ဆက်သွယ်မှု

"ယန်ကျန့်၊ ဒါက အဲ့ဒီပစ္စည်းလား။"

မွန်းလွဲ လေးနာရီကျော်လောက်တွင် ကျန်းရှန်းကူသည် ယန်ကျန့်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ မောဟိုက်နေပြီး လေးလံသော ရွှေရောင်သေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို သယ်လာသည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်သွားကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပဲ ဦးလေးကျန်း။ ခဏနေရင် အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ကျန်းဟွာကို သွားရှာလိုက်ပါ။ ကျွန်တော် အကုန်စီစဉ်ပြီးသွားပြီ၊ သူ အစအဆုံး တာဝန်ယူပါလိမ့်မယ်။ ကျန်းဝေ့ကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတဲ့ စွန်းရန်ကိုတော့ ကျန်းဝေ့ ဘေးကင်းတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ဖို့ ကျန်းဟွာကို အမိန့်ပေးထားပြီးသားပါ။"

"အခွင့်အရေးရရင် အဲ့ဒီ စွန်းရန်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပါ။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ ကျန်းဝေ့ကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မလွှတ်နဲ့တော့။ အခုခေတ်က အရင်လိုမဟုတ်ဘူး၊ အပြင်မှာ အရူးတွေ သိပ်များနေတယ်။"

"သာမန်လူတစ်ယောက်တောင် ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုးကြုံပြီးရင် ရူးသွားမှာပဲ။"

"ငါနားလည်ပါတယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းကို အကြွေးအများကြီးတင်သွားပြီ။ မင်းအကူအညီသာ မရရင် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းရှန်းကူက သူ၏ စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်စကားကို ဆိုလိုက်သည်။

တစ်ချိန်ကဝေ့အာ၏ အတန်းဖော်လေးက အခုတော့ တားချန်းမြို့တွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လူများစွာ၏ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို သက်ရောက်မှုရှိစေနိုင်သော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားပါ့မလဲ။

ဝေ့အာသည် ဒီအတန်းဖော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းက သူ၏ဘဝတွင် အကံအကောင်းဆုံးအရာပင်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်တော်နဲ့လည်း တကယ်သက်ဆိုင်နေတာပဲလေ။ ကျွန်တော် ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဦးလေးကျန်း သိပ်ပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုပါဘူး။ စွန်းရန်က အသိတရားနည်းနည်းရှိပါသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျန်းဝေ့ကလည်း သူ့ကိုသိတာပဲ။ သူ့ရဲ့ဘေးကင်းမှုကို အာမခံနိုင်ပါတယ်၊ ခုနက ဗီဒီယိုခေါ်တုန်းကလည်း ဦးလေးမြင်သားပဲ။"

"ကျန်းဝေ့ ကြည့်ရတာ အကောင်းကြီးပါ၊ နှိပ်စက်ခံရတဲ့ပုံစံ လုံးဝမပေါက်ဘူး။"

ကျန်းရှန်းကူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုသို့ကြားရသောအခါ စိတ်သက်သာရာများစွာ ရသွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ သူက တခြားသူကို အရမ်းယုံလွယ်လို့ပါပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ့မှာ လက်နက်ပါနေတာ၊ လူအများစုက ဝေ့အာကို မစရဲကြပါဘူး။"

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တားချန်းမြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည့် အချိန်အတွင်း ကျန်းဝေ့သည် သေနတ်ပစ်ကျင့်လေ့ရှိပြီး ထိုအရာတွင် တကယ့်အရည်အချင်းကို ပြသခဲ့သည်။ သူ ဒီတစ်ခါ အပြင်သွားသည့်အခါ လက်နက်တစ်ခု ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဓားပြတစ်ဒါဇင်လောက်နှင့် တွေ့လျှင်ပင် ဘေးမသီရန်မခ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နားမလည်နိုင်စွာ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျန်းဝေ့မှာ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိပါတယ်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းက ရှုပ်ထွေးပြီး လူတွေရဲ့စိတ်ကို ကြိုမသိနိုင်လို့ပါပဲ။ ဒီအတွေ့အကြုံက သူ့အတွက် ကောင်းပါတယ်၊ သူ သင်ခန်းစာယူပြီး နောင်မှာ အတွေ့အကြုံပိုရလာပါလိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်တစ်ခါ သူ့ကို တားချန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

ကျန်းရှန်းကူက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ယူဆကာ သဘောတူလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်း ညစာ မစားရသေးဘူးမလား? ခဏနေရင် ငါကျွေးပါရစေ။ ငါသိတဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုရှိတယ်၊ အစားအသောက် တကယ်ကောင်းတယ်။"

ယန်ကျန့် မငြင်းဘဲ ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဦးလေးကျန်း ခဏနေရင် ကျွန်တော့်ကို လိပ်စာပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် မပျက်မကွက် ရောက်အောင်လာခဲ့ပါ့မယ်။"

"ဒါဆို သဘောတူလိုက်ပြီနော်။"

ကျန်းရှန်းကူ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ငါ အခု ခေါင်းဆောင်ကျန်းကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်။ ခဏနေရင်တွေ့မယ်၊ ချိန်းထားတာကိုတော့ နောက်မကျစေနဲ့နော်။"

ယန်ကျန့် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို ရုံးခန်းအပြင်ဘက်သို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။

အချို့သော လူမှုရေးဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများကို သူငြင်းပယ်နိုင်သော်လည်း အချို့ကိုမူ မငြင်းပယ်နိုင်ပေ။ သူ ကျန်းရှန်းကူ၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို ဒီတစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်လိုက်ပါက အထူးသဖြင့် ကျန်းရှန်းကူသည် အကြီးအကဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သင့်တော်သော လေးစားမှုပေးရမည့်သူဖြစ်သောကြောင့် ရိုင်းရာကျသွားနိုင်သည်။

ညနေ ငါးနာရီ၊ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ကျန်းရှန်းကူထံမှ စာတစ်စောင် လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် ကျန်းယန်နှင့် ကျန်းလီချင်တို့နှင့်အတူ ညစာစားပွဲသို့ သွားခဲ့သည်။

စားသောက်ပွဲပြီးနောက် ညဆယ်နာရီခန့်တွင် သူတို့သည် ကွမ်းကျန်းလူနေအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ကားသည် ရှေ့ဂိတ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"မသောက်နိုင်ရင် မသောက်နဲ့ပေါ့။ ကျန်းဝေ့အဖေနဲ့ အရက်သောက်ပြိုင်ရသလား? ဒါက ဒုက္ခရှာတာပဲ။ သူ့မိသားစုရဲ့ ဝိုင်နီနဲ့ အရက်ပြင်းတွေက မြေအောက်ခန်းမှာ ထားတာ။"

ယန်ကျန့် ကားထဲမှထွက်လာပြီး ခရီးသည်ဘက်သို့ ပတ်ကာ တံခါးဖွင့်ပြီး လုံးဝမူးနေသော ကျန်းယန်ကို ပခုံးပေါ်ထမ်းတင်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ကျန်းယန်က ရှင့်အတွက် လုပ်ပေးတာပါ၊ ဥက္ကဋ္ဌကျန်းက အရမ်းစိတ်အားထက်သန်နေပြီး ရှင့်ကို မသောက်နိုင်တာမြင်တော့ ကျွန်မတို့ ဝင်ကူရတာ သဘာဝကျပါတယ်။"

ကျန်းလီချင်က ကားထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြောသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး ခြေလှမ်းများမှာ မူးယစ်မှုကြောင့် ယိုင်နဲ့နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း နည်းနည်းတော့ စပ်စုချင်တယ်။ ရှင့်လိုလူတစ်ယောက်က ဒီလို လူမှုရေးပွဲလမ်းသဘင်တွေကို တက်ရောက်တာ၊ ဒီလိုစားသောက်ပွဲမျိုးတွေကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

သူမက ရယ်မောရင်း ယန်ကျန့်ထံ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကို ချိတ်ကာ သူမ၏မျက်လုံးများက သူ့အပေါ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေသည်။

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေဘဲ အိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အိမ်ထဲမှာ လူတစ်ယောက်ရှိနေတယ်။"

"ရှင့်အမေ ပြန်ရောက်နေတာများလား။"

ကျန်းလီချင်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။"

ယန်ကျန့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ခန်းမထဲတွင် မီးများ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။

ကျန်းဟန်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ယန်ကျန့် ရောက်လာသည်ကို စောင့်နေပုံရသည်။

"မင်းရဲ့ ရှေ့တံခါးက သော့မခတ်ထားဘူး၊ ပြီးတော့ နေ့ခင်းက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကလည်း ရလဒ်တွေ ထွက်လာတော့ ငါ ဒီမှာပဲ မင်းကို စောင့်နေလိုက်မယ်လို့ တွေးလိုက်တာ။ မင်း စိတ်မဆိုးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

သူက အနည်းငယ် တောင်းပန်သလို ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကြိုဖုန်းဆက်သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အလကားစောင့်နေရသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က ပြောပြီးနောက် မူးနေသော ကျန်းယန်ကို ချလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့ကို အခန်းထဲ အနားယူဖို့ ခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

ကျန်းလီချင်က ကျန်းယန်ကို ကူညီခေါ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေက တိတိကျကျ ဘယ်လိုရှိလဲ။"

ကျန်းဟန်က ဖိုင်တစ်ခုကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"မနေ့က အိမ်ရာထဲကို ဖောက်ဝင်ခဲ့တဲ့လူက ကူထောင်လို့ခေါ်တယ်။ ငါတို့ သူ့ကို မျက်နှာမှတ်မိတဲ့စနစ်နဲ့ ရှာတွေ့ခဲ့တာ။ သူက တားချန်းမြို့သားမဟုတ်ဘူး၊ တခြားပြည်နယ်က။ ဒါက သူ့အိမ်လိပ်စာနဲ့ မိသားစုအချက်အလက်တွေပဲ။ တခြားမိသားစုဝင်တွေမှာ ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကัวထောင်မှာတော့ တစ်ခုခုမှားနေတယ်။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ကူထောင် ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ့မိဘတွေက ရဲစခန်းမှာ လူပျောက်တိုင်ထားတယ်။ ထူးဆန်းတာက အမှုဖွင့်ပြီး ဆယ်ရက်အကြာမှာ ကူထောင် သူ့အလိုလို ပြန်ပေါ်လာပြီး အမှုကိုတောင် ကိုယ်တိုင်သွားပိတ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမှာ မှတ်တမ်းတွေ သိမ်းထားတယ်၊ ဒီမွန်းလွဲပိုင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ကျန်းကို အဲ့ဒီမှတ်တမ်း သွားယူခိုင်းလိုက်တယ်။ မင်းကိုင်ထားတာက မိတ္တူပဲ။"

"သူ့ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ကူထောင်က သူပျောက်ဆုံးနေတဲ့အချိန်အတွင်း ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဘာကိုမှ ပြောဖို့ငြင်းဆန်ပြီး စာပို့ထွက်သွားတယ်လို့ပဲ ပြောတယ်။ အဲ့ဒါ အမှန်ဟုတ်မဟုတ်တော့… ဒါ့အပြင် ခေါင်းဆောင်ကျန်းက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ကူထောင်ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကိုလည်း ရှာတွေ့ထားတယ်။"

"မင်းကြည့်လိုက်လေ၊ ထူးဆန်းတယ် မဟုတ်လား? လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက ဘာအကြောင်းကြားချက်မှမရှိဘဲ ကူထောင်က သူ့အလုပ်ကထွက်ပြီးတော့ နိုင်ငံအနှံ့က နေရာအမျိုးမျိုးမှာ ကျိုးတိုးကျဲတဲ ပေါ်လာတယ်၊ နိုင်ငံခြားကိုတောင် ခရီးထွက်တာ အကြိမ်အနည်းငယ်ရှိတယ်။"

"ဒါက ခရီးသွားတာ၊ ဈေးဝယ်ထွက်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ ခရီးသွားအချက်အလက်တွေပဲ။ သူက အဓိကစောင့်ကြည့်ရမယ့်လူ မဟုတ်တဲ့အတွက် အသေးစိတ်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ မရှိခဲ့ဘူး။"

ယန်ကျန့် ဖိုင်ကိုလှန်လှောကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုက ပြည့်စုံတယ်။ တကယ်ပဲ၊ ဒီလို သတင်းအချက်အလက်ခေတ်ကြီးမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သိရုံနဲ့ ဘာမဆို တူးဖော်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူ အခုဘယ်မှာလဲ။"

"သူ ပျောက်သွားပြီ။"

ကျန်းဟန်က ခေါင်းအသာငြိမ့်ပြီး ပြောသည်။

"သူ နောက်ဆုံးပေါ်လာတာက တားဟန်မြို့မှာ၊ ပြီးတော့ သူ့ခရီးသွားလာမှုပုံစံအရ ကူထောင်က ခရီးစဉ်တစ်ခုပြီးတိုင်း တားဟန်မြို့ကို အမြဲပြန်လာတယ်လို့ ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်၊ သူ့မိသားစုက အဲ့ဒီမှာ မနေပေမယ့်ပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီအပြောင်းအလဲတွေအားလုံးက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လက စခဲ့တာ။"

"ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်၊ မင်း အရမ်းရင်းနှီးနေမယ့် ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်။"

"ဘာကိစ္စလဲ။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်က အသံကိုနှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ကို ကောင်းကောင်းသိမှာပါ။"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားပြီး ကျန်းဟန်ကပါ ထိုကိစ္စကို ထုတ်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

"တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က တားဟန်မြို့မှာ ပထမဆုံးဖြစ်ပွားခဲ့တာ၊ မင်းလက်ထဲက စာရွက်စာတမ်းရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်။"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

"ဒီစာရွက်စာတမ်းရဖို့ မလွယ်ခဲ့ဘူး၊ မင်းနာမည်သုံးပြီး ကျန်းဟွာကို ဌာနချုပ်နဲ့ ဆက်သွယ်ခိုင်းတာသာ မဟုတ်ရင် ငါရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ဌာနချုပ်ရဲ့ ပြင်ပအဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးပြီး ရာထူးအဆင့်လည်း မမြင့်သေးဘူးလေ။"

ပြိတ္တာဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည်လည်း ဌာနချုပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း သူသည် တာဝန်ခံတစ်ဦးအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်မလာသေးပေ။

ယန်ကျန့်သည် ဖိုင်ကို နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ ချက်ချင်းလှန်လိုက်ရာ တားဟန်မြို့ရှိ ဆေးရုံတစ်ခုမှ သေဆုံးမှုထောက်ခံစာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေဆုံးမှုထောက်ခံစာပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံရှိသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ အလောင်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် သွေးခြည်ဥများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"တံခါးခေါက်တစ္ဆေ?"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း ဒီစာရွက်စာတမ်းကို ပထမဆုံးမြင်တုန်းက တုန်လှုပ်သွားတာပဲ။"

ကျန်းဟန်က ဆက်ပြောသည်။

"ငါထင်တာတော့ ဒီကိစ္စက အရေးကြီးတဲ့အတွက် မင်းနဲ့ အထူးတလည် လာဆွေးနွေးတာ။"

"မင်းထင်တာက ကူထောင်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အတွေ့အကြုံနဲ့ ဒီတံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်ရဲ့ ရင်းမြစ်က ဆက်စပ်နေတယ်လို့လား။"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ရဲ့ပင်ကိုအသိစိတ်က ငါမမှားဘူးလို့ ပြောနေတယ်။ တားဟန်မြို့မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာ သေချာတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီက တာဝန်ခံက လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလုံး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှ သတင်းမပို့ခဲ့ဘူး၊ ဒါ ထူးဆန်းမနေဘူးလား? ဒါ့အပြင် တားဟန်မြို့မှာ လူပျောက်ဆုံးမှုတွေ တိုးများလာနေတယ်၊ တချို့က ကူထောင်လို ပြန်လာကြပြီး တချို့ကတော့ ပြန်မလာကြတော့ဘူး။"

"ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ထင်ကြေးနဲ့ သုံးသပ်ချက်တချို့ရှိတယ်။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်း ကူထောင်ရောက်ခဲ့တဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပဲ။"

ယန်ကျန့် နက်ရှိုင်းသော အတွေးထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ အကယ်၍ ကျန်းဟန်၏ ကောက်ချက်က မှန်ကန်ပါက ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီပေါ်ထွက်လာတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို နောက်ကွယ်ကနေ လျှို့ဝှက်ကြိုးကိုင်နေတာလား။

ထိုကိစ္စသည် တံခါးခေါက်တစ္ဆေနှင့်လည်း ဆက်စပ်နေသည်။

တံခါးခေါက်တစ္ဆေသည် အမှန်တကယ်တွင် တကယ့်တစ္ဆေမဟုတ်ကြောင်း သူ၏စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများက ရှင်းလင်းစွာပြသခဲ့သည်။ သူသည် တရုတ်သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ ယနေ့ခေတ်အထိ နေထိုင်ခဲ့သော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက မတော်တဆ ချော်ကျသေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ကြမ်းတမ်းသောတစ္ဆေသည် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာပြီး တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုအားလုံးရဲ့ သော့ချက်က အဲ့ဒီအဘိုးအိုဆီမှာပဲ ရှိတယ်။"

ယန်ကျန့် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

"ကူထောင် တားချန်းမြို့မှာ ပေါ်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုတော့ လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ သူသွားတဲ့နေရာတိုင်းမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ပေါ့ပေါ့ဆဆ သဘောထားလို့မရဘူး။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်း နောက်ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"

ကျန်းဟန်က လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ ဒါကို ဌာနချုပ်ကို သတင်းမပို့သေးဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါတွေက ငါ့ရဲ့ အရမ်းကာရော ခန့်မှန်းချက်တွေပဲဖြစ်ပြီး လုံလောက်တဲ့ သက်သေအထောက်အထား မရှိသေးဘူး။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ခဏထားလိုက်ရအောင်၊ ငါ လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်ရာက ပြန်လာမှ ပြောကြတာပေါ့။ ကူထောင်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်ထားလိုက်။ သူ တားချန်းမြို့မှာ ပေါ်လာရင် ချက်ချင်း အရှင်ဖမ်းဖို့ ကြိုးစား။ မင်းရဲ့စွမ်းရည်နဲ့ ဒါကိုလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။"

ကျန်းဟန်သည် တစ္ဆေဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သိပ်မထူးခြားသော်လည်း အနည်းဆုံး တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို နိုင်နင်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ၎င်းသည်ပင် တော်တော်လေး အရေးပါနေသေးသည်။

"ပြဿနာမရှိဘူး။"

ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ခုမှပြန်ရောက်တာလေ၊ လုပ်ငန်းကိစ္စနဲ့ ခရီးထပ်ထွက်တော့မလို့လား။"

"အရင်ကတော့ ငါမဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းခုနကပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ငါစိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ဂျပန်ကို ခဏသွားမယ်၊ တံခါးခေါက်တစ္ဆေဖြစ်ရပ်က ကိုဘေးမြို့မှာ ဖြစ်နေတာ။"

ယန်ကျန့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို သွားဖြေရှင်းမလို့လား။"

"အခြေအနေကြည့်ပြီး လုပ်ရမှာပေါ့။ ငါဖြေရှင်းနိုင်ရင် ကောင်းတာပေါ့၊ မဖြေရှင်းနိုင်ရင်လည်း ခရီးသွားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီက ဌာနချုပ်က ငါ့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလေ။ အခြေအနေဆိုးလာရင် ငါခိုးပြေးလိုက်ရုံပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သဲလွန်စများအတွက် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရန်မလိုဘဲ ပစ္စည်းကိုသာ ပြန်ယူလာရန် လိုအပ်ပြီး အန္တရာယ်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း ထားရှိရန် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်မြန်လိမ့်မယ်၊ သုံးရက်အတွင်း ပြန်ရောက်မှာပါ။"

"ဒါဆို ဂရုစိုက်သွားနော်။"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

"ငါသိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ငါ့အဖွဲ့ဝင်တချို့ တားချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ငါမရောက်သေးရင် မင်းနဲ့ ကျန်းဟွာက ဧည့်ခံတဲ့ကိစ္စကို တာဝန်ယူလိုက်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။"

ကျန်းဟန်က ပြောသည်။ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာမှ သူ့အတွက် ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် ဖိုင်ကို သိမ်းလိုက်သည်။

"ငါ ဒီစာရွက်စာတမ်းကို သိမ်းထားလိုက်မယ်၊ မင်းဘက်မှာ မိတ္တူတစ်စောင် ရှိသင့်တယ်မလား။"

"မှန်တာပေါ့၊ မိတ္တူတစ်စောင် ရှိပါတယ်။"

ကျန်းဟန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့ကိစ္စတွေက ဒီလောက်ပါပဲ။ မင်းလည်း ပြန်ပြီး စောစောအနားယူတော့။"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဟန်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် သူသည် လုပ်ငန်းကိစ္စခရီးအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ သူသွားရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် နောက်နေ့ ဝမ်ရှင်းနှင့် စကားပြောဆိုမှု အဆင်ပြေသည်ဖြစ်စေ၊ မပြေသည်ဖြစ်စေ သူခရီးထွက်ရမည်သာဖြစ်သည်။မနက်ဖြန် သူတို့ကို ညှစ်လို့ရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့။

တစ်နေ့တာလုံး အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် သူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်၍ အနားယူချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သူ ကျန်းလီချင်ကို ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ပျင်းရိစွာ ဖုန်းဆော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းလီချင် ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး နားဘေးမှ ဆံပင်ကို သပ်တင်ကာ တောက်ပစွာပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ဆီမှာမနေရင် ဘယ်မှာသွားနေရမှာလဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဇွဲကောင်းတာပဲ။ ကျန်းယန်ရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"သူ ဘာလုပ်နေမှာလဲ? သေနေတဲ့ဝက်တစ်ကောင်လို အိပ်နေတာပေါ့။"

ကျန်းလီချင်က ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"သူ အရမ်းမူးသွားတာ၊ မနက်ဖြန်မနက်ဆို ခေါင်းကိုက်နေလောက်ပြီ။"

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဤသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ကျန်းလီချင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားပြီး သူမ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ဝင်သွားသည်။