ဂူကို ခေါက်ပြီးရင် အိမ်ပြန်တော့

ကျန်းရီ၏ မေးခွန်းကြောင့် အစ်ကိုလင်းသည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သူဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ကျန်းရီက သူ့သားကိုသတ်သူသည် သူ၏ မိသားစုထဲမှ လာသည်ဟု သံသယ ရှိနေတာလား။

ထိုအမျိုးသမီးက သူရဲ့ မိသားစုဝင်လား။

ဒါဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ။ အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးက အလွန်ရက်စက် ယုတ်မာသူဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်တဲ့သူတိုင်း သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လွတ်မြောက်သူ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူတို့၏ မိသားစုဝင် ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

အစ်ကိုလင်းသည် ပိုစဉ်းစားလေ မဖြစ်နိုင်ဟု ပိုထင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းရီက ထိုအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်မှာ -

"အစ်ကိုလင်း၊ အဖြူဝတ်သရဲမ ပေါ်လာထွက်မှုက ရွာကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီနှစ်ပေါင်း များစွာအတွင်းမှာ သူမကို မြင်ဖူးသူတိုင်း အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့လား? မြင်ပြီးနောက် သေဆုံးခဲ့ကြတာပဲ မဟုတ်လား?"

"အားလုံး သေသွားကြပြီ!"

"အစ်ကိုကော?"

"ကျွန်တော်လား? “ကျွန်တော်ကိုရော ထည့်တွက်ရမှာလား?"

"ဘာကြောင့်မထည့်တွက်ရမှာလဲ? အစ်ကို ကိုယ်တိုင်လည်း သူမကိုမြင်တုန်းက သေတော့မှာလားလို့ တွေးဖူးတယ်လေ။ မေ့သွားပြီလား? အဘွားလျှို၊ ဦးလေးလီ နောက်ထပ်များစွာသော သူတို့တွေ၊ သူတို့တွေတောင် သေနိုင်ရင် အစ်ကို့မိသားစုက ဘာကြောင့် မသေရမှာလဲ?"

ကျန်းရီ၏ မေးခွန်းကို အစ်ကိုလင်းသည် ဖြေဆိုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းရီ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများက မြင်ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသော်လည်း သူဘာကြောင့် ဘေးကင်းနေရသနည်း။

လင်းကွမ် သေဆုံးသွားသော်လည်း သူကရော ?

"အစ်ကိုလင်း၊ အဲ့ဒီ သိုလှောင်ခန်းရဲ့ တည်နေရာက အဓိက ပြဿနာတစ်ခုပဲ။ အစ်ကို့အမေ အသက်ရှင်နေသေးလား "

"မရှိတော့ဘူး ရှောင်ကွမ်ပျောက်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာ။ ရှောင်ကွမ်က မိသားစုထဲမှာ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်တယ်။ သူမအတွက် စွဲလမ်းမှုက ပိုပြင်းထန်နိုင်မယ် မဟုတ်လား?"

"ဒါဆို သူမ အသက်ရှင်နေစဉ်က သိုလှောင်ခန်းအကြောင်းကို ပြောခဲ့ဖူးလား?"

"မပြောဖူးဘူး။ ငါလည်း မမေးဖူးဘူး"

"လင်းကွမ် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သရဲမကို ထပ်တွေ့ဖူးလား?"

"တစ်ခါမှမမြင်ခဲ့တော့ဘူး။ ရှောင်ကွမ် သေဆုံးပြီးနောက် သူမပေါ်မလာတော့ဘူး။ ရှောင်ကွမ်က သူမကို တွေ့ပြီး အဆုံးသတ်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်တောင် ကြာခဲ့ပြီ၊ တကယ့်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာခဲ့ပြီ။"

အစ်ကိုလင်းသည် ဒီအကြောင်း ပြောသောအခါ သူ့အသံတွင် ဝမ်းသာမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုလက္ခဏာများကို လုံးဝမတွေ့ရဘဲ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သည့်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလင်း အခု အစ်ကို့ကို အချက်အနည်းငယ် လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။

ပထမက အစ်ကို့အိမ်မှာ လင်းကွမ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကျန်ရှိနေသေးလား။

ဒုတိယက သိုလှောင်ခန်းရှိရာနေရာမှာ အဆောက်အဦး ရှိနေသေးလား။

တတိယက ရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ အခု သိုလှောင်ခန်းမှ အိမ်တံခါးအထိကို နံ့သာတိုင် လေးဆယ့်ကိုးတိုင် ထွန်းဖို့လိုတယ်

အကယ်လို့ မအောင်မြင်ရင် နံ့သာတိုင်တွေကို ထပ်မံထွန်းဖို့လိုတယ်၊ တစ်ခါထွန်းရင် ခုနစ်တိုင်စီဖြင့် ပေါ်လာတဲ့အထိ ထွန်းရမယ်"

အစ်ကိုလင်းသည် အချက်အလက်တွေကို အစုံအလင် မသိရှိတဲ့အတွက် နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ လင်းကွမ် သို့မဟုတ် အဖြူဝတ်အမျိုးသမီးကို ခေါ်ထုတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော်အခုပဲ လုပ်လိုက်မယ်"

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက ခဏရပ်နားသွားပြီး ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ် အရွယ်ရှိသော အဖြူရောင်ဆံပင်ရှိတဲ့ လူတစ်ဦးသည် ဗီဒီယိုတွင်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာရှိသည့် အဒေါ်ကြီး တစ်ဦးလည်းရှိနေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးသည် နံ့သာတိုင်များစွာကို ထွန်းညှိခဲ့ကြသည်။ သိုလှောင်ခန်းကို အရင်ကတည်းက ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ ကွင်းပြင်လွတ် တစ်ခုသာဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျန်းရီပြောသည့်အတိုင်း အိမ်တံခါးတွင် နံ့သာတိုင်တွေကို ဦးစွာထွန်းညှိခဲ့ပြီး နေရာတိုင်းတွင် အစိမ်းရောင်မီးခိုးများ ထွက်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အတူရပ်နေခဲ့ကြသည်။ အဒေါ်ကြီးက သူ၏ခင်ပွန်းအား မေးမြန်းခဲ့သည် -

"ဟိုလေ... မစ္စတာကျန်းရီက ရှောင်ကွမ်ကို ရှာဖို့ ကူညီပေးမှာလား? ဒါက ဖြစ်ကော ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား?"

"စကားမ​ပြောနဲ့။ ဒါက မြို့ကနေ ရွာကော်မတီကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တာပဲ။ မစ္စတာကျန်းရီက အသက်ငယ်ပေမယ့် စွမ်းအစရှိတဲ့သူဖြစ်တယ်။ မလိုအပ်ဘဲ မပြောနဲ့၊ သူမကျေမနပ် ဖြစ်သွားအုံးမယ်"

"အေးပါ... ကျွန်မသိပါတယ်"

အစ်ကိုလင်းတို့နှစ်ဦးက ကျန်းရီသည် သူတို့ပြောတာတွေကို မကြားဘူးလို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်းရီက သေချာကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဒါ့ကြောင့် အဲ့ဒီအချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်မှာ -

"အစ်ကိုလင်း နဲ့ အစ်မတို့ ကျွန်တော် မကြာသေးမီက ငရဲပြည်ကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး အစ်ကိုတို့သားကို မတွေ့ခဲ့ဘူး။ ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ သူရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားမှု မှတ်တမ်းလည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ဒီကမ္ဘာမှာပဲ ရှိနေနိုင်အုံးမယ်"

လင်းကွမ် မိဘများ၏မျက်နှာများတွင် သံသယများ ထင်ဟပ်နေသော်လည်း တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းရှိ ပရိသတ်တွေက ယုံကြည်မှု ရှိနေကြသည်။ ကျန်းရီ၏ နည်းလမ်းများစွာကို မြင်ဖူးပြီးနောက်တွင် သူ၏လုပ်ဆောင်မှုတိုင်းသည် ယခုအခါ ရိုးရှင်းနေပြီလို့တောင် ခံစားနေရသည်။

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရှောင်ကွမ်ကို တွေ့နိုင်မှာလား?" အစ်ကိုလင်းက ဆက်လက် မေးမြန်းခဲ့သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လာမလဲဆိုတာတော့ မသိသေးဘူး"

ကျန်းရီက ပြောပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်က မီးစွဲနေတဲ့ နံ့သာတိုင်တို့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြည့်ပြီးတဲ့အခါမှာ "အဲဒီတောင်ကိုသွား၊ သူဒီကို ပြန်လာလို့မရဘူး" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အစ်ကိုလင်းက အခြားပြင်ဆင်ထားတဲ့ နံ့သာတိုင်တွေအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး မီးညှိလိုက်တယ်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးဟာ တောင်ဘက်ကို ဦးတည်ပြီး လျှောက်သွားကြတယ်...

တောင်ပေါ်က မြေပုံတစ်ခုဆီ ရောက်တဲ့အခါ ကျန်းရီက ပုံသဏ္ဍာန်အချို့သာ ရှိနေတဲ့ မြေပုံကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်၊ "ဒါ ရှောင်ကွမ် ပြောတဲ့နေရာလား?"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာပါ။ အောက်နားမှာ ကျွန်တော့်အဖိုးရဲ့ ဂူကျောက်တိုင် ရှိတယ်၊ ဘယ်ဘက်ကို ခြေလမ်း ငါးဆယ်လောက် သွားရမယ်"

အစ်ကိုလင်းက ပြောလိုက်တယ်၊ ကျန်းရီ "ဒါဆို မင်းအဖိုးရဲ့ဂူဆီသွားလိုက်"

အစ်ကိုလင်းက ကျန်းရီရဲ့ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ဘယ်ဘက်ကို ခြေလှမ်းဆယ်ချီလောက် ဆင်းသွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ တောင်ပေါ်က ဂူတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

အဲဒီမှာရပ်ပြီး အစ်ကိုလင်းက " မစ္စတာကျန်းရီ ကျွန်တော် တစ်ခုခု လုပ်ဖို့လိုလား?" လို့ မေးလိုက်တယ်။

ကျန်းရီက ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေပြီး ချက်ချင်းမဖြေခဲ့ဘူး။

စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရီက "ဂူကျောက်တိုင် နားကပ်ပြီး နားထောင်လိုက်။ အသံတစ်ခုခု ကြားရင် ကျောက်တိုင်ကို သုံးချက်ခေါက်လိုက်။ အစ်ကိုသာ တစ်ခုခုကြားရင် သိသာလာလိမ့်မယ်" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

တစ်စုံတစ်ဦးက တိုက်ရိုက်မေးမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုလင်းက မေးခွန်းကိုဖြေလိုက်ရုံပါပဲ။

အစ်ကိုလင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျန်းရီက သူ့ဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြတာကို မြင်တဲ့အခါ စိတ်ထဲက ကြောက်ရွှံ့မှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး နားကို အေးစက်နေတဲ့ ဂူကျောက်တိုင်နဲ့ ကပ်လိုက်တယ်။

ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဂူကျောက်တိုင်ကနေ အသံတစ်ခုမှ မထွက်ဘူး။

ဒီအချိန်အထိ အနီးအနားက ချုံပုတ်တွေထဲမှာ ယုန်တွေ ခုန်နေသလို အသံတွေနဲ့ တရှက်ရှက် အသံတွေ ကြားနေရတယ်။

အစ်ကိုလင်းက ကျန်းရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လို​က်တာကို မြင်တဲ့အခါ သူနားလည်သွားခဲ့တယ်၊ ကျန်းရီ ဆိုလိုတာက တောင်ပေါ်က ဘယ်အသံကို မဆိုပါ!

သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး ဂူကျောက်တိုင်ကို သုံးချက်ခေါက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်နားထောင်လိုက်တယ်။

"ကျွီ….!"

တစ်နေရာရာမှာ တံခါးဖွင့်တဲ့ အသံလို အသံတစ်ခု ထွက်လာတယ်၊ အစ်ကိုလင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြူးကနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ကျန်ရီက သူ့မျက်နှာအမူအရာကိုမြင်တော့ မြန်မြန်ပြောလိုက်တယ် "ကျောက်တိုင်ကို ခေါက်လိုက်!"

ကျန်းရီရဲ့ အတိုတစ်ခါ အရှည်တစ်လှည့် ဆိုတဲနည်းအတိုင်း အစ်ကိုလင်းက ဂူကျောက်တိုင်ကို ထပ်ခေါက်လိုက်တယ်။

"ဘယ်သူ...ဘယ်သူလဲ!"

အရမ်းအိုဟောင်းနေပြီး ဝေးကွာလှတဲ့ အသံ၊ ဒါပေမယ့် အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေတဲ့ အသံတစ်ခု ဂူကျောက်တိုင်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ အစ်ကိုလင်းက ထိတ်လန့်တဲ့ အမူအရာနဲ့ "ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်က လင်းရှန်ပါ!" လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"အိုး... အိမ်ပြန်၊ အိမ်ပြန်..."

"အစ်ကိုလင်း၊ အိမ်ပြန်တော့!"

ကျန်းရီကလည်း အော်လိုက်တယ်၊ လင်းကွမ်ရဲ့ မိဘနှစ်ပါးက ချက်ချင်းလှည့်ပြီး တောင်အောက်ကို ပြေးဆင်းသွားကြတယ်!