မလာနိုင်တော့ဘူး

စစ်ပွဲသည် ဆက်လက်ပြင်းထန်လျက်ရှိပြီး အင်ပါယာလေးခုမှ အင်အားစုများသည် ဤဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ကျူးကျော်လာကြသည်။ မြို့များစွာသည် တစ်လှည့်စီ သိမ်းပိုက်ခံလိုက်ရပြီး ဆိုးရွားသော သတင်းများသည် ကောင်းကင်နဂါးဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ တစ်လှည့်စီ ရောက်ရှိလာသည်။

ဝန်ကြီးများသည် မျက်နှာထားများ တင်းမာလျက် ထိုင်နေကြသည်။ ဤအခြေအနေသည် မထင်မှတ်ထားသည်မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် သူတို့အားလုံးသည် ယခင်ပြည်တွင်းစစ်ပွဲမှ အင်အားစုများ ပြန်လည်မပြည့်စုံသေးသည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့်ပင် ရန်သူတို့သည် အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ယခင်က နဂါးဝန်ကြီးချုပ်နှင့် သူတို့အင်အားစုများ ရှိခဲ့စဉ်ကဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ရန်သူတို့၏ သန်မာသူများကို အနည်းနှင့်အများ ခုခံနိုင်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ အချိန်သိပ်မကြာသေးသည့်အတွက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော အင်အားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ရန်သူတို့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူတို့၏အသက်ကို လုယူရန် ကြံစည်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အားနည်းနေချိန်တွင် မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက်သည့်နှယ် ကြံစည်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံးသည် မြို့တော်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရန်သူစစ်တပ်နှစ်ဖွဲ့သည် ကောင်းကင်နဂါးဧကရာဇ်မြို့တော်ရှေ့သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျင့်စဉ်သမားများသည် ကောင်းကင်ထဲတွင် အုံးအုံးကြွက်ကြွက် ပျံသန်းလျက်ရှိပြီး တချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲများကို စီးနင်းလာကြသည်။ သူတို့၏အရေအတွက်မှာ များပြားလှသဖြင့် မြင်သူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေသည်။

ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာ၏ ဝန်ကြီးအချို့ပင် ရန်သူဘက်သို့ ပူးပေါင်းလိုက်ကြပြီး သစ္စာဖောက်သူများဖြစ်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ မထင်မှတ်ထားသည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် မြို့တော်ကို ကာကွယ်ရန် မော့စ်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်လိုသူများ မဟုတ်ကြပေ။ အချို့မှာ သေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သူများဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရန် သစ္စာဖောက်ရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

ထျန်းလုံတို့သည် မြို့ရိုးထက်တွင် ရပ်တည်လျက် ရန်သူတို့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ဤသစ္စာဖောက်သူများအတွက် သူတို့ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။

“ထျန်းဧကရာဇ်... ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို အားကိုးပြီး ငါတို့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား... မင်းတို့ လက်နက်ချလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူနှစ်ဦးသည် နဂါးရထားပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။ ကောင်းကင်ထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင်သည် ရထားကို ဆွဲယူပျံသန်းလျက်ရှိပြီး ထိုနဂါးတစ်ကောင်ကို ဆွဲယူစေနိုင်သူများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ မည်မျှမြင့်မားသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

သူတို့သည် အင်ပါယာနှစ်ခု၏ ဧကရာဇ်များဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ မထင်မှတ်ထားသည်မဟုတ်ပေ။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်လာခြင်းသည် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ရှေ့တွင်ရှိသော အင်ပါယာနှစ်ခု၏ အင်အားစုမှာ အမှန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်နှစ်ဦးအပြင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ အနည်းဆုံး ဆယ်ဦးထက်မနည်းရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ်ရှိသူများမှာ ခုနစ်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်အထိ ရှိသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရအဆင့်အောက်ရှိသူများမှာမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ချေ။

အင်အားနည်းပါးသူများကိုမူ ဤစစ်ပွဲသို့ စေလွှတ်ခြင်းမပြုဘဲ အင်ပါယာအတွင်း၌သာ ထားရှိခဲ့သည်။ ဤမျှကြီးမားသော စစ်ပွဲတွင် အရေအတွက်များပြားမှုထက် အင်အားအသန်မာဆုံးသူများသာ အခြေခံအင်အားဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးဖြင့် တိုက်ခိုက်နည်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

ဤသည်မှာ လူများလျှင် အောင်မြင်မည်ဟူသော အခြေအနေမဟုတ်တော့ပေ။ ယခုအခါ ရန်သူတို့သည် အလျင်အမြန် တိုးဝင်လာကြပြီး အင်အားနည်းသူများဖြင့် ဤသို့လာရောက်တိုက်ခိုက်ပါက အချိန်မည်မျှကြာမည်ကိုပင် မသိနိုင်ပေ။

ထျန်းလုံတို့သည် မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရန်သူများ၏ အင်အားစုမှာ အမှန်ပင် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။ ရှေ့နှစ်ဖက်မှ ဝိုင်းအုံခံထားရပြီး ဤသည်မှာ အင်ပါယာနှစ်ခု၏ အင်အားစုများဖြစ်သည်။ ကျန်အင်ပါယာနှစ်ခု၏ အင်အားစုများမှာ ယခုထိ ထိုဘက်ရှိ မြို့များကို မသိမ်းပိုက်နိုင်သေးပုံရသည်။

“ရှောင်ဧကရာဇ်... ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက မဆိုးဘူးမဟုတ်လား... ဘာလို့ နင်ကပါ ဒီစစ်ပွဲထဲ ဝင်ပါလာတာလဲ...”

ထျန်းလုံသည် ထိုဧကရာဇ်တစ်ဦးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဘာလို့ဆိုတာမရှိဘူး... ငါတို့မေးတာကို ဖြေရုံပဲ... လက်နက်ချမှာလား... မချဘူးလား... ဒါပဲ ဖြေစမ်း...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် ထျန်းလုံတို့အား ရှင်းပြရန် စိတ်မဝင်စားပုံရသည်။ သူအုပ်ချုပ်သော ယွမ်းရှောင်အင်ပါယာသည် ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာနှင့် ဆက်ဆံရေးမဆိုးခဲ့ပေ။ ဘိုးဘေးများအချင်းချင်း ခင်မင်ရင်းနှီးမှုရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာ၏ ယခင်ဧကရာဇ်မှာ ဤနေရာတွင် မရှိတော့ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ဖြစ်စေ၊ ယုံမင်ဘုံသို့ဖြစ်စေ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆက်ဆံရေးသည် တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့သော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် မဆိုးရွားခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ဆက်သွယ်မှုများရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယွမ်းရှောင်အင်ပါယာသည် ယခုအခါ ကောင်းကင်နဂါးအင်ပါယာကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်စေလွှတ်လာခဲ့သည်မှာ ထျန်းဧကရာဇ်တို့ ထင်မထားခဲ့သည့်အရာဖြစ်သည်။

အင်ပါယာများစွာထဲတွင် ယွမ်းရှောင်အင်ပါယာသည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်မည့်စာရင်းတွင် မပါဝင်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုစာရင်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

“ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး... ထျန်းလော့အင်ပါယာနဲ့ ယွမ်ယွမ်အင်ပါယာက ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာတဲ့အထိ မရောက်လာသေးတာလဲ... အဲ့ဒီဘက်က မြို့တွေက ပိုများနေလို့ သိမ်းပိုက်ဖို့ ခက်နေတာလား...”

စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ နောက်ထပ်သန်မာသူတစ်ဦးသည် နဂါးရထားပေါ်တွင် လှဲလျောင်းလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မမြင်ရဘဲ ပန်းပန်သူတစ်ဦးနှင့်သာ တူသည်။

သူ၏ဘေးတွင် အလှပဂေးများနှစ်ဦးက အနီးကပ်ဝိုင်းရံလျက် ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို အဆက်မပြတ် ကျွေးမွေးနေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အင်ပါယာတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရန်လာသည့်ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ခရီးထွက်လည်ပတ်လာသည့်ပုံစံနှင့်သာ တူသည်။

“ချူကျီဧကရာဇ်... အဲ့ဒီဘက်က မြို့တွေက ငါတို့ဘက်ထက် ပိုများနေတာမှန်တယ်... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးကလည်း ပိုတင်းကျပ်တယ်... အဲ့ဒီဘက်က ယုံမင်အင်ပါယာကို ခုခံဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာဆိုတော့ ငါတို့ဘက်ထက် အနည်းငယ် ပိုသန်မာတယ်...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် ထိုဘက်ရှိ အခြေအနေများကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

“ဟား...”

ချူကျီဧကရာဇ်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် သူတို့က အရှုံးပေးရပြီး ငါတို့က အမြတ်ထွက်တယ်ပေါ့...”

သူ၏စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ဧကရာဇ်က ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါကြံစည်ပြီး သူတို့ကို အတင်းအကျပ်လုပ်ခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုသက်သက်ပဲ... ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး...”

ထျန်းလုံတို့၏ မျက်နှာများသည် မည်းမှောင်လာသည်။ ဤသို့ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက အင်ပါယာလေးခုစလုံး စုရုံးလာခဲ့လျှင် သူတို့အတွက် အတောင်ပံပေါက်ပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“ထျန်းဧကရာဇ်... မင်းရဲ့အဖြေကဘာလဲ...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် ထျန်းလုံအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထျန်းလုံ၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုသည် သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မရှည်လာစေသည်။

“မင်းလို အဆင့်မရှိတဲ့ ကျေးဇူးကို သစ္စာဖောက်တဲ့သူနဲ့ ပြောစရာစကားမရှိဘူး...”

ထျန်းလုံသည် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ ထောင်သောင်းမကသော စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း သူ့တွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

အဆိုးဆုံးဆိုလျှင် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ တိုက်ပွဲဝင်ရုံသာဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ပေးလိုခြင်း မရှိချေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကြီးမားသော အရှက်တရားဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

“ငါက ကျေးဇူးကို သစ္စာဖောက်တယ်တဲ့လား...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အပြစ်တင်ချင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ အားနည်းမှုကို အပြစ်တင်လိုက်... အထူးသဖြင့် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ထျန်းဧကရာဇ်... ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီလောက်ကြာသွားတာတောင် မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က တက်မလာဘူး... တကယ်ကို မျက်နှာပျက်စရာပဲ...”

ရှောင်ဧကရာဇ်၏ လှောင်ပြောင်သံများကြောင့် ထျန်းဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်လာသည်။ သူသည် နဂါးဝိုင်းဂူအတွင်း၌ အချိန်ကြာရှည် ပိတ်မိနေခဲ့ရသည့်အတွက်သာ ယခုထိ ကျင့်စဉ်အဆင့် မတက်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ အထွဋ်အထိပ်တွင် ရှိနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်သို့ တက်ရန် တစ်လှမ်းသာလိုတော့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရှောင်ဧကရာဇ်နှင့် ထျန်းလုံတို့၏ အသက်အရွယ်မှာ သိပ်မကွာခြားပေ။ သို့သော် ရှောင်ဧကရာဇ်သည် သူ့ထက် စောစီးစွာ ကျင့်စဉ်အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ထျန်းလုံအတွက် အနည်းငယ် ရှက်စရာဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလတွင် ထျန်းလုံ၏ ကျင့်စဉ်အရည်အချင်းသည် ရှောင်ဧကရာဇ်ထက် သာလွန်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ပြိုင်ဘက်ထက် နောက်ကျန်ခဲ့ပြီး ထိုအရာသည် အနည်းငယ် ရှက်စရာဖြစ်သည်။

“အခု ငါတို့က အားနည်းနေတယ်လို့ ထင်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အင်အားစုကို ဝါးမျိုချင်နေတာလား...”

ထျန်းလုံသည် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက အကြောင်းမဟုတ်ဘူးလား... လက်နက်ချလိုက်ရင် မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အင်ပါယာလေးခုစလုံး ဒီကိုရောက်လာတဲ့အခါ နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်... ကောင်းကင်နဂါးရတနာရှိတယ်ဆိုပြီး မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ မရှုံးနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ငါတို့အမြင်မှာတော့ အဲ့ဒါက လိပ်ခွံတစ်ခုပဲ... တစ်ချက်ထဲနဲ့ ကွဲထွက်သွားမယ့် လိပ်ခွံတစ်ခု... ပြီးတော့ မင်းတို့မှာ ယီထျန်းဝမ်ဆိုတဲ့ ဝမ်ရှင်တစ်ယောက်ရှိတယ်မဟုတ်လား... သူကလည်း ကောင်းကင်နဂါးရတနာကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုပေမယ့် အဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လား...”

ကောင်းကင်နဂါးရတနာသည် အမှန်ပင် အစွမ်းထက်သည်။ သို့သော် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့်အရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူတို့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးမျှပင် မရှိသည့်အခါ ရန်သူတို့သည် အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဧကရာဇ်၏ စကားများသည် အမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း ထျန်းလုံသည် အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ထိုစကားများကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုသည်။

“ဒါဆိုလည်း စကားမများနဲ့... ငါတို့ရဲ့ ဧကရာဇ်မြို့တော်ကို သိမ်းချင်တယ်ဆိုရင် လာတိုက်ကြည့်လှည့်...”

ထျန်းလုံသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို ပေးဆပ်ရအောင် လုပ်ပြမယ်...”

“ဟုတ်လား... ဒါဆိုလည်း နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး... ကျန်တဲ့ အင်ပါယာနှစ်ခုရောက်လာတဲ့အခါ မင်းတို့ရဲ့ သေမင်းတံခါးဝရောက်လာလိမ့်မယ်... နောက်မှ အင်ပါယာလေးခုရဲ့ ဝိုင်းအုံမှုကို ခံရတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်အရသာကို သေချာခံစားကြည့်လိုက်စမ်းပါ...”

ရှောင်ဧကရာဇ်သည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ စောင့်နေစရာမလိုဘူး... ကျန်တဲ့ အင်ပါယာနှစ်ခုရဲ့ အင်အားစုတွေ ဒီကို ရောက်မလာနိုင်တော့ဘူး...”

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုသည် ပျံသန်းလာပြီး ကောင်းကင်ထဲတွင် ဝဲလည်နေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် ထိုနေရာသို့ စုစည်းသွားသည်။ မည်သည့်အချိန်ကမှန်းမသိ ရောက်ရှိလာသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ထားလျက် သူတို့အား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အခန်း (၅၇၁) ပြီးပါပြီ။