တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လုပ်ဆောင်ချက်

ယန်ကျန့်သည် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး အနားယူရန် တာချန်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် တစ္ဆေပန်းချီကားများနှင့်ပတ်သက်သော အရေးပေါ်အခြေအနေ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု မဆိုလိုပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဆိုးရွားလာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူသူကင်းမဲ့သော မြို့ပျက်တစ်ခုအတွင်း၌ ကောင်းကင်သည် ညစ်ထေးသော မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေပြီး ပြာမှုန်လွှာများ အဆုံးမရှိ ကျဆင်းနေသကဲ့သို့ပင်။ လေထုသည် မှိုင်းညို့သော မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထူးဆန်းသောမြို့ကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အခြားမည်သည့်မြို့နှင့်မျှ မတူစေပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ ပန်းချီကားအတွင်းမှ ကမ္ဘာနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တာဝန် ကျရှုံးသွားသည်။

တစ္ဆေပန်းချီကားများကို ထိန်းသိမ်းရန် ပထမဆုံးစစ်ဆင်ရေးသည် လုံးဝကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ရှုံးနိမ့်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမရှိသော်လည်း ဆုံးရှုံးမှုများမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများထဲမှ တစ်ဦးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဗလာဖြစ်နေသော လမ်းဘေး၌ ထိုင်နေသည်။ သူသည် မတ်မတ်မတ်မတ်ထိုင်နေသော်လည်း သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာသည် မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသည်။ ထိုသို့သောလူတစ်ဦးသည် အသက်ရှုနေဆဲ၊ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်ကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲသည်။

လီကျွင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဘဝသည် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပြီး နာကျင်လှသည်။

"ကျရှုံးသွားပြီ"

သူသည် လည်ချောင်းမီးလောင်သွားပုံရသောကြောင့် အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ သူ၏တီးတိုးသံသည် အရိုးထဲစိမ့်အောင် အေးစက်လှသည်။

လီယန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လီကျွင်းသည် တစ္ဆေပန်းချီကားများ၏ ရင်းမြစ်ဖြစ်သည်ဟု သံသယရှိသော အဆောက်အအုံကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော သစ်သားလှေကားကို တက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပုံတူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အခန်းထဲသို့ပင် ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ယန်ကျန့် ယခင်က လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသော နေရာကို တစ်ဖန်ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်မှာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။

အခန်းသည် သူတို့ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပေ။ သူတို့သည် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်၊ တစ္ဆေ၏တိုက်ခိုက်မှုများက သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့ စေခဲ့သည်။ တစ္ဆေပန်းချီကားများကို ထိန်းသိမ်းရန်ကို မေ့ထားလိုက်ပါ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းသည်ပင်လျှင် ကံတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤတာဝန်အပြီးတွင် ရလဒ်မှာ ချန်ယိ သေဆုံးသွားသည်၊ လော့ခ်ဆန်း သေဆုံးသွားသည်၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်မှာမူ...

သူ၏စကားအလယ်တွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လီကျွင်း ဆက်ပြောသည်။

ထိုဓာတ်ပုံသည် အဖြူအမည်းဖြစ်ပြီး အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ်ခန့် ကလေးတစ်ဦးကို ပြသနေသည်၊ သူ၏မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှုန်ဝမ်ဝမ်သည် မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း သူသည် ဓာတ်ပုံအတွင်း၌ ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန် အခွင့်အရေး အလွန်နည်းပါးသည်။

တစ္ဆေကင်မရာကို ဤတာဝန်တွင် သုံးကြိမ်အသုံးပြုခဲ့သည်- တစ်ကြိမ်ကျရှုံး၊ တစ်ကြိမ်အောင်မြင်၊ နှင့် တစ်ကြိမ်ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေများမှာမူ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သေးသည်၊ သုံးကြိမ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ချွတ်ယွင်းခဲ့သောကြောင့် အထူးတလည် ကံဆိုးသည်တော့မဟုတ်ပေ။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းကို အသုံးပြုသူမှာ ရှုန်ဝမ်ဝမ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းသည် အလွန်တိကျသည်၊ သူသည် တစ္ဆေပန်းချီကားထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း သူအသုံးပြုသည့်အခါ ကံတရားသည် သူ၏ဘက်တွင် မရှိခဲ့ပေ။ သူရှပ်တာနှိပ်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသူမှာ တစ္ဆေမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အောင်မြင်ခဲ့သော တစ်ကြိမ်တည်းမှာမူ တစ္ဆေပန်းချီကားများကို ဆန့်ကျင်အသုံးပြုခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားတစ္ဆေများကို ဆန့်ကျင်၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်၊ နောက်ဆုံးနည်းလမ်းအဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့သော လောင်းကစားပွဲတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအောင်မြင်မှုသည် အရေးမကြီးခဲ့ပေ။

"ခေါင်းဆောင်၊ လမ်းကြောင်းအားလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အရင်က ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့သုံးခဲ့တဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ကျွန်တော်ရှာမတွေ့တော့ဘူး"

လီယန်က ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာရင်း ပြောသည်။ သူသည် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်၊ သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် အလောင်းကောင်အစက်အပြောက်များ ပေါ်လာစပြုနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အလောင်းကောင်အနံ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းမှာ တစ္ဆေစွမ်းအားများကို အလွန်အကျွံ အသုံးပြုခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

သတိပြုရန်မှာ သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသာ ထိုစစ်ဆင်ရေးတွင် အဓိကမဟုတ်သော အင်အားစုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါက သူသည် ဒီနေရာတွင် သေချာပေါက် ကျဆုံးခဲ့ပြီးဖြစ်လောက်သည်။

သို့သော် ထိခိုက်နာကျင်စေသော အတွေ့အကြုံများသည် မကြာခဏဆိုသလို အလျင်မြန်ဆုံး ကြီးထွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ စစ်ဆင်ရေးကို သည်းခံပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် လီယန်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနည်းငယ်ပို၍ တည်ငြိမ်လာခဲ့သည်။

"မင်းအပြင်ဘက်ကို ဆက်သွယ်နိုင်လား"

လီကျွင်းက သူ၏အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးသည်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် များစွာတူနေသည်။

"အချက်ပြမှု ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်၊ အခုထိ ဆက်သွယ်လို့မရသေးဘူး"

လီယန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီးမှသာ သူတို့လိုလူများ အသက်ရှင်နေရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို သူသိရှိသွားသည်။

လီကျွင်း၏ တစ္ဆေမီးတောက်သည် တစ္ဆေနယ်မြေတွင် လောင်ကျွမ်းနိုင်သေးသည်၊ ၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးချနိုင်သော်လည်း ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုဖြင့် လာသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သူသည် လီယန်ကို အသက်ရှင်လျက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။

"ဒါကိုယူ"

ရုတ်တရက် သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အနီရောင်ဆေးများ စွန်းထင်းနေသော သစ်သားတံခါးလက်ကိုင်ဖုတစ်ခု၊ သက်တမ်းကြီးရင့်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုနှင့်တူပြီး ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"အချိန်တန်ရင် တံခါးလက်ကိုင်ဖုကိုသုံးပြီး တံခါးတစ်ချပ်ကိုဖွင့်၊ မင်းကံကောင်းရင် ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်။ မှတ်ထား၊ မင်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခါပဲရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အချိန်က... နေ့လည် ဆယ့်နှစ်နာရီ။ အောင်မြင်ရင် ဒီနေရာအကြောင်း ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်တွေကို ဌာနချုပ်ကို ပြန်ပို့ပေး၊ ပြီးတော့ ပါမောက္ခဝမ်က ဒုတိယတာဝန်ကို စီစဉ်လိမ့်မယ်။"

လီကျွင်းသည် တစ္ဆေတံခါး၏ တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို လီယန်အား ပေးလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ကျရှုံးမှုဖြစ်ပွားပါက အရန်အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်၊ ခင်ဗျားကရော"

လီယန်က တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို ယူရင်း အနည်းငယ်အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးရှိနေသေးတယ်၊ ငါဆက်ပြီးတိုက်ပွဲဝင်ရမယ်၊ ကလဲ့စားချေတစ္ဆေတွေ ပြန်လည်နိုးထလာရင်တောင် ငါတစ္ဆေပန်းချီကားတွေကို ချုပ်တည်းရမယ်။ ငါအရင်ကတွေ့ခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့တစ္ဆေမီးတောက်က တစ္ဆေပန်းချီကားတွေရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို နှိမ်နင်းနိုင်တယ်။"

လီကျွင်း၏ လက်ချောင်းများသည် မြေပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူ၏မီးလောင်ကျွမ်းပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေသော လက်ချောင်းများတွင် စိမ်းလန်းသောမီးတောက်တစ်ခု တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသည်။

မြေပြင်သည် ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင်စက္ကူပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လေတစ်ချက်တိုက်သည်နှင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျက်စီးနေသော အပေါက်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။

သို့သော် ထိုအပေါက်သည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏မူလအခြေအနေသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

လီကျွင်းသည် တစ္ဆေပန်းချီကားများကို ဆန့်ကျင်ရာတွင် အားသာချက်ရှိနိုင်သော်လည်း အသာစီးရရန်မှာမူ သူသည် အနည်းငယ် အားနည်းနေဆဲဖြစ်သည်။

"အခြေအနေကို ထည့်စဉ်းစားရင် အခွင့်အရေးမကျန်တော့ဘူး၊ အတူတူနောက်ဆုတ်ကြစို့"

လီယန်က သူ၏မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စွာ ပြူးကျယ်လျက် ပြောသည်။ သူတို့၏ မျိုးတုံးလုနီးပါးအခြေအနေအပြီးတွင် လီကျွင်းသည် လှုပ်ရှားရန် ရည်ရွယ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူနားမလည်နိုင်ပေ။

လီကျွင်းသည် သူ့ကိုကြည့်ရန် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်လုံးများသည်လည်း အလားတူ မည်းနက်နေပြီး ဤအခြေအနေတွင် သူရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်မလား မသေချာပေ။ သူဆက်ပြောသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ မင်းအမိန့်တွေကို လိုက်နာရုံပဲ။ အခု ငါ့ဆီကနေ ဝေးဝေးနေ။ ငါအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်းစိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။ မင်းလုပ်ရမယ့်အရာကိုသာ လုပ်။"

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုလည်း ယူသွား၊ သူအထဲမှာ ပိတ်မိနေပေမယ့် သူသေချင်မှသေမှာ။ သူ့ကိုကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေနိုင်သေးတယ်။ တစ္ဆေကင်မရာကိုတော့ ငါလောလောဆယ် သိမ်းထားရမယ်၊ ဒါက အဲ့ဒီတစ္ဆေကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ငါ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်ပဲ။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီယန်သည် လီကျွင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။

သူသည် အသေသတ်တိုက်ပွဲဝင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။

တစ္ဆေကင်မရာနှင့်အတူ သူသည် နောက်ဆုံးလောင်းကစားပွဲအတွက် ပိုင်ဆိုင်မှုများ အမှန်ပင်ရှိသည်၊ သို့သော် ၎င်းမှာ လောင်းကစားပွဲတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လီကျွင်းသည် ကြာရှည်စွာ မခံနိုင်တော့ပေ၊ သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ လက်ချက်ဖြင့်ဖြစ်စေ၊ အားကောင်းသော တစ္ဆေသရဲတစ်ကောင် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သေဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်"

လီယန်က သူ့ကို ဆက်လက်မစည်းရုံးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လီကျွင်းသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်ကျွမ်းနေလျက်၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးများသည် အက်ကွဲနေသော အရေပြားမှ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေလျက် ရုန်းကန်ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကို ယခု ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ တစ္ဆေကင်မရာကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူရှေ့သို့ ခြေထော့နဲ့ထော့နဲ့ လှမ်းလိုက်သည်။

စိမ်းလန်းသော တစ္ဆေမီးတောက်တစ်လွှာဖြင့် ဝန်းရံလျက် သူသည် မကြာမီ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သစ်သားတံခါးလက်ကိုင်ဖုနှင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်၏ အဖြူအမည်းပုံတူကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ဆောင်လျက် လီယန်သည် သွားကြိတ်ကာ အန္တရာယ်အရှိဆုံးဧရိယာမှ လျင်မြန်စွာ ခွာထွက်သွားသည်။

ထိုနေရာတွင် လပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အတွေ့အကြုံများစွာ ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူသာ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်မထားခံရသရွေ့ သူ၏ရှင်သန်နိုင်ခြေမှာ သိသာထင်ရှားသည်၊ အထူးသဖြင့် ယခုအခါ သူ၏လက်ထဲတွင် ဤနေရာမှ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို ဤတံခါးလက်ကိုင်ဖုအပေါ်တွင် မထားဘဲ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေသည်။ သူသည် ယခင်က ယန်ကျန့်နှင့်အတူ ထွက်ခွာခဲ့ဖူးပြီး ထွက်ပေါက်၏ တည်နေရာကို သိရှိသည်။

နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်ကျမှသာ လီယန်သည် ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း တံခါးလက်ကိုင်ဖုကို အသုံးပြုကာ ထိုနားလည်မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သစ်သားတံခါးကို ဖြတ်သန်းပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားမည်ဖြစ်သည်။

တာချန်းမြို့။

အခြားများစွာသောသူများကဲ့သို့ပင် ယန်ကျန့်သည် စစ်ဆင်ရေး၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ၎င်းတွင် မပါဝင်ခဲ့သောကြောင့် များစွာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မပြသဘဲ ညကို အေးအေးဆေးဆေးနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သူသည် အလွန်စောစောထသည်။

"ရုံးက အခုထိမဖွင့်သေးဘူး၊ ဒီတော့ ဘာလို့နည်းနည်းပိုမနားတာလဲ"

ကျန်းလီချင်သည် လန့်နိုးသွားပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းလျှောက်ထွက်မလို့"

ယန်ကျန့်သည် သူ၏ လျစ်လျူရှုမှုဖြင့် ပြန်ဖြေပြီးနောက် အခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ပဉ္စမထပ်တွင် ယခုအခါ အန္တရာယ်ရှိသော အရာများ သိမ်းဆည်းထားခြင်းမရှိဘဲ လက်နက်များနှင့် ကိရိယာအချို့သာရှိသည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် စောင့်ကြည့်ရန် အာရုံမပျံ့လွင့်ဘဲ နေရန်မလိုအပ်ပေ။

သူ၏နေအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန်နှင့် ဧရိယာကို ကင်းလှည့်ရန် ရပ်ကွက်ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်ခရီးဖြင့် အတန်ကြာ ခရီးထွက်နေခဲ့သောကြောင့် နေရာနှင့် တစ်ဖန်ပြန်လည် ရင်းနှီးရန် လိုအပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏မရှိခြင်းအတွင်း ရပ်ကွက်အတွင်း သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ ရှိခဲ့သည်၊ နေထိုင်သူအသစ်များစွာနှင့် သူစိမ်းအတော်များများ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူတစ်ပတ်ပတ်ပြီး ပြန်လာတော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် ရပ်ကွက်၏ ဝင်ပေါက်တွင် စုရုံးနေသော လုံခြုံရေးအစောင့်များစွာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ဤလုံခြုံရေးအစောင့်များ သူတို့၏ဆဲလ်ဖုန်းများကို အသုံးပြု၍ မြေပြင်ပေါ်ရှိ တစ်စုံတစ်ခုကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရပြီး အခြေအနေတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာရှိ လုံခြုံရေးလုပ်ငန်းသည် လူများစွာ၏ လုံခြုံရေးနှင့် အသက်အန္တရာယ်နှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်သည်၊ သူတို့သည် ပေါ့ဆရန် မတတ်နိုင်ပေ။

"ဒီမှာ ဘာဖြစ်တာလဲ"

ယန်ကျန့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမမှားပါဘူး၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ"

လုံခြုံရေးအစောင့်တစ်ဦး ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အရာအားလုံးသာ ပုံမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီမှာ လူတွေဒီလောက်များများ စုနေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

"နေထိုင်သူခင်ဗျာ၊ တကယ်ပဲ ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။ ဘယ်ပြဿနာမဆို ကျွန်တော်တို့ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်"

လုံခြုံရေးအစောင့်က ယန်ကျန့်ကို ပိတ်ဆို့ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သာမန်အခြေအနေတွေကို မင်းတို့ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတွေကတော့ မင်းတို့အတွက် ဒီလောက်မလွယ်ကူလောက်ဘူး။"

သူခေတ္တကြည့်လိုက်သည်။

ရပ်ကွက်၏ ဝင်ပေါက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းကွက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီး ၎င်းတို့သည် ရပ်ကွက်အတွင်းမှ အပြင်ဘက်သို့ သွယ်တန်းလာသကဲ့သို့ပင်၊ သို့သော် ခြေရာသည် ဒီနေရာတွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းလည်း ဒီမှာပဲလား"

ရုတ်တရက် လူတစ်ဦး လူအုပ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အစောင့်များကို မဟန့်တားရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်... ဥက္ကဋ္ဌယန်လား။

ယခင်အစောင့်သည် သူ့ကို မမှတ်မိသော်လည်း ယခုနာမည်ကြားသောအခါ သူအနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသည်။

သူတို့အားလုံးသိသည်မှာ ရပ်ကွက်၏ ပိုင်ရှင်နှစ်ဦးရှိပြီး သူတို့ထဲမှတစ်ဦးမှာ ယန်ကျန့်အမည်ရှိပြီး ဝင်ပေါက်၏ ညာဘက်ခြမ်းရှိ ဗီလာတွင် နေထိုင်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌယန်"

အခြားလုံခြုံရေးအစောင့်များက သူ့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ယန်ကျန့်သည် နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းဟန်၊ ဒီမှာဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ရပ်ကွက်ထဲ သူခိုးဝင်တာလား။"

"မသေချာဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ရောက်တာမကြာသေးဘူး။ အခြေအနေက နည်းနည်းထူးဆန်းတယ်။ လာကြည့်ပါဦး"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွေးက လုံးဝမခြောက်သေးဘူး၊ ဒါက ညက သုံးနာရီနဲ့ လေးနာရီကြားမှာ ကျန်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်၊ ပြီးတော့..."

ကျန်းဟန် ငုံ့ထိုင်ပြီး အနံ့ခံလိုက်သည်။

"အလောင်းကောင်ပုပ်နံ့ရတယ်"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရင်းနှီးသောအနံ့ကို မှတ်မိသွားသည်။

"ဒါဆို မြေပြင်ပေါ်က သွေးက အနံ့ဆိုးထွက်နေတာလား"

သက်ရှိလူတစ်ဦး၏ သွေးသည် အနံ့မထွက်သင့်ပေ၊ အနံ့ဆိုးထွက်သောသွေးသည် ထိုလူသေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး။ သွေးက အနံ့ဆိုးမထွက်ဘူး၊ အနံ့ဆိုးထွက်နေတာက ဒီအရာဝတ္ထုပဲ။"

ကျန်းဟန်က သွေးစွန်းကွက်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော ခြေရာတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်၊ ကလေးတစ်ဦး၏ ခြေဗလာရာပင်။

"ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခြေရာ၊ ခြေဗလာနဲ့။ ဒီလောက်အေးတဲ့နေ့မှာ မနက်သုံးလေးနာရီမှာ လျှောက်ပြေးနေတာ၊ မင်းအဲ့ဒါကို ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"လုံးဝမထူးဆန်းပါဘူး"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် တစ္ဆေငယ်၏ ခြေရာဖြစ်သည်။ တစ္ဆေသရဲဆန်သော ကလေးငယ်သည် မကြာသေးမီက ညဘက်တွင် အတော်လေး တက်ကြွနေပုံရသည်၊ ခြေရာကို ကြည့်လျှင် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ မရှင်းလင်းပေ၊ သို့သော် သွေးသည် သားကောင် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာသည်။

"ရပ်ကွက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာရှိလား။"

ကျန်းဟန် ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။

"ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတယ်လို့ မကြားမိဘူး၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်တချို့ရဖို့ မျှော်လင့်ပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းတွေကို လူတွေကို စစ်ဆေးခိုင်းထားတယ်။"

"အတွင်းက ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရခဲ့ရင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့လူက ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်က ဖြစ်ရမယ်"

ယန်ကျန့်၏ အကြည့်များ အနည်းငယ်ရွေ့လျားသွားသည်။

တစ်ဖန်ပြန်လည် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရပ်ကွက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးဝင်ခဲ့သည်။

သူမှတ်မိသည်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ်ကြိမ်ပြောခဲ့သည်မှာ တစ္ဆေငယ် အပြင်မှပြန်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲတွင် လူ့လက်ချောင်းများစွာ ရှိနေပြီး မည်သူ့ကို ကိုက်ခဲ့သည်ကို မသိရပေ။ သူခန့်မှန်းသည်မှာ ထိုလူသည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးညက တိုက်ခိုက်မှု၏ သားကောင်နောက်တစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်၊ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ တစ္ဆေငယ်၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ယခင်က ဖြစ်ရပ်များနှင့် ယခုဖြစ်ရပ်များသည် တူညီသောအုပ်စု သို့မဟုတ် တူညီသောလူတစ်ဦးပင် ပါဝင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"တစ်ခါတိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဒီကိုလာရဲသေးတာက တကယ်ပဲ သာမန်အသိတရားနဲ့ မကိုက်ညီဘူး"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူသည် သွေးစွန်းကွက်များကို စစ်ဆေးရန် ငုံ့ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့လူက အသက်ကြာကြာမရှင်နိုင်လောက်ဘူး။"

ယခင်က တစ္ဆေငယ်၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံရသော သာမန်လူတစ်ဦးသည် အဆင်ပြေမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ္ဆေငယ်၏ ကိုက်ခြင်းကို ခံရခြင်းသည် လေးနက်သောကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ယခုအခါ အလောင်းကောင်အရည်များကို သယ်ဆောင် ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ယခင်က ယဲ့ကျွင်းအမည်ရှိ တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သောအရာများဖြစ်သည်။

သာမန်လူတစ်ဦးအပေါ် အလောင်းကောင်အရည်များမှ အနံ့ဆိုးထွက်ခြင်းသည် သုံးရက်အတွင်း ပုပ်သိုးသေဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ္ဆေဆရာများသည် တန်ဖိုးတစ်ခုဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သို့သော် ယန်ကျန့် ခန့်မှန်းသည်မှာ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ရပ်ကွက်ထဲသို့ ခိုးဝင်သောသူသည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးမဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေမည်မဟုတ်ဘဲ ဆူညံမှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ထပ်ထူးဆန်းမှုတစ်ခုမှာ တစ္ဆေငယ်သည် မနေ့က မရင်းနှီးသော တစ္ဆေဆရာများကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခံထားရခြင်းပင်။

သာမန်လူများသည် တစ္ဆေငယ်၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရမည်မဟုတ်ပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ယန်ကျန့်သည် ထိုသို့သော ဖြစ်တည်မှုကို ရပ်ကွက်တွင် လှည့်လည်သွားလာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

"နားမလည်နိုင်ဘူး။"

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ခေါင်းခါပြီးနောက် ပြောသည်။

"ကျန်းဟန်၊ စောင့်ကြည့်ကင်မရာကနေ သတင်းတစ်ခုခုရရင် ငါ့ကိုအသိပေး။ ရပ်ကွက်ထဲကို ဘယ်သူခိုးဝင်နေလဲဆိုတာ ငါမြင်ချင်တယ်။ ဒါက ငါတို့ဒီလိုကြုံတွေ့ရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့နောက်ဆုံးအကြိမ်က အလားတူအခြေအနေတစ်ခု ကြုံခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ငါအဲ့ဒါက အဲ့ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူးလို့ ထင်တယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း နောက်ဆုံးအကြိမ်က ငါ့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းတဲ့ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့တော့ ရလဒ်မရှိသေးဘူး။ အာမခံနိုင်တာကတော့ နောက်ဆုံးအကြိမ်က ရပ်ကွက်ထဲကို ခိုးဝင်တဲ့လူက တာချန်းမြို့က ဒေသခံတစ်ယောက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ သူတို့ထွက်ပြေးသွားရမယ်။ ဒီကိစ္စက နောက်ဆုံးတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေရင် ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်"

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူ၏မိသားစုတစ်ခုလုံးသည် ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာတွင် နေထိုင်ပြီး ယန်ကျန့်နှင့် တစ်လှေတည်းစီးနေသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးကို ဦးစားပေးသည်၊ ထို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုသည် အလွန်အရေးကြီးသည်။

"လောလောဆယ် ကုမ္ပဏီကို ငါတာဝန်ယူထားမယ်။ မင်းနားချိန်ယူပြီး ဒီကိစ္စကို အာရုံစိုက်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါအရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ငါ နည်းနည်း အနားယူလို့ရပြီ"

ကျန်းဟန်က ပြုံးရင်းပြောသည်။

တာချန်းမြို့တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်ရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အမှန်ပင် အနည်းငယ်ပိုလွယ်ကူသည်။

"ဒါက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ မပတ်သက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးအိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

ယခုသူသည် အနည်းငယ် ဒုက္ခရောက်နေသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ခြေဗလာဖြစ်ခြင်းသည် ဖိနပ်စီးသူများကို မကြောက်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၏မိခင်ကို အခြေချပြီးကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် သူသည် မည်သူနှင့်မဆို အသေသတ်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်၊ သို့သော် ယခုမူ အတွေ့အကြုံများစွာအပြီးတွင် သူသည် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ပေ၊ လူတစ်ရပ်ကွက်လုံးသည် သူ၏ရှင်သန်ရပ်တည်မှုအပေါ် မှီခိုနေသည်။

ယန်ကျန့်သည် သူလုံးဝခြေလှမ်းမှား၍မဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

၎င်းမှာလည်း သူတစ္ဆေပန်းချီကားနှင့် ဖြစ်ရပ်မှ ထွက်ပြေးခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။