အခန်း (၁၉၆)

ချန်းပင်အန်းက တောင်ကုန်းပေါ်မှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ့နောက်ကျောတွင် ဝါးခြင်းတောင်းလေးကို သယ်ဆောင်ထားပြီး အတွင်းထဲတွင်တော့ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအများစု ရှိနေခဲ့၏။

ပန်းပဲဆိုင်တွင် ရွမ်ရှို့ကို ရှာလိုက်ပြီးနောက် သူက သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် တောင်းဆိုလိုက်ရ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှံ့အဆောက်အဦးလေးထဲတွင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို နောက်တစ်ကြိမ် သယ်ဆောင်လာကြသည်။

ချန်းပင်အန်းက သူ့မိဘများအတွက် အုတ်ဂူတစ်ခု သွားရောက် တည်ဆောက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွမ်ရှို့ကလည်း အကူအညီပေးရန် ချက်ချင်း ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ချန်းပင်အန်းက ခေါင်းခါပြီး သူမ၏ကမ်းလှမ်းမှုကို ပယ်ချလိုက်၏။

ထိုအရာက ခက်ခဲသော ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်သည့်အတွက် အလုပ်သမား အနည်းငယ်ကို ငွေပေးပြီး ငှားလိုက်ရန်သာ လိုအပ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုအရာက သူ တတ်နိုင်သော အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

ရွမ်ရှို့က အကူအညီ လိုအပ်လျှင် သူမကို ပြောရန် ပြောခဲ့သည်။ သူက အားနာနေစရာ မလိုအပ်ပေ။

ချန်းပင်အန်းက ပြုံးရုံလေး ပြုံးလိုက်ပြီး အကယ်၍ သူသာ သူမကို အားနာနေမည်ဆိုလျှင် ဤနေရာသို့ ရောက်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့၏။

ထိုစကားကြောင့် မိန်းမပျိုကလည်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာ မလိုအပ်သည့်အတွက် ချန်းပင်အန်းက သူနှင့်အတူ ငွေစအချို့ကို ယူဆောင်ခဲ့ပြီး ပန်းရံသမားအချို့ ငှားရမ်းရန် မြို့ငယ်လေးထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သိပ်မကြာခင် သူက လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ပြီး ထိုပန်းရံဆရာကြီးကို အုတ်ဂူ တည်ဆောက်ရမည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ၊ ကျင့်ဝတ်များအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့၏။ ထို့နောက် သူတို့က ကျသင့်ငွေ သဘောတူလိုက်ပြီး အလုပ်စလုပ်ရန် ရက်ကောင်းရက်မြတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ချန်းပင်အန်းက သူတို့ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ရပ်၍ ကြည့်နေခဲ့၏။ အရာအားလုံးက ပန်းရံဆရာအိုကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ လူငယ်လေးက ငွေစအလုံအလောက် ပေးထားခဲ့သည့်အပြင် သူက သဘောကောင်းပြီး ကူညီပေးချင်နေခဲ့သည့်အတွက် ချန်းပင်အန်းက အတော်လေး သဘောကျစရာ ကောင်းသည်ဟု အလုပ်သမားများအားလုံးက ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးက ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုများ မရှိခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင်တော့ အုတ်ဂူလေးက သေချာပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအရာက တခြားသူများထက် ပို၍ လှပနေခြင်း မဟုတ်သလို ပို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်ဟုလည်း မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ သို့သော် အုတ်ဂူပေါ်၌ ရှိနေသော စကားလုံးများကိုတော့ ချန်းပင်အန်း ကိုယ်တိုင် ရေးထိုးခဲ့သည်။ သူက ထိုအရာများအားလုံးကို တစ်ညတည်းနှင့် ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

ပန်းရံဆရာများ အားလုံးကို ကျသင့်ငွေ ပေးလိုက်ပြီးနောက် ချန်းပင်အန်းက သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ အဆုံးတွင်တော့ သူက အမွှေးတိုင်အချို့နှင့် အုတ်ဂူသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့၏။ ဂါရဝပြုရန် ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့သည့်အချိန်တွင် သူက ခဏကြာ စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး အရက်တစ်အိုးလည်း ဝယ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရက်ကို သူ့အဖေဆီသို့ တိုက်လိုက်ပြီး သူ့အမေ၏ အုတ်ဂူကို ကြည့်၍ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

“အမေ...

အဖေက အရက်သောက်ရတာ လုံးဝကြိုက်တဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ကြိမ် သူ့ကို သောက်ခွင့်ပေးလို့ရမလား…”

ထို့နောက် သူက အနားတွင် ရှိနေသော အုတ်ဂူကို ကြည့်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ...

တကယ်လို့ အဖေက အရက်သောက်ရတာ အသားမကျဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ် အမေ စိတ်ဆိုးမှာကို ကြောက်နေတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်ထဲကို လာပြီး ပြောပါ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် အရက်ယူမလာတော့ဘူး…”

အရက်အိုးကို သွန်ချလိုက်ပြီးနောက် ချန်းပင်အန်းက ပါးနှစ်ဖက်ကို သုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အမေ...

တကယ်လို့ ဘာမှမပြောဘူးဆိုရင်တော့ ဒါက အဆင်ပြေတယ်လို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ့မယ်…”

ထို့နောက် ချန်းပင်အန်းက အင်မော်တယ်အုတ်ဂူဆီသို့ သွားခဲ့ပြီး ရွှံ့ရုပ်ထုပေါင်း များစွာကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ချန်းပင်အန်းက လမ်းခင်း၊ တံတားဆောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ရွမ်ရှို့၏နာမည်ကို အသုံးပြု၍ အင်မော်တယ်အုတ်ဂူထဲတွင် ပျက်စီးနေသော ရွှံ့ရုပ်ထုများကို ပြင်ဆင်ရန်အတွက် အလုပ်သမားအချို့ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သူက ငွေကြေးပေးခဲ့ပြီး သူမကတော့ ပြင်ဆင်မှုကို ကြည့်ကြပ်ရသည်။

ရွမ်ရှို့က သူ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကို မေးခွန်းမထုတ်ခဲ့ပေ။ သူမက ရိုးရှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ၏တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူခဲ့သည်။

ယခင်တုန်းက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ရှိနေသည့် နယ်မြေခံများအားလုံးက ညအချိန် အင်မော်တယ်အုတ်ဂူထဲမှ ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားခဲ့ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်နေသလို ထင်မှတ်ရ၏။ ရွှံ့ရုပ်ထုများ၏ အရေအတွက်က လျော့ကျသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသည့် အရာများကလည်း သိသိသာသာ ပျက်စီးနေခဲ့သည်။

ရွမ်ရှို့၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း ချန်းပင်အန်းက သူတို့၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းသိမ်းထားရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ထိုသို့ မလုပ်နိုင်လျှင်ပင် အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ ရွှံ့ရုပ်ထုများကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြိုကျမသွားစေရန် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။ သူတို့က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရုပ်ထုများကို သေချာပေါက် ပြောင်းလဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ပြင်ဆင်မှု လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် ဝါးချောင်းပေါင်းများစွာကို ယာယီအကာအကွယ်အဖြစ် ဖန်တီးထားခဲ့သည်။

ချန်းပင်အန်းက နဂါးစီးလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော သူ၏ဆိုင်နှစ်ဆိုင်ကိုလည်း ရံဖန်ရံခါ သွားလည်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက အလုပ်ကိစ္စများစွာနှင့် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်များနေခဲ့၏။

နှစ်သစ်ကူးချိန်မတိုင်ခင် ချန်းပင်အန်းက လော်ပိုတောင်သို့ သွားပြီး စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးတို့ဆီသို့ သွားလည်မည် ဖြစ်သည်။

သူ့အစီအစဉ်ကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရွမ်ရှို့ကလည်း ရှန့်ရှို့တောင်တွင် ရှိနေသော တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းများကို စစ်ဆေးရန် လိုက်ခဲ့မည်ဟု ပြောလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူမကလည်း ချန်းပင်အန်းနှင့်အတူ တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့က လူချင်းခွဲသွားခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ ရွမ်ရှို့က စိတ်ပြောင်းပြီး ချန်းပင်အန်းနှင့်အတူ လော်ပိုတောင်ကို သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမက ဝါးအဆောက်အဦးကို ကြည့်ချင်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခင်တစ်ခေါက် သူမ လာခဲ့သည်က အလွန်အလျင်လိုနေခဲ့သည့်အတွက် ယခုတစ်ကြိမ် သူမက ထိုအရာကို ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ကြည့်ချင်နေခဲ့သည်။

ချန်းပင်အန်းက သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ချန်းပင်အန်းနှင့် ရွမ်ရှို့တို့ တောင်ခြေကို ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဝါးအဆောက်အဦး၏ လေသာဆောင်တွင် ရပ်နေသော စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက လျှာထုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ တောင်ထိပ်ကြီးနှစ်ခုက အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်နေပြီ။ တော်တော်လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါပဲလား…"

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက ခြေဖျားထောက်ပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမက ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"လော်ပိုတောင်ရဲ့ တောင်ဘက်မှာ ဘာတောင်ထိပ်မှလည်း မရှိပါဘူး…"

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်က အရမ်းငယ်သေးတယ်…"

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ထားပြီး ခြေထောက်ကတော့ လက်ရမ်းပေါ်သို့ တင်ထားခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့နောက် လှုပ်ရှားနေပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးကို ဘယ်နေရာမှာ သွားပြီး ရှာရဦးမှာလဲ။ သူက ဒီကမ္ဘာကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတယ်။ ဆရာ... တကယ်လို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အရမယူရင် သေချာပေါက် ထိခိုက်မှုတွေ ကြုံရတော့မယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို ဆိုလိုချင်တာ။ ကျွန်တော်က ကောင်းဖို့အတွက် ပြောပေးတာပါ…"

“ရွမ်ရှို့က တကယ့်ကို အရမ်းကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ…”

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကလည်း ထိုကောင်လေး၏ စကားကို လက်ခံပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချန်းပင်အန်းနှင့် ရွမ်ရှို့တို့က တောင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လာခဲ့သည်။ သူတို့ လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူမက ခေါင်းအုံးဆက်သွယ်ရေးစခန်းမှ သူ့စာကို ရခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့၏။ ထို့နောက် မျက်မမြင်တာအိုသခင်က မသန်စွမ်းလူငယ်နှင့် ကလေးမလေးတို့ကို ခေါ်ပြီး မြို့ငယ်လေးထဲသို့ အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူတို့က သူမကို ရှာဖွေရန် နဂါးစီးလမ်းကြားထဲရှိ ဆိုင်ကိုပင် ရောက်လာခဲ့သေး၏။ သို့သော် သိပ်မကြာခင် သူတို့က ထွက်သွားပြီး မြောက်ပိုင်းကို ဆက်၍ သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က မြို့တော်ထဲတွင် သူတို့၏ ကံတရားကို စမ်းသပ်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ကြ၏။

အခက်အခဲများကို အတူရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော မျက်မမြင်တာအိုသခင်အိုကြီးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသည့်အချိန်တွင် ချန်းပင်အန်းက လင်းရှို့ယီနှင့် သူ၏ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ‘တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ရွတ်ဖတ်ခြင်း’ဟူသည့် ကျင့်စဉ်ကိုလည်း အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး သူက အမှန်တရားလျှပ်စီး(၅)သွယ်ကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းအချို့ကို ရွမ်ရှို့ဆီတွင် မေးမြန်းကြည့်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ရွမ်ရှို့က ထိုအရာများကို လုံးဝစိတ်ဝင်စားမှု ရှိသည့်ပုံ မရချေ။ ရလဒ်အနေနှင့် သူမက ထိုအကြောင်းအရာကို အနည်းငယ်လေးသာ သိထားခဲ့၏။ တခြားသူများဆီမှ ကြားခဲ့သည့် အရာများကိုသာ ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။

သူတို့က ဆက်၍ စကားပြောနေကြပြီး ဆရာရွမ်က ယခုနှစ်တွင် တရားမဝင် တပည့်(၃)ယောက် လက်ခံလိုက်ကြောင်း ချန်းပင်အန်းက သိခဲ့ရသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကတော့ မျက်ခုံးရှည်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျိုးရိုးနာမည်က ရှဲ့ဖြစ်သည်။

သူ့ကလန်က မက်မွန်ရွက် လမ်းကြားထဲတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် လက်ရှိမျိုးဆက်တွင် ဖြစ်၏။ သူက ပန်းပဲဆိုင်သို့ ရောက်လာခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူတို့က ဘိုးဘေးနေအိမ်ကို ရောင်းချပြီး တခြားလမ်းကြားထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်လေးတွင် အစ်မတစ်ယောက်နှင့် ညီလေးတစ်ယောက် ရှိသည်။

သိပ်မကြာခင် ရွမ်ရှို့၏အဖေဆီတွင် တရားမဝင် တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသော လူငယ်ကတော့ စကားပြောရသည်ကို မကြိုက်ပေ။ ဆောင်းရာသီ ပထမဆုံး နှင်းမုန်တိုင်း ကျသည့်အချိန်တွင် ထိုလူငယ်က တစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံးလုံး ရေတွင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန် ရွမ်ချုံကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူက ခြေတစ်လှမ်းပင် မရွှေ့သည့်အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့၏။

သူ၏လှိုက်လှဲသော သဘောထားကြောင့် ရွမ်ချုံက စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ပန်းပဲဆိုင်တွင် သံနှင့်ဓားများ ဖန်တီးရန်အတွက် သဘောတူခဲ့သည်။ သူနှင့် မျက်ခုံးရှည်လူငယ်လေး၏ ကြားထဲတွင်တော့ ဖုန်းရွှယ်ကျောင်းဆောင်မှ မိန်းမပျို တစ်ယောက် ရှိနေပြီး သူမက ရွမ်ချုံ၏ ဒုတိယမြောက် တရားမဝင်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရွမ်ရှို့၏စကားအရ ထိုမိန်းကလေး၏ ပါရမီက ဖုန်းရွှယ်ကျောင်းဆောင်ထဲတွင် အတော်လေး နိမ့်ကျသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်၏။ သို့သော် သူမက အမှားကြီးအချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပုံရသည့်အတွက် ဖုန်းရွှယ်ကျောင်းဆောင်မှ ထုတ်ပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် သူမက ဆရာရွမ်ကို လာရှာခဲ့၏။

သူမဆီတွင် မတည်ငြိမ်သော စိတ်သဘောထားတစ်ခု ရှိနေသည့်အတွက် သူမက တာဝန်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်သည့်အချိန်တိုင်း နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားထားတတ်သည်ဟု ရွမ်ချုံက ပြောခဲ့သည်။ သူမက ဤနေရာတွင် နေနိုင်ပြီး သူ၏ဓားပညာကို သင်ကြားနိုင်၏။ သို့သော် သူမကို တရားဝင်တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမက အချိန်အတော်ကြာအောင် ပန်းပဲဆိုင်ထဲတွင် အလုပ်များ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့၏။ တစ်နေ့တွင်တော့ သူမက မထင်မှတ်ဘဲ ဓားကိုင်လက်၏ လက်မကို ဖြတ်မိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးက စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ဖျော့ဖြစ်နေပြီး သူမက ရွမ်ချုံဆီသို့ သွား၍ ပြောခဲ့၏။ ထိုနေ့မှစ၍ သူမက ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ဓားသိုင်းပညာကို စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့ရသည်။ သူမက နောက်တစ်ကြိမ် အစမှ ပြန်လည် လေ့ကျင့်ခဲ့ရ၏။

ထိုအကြောင်းအရာကို ပြောပြနေသည့်အချိန်တွင် ရွမ်ရှို့၏ အမူအရာကတော့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေခဲ့သည်။ သူမက ကြက်မကြီးများနှင့် ကြက်ကလေးများ အကြောင်းကို ပြောနေသလို ထင်မှတ်ရ၏။

ရွမ်ရှို့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေသည့်အတွက်ကြောင့် ချန်းပင်အန်းကတော့ ထိုအရာကို သတိထားမိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ရွမ်ရှို့က အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အလွန်ကောင်းလွန်းသည့်အတွက် ပြဿနာတစ်ခုမျှပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ယခုတော့ ချန်းပင်အန်းက ကျင့်ကြံမှုကိုသာ ပို၍ အာရုံစိုက်ရန် စဉ်းစားလာခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးက အတော်လေး အံ့ဩစရာကောင်းသော လူများဖြစ်ကြောင်း သူလည်း သိနေခဲ့၏။ ထိုလူများ တစ်ယောက်မျှ ရိုးရှင်းမှုမရှိချေ။ သူ့ဘေး၌ ရှိနေသူများထဲတွင်တော့ လင်းရှို့ယီ ရှိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ယုလုနှင့် ရှဲ့လင်းယွဲ့တို့ကတော့ ပါရမီရှင်များဟု သတ်မှတ်နိုင်ကြ၏။

သို့သော် ချွေးတုံရှန်း၏ မှတ်ချက်များနှင့် ရွမ်ရှို့၏ စကားလုံးများအရ ချန်းပင်အန်းက အကြောင်းအရာတစ်ခုကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ လူတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြစ်လာပြီး သာမန်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အင်မော်တယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလျှင်ပင် အဆင့်ကွာခြားမှုများ ရှိနေသေးသည်။ ထိုအရာက အလွန်ကြီးမားသော ကွာဟမှုလည်း ဖြစ်၏။

ကျင့်ကြံမှုက အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲသလို အလယ်ပိုင်းတွင်လည်း ခက်ခဲသည်။ အဆုံးသတ်တွင်လည်း ခက်ခဲနေဆဲသာ ဖြစ်၏။ ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ချန်းပင်အန်းက ရက်အနည်းငယ်လေး အတောအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူ့မိဘများအတွက် အုတ်ဂူအသစ်များ တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ဓားငယ်လေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ် စတင်ဖျက်စီးနေခဲ့သည်။ သူက ယခင်တုန်းကထက်ပင် ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူ၏ သွေးကြောမှတ်များထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေခဲ့၏။

ရလဒ်အနေနှင့် လူငယ်လေးက ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့်အချိန်တိုင်း ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ့ပုံစံက အရက်မူးနေသလို ထင်မှတ်ရ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ အင်မော်တယ်အုတ်ဂူအနားတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ထိုင်ပြီး ချောင်းဆိုးနေရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း သော့ပိတ်နေပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူနေရ၏။

ဝါးအဆောက်အဦးအနားသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ရွမ်ရှို့က မေးလိုက်သည်။

“နင်က ဒီမှာ နှစ်သစ်ကူးချိန်ထိ နေမှာလား…”

ချန်းပင်အန်းက ခေါင်းခါပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မနေဘူး။ ငါက နှစ်သစ်ကူးချိန်ကျရင် သေချာပေါက် အိမ်ကိုပြန်မယ်။ ငါ့မိဘတွေရဲ့ အုတ်ဂူကို အရင်ဆုံး သွားရမယ်။ ငါ အိမ်ကိုရောက်တဲ့အချိန်ကျရင် ကံကောင်းတဲ့ စာသားတွေနဲ့ တံခါးနတ်ဘုရားတွေလည်း လိုအပ်နေသေးတယ်။ နှစ်သစ်ကူး ညစာစားပွဲ ပြီးသွားရင်တော့ ငါက တစ်ညလုံး စောင့်ကြပ်နေပြီး မနက်ကျရင် မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်ရမှာပေါ့။ အဲဒီအပြင် နဂါးစီးလမ်းကြားထဲမှာရှိတဲ့ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်မှာလည်း စာသားတွေနဲ့ အလှဆင်ဖို့ လိုသေးတယ်။ လုပ်ရမယ့် ကိစ္စတွေကတော့ အများကြီးပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက တော်တော်လေး အလုပ်များလိမ့်မယ်…”

“ငါ့ရဲ့အကူအညီ လိုသေးလား…”

ရွမ်ရှို့က မေးလိုက်သည်။

ချန်းပင်အန်းက အပြုံးနှင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“မလိုပါဘူး။ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါက တော်တော်လေး အလုပ်များတယ် ထင်ရပေမယ့် အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်…”

နှစ်သစ်ကူးတွင် ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသည့်အခါ စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးတို့က ဆင်ခြေပေးနေခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့၏ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ချန်းပင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ဝါးအဆောက်အဦးမှာ နှစ်သစ်ကူး စာသားတွေနဲ့ တံခါးနတ်ဘုရား တပ်မယ်ဆိုရင် ကြည့်ရတာ ဆိုးသွားနိုင်လား…”

“သေချာတာပေါ့ ကြည့်ရဆိုးသွားနိုင်တယ်…”

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက သေချာပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အစိမ်းပေါ်မှာ အနီရောင် တပ်ထားတာက တော်တော်ကို ဆိုးရွားတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုပဲ။ ဆရာ... ကျွန်တော်ကတော့ ဒီအကြံကို ကန့်ကွက်တယ်…”

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ထောက်ခံလိုက်သည်။ သူမကလည်း ထိုကောင်လေး၏ ထင်မြင်ချက်ကို လက်ခံနေခဲ့၏။

“ငါက ဒီအတိုင်းပဲ အကြံပေးလိုက်တာပါ။ မင်းတို့ မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ထားလိုက်တော့…”

ချန်းပင်အန်းက ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

“ဆရာက အများဆုံး ကံကောင်းစေတဲ့ စကားလုံးတွေ ဒါမှမဟုတ် နွေဦးစကားလုံးတွေကို ဒီမှာရေးလို့တော့ ရတယ်…”

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက သတိထား၍ အကြံပေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမစိုးရိမ်ပါနဲ့…”

ချန်းပင်အန်းက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည့်အတွက် ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို အငြိုးထားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။ တကယ်လို့ ဆရာက အဲဒီလို အဆောင်အယောင်တွေ ထားချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်က အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး စကားပြောပေးမှာပါ။ ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ဆရာကသာ သာမန်ထက် နည်းနည်းပိုကောင်းတဲ့ မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံး ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီစာသားတွေကို ကပ်ဖို့ ကူညီပေးဦးမှာ။ ကျွန်တော်က ဝါးအဆောက်အဦးတစ်ခုလုံး အပေါ်ထပ်နဲ့ အောက်ထပ်နှစ်ခုလုံးကို ကပ်ပေးနိုင်တယ်…”

ချန်းပင်အန်းက သူ့ခေါင်းကို လက်နှင့်ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”

သူတို့က တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ရွမ်ရှို့က သူတို့ကို နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ သူမက ရှန်ရှို့တောင်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

သူ မသိလိုက်ခင် နှစ်သစ်ကူးချိန်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘများ၏ အုတ်ဂူသို့ အတူတူ သွားလည်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့က ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး စာသားများကို ကပ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာက လှပကြောင်း စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက ပြောခဲ့သည်။ ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း ပြန်ပြောခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ချန်းပင်အန်းက အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ချန်းပင်အန်းက အရသာရှိသော စားစရာများစွာကို ချက်ပြုတ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နှစ်သစ်ကူး ညစာစားပွဲကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြသည်။ သူက စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးတို့ကို သာမန်မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံးဆီ ပေးရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ထိုအရာကို သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးကတော့ ဝမ်းသာနေသည့်အတွက် ပို၍ သိုသိုသိပ်သိပ်အမူအရာနှင့် မြွေကျောက်တုံးကို စားသုံးလိုက်သည်။

ညရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ချန်းပင်အန်းက စားပွဲခုံအောက်တွင် မီးသွေးအလုံအလောက် ထည့်ပြီး မီးဖိုငယ်လေးတစ်ခု ဖိုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်က မီးဖိုနားတွင် ထိုင်နေကြ၏။ ယခုတော့ သူတို့အားလုံးတွင် အင်္ကျီအသစ်၊ ဝတ်စုံအသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ချန်းပင်အန်း၏မုန့်ဆိုင်မှ ယူလာခဲ့သည့် မုန့်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်၊ ဝါးပြားလေးတစ်ခုနှင့် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော စားပွဲပေါ်တွင် ထွင်းဓားတစ်ချောင်းလည်း ရှိနေခဲ့၏။ သူက တစ်ညလုံး ထိုနေရာတွင် ထိုင်ပြီး စောင့်ကြပ်နေရမည်ဖြစ်၏။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ထိုအရာက နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုနှစ်ကတော့ အနည်းငယ် ကွဲပြား၏။ ချန်းပင်အန်းက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက နေကြာစေ့များကို စားနေပြီး စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးကတော့ လက်နှစ်ဖက်ပေါ်သို့ ခေါင်းအုံးပြီး အနားယူနေခဲ့သည်။

သူက အပြုံးနှင့် မေးလိုက်၏။

“ဆရာ... နှစ်သစ်ကူးချိန် ရောက်ပြီဆိုတော့ ဆရာက အရမ်းဝမ်းသာနေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ် မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံး ပေးတော့မှာလား…”

ချန်းပင်အန်းက ယခင်နှစ်ကထက် ပို၍တောက်ပနေသော မီးရောင်အောက်တွင် အားကြိုးမာန်တက် စာဖတ်နေခဲ့သည်။ သူက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မပေးတော့ဘူး…”

စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက စိတ်ရှုပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ အပြုံးနှင့် မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ...

ကျွန်တော်က မနက်ခင်းကျရင် မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖောက်လို့ရလား…”

“သေချာပေါက် ဖောက်ရမှာပေါ့…”

ချန်းပင်အန်းက မော့ကြည့်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူက ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက နေကြာစေ့များကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ နားကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ ချန်းပင်အန်းက သူမကို ကြည့်ပြီး ဆက်၍ စာဖတ်နေခဲ့၏။

ကောင်လေးနှင့် ကလေးမလေးတို့က အချင်းချင်း ပြုံးလိုက်ကြပြီး နားလည်မှုရှိစွာ ထိုလူငယ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မထင်မရှား ဆံထိုးလေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုဆံထိုးပေါ်တွင် စကားလုံး(၈)လုံး ထွင်းထုထားခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများကတော့ စာသင်သားများနှင့် ပတ်သက်နေခဲ့၏။

နှစ်သစ်ကူးစာသားများနှင့် ယှဉ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးတို့ကတော့ ထိုဆံထိုးအပေါ် ပို၍ထင်မြင်ချက် ကောင်းကြသည်။ သူတို့၏ဆရာက ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း မရှိဟု စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက ခံစားမိနေခဲ့၏။ ထိုအရာက သူနှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည်ဟု ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးကတော့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သန်းခေါင်ကျော်သွားခဲ့သည့်အချိန်တွင် သူတို့က နှစ်သစ်ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စိမ်းပြာဝတ် ကောင်လေးက အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့၏။

ချန်းပင်အန်းနှင့် အနည်းငယ် စကားပြောလိုက်ပြီးနောက် ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကလည်း စားပွဲပေါ်သို့ ခေါင်းတင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ချန်းပင်အန်းက တစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြပ်နေခဲ့၏။ အိမ်ထဲတွင် စာရွက်လှန်သည့်အသံ တိုးတိုးကိုသာ ကြားနေရသည်။ မနက်ခင်း ရောင်နီသန်းသည့် အချိန်တွင် ချန်းပင်အန်းက တိတ်တဆိတ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်၏။ သူက အရှေ့ဘက်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူက တိုးတိုးလေး ချောင်းဆိုးလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ပါးစပ်ထဲမှနေ၍ တစ်လက်မခန့် ရှည်သော အဖြူရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာက သေးငယ်ပြီး လှပသော ဓားပျံလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူက ခြံဝန်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပျံဝဲနေခဲ့၏။ သူ၏ ထက်မြက်မှုနှင့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကလည်း အလွန်သိသာနေခဲ့သည်။

Translated by Hein Htet.