အခန်း (၃၅၄)

ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်၊ နာရီအနည်းငယ်ဆိုတာ ဘာမှမကြာသလိုပဲ။

ဆယ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်တစ်ရာပင် ဖြစ်နေပါစေ၊ ဒါက မျက်စိတစ်မှိတ်လောက်ပဲ ခံစားရလိမ့်မယ်။

ပိုင်မြောက်လန် လိုမျိုး နတ်ဆိုးမျိုးနွယ် ရဲ့ တသခင်မတစ်ဦးအတွက်တော့၊ ဒါက ပိုပြီး အရေးမကြီးဘူး။

ဒါပေမဲ့ ချစ်ချစ်နဲ့တွေ့ဖို့ စောင့်ရတာကတော့ အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ခံစားရတယ်။

သူမရဲ့ ခင်ပွန်း ယဲ့ယွီ နှင့် နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရတော့မှာ အိပ်ရာထက် အီဆောင့်နေတဲ့ အရသာရှိသော မြင်ကွင်းတွေကို တွေးပြီးတော့။

ပိုင်မြောက်လန် က သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာသည်။

သူမက ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး နည်းစနစ်များထုတ်ဖော်ကာ အရှိန်အပြည့်နဲ့ ပျံသန်းသွားချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ဒါက သူမ အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းယွင် ဂိုဏ်းကို ဘယ်လိုသွားရောက်ရမလဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ဘူး။

သူမက လက်မှိုင်ချပြီး စောင့်ရဖို့မှလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး။

တကယ်တော့။

သူမတစ်ဦးတည်းပဲ လမ်းပျောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖူဝမ်ဒိုင် နဲ့ ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ တို့လည်း အလားတူပဲ။

ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးတော့။

ဒီမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ခြေချဖူးတဲ့ ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ က အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးသည်၊ “နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ရောက်တော့မှာ၊ ဟုတ်တယ်မလား?”

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ချင်းယွင် ဂိုဏ်းက ငါ့ခင်ပွန်းရှိတဲ့နေရာပဲ။

အဲဒီကိုသွားတဲ့လမ်းကို ငါ ငါ့လက်ဖဝါးလိုပဲ သိတယ်။

သုံး နာရီအတွင်း ရောက်မယ်!”

လျန်ယွီ က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။

သူမက ဝိညာဉ်သင်္ဘောကို ရှေ့ဆက်ဖို့ ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သုံးနာရီအကြာတွင် အချိန် သုံး နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။(ဟုတ်တယ်မလား)

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ချင်းယွင် ဂိုဏ်းကို အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ခဲ့ရဘူး။

ဒါက ပိုင်မြောက်လန် ကို တစတစ ပိုပြီး စိုးရိမ်လာစေသည်။

သူမက အသံနက်ဖြင့် ပြောသည်၊ “နင် လမ်းမှားလာတာ ဟုတ်တယ်မလား?”

ဒီမေးခွန်းကြောင့် လျန်ယွီ ရဲ့ ပိုင်ပါတယ်ဆိုသော မျက်နှာက လျော့ရဲလာပြီး နည်းနည်း နီရဲသွားသည်။

သူမ ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်၊ “ငါ အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို လျှောက်သွားနေတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းမှားနိုင်မှာလဲ?

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!”

ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို နည်းနည်း ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမဲ့ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်မြောက်လန် နဲ့ ဖူဝမ်ဒိုင် နှစ်ဦးလုံး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဘယ်ကိုသွားနေလဲဆိုတာ မသိကြဘူးလေ။

သူတို့က လျန်ယွီ ကို တစ်ခါ ထပ်ယုံကြည်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။

ဒါကြောင့်။

နောက်ထပ် နှစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

အရင်က အရမ်းကို ယုံကြည်မှုရှိခဲ့တဲ့ လျန်ယွီ က အခုတော့ အားနွဲ့ပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပုံရသည်။

“အမ်၊ အမှားသေးသေးလေးပါ။

ငါ… နည်းနည်း လမ်းပျောက်သွားတယ်။

ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့မှာ အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး ရဲ့ မြေပုံရှိတယ်။

မင်းတို့ ဒီမှာ ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်မှာ စောင့်နေလို့ရတယ်။

ငါ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လမ်းညွှန်ချက်တွေ သွားမေးလိုက်မယ်၊ ချက်ချင်း လမ်းသိသွားလိမ့်မယ်!”

ဒီအရာကို ကြားသောအခါ။

ပိုင်မြောက်လန် ၏ အသံက ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်၊ “နင်က နေရာတိုင်းကို လျှောက်သွားဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဒါက နင် နေရာတိုင်းကို ဒီလိုပဲတွေ့ကရာလူလိုက်မေးပြီး လျှောက်သွားနေတာလား?”

ဖူဝမ်ဒိုင် နဲ့ ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ တို့လည်း လျန်ယွီ ကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နင်က အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး က တစ်ဦးတည်းသောသူပါ။

ဒီလောက်ကြာပြီးမှ၊ အခု နင် လမ်းပျောက်နေတယ်လို့ ပြောတာလား?

ဒါက လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး!

“အမှားသေးသေးလေးပါ၊ အမှားသေးသေးလေးပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီမှာ ကျွန်မကို စောင့်နေပေးပါ။ ကျွန်မ အရမ်းမြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်!”

လျန်ယွီ က အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြသည်။

သူမက လှည့်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်ကနေ ထွက်ခွာပြီးနောက်။

ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီးတော့။

လျန်ယွီ က ရှုပ်ထွေးစွာ သူမရဲ့ခေါင်းကို မကုတ်မိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

ဒါက မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းဖြစ်တယ်လို့ သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတာ!

တကယ်တော့။

လျန်ယွီ ဟာ အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူမ ဒီလိုမျိုး အစပြုသူအမှားမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး။

သူမ လမ်းပျောက်သွားတဲ့အကြောင်းရင်းက။

သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှားကြောင့် မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်တစ်ခု ပျက်စီးသွားလို့ပဲ။

ယွင်ရိုမူ က ဒီလျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ကို နာရီအနည်းငယ်အကြာကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ။

ဟုတ်တယ်၊

ဒါက ကျီးမန် က ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်ပယ်ပဲ။

ကျီးမန် နဲ့ ယွင်ရိုမူ တို့ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားတာကြောင့်။

လျှို့ဝှက်နယ်ပယ် ပြိုလဲသွားတယ်။

ဒါက အတိုင်းအတာငယ်လေးရှိတဲ့ လေဟာနယ်လှိုင်းအတက်အကျကို ဖြစ်စေခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ပိုင်မြောက်လန် ၊ လျန်ယွီ နှင့် အခြားသူများသည် ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်မှာ စကားပြောနေခဲ့ကြတယ်။

သင်္ဘောက သူ့ရဲ့လမ်းကြောင်းကနေ နည်းနည်းလွဲသွားတာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားတဲ့အခါ။

အဲဒီနည်းနည်းလွဲသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက သင်္ဘောကို သူ့ရဲ့နေရာအရောက်ကနေ ပိုပိုဝေးသွားစေတယ်။

ဒါကြောင့် လျန်ယွီ က ချင်းယွင် ဂိုဏ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့တာပဲ။

ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်မှာ။

ပိုင်မြောက်လန် ဒေါသထွက်နေပြီး၊ သူမရဲ့ လုံးဝန်းပြည့်ဖြိုးသော လက်မောင်းတွေကို တင်းကျပ်စွာ ယှက်ထားသည်။

သူမက သင်္ဘောရဲ့ ရှေ့ဆုံးမှာ ရပ်နေပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဒေါသထွက်နေသည်။

ဖူဝမ်ဒိုင် လည်း စိုးရိမ်နေပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။

ဒီအရာကို မြင်တော့၊ ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ က သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ရုံပဲ ရှိတော့သည်၊ “ကောင်းတဲ့အရာတွေက အချိန်ယူရတယ်။ အလျင်မလိုပါနဲ့!”

ဒီအရာကို ကြားသောအခါ။

ဖူဝမ်ဒိုင် က အတင်းအကျပ် ပြုံးပြသည်။ သူမမျက်စိထဲ ယဲ့ယွီသိပ်ကောင်းတာတွေကို မြင်ယောင်လာမိသည်။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်မြောက်လန် ရဲ့ စိတ်ပျက်မှုကတော့ ဆက်ရှိနေသည်။

သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လမ်းပျောက်နိုင်တာလဲ?

သူမက တကယ်ပဲ စတင်သံသယဝင်လာခဲ့သည်။

လျန်ယွီ ဟာ လမ်းပျောက်တတ်သူတစ်ဦးပဲ!

ခဏအကြာတွင်။

ပုံရိပ် နှစ် ခု ရုတ်တရက် အရှိန်အမြင့်ဖြင့် ပေါ်လာသည်။

ပိုင်မြောက်လန် က မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး နှစ် ဦး ချဉ်းကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

တစ်ဦးက အရောင်အသွေးစုံတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နောက်တစ်ဦးက နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဒီပေါင်းစပ်မှုက တော်တော်လေး ရှားတယ်။

ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီး နှစ် ဦးလုံးက အလွန်လှပကြတယ်။

အမြဲတမ်း မှတ်မိနေစေမယ့် အထင်အမြင်ကို ပေးသည်။

ဒီနှစ်ဦးက ယွင်ရိုမူ ရဲ့ ခြေရာကို ရှာဖွေဖို့ ထွက်လာခဲ့တဲ့ လီရူအိုဝမ် နဲ့ ပူလင်ဖေး တို့မှလွဲ၍ တခြားသူတွေ မဟုတ်ပေ!

ဝိညာဉ်သင်္ဘောကို မြင်သောအခါ။

သူတို့က အဲဒီကို တည့်တည့် လာခဲ့ကြတယ်။

သူတို့ နောက်ဆုံးတော့ သင်္ဘောရှေ့မှာ၊ လေထဲမှာ ရပ်နေကြသည်။

လီရူအိုဝမ် က သူမရဲ့ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်လိုက်ပြီး၊ ယွင်ရိုမူ ရဲ့ ခြေရာကို သင်္ဘောအတွင်းမှာ ထောက်လှမ်းနိုင်မလားဆိုတာ စုံစမ်းဖို့ သူမရဲ့ နတ်ဘုရားအသိကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမကို အစွမ်းထက်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားတစ်ခုက တားဆီးထားတယ်။

လီရူအိုဝမ် က သူမရဲ့ မျက်ခုံးများကို တွန့်လိုက်သည်။

သူမက အသံနက်ဖြင့် ပြောသည်၊ “နင့်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ဖယ်လိုက်! ငါ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာပဲ။”

ဒေါသထွက်နေပြီးသား ပိုင်မြောက်လန် က လီရူအိုဝမ် ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့။

သူမ ပိုပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

“ငါ ဖယ်ဖယ် မဖယ်ဖယ် နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?

နင်က ဖယ်လို့ ပြောတာနဲ့ ငါ ဖယ်ရမှာလား?

ဘယ်အကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ?”

ဒီအရာကို ကြားတော့။

လီရူအိုဝမ် က ဒေါသနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

ယဲ့ယွီ ကလွဲလို့၊ အလယ်ဗဟိုတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်သူမှ သူမကို ဒီလိုမျိုး စကားပြောရဲမှာ မဟုတ်ဘူး!

တာချန် ဘုရင်မရဲ့ ဒေါသအသေးစားက အလျင်အမြန် မြင့်တက်လာသည်။

သူမက ချက်ချင်း အရေးယူတော့မလို ပြင်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ။

ပူလင်ဖေး က လီရူအိုဝမ် ရှေ့ကို ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့ ခရီးစဉ်ရဲ့ အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ယွင်ရိုမူ ကို ရှာဖို့ပဲ။

သူတို့ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူး!

ဒါ့အပြင်၊ ဝိညာဉ်သင်္ဘောပေါ်က အမျိုးသမီး သုံး ဦးက၊ ဝိညာဉ်လှိုင်းအတက်အကျကို ကြည့်ရတာ၊ အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို ကျော်လွန်ခြင်း အဆင့်တွေပဲ။

အထူးသဖြင့် စကားပြောနေတဲ့ အမျိုးသမီးက၊ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က အရမ်းနက်ရှိုင်းလွန်းလို့ သူမတောင်မှ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။

ရှင်းနေတာပဲ၊ ဒါက အားကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ပဲ။

ဘာလို့ မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခကို ဖန်တီးနေရမှာလဲ?

“ဒီက တာအိုကျင့်ကြံဖော်ရေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေတယ်။

ကျွန်မတို့ သူမကို လိုက်ရှာနေတာပါ။

အကယ်၍ ကျွန်မတို့က မင်းကို ထိခိုက်စေမိရင်၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ!”

ပိုင်မြောက်လန် က အေးစက်စွာ ပြောသည်၊ “ငါ နင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး! နင်က ငါ့ဆီကို လမ်းရှာပြီး ရောက်လာခဲ့တာ၊ နင် ရောက်ရှိလာကြောင်းတောင် ခွင့်မတောင်းခဲ့ဘူး။ နင် နတ်ဘုရားအသိကို အသုံးပြုပြီး ငါ့လှေပေါ်ကို အဆင်ခြင်မဲ့ စုံစမ်းခဲ့တယ်။

အခုတော့ နင် တားဆီးခံလိုက်ရတာနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို စကားပြောပီး ထွက်သွားချင်တာလား?

ဘာလဲ၊ ငါက မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်လို့ ပြောရမှာလား?

အခုချက်ချင်း ထွက်သွား၊ မဟုတ်ရင် နင်တို့ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူး!”

ပိုင်မြောက်လန် က ယဲ့ယွီ နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ နောက်ကျနေတာကြောင့် စိတ်ဆိုးနေခဲ့တာ။

သဘာဝအတိုင်းပဲ၊ သူမရဲ့ စကားလုံးတွေက ကြမ်းတမ်းခဲ့တယ်။

ဖူဝမ်ဒိုင် နဲ့ ဟွမ်ဖူပိုင်ကျီ တို့တောင်မှ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားကြသည်။

ဒါက နည်းနည်း လွန်လွန်းနေတယ်လို့ သူတို့ ခံစားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိခဲ့ကြတာက။

သူတို့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောတာက ပိုင်မြောက်လန် ရဲ့ အကြီးမားဆုံး သနားကြင်နာမှုပဲ။

သူမရဲ့ အရင်ဒေါသစိတ်သာဆိုရင်။

သူမက သူတို့ကို နေရာမှာပဲ မြှုပ်ပစ်လိုက်ပြီးပြီ။

လီရူအိုဝမ် က ဒေါသထွက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောသည်။

သူမက ညင်သာသောအသံဖြင့် ပြောသည်၊ “ငါ့ကို မတားနဲ့!ဒီကောင်မကို ဆော်တော့မယ်”

“အခုတော့၊ ငါ နင့်ကို မတားတော့ဘူး! ဒီလောက်မောက်မာနေတဲ့ ကောင်မကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ့်အချိန်ပဲ!”

ပူလင်ဖေး က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဘေးသို့ တိုးလိုက်သည်။

သူမက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ၊ အရေးယူဖို့ အလျင်မလိုဘူး။

နှစ်ယောက် က သုံးယောက် ကို ဝင်တိုက်တာ၊ သူတို့က ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ထွက်လာနိုင်မယ်လို့ အာမခံနိုင်ခြင်း မရှိဘူး။

ဒီတော့ တခြားသူတွေကို အကူအညီ ခေါ်တာ ပိုကောင်းတယ်။

ပူလင်ဖေး က ဆက်သွယ်ရေးကျောက်တုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

သူမက ယွင်ချီဝူ ကို ဆက်သွယ်သည်။

“အစ်မ၊ အမြန်လာခဲ့! အစ်မလီ နဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ ပြဿနာတချို့ ကြုံနေရတယ်၊ ကျွန်မတို့ ဒီအောလီမတွေနဲ့ တိုက်ပွဲစတော့မှာ။”

၃၅၅ ဆက်ရန်