သူမက အမြဲတမ်းရှိနေတယ်
Vol. 16 Ch. 216
"အစ်ကိုလင်း၊ ဆိုလိုတာက အဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက လင်းကွမ် အနားမှာ အမြဲရှိနေတယ်လို့ ဆိုတာလား။"
"ဟုတ်ပါတယ်... အို မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမကို တကယ်ပဲ ရှောင်ကွမ် အလယ်တန်း ရောက်မှ မြင်ရတာပါ!"
"ရှောင်ကွမ်က အဲဒီတုန်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အထက်တန်း ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကလည်း အရမ်း အရေးကြီးတယ်။
မိသားစုရဲ့မျှော်လင့်ချက်အားလုံးက သူ့အပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေတာ။
ငါက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျောင်းမနေ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်၊ သူ့ရဲ့ ဘဝ၊ ငါတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ဘဝကို ပြောင်းလဲချင်ရင် စာဖတ်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာ သိခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် သူ့ကို အရမ်းတင်းကြပ်ခဲ့တယ်၊ သူလည်း ငယ်ငယ်က ငါ့ကို အရမ်း ကြောက်တယ်။
"အဲဒီအဖြူဝတ် မိန်းမကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတာက အလယ်တန်းလောက်မှာပါ၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်က ရှောင်ကွမ်က အထက်တန်းဝင်စာမေးပွဲဖြေရမယ့်ကာလဆိုတော့
သူ့ကို မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒီနေ့က ကျောင်းပိတ်ရက်မို့ ရှောင်ကွမ်က အိမ်မှာ ညနက်တဲ့အထိ စာကျက်နေတယ်၊ စာမေးပွဲနီးနေပြီဆိုတော့လေ။"
"ရှောင်ကွမ်က အားတက်သရော ညနက်တဲ့အထိ စာကျက်တယ်။
ငါက တင်းကြပ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို အမြဲ စိတ်ပူနေခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် သူအိပ်တဲ့အချိန်မှ ငါအိပ်တယ်။
ညတိုင်း သူ့အခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ကနေ လှမ်းကြည့်တတ်တယ်၊
တစ်ခါတလေ အခန်းထဲဝင်သွားတယ်။
အဲဒီနေ့က အခန်းထဲဝင်သွားခဲ့တယ်။
သူဗိုက်ဆာနေမလားစိုးရိမ်လို့ ဆန်ပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥပြုတ် တစ်ခွက်လုပ်ပေးခဲ့တယ်"
"ငါက ခွက်ကိုကိုင်ပြီး သူ့ အခန်းထဲ ဝင်သွားတယ်။
အဲဒီအချိန် ရှောင်ကွမ်က ခက်ခဲတဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနေပုံရတယ်။
ငါက ခွက်ကိုဘေးချပြီး ပူပူနွေးနွေးစားဖို့ ပြောလိုက်တယ်၊ အေးသွားရင် ကြက်ဥက စားမကောင်းမှာစိုးပြီး..
ရှောင်ကွမ်က သိပ်မတုန့်ပြန်ဘူး၊
ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်ရေးနေတယ်။
ငါက သူဆက်ရေးနေတာကိုကြည့်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်တယ်"
"ဒါပေမယ့် ငါ့ဖိနပ်ကြိုးတွေ ပြေနေတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
ငါထိုင်ပြီး ဖိနပ်ကြိုးချည်တယ်။
အဲဒီတုန်းက အခြေအနေတွေက သိပ်မကောင်းဘူး၊
အခန်းက မကြီးဘူး၊ စားပွဲက ခုတင်နဲ့ကပ်နေတယ်
ငါထိုင်လိုက်တာနဲ့ ခုတင်အောက်ကို မြင်နေရတယ်။
ဒါပေမယ့် ဖိနပ်ကြိုးချည်နေတုန်း မကြည့်မိလိုက်ဘူး၊
ချည်ပြီးထတော့မှ ခုတင်အောက်မှာ အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခု ရှိနေသလိုလို မြင်လိုက်ရတယ်"
"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ထပ်ကုန်းပြီး ကြည့်လိုက်တယ်၊ စိတ်ထဲမှာလည်း အရမ်းဆိုးဝါးတဲ့ခံစားချက်တွေ ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမယ့် ဆက်ကြည့်မိရော အဲဒီ အဖြူရောင်အရိပ်က... လူတစ်ယောက်ပဲ!
ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရတာက အဖြူရောင် ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ခုတင်အောက်မှာ ဘေးတိုက်လှဲနေတာကိုပဲ!
"လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားတယ်၊ ဆံပင်တွေက အရမ်းမည်းပြီး ဒူးအထိ ရှည်နေတယ်။
ငါမြင်တာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ချင်ခဲ့တယ်၊
အဲဒီအချိန်က ငါဘယ်လောက် ကြောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။
အကြောင်းက အိမ်နီးချင်း ဦးလေးနဲ့ အဘွားလျှူလည်း အဖြူဝတ် မိန်းမကိုမြင်ပြီး သေသွားကြတာ။ ရှောင်ကွမ်ရဲ့ အိပ်ရာအောက်က အဖြူဝတ် မိန်းမလည်း အဲဒီသူတွေ မြင်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ တူနေတယ်လေ"
"ပြီးတော့ အဘွားလျှူက အဲဒီအဖြူဝတ် မိန်းမရဲ့အဝတ်က သင်္ဂြိုဟ်ဝတ်စုံလို့ ပြောတယ်။
ငါတစ်ခါတည်း သိလိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ခုတင်အောက်က မိန်းမက အဘွားလျှူနဲ့ ဦးလေးလီတို့ မြင်ခဲ့တဲ့သူပဲဆိုတာ သေချာသွားတယ်။
ရွာထဲမှာ သူ့ကို မြင်ဖူးတဲ့သူတိုင်း သေဆုံးသွားကြတယ်၊ အဲဒီအချိန်မှာ ငါစဉ်းစားနေတာက..."
"ငါသေသွားရင် ငါ့ကလေးတွေ ဘာဖြစ်မလဲ၊ ငါ့မိန်းမရော၊ ဒီမိသားစုရော ဘာဖြစ်သွားမလဲ...
ဒါပေမယ့် ငါစဉ်းစားနေတုန်း ခုတင်အောက်က မိန်းမက ရုတ်တရက် လှည့်လာတယ်!"
"သူ့မျက်နှာက ဘယ်လိုပုံလဲ၊ အခုထိ မှတ်မိသေးလား?"
ကျန်းရီက ကြားဖြတ်မေးလိုက်တယ်၊ လင်းကွမ်ရဲ့ဖခင်က အသံမြှင့်ပြီး
"သူ့မှာ မျက်နှာမရှိဘူး၊ မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်ဘာမှမရှိဘူး!
အရေပြားတစ်ခုနဲ့ ဖုံးထားသလိုပဲ၊ အဲဒီအရေပြားက အရမ်းဖြူနေတယ်။
ငါတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းထသွားလိုက်တယ်။
ငါ့လှုပ်ရှားမှုက ရှောင်ကွမ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့တယ်"
"သူက 'အဖေဘာဖြစ်တာလဲ' လို့မေးတယ်။
ငါက အိပ်ရာအောက်မှာ အဖြူဝတ် မိန်းမရှိတယ်လို့ ပြောချင်ခဲ့တယ်၊
ဒါပေမယ့် အဆုံးမှာ ငြိမ်နေလိုက်တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူငယ်ငယ်တုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကြောင့် အဲဒီလို အရာတွေကို အရမ်းကြောက်တတ်တာ ငါသိတယ်၊
သူ့ကို ငါ့အခန်းမှာအိပ်ခိုင်းပြီး မိန်းမကို အမေ့အိမ်ကိုပို့လိုက်တယ်"
"အခန်းပြောင်းပြီးတဲ့နောက် သူမက ဆက်လိုက်လာသေးလား?"
ကျန်းရီက ထပ်မေးလိုက်တယ်၊ လင်းကွမ်ရဲ့အဖေက "သူမ မလာတော့ဘူး၊
အဲဒီညက ငါမီးမှိတ်မထားဘူး၊
မိနစ်အနည်းငယ်တိုင်း အိပ်ရာအောက်ကို လှမ်းကြည့်နေမိတယ်၊
အသံအနည်းငယ် ကြားရင်တောင် အပြင်ကို ပြေးလိုက်တယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမက အပြင်မှာ ပြဿနာရှာနေမလားလို့ပါ၊ ငါသူမကို မောင်းထုတ်ချင်တယ်"
"ဒါပေမယ့် အဲဒီညတစ်ညလုံး သူမပြန်မပေါ်လာခဲ့ဘူး။
သားလေးကျောင်းပြန်တက်ပြီး စာမေးပွဲ ဖြေတဲ့အချိန်မှာမှ ကျောင်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တယ်"
"ကျောင်းမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"
"အဲဒီတုန်းက ကလေးတစ်ယောက် ဟိုတယ် အဆောက်အအုံကနေ ခုန်ချသေဆုံးသွားတယ်။
အဲဒီတုန်းက အထက်တန်း ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲဖြေဖို့ ခရိုင်မြို့ကိုသွားရတယ်၊
ကျောင်းက ဂျူနီယာတန်းက တတိယနှစ် ကလေးတွေအတွက် အဆောက်အအုံတစ်ခု ငှားထားတယ်၊
သတ္တမထပ်မှာပေါ့။
အဲဒီညက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုက်ဆံပျောက်သွားတယ်၊
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထက်တန်း ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက သုံးရက်ကြာတယ်၊
ကျောင်းသားတွေက အိမ်ရဲ့ အပြင်မှာ နေရတဲ့အတွက် အစားအသောက်နဲ့ အဝတ်အစားတေွအတွက် ပိုက်ဆံ ပိုယူလာရတယ်"
"ပိုက်ဆံပျောက်တဲ့ ကျောင်းသားရဲ့ အိမ်ကလည်း ချမ်းသာတယ်၊
၂၀၀၂ ခုနှစ်တုန်းမှာ သူက ငွေ ယွမ် ၃၀၀ ယူလာခဲ့တယ်၊
ဒါပေမယ့် တစ်ညအိပ်ပြီးရော ၃၀၀ လုံး မရှိတော့ဘူး၊
ဒါနဲ့ သူက အတန်းထဲမှာ စကားများများ သိပ်မပြောတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို သံသယဝင်ခဲ့တယ်၊
ငါ့ပိုက်ဆံကို ခိုးတယ်လို့ထင်ပြီး သူ့အိတ်ကို ရှာဖို့ပြောတယ်။
"အဲဒီကလေးက အိမ်မှာ အရမ်းဆင်းရဲတယ်၊
သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း စကားများများ မပြောဘူး၊
ဒါကြောင့် သူ့ကို တခြား ကျောင်းသားတွေက သီးခြားထားပြီး စကားသိပ်မပြောဘူး
ပိုက်ဆံပျောက်တဲ့ကလေးက စိတ်ဆက်တယ်၊ ဆရာက စာမေးပွဲပြီးမှ ဖြေရှင်းဖို့ပြောပေမယ့် သူကမနာခံဘူး၊
အဲဒီညမှာပဲ သံသယရှိတဲ့ ကလေးရဲ့အိတ်ကို ရှာမယ်လို့ပြောတယ်။
"အဲဒီအရွယ်ကလေးအတွက် ဒါက အရမ်းကြီးတဲ့ အရှက်ရစရာပဲလေ၊
ဒါကြောင့် တစ်တန်းလုံးက အိတ်ရှာနေတုန်း သူက တစ်ယောက်တည်း စင်္ကြံ လမ်းထဲ ထွက်သွားပြီး အောက်ကို ခုန်ချလိုက်တယ်။
သူပိုက်ဆံမခိုးခဲ့ဘူး၊
ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံပျောက်တဲ့ ကလေးက slot machine ထဲမှာ ဆော့ရင်း ပိုက်ဆံအားလုံး ကုန်သွားတာ
မိသားစုက မေးတော့ အပြစ်ခံရမှာ ကြောက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သူက သူများကို နှိပ်စက် အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ အကျင့် ရှိတဲ့အတွက် ဒီအကြောင်းပြောပြီး လွှဲဖယ်လိုက်တာ။
"ဒီကိစ္စက အဲဒီအဖြူဝတ်မိန်းမနဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိလား?" ကျန်းရီက မေးလိုက်တယ်။
လင်းကွမ်ရဲ့ဖခင်က ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့
"ငါသူမကို လူအုပ်ထဲမှာ ရပ်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။
ငါက စာမေးပွဲအတွက်စိုးရိမ်လို့ ခရိုင်မြို့ကို လိုက်သွားခဲ့တာ၊
ကလေး အောက်ကိုကျတာနဲ့ လူတွေအားလုံးထွက်ပြေးကြတယ်၊
ငါက လူအုပ်ရဲ့တစ်ဖက်စွန်းမှာရပ်နေတုန်း၊
သူမက တစ်ဖက်စွန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရပ်နေတယ်၊
သွေးတွေ ထွက်နေတဲ့ကလေးကို ကြည့်နေသလိုပဲ"
"အဲဒီအချိန် ငါက ရှောင်ကွမ်ရဲ့ လက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်ပြီး နောက်မှာ ကာထားတယ်၊
သူမက ရှောင်ကွမ်ကိုမကြည့်မိအောင် ဂရုစိုက်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမယ့် သူမက အဲဒီမှာ အကြာကြီးရပ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတဲ့ကလေးဘေးကိုသွားတယ်၊
သူမဘာလုပ်လိုက်တာလဲမသိဘူး၊
ဒါပေမယ့် သူမ လှုပ်လိုက်တဲ့အခါ ပိုက်ဆံပျောက်သွားတဲ့ ကလေးရဲ့နောက်ကို ရောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်က ကလေးရဲ့ပခုံးပေါ်တင်ထားတယ်၊ မလှုပ်မယှက်နဲ့..."