးချပ်ရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီသည် မတူညီသော ပစ္စည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ တစ္ဆေမှန်ရှိသော အခန်းတွင် သစ်သားတံခါးတစ်ခုရှိသည်၊ တစ္ဆေဗီရိုသည် ကြေးနီတံခါးရှိသော အခန်းတွင်ရှိပြီး နောက်ဆုံးအခန်းတွင် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော တံခါးတစ်ခုရှိသည်။

ရွှေဖြင့်သွန်းလုပ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်။

တံခါးသာမက နံရံများသည်လည်း ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည်။

"ဒါက သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လုံခြုံရေးအိမ်တစ်လုံးနဲ့တူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေကို အကျဉ်းချထားတဲ့ ကွန်တိန်နာတစ်လုံးနဲ့လည်းတူတယ်။ ဖွင့်လိုက်ရင် အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါလုံးဝမသိဘူး"

ယန်ကျန့်သည် သိချင်စိတ်ရှိသော်လည်း တံခါးဖွင့်ရန် သေမင်းဆန္ဒမရှိပေ။

အကြောင်းမှာ အဆိုးဆုံးဇာတ်လမ်းမှာ ၎င်းတွင် အိမ်၏ယခင်ပိုင်ရှင်ပင် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ပြင်းထန်သော တစ္ဆေတစ်ကောင် ပါဝင်နေခြင်းပင်။

၎င်းကို မကိုင်တွယ်သရွေ့ အိမ်၏ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံခိုင်မာမှုနှင့် ရွှေပစ္စည်း၏ တည်ငြိမ်မှုသည် ၎င်းကို နောက်ထပ်နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ ဖွင့်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူသည် ပဉ္စမထပ်ရှိ အိပ်ခန်းသို့သွားကာ ရေချိုးပြီးနောက် သူ၏အလုပ်ခရီး၏ ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ J မြို့ကြီးကို လေယာဉ်စီးသွားခဲ့တယ်၊ လေယာဉ်ပေါ်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဒါက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လူသေလက်တစ်ဖက်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ လက်ပဲ..."

သူသည် လျင်မြန်စွာ ရေးသားပြီး အသေးစိတ်ဖော်ပြချက်ပေးကာ လေယာဉ်ပေါ်တွင် သူတွေ့ဆုံခဲ့သော လူများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

မှတ်စုစာအုပ်သည် ယန်ကျန့်၏ အတွေ့အကြုံများ၏ မှတ်တမ်းတစ်ခုဖြစ်သလို ပြင်းထန်သော တစ္ဆေဖိုင်များ၏ အထူးမော်ကွန်းတိုက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုမှတ်တမ်းများသည် တစ်နေ့နေ့တွင် အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

သူသည် သူ၏သတင်းအချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်နေစဉ် အိပ်ခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖွင့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်သည် ရုတ်တရက် ရေးသားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး စူးရှစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ပင်ကိုအသိစိတ်နီးပါးရှိသော နိုးကြားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်၊ အထူးသဖြင့် သူသည် ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေစဉ်ဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မပါ။ ရှင့်အခန်းထဲက မီးလင်းနေတာတွေ့လို့ ကျွန်မလာစစ်ဆေးတာ"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်၊ တံခါးဝတွင် ရေချိုးဝတ်စုံဖြင့် ရပ်နေပြီး ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်ပုံရသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူ၏အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းပြီး ဆက်လက်ရေးသားနေသည်။

ထိုသို့မြင်သောအခါ ကျန်းလီချင်သည် တံခါးကို ညင်သာစွာပိတ်ပြီး အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသည်။ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သူမသည် အိပ်ရာထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို အဖော်လုပ်ပေးစရာမလိုဘူး။ ငါမင်းကို သိပ်စိတ်မဝင်စားဘူး"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်မကို အိပ်ရာနွေးပေးတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ"

ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ၊ အနာဂတ်မှာလည်း ရှင့်ကိုပဲ တွယ်ကပ်နေမှာပါ။"

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏မှတ်စုများကိုသာ အာရုံစိုက်နေသည်။

ကျန်းလီချင်သည် သူ့ကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သူ၏ခေါင်းကို ထောက်ကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမသည် အလွန်အေးချမ်းသည်ဟု ခံစားမိသည်၊ ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ္ဆေတစ်ကောင် နေထိုင်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း။ သူမသည် လုံးဝကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိပေ။

"ယန်ကျန့်၊ ရှင်ကျွန်မကို စိတ်မဝင်စားတော့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူတိုင်းကို စိတ်မဝင်စားတော့တာလား။"

တစ်နာရီနီးပါးအကြာတွင် ကျန်းလီချင်သည် ယန်ကျန့် ရေးသားပြီးခါနီးဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသောအခါ သူမရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ခြားနားမှုရှိလို့လား"

သူမ မအိပ်သေးသည်ကို သိရှိပြီးနောက် ယန်ကျန့်က သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းလီချင် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ခြားနားမှုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ရှင်ကျွန်မလိုအမျိုးသမီး အမျိုးအစားကို မကြိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတယ်၊ နောက်တစ်ခုကတော့..."

သူမသည် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောရင်း ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

ယန်ကျန့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူမကို အနီးသို့ဆွဲယူကာ သူမ၏လက်ကို သူ၏ရင်ဘတ်သို့ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"မင်းတစ်ခုခုခံစားမိလား။"

ကျန်းလီချင်သည် ပွေ့ဖက်ခြင်းကို မခုခံပေ။ သူမအနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

"ဘာလဲဟင်"

"နှလုံးခုန်သံတွေပဲ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

"မင်းလိုအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားရင် သာမန်ယောက်ျားတစ်ယောက်က သေချာပေါက် နှလုံးခုန်မြန်လာမှာပဲ၊ အတွေးတချို့တွေးနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့နှလုံးခုန်သံက အရမ်းတည်ငြိမ်တယ်၊ ဘာပြောင်းလဲမှုမှမရှိဘူး။ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြောင်းလဲမှုမရှိရင် စိတ်ခံစားမှုမှာ ပြောင်းလဲမှုမရှိဘူး၊ စိတ်ခံစားမှုလှုပ်ရှားမှုမရှိရင် ခံစားချက်မရှိဘူး။"

"ဒါသာ အချိန်ကြာကြီးဆက်ဖြစ်နေရင် ငါ့ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့မျက်လုံးထဲက မိန်းမတွေနဲ့ ယောက်ျားတွေက အသက်ရှင်နေတဲ့လူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲဖြစ်ပြီး ဘာမှမထူးခြားတော့ဘူး။"

"ငါ့ကို အခုအများဆုံးသက်ရောက်မှုရှိတာက စိတ်ခံစားမှုမဟုတ်ဘဲ မှတ်ဉာဏ်တွေပဲ။ ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ စပြီးဝါးလာရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး။"

"ရှင် ရှင့်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြန်ရအောင် ဘာလို့မကြိုးစားတာလဲ"

ကျန်းလီချင်က မေးသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ခံစားချက်တွေပြန်ရတဲ့အရှိန်က ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အရှိန်ကို မမီနိုင်ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ငါငိုတောင်ငိုနိုင်သေးရဲ့လားဆိုတာ မသိတော့ဘူး။"

"ရှင်ခံစားချက်မရှိရင်တောင် ရှင်မှာ အာရုံခံစားမှုတွေ ရှိနေသေးတယ်"

ကျန်းလီချင်က ကစားသလို ပြုံးရင်းပြောကာ အခန်းထဲမှ မီးကိုပိတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။