အတိတ်ဘဝက

လင်းမိသားစုရဲ့ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု သည် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။

ခြံထဲရှိ မိသားစုသုံးဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တံခါးအပြင်ရှိ အမျိုးသမီးသည် အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူမသည် တံခါးနားတွင် ရပ်နေပြီး ဘယ်သောအခါမှ အတွင်းသို့ မဝင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းရီသည် မျက်နှာမဲ့နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ "ဒီကို ရောက်နေပြီပဲ ဘာလို့ မဝင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတစ္ဆေသည် ခေါင်းမော့ လိုက်ပြီး ကျန်းရီကို ကြည့်နေပုံရကာ ထို့နောက် လင်းကွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လင်းကွမ်နှင့် သူ၏ မိသားစုသည် အိမ်အပြင်ရှိ အမျိုးသမီးကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

"မင်းဝင်လာရင် ငါ မျက်နှာနဲ့ အသားအရေခွံပါ ပေးမယ်၊ လူတွေနဲ့ စကားပြောနိုင်တဲ့စွမ်းရည်လည်းပေးမယ်။ ဒါပေါ့ မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် တာဝန်ယူမယ်ဆိုရင် ဝိညာဉ်တစ်ခုလည်း ထည့်ပေးမယ်"

ကျန်းရီ၏စကားတွင် ခံစားချက်မရှိ၊ ပျော်ရွှင်မှုမရှိဘဲ သူရဲ့ အေးစက်လှသော အသံသည် လူတို့၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာမီ တံခါးအပြင်ရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် မျက်လုံး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့က မှော်ဆန်ဆန်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အမျိုးသမီးသည် အတွင်းသို့ဝင်လာပြီး ကျန်းရီကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရီသည် ဘာမျှမပြောဘဲ "မင်းဒီလောကမှာ ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တုန်းကမှ တွက်မထားမိဘူး၊ ဒါပေမယ့် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာတော့ ကျော်နေပြီထင်တယ်"

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတွေ့ဖူးသော တစ္ဆေအများစုမှာ သေတာမကြာသေးတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှ စ်အနည်းငယ်သာရှိတဲ့ တစ္ဆေများဖြစ်ပြီး သေဆုံးပြီး နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်သည့်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိသော တစ္ဆေကို မတွေ့ဖူးပေ။

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းရီက "ဘာလို့ လင်းကွမ်ကို ဒီလောက် ကပ်နွယ်နေတာလဲ" ဟု ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့ကိုစောင့်နေတာ၊ သူ့ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ သတ်ခဲ့တာ"

အမျိုးသမီးသည် ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ် မထားဘဲ ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ လင်းကွမ်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသထွက်သွားပုံရပြီး "ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ! ငါနဲ့မင်း ဘာအငြှိုးမှ မရှိဘူး၊ ဘာလို့ငါ့ကို ဒီလောက်ထိ နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ!" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို တကယ်ပဲ မမှတ်မိတော့ဘူးလား? နင် သေသွားရင်တောင် ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူးလို့ပြောခဲ့တာ၊ တကယ်ပဲ အားလုံးမေ့သွားပြီလား?"

အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်နှာက အလွန် လှပသည် မဟုတ်သော်လည်း ကြည့်လေလေ သူမတွင် သူရဲကောင်းဆန်သော ပုံရိပ်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

လင်းကွမ်သည် ဤမေးခွန်းကြောင့် ငေးငိုင်သွားသော်လည်း သူမ မျက်နှာကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် "ငါတကယ်မသိဘူး" ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဟား...ဟား…

ငါသိသင့်တယ်၊ နင်ငါ့ကို တကယ်ပဲ မေ့သွားပြီဆိုတာ သိနေခဲ့သင့်တယ်။

မင်းဒီမှာမွေးခဲ့တာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တယ်၊ မင်းကြီးပြင်းလာတာကိုလည်း မြင်ခဲ့တယ်။

မင်း အဲ့ဒီအပေါက်ထဲ လက်ထည့်ခဲ့တုန်းက ငါ့လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ မင်းကို တို့ကြည့်ခဲ့တယ်။

မင်းအရင်ကလိုပဲ ငါ့ခေါင်းကို ပွတ်ပေးပြီး အဆော့မက်တယ်ဆိုပြီး ဆူမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းရဲ့ ကြောက်စိတ်နဲ့ပဲ တုန့်ပြန်ခဲ့တယ်။

"သိလား... နင့်ကြောင့် ငါမြစ်ထဲမှာ အသက်ဆုံးခဲ့ရတယ်၊ မျက်နှာကို အမည်းရောင်ဆံပင်တွေနဲ့ဖုံးပြီး ပါးစပ်ထဲကိုလည်း အဖျင်းတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့ခံခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမယ့် ငါလုံးဝ နောင်တမရဘူး။

လူတွေငါ့ကို အရှက်မရှိ၊ ဂုဏ်မရှိဘူးလို့ ကျိန်ဆဲနေတာတောင် ငါ့အရင်က ဆုံးဖြတ်ချက်ကို နောင်တမရဘူး။

ငါဘဝက ခက်ခဲခဲ့တယ်၊ ငါ့ဘဝကို ငါကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်မရှိခဲ့ဘူး။

မင်းနဲ့တွေ့ပြီးမှသာ ဘဝမှာ တစ်ခါတလေ တစ်ခုခုအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့လိုတယ်ဆိုတာ နားလည်ခဲ့တယ်၊ ငါ့ရဲ့ အသက်ပါ ပါခဲ့တယ်"

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့အရမ်းပျော်ခဲ့တာ။ အတူတူ နေဝင်နေထွက်တာကို ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ကန်ထဲမှာလှေလှော်ခဲ့တယ်။ မင်းငါ့ကို ပုံတူတွေ ဆွဲပေးခဲ့တယ်၊ မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ဆုံးရှုံးရရင်တောင်မှ ငါ့ကို မဆုံးရှုံးချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းအားလုံးကို မေ့သွားပြီ။ ဘာလို့ မင်းငါ့ကို လုံးဝမမှတ်မိတော့တာလဲ?"

အမျိုးသမီး၏ စကားများသည် အချက်အလက်များစွာကို ဖော်ပြလိုက် သကဲ့သို့ သူမနှင့် လင်းကွမ်တို့သည် နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွယ်မှုရှိပုံရသည်။

သို့သော် သူတို့၏ဆက်နွယ်မှုသည် ဒီအချိန်ရှိ လင်းကွမ်နှင့် သက်ဆိုင်နေဟန် မရှိပေ။

သို့သော် လင်းကွမ်သည် အသက်နှစ်ဆယ် အစောပိုင်းသာရှိသေးပြီး အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် ဤမျှလောက်ထိ ဆက်နွယ်မှုတွေက မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ...

"မင်းသူ ပြန်လည်မွေးဖွားတာကို စောင့်နေတာလား? သူဒီမှာ ပြန်မွေးမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ?" ကျန်းရီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

အမျိုးသမီးသည် ဖုံးကွယ်ရန်မကြိုးစားဘဲ လင်းကွမ်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ "ငါဒီမှာသေသင့်တာ၊ သူကငါ့ထက်စောပြီး သွားခဲ့တယ်၊ ငရဲသွားလမ်းမှာ ငါ့ကိုစောင့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ငရဲလမ်းမှာ အားလုံးကို မေ့သွားစေတဲ့ မန်ပိုဟင်းချိုရှိတယ်၊ ငါဘယ်လို သွားနိုင်မှာလဲ? ငါသူ့ကို မမေ့ချင်ဘူး၊ ဒါကြောင့်ငါစောင့်နေခဲ့တာ၊ တစ္ဆေတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှင်သန်ဖို့ခက်တာ သိပေမယ့် သူ့ကို ငါဒီမှာစောင့်နေခဲ့တာ"

"နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့မှာ သူမ ကလေးမွေးတာကိုမြင်ခဲ့ရတယ်။

သူ့မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ အစိတ်အပိုင်း တိုင်းက သူနဲ့တူနေတယ်။

ငါနောက်ဆုံးတော့ စောင့်ရကျိုး နပ်ခဲ့ပြီ၊ အထူးသဖြင့် သူကြီးလာတဲ့အခါ သူဘယ်သွားသွား ငါလိုက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူကသူ့ရဲ့ ဇာတိမြို့ကနေထွက်သွားတယ်၊ ငါထပ်ပြီး မလိုက်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူက နှစ်တိုင်းပြန်လာတယ်"

"ငါဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး။ ငါသူ့ကို တွေ့ဖို့ ပေါ်လာဖို့တောင်စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မျက်နှာမရှိတဲ့ငါ့ကို သူဘယ်လိုမှတ်မိမှာလဲ။ တစ်နေ့မှာ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က အဆက်မပြတ် ဆက်သွယ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ အတူနေဖို့အထိ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်"

"ဒီလိုအရာမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ? သူ့အတွက် ငါ ပြန်ပြီးတောင် မမွေးဖွားခဲ့ဘူး၊ သူ့အတွက် ငါတစ္ဆေဖြစ်နေရတယ်၊ သူ့ကို ညတိုင်းငါစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်၊ ဘာလို့ သူငါ့ကို စွန့်ပစ်တာလဲ? ငါ မရနိုင်ခဲ့ရင် သေရမယ်...!"

အမျိုးသမီး၏စကားသည် ရုတ်တရက် ရက်စက်လာပြီး ကျန်းရီသည် ဒီအရာအားလုံးကို နားလည်သွားကာ "ဒါဆို မင်းနဲ့လင်းကွမ်ရဲ့ဆက်နွယ်မှုက အရင်ဘဝကနေလာတာလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အရင်ဘဝမှာ ငါက ချမ်းသာတဲ့မိသားစုရဲ့ သမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူ့အတွက် ငါ လူတွေကြားမှာ အထင်သေးခံရပြီး သေပြီးနောက် ဒီလိုဖြစ်သွားခဲ့တာ။ သူမန်ပိုဟင်းချို သောက်ပြီးသွားတာသိပေမယ့် အခြား မိန်းမတွေနဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတာကို ငါမခံမရပ်နိုင်ဘူး"

"ဒါကြောင့် ကိုယ် မရနိုင်မှတော့ ကိုယ့်လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးမယ်ပေါ့?"

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နေပြီး တုန်ရီနေကာ "ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက ငါအဲလိုတွေးခဲ့တာ။ ဒီမိန်းမကို ငါမနာလိုခဲ့တာ။ သူဒီမှာရှိရင် ပိုပြီး ရက်ရက်စက်စက်သတ်မိမှာ။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ကိုပဲ သတ်မိသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ငါနောင်တရကမှာလဲ"

"သူသေပြီးနောက် သူ့ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ကြည့်ရတာ ငါ ဘယ်လောက်ထိ နာကျင်ရတယ်ဆိုတာ သိလား? ငါပျော်မယ် ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမယ့် ငါမှားသွားပြီ...တကယ်ပါ။

သူက ပြန်မွေးဖွားခဲ့တာ၊ သူက သူမဟုတ်တော့ဘူး၊ အခု သူက လင်းကွမ်၊ ငါကငါပဲ၊ ငါတို့အရင်လို အတူတူနေဝင်နေထွက်တာကို ကြည့်လို့မရတော့ဘူး"

အမျိုးသမီးက စကားတွေပြောပြီးနောက် လင်းကွမ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး လင်းကွမ်ရဲ့ မိဘတွေကိုလည်း ဦးညွှတ်လိုက်သည် -

"အရင်ဘဝက အကြောင်းတွေ ထပ်မမေးပါတော့နဲ့၊ ဘယ်လိုပဲ မေးမေး ငါမင်းကို ဖြေမှာမဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းကို အကြွေးလည်း မတင်ခဲ့ဘူး။

ငါ သူတို့ကလေးကို သတ်မိတာ တစ်ခုတည်းကိုပဲ နောင်တရတယ်!"

အမျိုးသမီးက အဲ့စကားပြောပြီးနောက် လင်းရှန်းနှင့် သူ့ဇနီးကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သူမ၏စကားများမှ ခေါင်းမာသော စရိုက်ရှိသည်ကို ကြားသိနိုင်ပြီး ယခုအချိန်ထိ လင်းကွမ်ကို အကြွေးတင်ခဲ့သည်ဟု ဝန်မခံပေ။

ကျန်းရီသည် ဤကဲ့သို့သော အချစ်ရေး အကြွေးများကို အလွန်မနှစ်သက်သဖြင့် “ဒါဆို မင်းနဲ့ တွေ့တဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ အကြောင်းရင်းကကော?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့သူတို့ကို တွေ့ခွင့်ပေးရတာလဲ? ဦးလေးလင်း သိိလိမ့်မယ် အဖွားလျှို၊ လီမျိုးရိုးလူ နဲ့ နောက်လာတဲ့ နှစ်ယောက် သုံးယောက်တို့က မင်းတို့မိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုဆက်ဆံမှာရှိနေလဲ?"

"ဆက်ဆံရေးက အရမ်းဆိုးတယ်" လင်းရှန်းက ဖြေလိုက်ပြီး ဖြေပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ရှောင်ကွမ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမားပဲ!"

"ငါ့ကိုယ်ငါ မ​ငြင်းပါဘူး။ ငါသေတဲ့ နေ့ကတည်းက သေပြီးနောက် ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာသိနေတာ။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို မြင်ပြီးနောက် ငါဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။ ဘယ်သူမဆို၊ သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမယ့်သူဆိုရင် သေရမယ်!"

"သူတို့က လင်းကွမ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေဖို့အထိ မတွေးထားဘူးလို့ ငါထင်တယ်" ကျန်းရီက ပြောလိုက်သည်။

"ငါဂရုမစိုက်ဘူး။ သူ့ကို ရိုက်တာတွေ ဆဲတာတွေ လုပ်တဲ့သူတိုင်းကိုငါမခွင့်ပြုဘူး။ ငါသူ့ကို ဒီလောက်ကြာအောင်စောင့်ခဲ့ရတာ၊ သူ့ကို အခြားသူတွေ နှိပ်စက်တာကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုရမှာလဲ? သူ့အဖေ ဖြစ်နေရင်တောင် မကြာခဏ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ သူ့အဖေကိုမသတ်ဘဲ သူ့ကိုပဲသတ်မိသွားတယ်...ဟား..ဟား!"

အမျိုးသမီးက ပြောနေစဉ် ရယ်နေခဲ့သည်။ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုကို ကြည့်နေသော ပရိသတ်တွေက အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သနားစိတ်ဖြစ်နေစဉ် ကျန်းရီက "ဒါဆို မင်းရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံဖို့က အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား? လင်းကွမ်က အရင်ဘဝက လင်းကွမ်မဟုတ်တော့ဘူး။

မင်းက သူ့အသက်ကိုယူခဲ့တဲ့အပြင် အခြားလူများစွာရဲ့ အသက်တွေကိုပါ ယူခဲ့တယ်။

မင်းရဲ့ အပြစ်တွေက တော်တော် ကြီးတယ်"

"ငါမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်၊ ငါ့ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပါစေ!"

"ဒါဆို... ငရဲဲဲကို ဆင်းပြီး အပြစ်ကို ဖြေရှင်းပါ။

မင်းလို ခေါင်းမာပြီး စိတ်ဓာတ် ကောက်ကွေ့နေတဲ့ သူကို ငါဘာမှ လုပ်ချင်စိတ်မရှိဘူး။

မင်းက သနားစရာကောင်းပုံရပေမယ့် တကယ်တော့ ဒါတွေက မင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တာပဲ။

မင်းက အသနားခံရဖို့ မတန်ဘူး!"