ပိုက်ဆံရှာဖို့ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားမိပြီ

"ဟမ်? ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အသွင်အပြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားပါလား။"

ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း၊ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံနှင့် မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ်များ ဖရိုဖရဲဖြင့် ရှိနေသော ရှန်လီက ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့်၊ ကြယ်တာရာများပြည့်နေသော ကောင်းကင်သည် မတူညီသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။

တောက်ပသောကြယ်တစ်လုံးသည် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာနေပြီး၊ အနောက်ပိုင်းဒေသများ ပြိုကွဲခြင်း၏ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုနေသည်။

သို့သော် သူက ထိုတောက်ပသောကြယ်၏နောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိသည်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသောအခါ၊ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်သွားသည်။

ရှန်လီက ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်ဘက်သို့လှည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒါက ဆရာထားခဲ့တဲ့ နောက်ထပ်အရေးပေါ်အစီအစဉ်တစ်ခုလား?"

ဟင်းလင်းပြင်က တုန်ခါသွားပြီး အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသက အစီအစဉ်မှာ အပြောင်းအလဲတွေ ရှိလာမှာလား?"

ရှန်လီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အနောက်ပိုင်းဒေသက ရလဒ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားတာ၊ အဲ့ဒါက ငါတို့နဲ့ သိပ်မသက်ဆိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့၊ ငါတို့လူတချို့ကိုတော့ စတေးရနိုင်တယ်။"

"အရေးမကြီးဘူး။ ပိုကြီးမြတ်တဲ့အကြောင်းတရားအတွက် စတေးမှုတွေက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး" ဟု အနက်ရောင်အရိပ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။" ခဏရပ်ပြီးနောက်၊ ရှန်လီက စပ်စုစွာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် အမြဲတမ်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ဗေဒင်ပညာက ကျွန်တော့်ထက် သိသိသာသာသာလွန်နေတာပဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ကိုးထပ်ငရဲထောင်ကနေ အထူးတလည် ကယ်ထုတ်ခဲ့ရတာလဲ?"

"မင်း ဧကရာဇ်မြို့တော်မှာ ငါ့ကိုပထမဆုံးတွေ့တုန်းက၊ မင်းနှလုံးသားထဲမှာ သံသယတွေရှိနေပြီးသားပဲ။ သိနေရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့မေးနေသေးတာလဲ?" အရိပ်က ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအတိုင်းလား? ခင်ဗျားဆီက ရင်းနှီးတဲ့အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ကျွန်တော်ခံစားမိတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။"

"ခင်ဗျားနဲ့ ဆရာတို့ အဝေးကနေ တိုက်ခိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိတ်ဆို့ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နတ်ဘုရားပွဲတော်ညက မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဝိညာဉ်တွေရဲ့ တည်နေရာကို ဗေဒင်ဟောခိုင်းခဲ့တယ်။ အခု မောက်ယင် မျိုချသွားတဲ့ အကြွင်းအကျန်ဝိညာဉ်တွေကလွဲရင် ခင်ဗျားရှာဖို့ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့သင့်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

"အတိအကျပဲ၊ အဲ့ဒါက နတ်ဘုရားနဲ့မိစ္ဆာတို့၏ကျောရိုးပဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ငါသိပြီးသား၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကိုသွားယူဖို့ အချိန်မကျသေးဘူး။"

ရှန်လီ၏မျက်လုံးများက တောင့်တသောအရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။

"ခင်ဗျား နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေကို အောင်မြင်စွာနိုးထစေမယ့်နေ့က ကျွန်တော့်ကို မတူညီတဲ့ရလဒ်တစ်ခု ပြလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို ငါစုဆောင်းချင်ခဲ့တာ။ နဂါးသွေးကြောကို အရည်ကျိုဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိပြီလဲ?" အရိပ်က ဆက်ပြောသည်။

"အချိန်နည်းနည်းတော့ ယူရဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နားမလည်တာတစ်ခုရှိတယ်၊ မောက်ယင်ကိုနိုးထစေပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကိုယူတာက ငါတို့ရဲ့မူလပန်းတိုင်ပဲ။ ဘာလို့ နဂါးသွေးကြောနဲ့ မောက်ယင်ရဲ့မြေအောက်မီးကိုသုံးပြီး မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဖွင့်ရတာလဲ? ဒီမလိုအပ်တဲ့အဆင့်က ဒုက္ခပဲပိုစေလိမ့်မယ်။"

"ကြိုတင်ပြီး အတည်ပြုချင်တဲ့ အချက်အနည်းငယ်ရှိလို့ပဲ"

အနက်ရောင်ပုံရိပ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်း ဒီနေ့မေးခွန်းတွေ အများကြီးမေးလွန်းနေပြီ၊ ငါတို့ရဲ့ ကနဦးသဘောတူညီချက်ကို မမေ့နဲ့" အရိပ်က ဆက်ပြောသည်။

"အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာ၊ ကိုယ့်အပိုင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်လုပ်"

ရှန်လီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ရင်ပြီးတာပဲ"

အသံက တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အရိပ်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှန်လီတစ်ဦးတည်းသာ၊ တစ်ဖက်လူပျောက်ကွယ်သွားသောနေရာကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူက သူ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်ကို လက်ဖြင့်ထိုးဖွကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"အာ၊ ဆရာ၊ ဆရာက တကယ်တမ်းမှာ ဘာတွေများ ကြံစည်နေတာပါလိမ့်?"

ကျင့်ယန်မြို့ရှိ ချင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်တွင်၊ ထမင်းစားနေသော မေမေလေးက စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် သူ၏စားစရာများကို ချလိုက်သည်။

"အန်းအာက နတ်စစ်သူကြီးနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ဖို့ထွက်သွားတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းအာက ဘာလို့နေရာတကာ လျှောက်သွားနေရတာလဲ?"

"ဗိုလ်ချုပ်လဲ့က အနောက်ပိုင်းဒေသတွေကို မိစ္ဆာတွေ၊ တစ္ဆေတွေနဲ့တိုက်ခိုက်ဖို့ သွားပြီ။ သခင်ကြီး၊ ဖုန်းအော်က ဘာလို့ တိုက်ပွဲထဲဝင်ပါချင်ရတာလဲ?"

"ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ အခွင့်အလမ်းကို အရပ်လေးမျက်နှာမှာ ရှာဖွေရတယ်။ အဲ့နှစ်ယောက်က အိမ်မှာပဲ အမြဲနေလို့မှမရတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား? အဲ့ဒါဆိုရင် အပျိုတော်လေးတွေဖြစ်နေတာနဲ့ သိပ်မခြားနားတော့ဘူးပေါ့" ဖခင်ချင်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ချင်မိသားစုက အချိန်အကြာကြီး ယိုယွင်းနေခဲ့ပြီ၊ သခင်ကြီးက အဲ့ဒါကိုပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစား အားထုတ်တာလည်း တစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး။ ဘာလို့ အန်းအာနဲ့ ဖုန်းအာက ဒီလောက်စွန့်စားရမှာလဲ?"

မေမေလေးက မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ဖခင်ချင်၏အမူအရာက သူမ၏စကားကြောင့် တောင့်တင်းသွားပြီး၊ သူ၏လက်ထဲရှိ တူများမှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမ၊ ဘာလို့အကြောင်းမရှိဘဲ ဒီအကြောင်းကို ထုတ်ပြောရတာလဲ?"

"ကျွန်မက အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ပါ၊ ဘာမှအများကြီးမတောင်းဆိုခဲ့ဖူးပါဘူး။ ကျင့်ယန်မြို့မှာ ခက်ခဲတဲ့နေ့ရက်တွေတုန်းကတောင် မိသားစုအတူတကွရှိနေသရွေ့ ကျွန်မအတွက် လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။"

"ချင်မိသားစုက ပြန်ပြီးတောက်ပလာမှာလားဆိုတာ ကျွန်မနဲ့မသက်ဆိုင်ဘူး။ အန်းအာနဲ့ ဖုန်းအာတို့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးတွေမွေး သူတို့ဘဝကို အေးအေးချမ်းချမ်းနေထိုင်တာကို မြင်ရသရွေ့ ကျွန်မသေသွားရင်တောင် နောင်တရစရာမရှိတော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မပြောပြမယ်၊ ချင်မိသားစုက အခက်အခဲကြီးစွာနဲ့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို ပြန်ပြောင်းလာတာ။ ဘာလို့သူတို့ အခြေတကျမနေနိုင်ရတာလဲ?"

"အန်းအာက ဟိုတစ်နေ့က စာတစ်စောင်ပို့တယ်၊ အဲ့ထဲက စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မကို စိုးရိမ်စေတယ်။"

"အပြင်လောကကြီးက ဒီလောက်ပရမ်းပတာဖြစ်နေတာနဲ့၊ ဆံပင်ဖြူနေတဲ့ကျွန်မက ဆံပင်နက်နေတဲ့သူတွေကို ဘယ်အချိန်ပို့ရမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

မိန်းမဖြစ်သူ မျက်ရည်ကျနေသည်ကိုမြင်သောအခါ၊ ချင်ကျန့်အန်းက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အန်းအာကို နတ်စစ်သူကြီးက စောင့်ရှောက်နေတာပဲ၊ သူ့ကိုဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

"ဖုန်းအာအတွက်ကတော့၊ သူ့ဘေးမှာ စစ်ဘုရင်ခံတပ်မတော်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်လဲ့တို့ရှိနေတာ၊ ကျန့်လီနဲ့ ဖေးလန်တို့ပါ အတူလိုက်သွားသေးတာကို ထည့်မပြောတော့ဘူး၊ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ စိတ်အေးအေးထားလို့ရပါတယ်။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မေမေလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ နီရဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏နဖူးပေါ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ဖခင်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှ လက်ဖက်ရည်စက်အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားပြီး၊ စားပွဲပေါ်တွင် စာလုံးငယ်တန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဖခင်ချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။

သူ၏ညာလက်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိ ရေစွန်းကွက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ညစာစားချိန်နီးကပ်လာသောအခါ ဖခင်ချင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ မိန်းမ ငါမကြာသေးခင်က ပိုက်ဆံရှာဖို့ နည်းလမ်းအသစ်တစ်ခု စဉ်းစားမိတယ်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ငါချင်အိမ်တော်မှာ ရှိချင်မှရှိမှာ ဒါကြောင့် ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားချင်လို့။"

မေမေလေးက မျက်ခုံးပင့်ပြီး စူးရှစွာပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မထင်တာတော့ အန်းအာနဲ့ ဖုန်းအာတို့က ရှင့်နောက်လိုက်လို့၊ သူတို့က အမြဲတမ်းမငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြီး၊ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ သူတို့က လျှောက်သွားနေကြတာ။"

"ဖုန်းအာရဲ့စီးပွားရေးက တဖြည်းဖြည်းပိုကြီးလာနေပြီ။ မန်နေဂျာဖုန်က နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကနေ လစဉ်ယူလာတဲ့ငွေက ချင်မိသားစုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အေးအေးချမ်းချမ်းနေထိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဘာလို့ရှင့်မှာ လျှောက်ပြေးနေရဦးမှာလဲ? ဒါ့အပြင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ ရှင့်မှာ စီးပွားရေးအတွက် အရည်အချင်းမရှိဘူးဆိုတာ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား?"

"မိန်းမ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မတူဘူး။ ဒီတစ်ခါ ငါမျက်နှာပန်းလှလှနဲ့ ပြန်လာခဲ့မယ်!" ဖခင်ချင်က မေမေလေး၏လက်ကို ကိုင်ရန် လက်ဆန့်ပြီး ချော့မော့စကားပြောရန်ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူမက ချက်ချင်းပင် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် မေမေလေးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မကိုမထိနဲ့။ ရှင် ဒီည ဧည့်သည်ခန်းမှာ အိပ်။"

ဖခင်ချင်က နေရာမှာပင် တောင့်ခနဲ ရပ်သွားသည်။

ချင်အိမ်တော်၏ ဧည့်သည်ခန်းရှိ ဖယောင်းတိုင်များမှာ ငြိမ်းသတ်ထားပြီး မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်သာ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်၊ ဧည့်သည်ခန်းမှာ လူမရှိတော့ကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

မဟာစာပေအကယ်ဒမီရှိ ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင်၏ ထိပ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဆံပင်ဖြူဖြင့်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာက သူ၏လက်ထဲရှိ ဆံပင်နက်တစ်မျှင်ကို ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ နက်ရှိုင်းပြီး နားလည်ရခက်နေသည်။

ညလေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး၊ ဖခင်ချင်၏ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ဖုန်းအော် ဧကရာဇ်မြို့တော်က မထွက်ခွာခင်၊ ဒီအနောက်ပိုင်းခရီးက အန္တရာယ်ရှိမလားလို့ ငါလာမေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘယ်လိုဖြေခဲ့လဲ?"

သူ၏လေသံက အထက်စီးဆန်ဆန် မေးမြန်းနေမှန်း သိသာသည်။

"ဒီခရီးက အံ့အားသင့်စရာတချို့ရှိပေမဲ့၊ အန္တရာယ်မရှိဘူး၊ အန္တရာယ်ကင်းတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"အန္တရာယ်မရှိဘူးဆိုရင်၊ ဘာလို့ အသက်အန္တရာယ်ခြိမ်းခြောက်မှုအကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ရတာလဲ?"

ချင်ကျန့်အန်းက မာန်မဲလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာက ခေါင်းလှည့်ပြီး၊ မထုံတက်သေးကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ငါမင်းကို ဒီကိုခေါ်လိုက်တာပေါ့။"

ချင်ကျန့်အန်းက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး သူ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဤအဘိုးကြီး၏ တွက်ချက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ကို သူနားလည်သွားသည်။

"ဖုန်းအော် အခုဘယ်မှာလဲ?"

"အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ ထူရှန်းမှာ။"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ၊ ဖခင်ချင်က ချက်ချင်းထွက်သွားမည်ပြုသော်လည်း၊ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘုံမျှော်စင် နိုင်ငံတော်ဆရာက ထပ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူအခုအန္တရာယ်မရှိဘူး။ မင်းသူ့ကို အန္တရာယ်ရှောင်ရှားစေချင်တယ်ဆိုရင်၊ နေရာတစ်ခုမှာ သွားစောင့်နေလို့ရတယ်။"