အခန်း (၁၉၇)

ဓားပျံလေးက ယခင်တုန်းကကဲ့သို့ အကြမ်းထည်ငွေတုံးလေးတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအရာက အလွန်အမင်း သေးငယ်သည့်အပြင် ယခု ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အတိအကျ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာက ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အစစ်အမှန်ကြားထဲတွင် ရှိနေသလို ထင်မှတ်ရသည့်အတွက် ထိုအရာက အလွန်ထူးခြားသော အင်မော်တယ် အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ရောင်နီအောက်တွင် အလွန်သေးငယ်ပြီး ထူးခြားသော ဓားပျံလေးက အလင်းရောင်များ တောက်ပနေခဲ့၏။

ချန်းပင်အန်းက အချိန်တော်တော်ကြာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ။ မင်းက နှစ်သစ်ကူးချိန် ရောက်လို့ လေကောင်းလေသန့် ရှုချင်နေတာလား။ ပြောပါဦး။ မင်းလို ဓားပျံလေးကရော ဒီလိုပွဲတော်တွေကို အလေးထားကြလို့လား..”

ဓားပျံ၏ထိပ်ဖျားက အနည်းငယ် လည်လာခဲ့သည်။ ချန်းပင်အန်းက တစ်ကိုယ်လုံး တင်းမာသွားခဲ့ပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။ (၃၆၀)ဒီဂရီ လှည့်လာပြီးနောက် ဓားပျံ၏ထိပ်ဖျားက အနည်းငယ်အပေါ်သို့ ထောင်သွားခဲ့ပြီး ဓားပျံ၏ လက်ကိုင်က အောက်သို့ အနည်းငယ် စိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုဓားပျံလေးက မရင်းနှီးသော ကမ္ဘာကြီးနှင့် ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားချင်နေသလို ထင်မှတ်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်အတွင်းထဲမှနေ၍ နိုးထလာပြီး သန်းဝေနေသည့် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဓားပျံလေးက ဝှစ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ချန်းပင်အန်း၏ မျက်ခုံးကြားထဲသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအရာက မူလနေရာတွင် အရိပ်တစ်ခုပင် ပေါ်နေခဲ့၏။ လေထဲတွင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဓားပျံ၏ အရှိန်နှင့် လျင်မြန်သွက်လက်မှုက ချန်းပင်အန်း ထင်ထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ သူက ထိုအရာကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးကြားထဲ၌ အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်မိသည်။

လူငယ်လေးက သူ၏နဖူးကို လက်နှင့် ကိုင်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် အပေါက်တစ်ခု မရှိသလို ခြစ်ရာပွန်းရာ တစ်ခုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုဓားပျံလေးက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး သွေးကြောမှတ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုဓားပျံလေးက တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ဆီသို့ သွားသော လမ်းကြောင်းကို ချဲ့ထွင်နေသည့် မြေပြင်ဓားအင်မော်တယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ့ကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

ချန်းပင်အန်းက အခွင့်အရေးရသည့်အချိန်တွင် ထိုအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရွမ်ရှို့ကို မေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရှိနေသော ဓားပျံများအားလုံးက ထိုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အံ့ဩစရာကောင်းနေခြင်းပေလော။

ရှေ့တံခါးနားတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသော စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အစောပိုင်းကတည်းက ပြင်ဆင်ထားသော ဗျောက်အိုးများကို သယ်လာခဲ့သည်။ သူက ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးနှင့်အတူ ရှေ့တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာသည့်အချိန်တွင် နောက်ကျောမှနေ၍ သူမကို အသာအယာ လှမ်းတားလိုက်သည်။

ကလေးမလေးက သန့်ရှင်းနေသော သူမ၏အဝတ်ကို အလျင်အမြန် ပုတ်လိုက်၏။ ထိုအရာက သူမ၏ဆရာ သူမအတွက် ဝယ်ထားပေးခဲ့သော ဝတ်စုံအသစ် ဖြစ်သည်။ သူမက စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။

“နင် ဘာလုပ်တာလဲ…”

ခြံဝန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက သက်ပြင်းချပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“နင်က အရူးလား။ မီးစပါးအုံးမြွေတစ်ကောင်ဆိုမှတော့ နင့်မှာ မီးစွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ မွေးရာပါစွမ်းအားရှိတယ်လေ။ ဒီတော့ နင်က ဒီမီးရှူးမီးပန်းတွေကို မြန်မြန်မီးရှို့ပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား…”

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးက မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ မီးစွမ်းရည်များကို ထိုကဲ့သို့လည်း အသုံးချ၍ ရနိုင်မည်လော။ မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည့် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်တွင် ချန်းပင်အန်းကသာ ဟင်းချက်ရန်အတွက် မီးမွှေးရသည်။ မိုးရွာသည့် အချိန်တွင်ဖြစ်စေ နှင်းကျသည့်အချိန်တွင်ဖြစ်စေ အတူတူသာ ဖြစ်၏။

ရလဒ်အနေနှင့် ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက မီးမွှေးရန် သူမ၏အစွမ်းကို အသုံးပြုရန်ပင် လုံးဝမစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ ချန်းပင်အန်းကလည်း ထိုအကြောင်းအရာကို လုံးဝမပြောခဲ့ဖူးချေ။ သူမကလည်း ထိုဖြစ်နိုင်ချေကို လုံးဝမတွေးမိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းတွင် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ ထိုအကြောင်းအရာကို ပြောပြခဲ့၏။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးတို့၏ အကူအညီနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နှစ်ဟောင်းကို နှုတ်ဆက်၍ နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုနေခဲ့ကြသည်။

သိပ်မကြာခင် ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော တခြားအိမ်များထဲမှနေ၍ မီးရှူးမီးပန်းပေါက်ကွဲသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဝေးမှနေ၍ မီးရှူးမီးပန်း ပေါက်ကွဲသည့်အသံများကိုလည်း ကြားနေကြရသည်။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အလွန်သဘောကျနေခဲ့၏။ ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက နောက်ဆုံးမီးရှူးမီးပန်းကို မီးရှို့ပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍ တံမြက်စည်းတစ်ချောင်း ယူလာသည်။ သူမက အမှိုက်များကို လှည်းရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ချန်းပင်အန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမဆီမှ တံမြက်စည်းကို ယူ၍ အိမ်နံရံတွင် ပြောင်းပြန်ပြန်ချထားလိုက်သည်။

မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ရှိနေသော မိသားစုတိုင်းက နှစ်သစ်၏ ပထမနေ့တွင် သူတို့၏ တံမြက်စည်းကို ပြောင်းပြန်ထားတတ်သည့် အလေ့အထတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနေ့တွင် သူတို့က မည်သည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်ကြောင်း ပြသခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်၏။ ထိုအရာက အနားယူရမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။

ချန်းပင်အန်းက နံရံဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရှင်းလင်းနေသော တစ်ဖက်ခြမ်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဆီတွင် ခံစားချက်များ ရောနှောနေခဲ့၏။ ခဏကြာစဉ်းစားနေပြီးနောက် သူက ပိုနေသော နှစ်သစ်ကူးစာသားများနှင့် နွေဦးစကားလုံးများကို ယူဆောင်ပြီး တစ်ဖက်ခြမ်း၏ ရှေ့တံခါးတွင် ကပ်ထားလိုက်သည်။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အပြုံးနှင့် မေးလိုက်၏။

“ဆရာ …

သူတို့က ဆရာ့ရဲ့မိတ်ဆွေကောင်းတွေလား…”

“ငါတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

ချန်းပင်အန်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ၏ ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ချန်းပင်အန်းက ခြံတံခါးအရှေ့တွင် ရှိနေသော လမ်းကြားလေးထဲတွင် ရပ်ပြီး ရောင်စုံတံခါးနတ်ဘုရားနှစ်ယောက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ယောက်က လူထုရေးရာကို ကိုယ်စားပြုပြီး တစ်ယောက်ကတော့ သိုင်းပညာကိစ္စရပ်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မြို့ပြရေးရာနတ်ဘုရားက ကျောက်စိမ်းတုတ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သိုင်းနတ်ဘုရားကတော့ လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

ချန်းပင်အန်းက သူတို့ကို မည်သို့ ကြည့်နေစေကာမူ သူတို့က ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိနေခဲ့၏။ အတိတ်တုန်းကတော့ မြို့ငယ်လေးထဲတွင် အမျိုးအစားပေါင်းစုံ တံခါးနတ်ဘုရားကပ်ခွာများ ရောင်းချသည်။ မြို့ပြနတ်ဘုရားနှင့် သိုင်းနတ်ဘုရားများအပြင် ကံကြမ္မာနတ်ဘုရားနှင့် တခြားသော နတ်ဘုရားမျိုးစုံလည်း ရှိနေတတ်၏။

သို့သော် ယခုနှစ်တွင်တော့ မြို့ငယ်လေးထဲတွင် ရှိနေသော တံခါးနတ်ဘုရားကပ်ခွာများအားလုံးက တူညီနေကြသည်။ ဆိုင်ရှင်၏ စကားအရ ထိုအရာက နယ်မြေခံအရာရှိများ ချမှတ်ထားသည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ယခုအချိန်ထိ ဆောက်မပြီးသေးသော ဝမ်ချန်းစံအိမ်နှင့် စစ်ကျောင်းသူတော်စင်ကျောင်းဆောင်ထဲတွင်လည်း ထိုတံခါးနတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ ရုပ်ထုများ ရှိနေသေးသည်။

ချန်းပင်အန်းက အဘိုးကြီးယန် ပြောပြခဲ့သော အရာများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိနေပြီး ထိုစကားလုံးများအပေါ် သူ၏ထင်မြင်ချက်က ပို၍လေးနက်လာခဲ့သည်။ ချန်းပင်အန်းက စိတ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ခြံဝန်းထဲသို့ သွားထိုင်လိုက်ပြီး နေပူဆာ လှုံနေခဲ့သည်။ သူက တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ စဉ်းစားမိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ဆက်ထိုင်နေပြီး နေကြာစေ့ စားနေခဲ့သည်။ စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ လက်နောက်ပစ်ထားပြီး ခြံဝန်းထဲတွင် လှည့်ပတ်၍ လျှောက်နေခဲ့၏။

သူ့ဆီတွင် အလွန်များပြားသော ရည်မှန်းချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူက ယခုနှစ်တွင် စိတ်ပါလက်ပါ လေ့ကျင့်မည်ဟု ကြေညာထားခဲ့သည်။ သူက သူ့ဆရာနှင့် ထိုအရူးမလေးကို သေချာပေါက် အံ့ဩသွားအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်၏။ နောက်တစ်နှစ် ရောက်သည့်အချိန်တွင် သူက မြို့ငယ်လေးထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး သူ လုပ်ချင်သည့် အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက မည်သူ့ကိုမျှ ကြောက်စရာမလိုအပ်သလို အဆင့်(၈) အဆင့်(၉) ဓားသမားများကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုအပ်တော့ပေ။

ထိုအရာများအားလုံးကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

“ဆရာ…

ကျွန်တော့်ကို အရည်အသွေးကောင်းတဲ့ မြွေကျောက်တုံး နည်းနည်းလောက်ပဲ ထပ်ပေးလိုက်။ နောက်တစ်နှစ် မပြောနဲ့။ မနက်ဖြန်ပဲ ကျွန်တော်က မြို့ငယ်လေးထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဆရာက ကျွန်တော့်ကို နေရာတိုင်း ခေါ်သွားပြီး ဆရာကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်။ ဆရာက ယောကျ်ားတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး မိန်းမတွေကို လုယူလာလို့ရတယ်။ ဆရာက ဘာစည်းမျဉ်းကိုမှ လိုက်နာဖို့ မလိုအပ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ တကယ်လို့ ဆရာ သဘောကျတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကို တွေ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲ ဆွဲခေါ်လာလို့ရတယ်။ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား အဲဒါဆိုရင် ဆရာက ကျေနပ်နိုင်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား…”

ချန်းပင်အန်းက ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေး၏ လက်ထဲမှနေ၍ နေကြာစေ့တစ်ထုပ်ကို ယူပြီး ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“မင်းသာ ကျေနပ်မယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေပါတယ်…”

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချန်းပင်အန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်၏။ သူက ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက ညာဘက်တွင် ထိုင်နေသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ယောက်က တံခါးနတ်ဘုရားငယ်လေးနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် ထိုအရာက နှစ်တစ်နှစ်၏ အစတွင် ဆိုးရွားသော စတင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက ခံစားမိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက သာမန်မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ယူဆောင်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ သူက ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူ့အတွက် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်တွင် ချန်းပင်အန်းက သူ၏ အင်္ကျီအိတ်ထဲမှနေ၍ အလွန်ထူးခြားသော အိတ်ငယ်လေးနှစ်ခုကို ရုတ်တရက် ယူလိုက်သည်။ ထိုအရာများကတော့ နဂါးစီးလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော မုန့်ဆိုင်မှ နွေဦးရာသီအတွက် ဖန်တီးထားသော မုန့်တချို့ ဖြစ်သည်။ သူက ထိုမုန့်များကို ကလေးနှစ်ယောက်ဆီသို့ ပေးပြီး ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီမှာ မင်းတို့အတွက် အန်ပေါင်း…”

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ ဝမ်းသာသွားသလို ခံစားခဲ့ရခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးထွက်လာခဲ့၏။ ထိုအရာက အနီရောင်တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပနေသည့် ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိနေသော မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်သည်။ ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးကလည်း ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိနေသော မြွေကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရရှိခဲ့သည်။

ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော ချန်းပင်အန်း၏ ဘိုးဘေးနေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာရသည်။ ထိုနေရာတွင် သာမန်အရွယ်အစားရှိနေသော မြွေကျောက်တုံး (၉၀) အပြင် ချန်းပင်အန်း၏ အိတ်ရှုံ့လေးထဲ၌ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိနေသော မြွေကျောက်တုံး (၁၁)တုံး ကျန်နေသေးသည်။

ယခု သူတို့ကို ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိနေသည့် မြွေကျောက်တုံး တစ်ယောက်တစ်တုံးဆီ ထပ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ့ဆီတွင် အရေအတွက်က (၁၁)ခုမှနေ၍ (၇)ခုသို့ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ ယခု သူက နောက်ထပ် ထိပ်တန်းအရည်အသွေး ရှိနေသော မြွေကျောက်တုံးများ တစ်ယောက်ဆီ ပေးနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဆီတွင် ထိပ်တန်းအရည်အသွေး ရှိနေသော မြွေကျောက်တုံးတစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားပြီဟု ဆိုလိုနေခြင်း မဟုတ်ပေလော။

“ချန်းပင်အန်း…

မင်းက ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ ဖန်တီးဖို့အတွက် အလှူအတန်း ရက်ရောနေတာလား…”

လက်ထဲတွင် မြွေကျောက်တုံးလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဆရာ …

တကယ်လို့ ဒီလိုမျိုးတွေ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း သေချာပေါက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ရပြီး အရမ်း ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်…”

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက လက်ထဲတွင် အန်ပေါင်းကို ကိုင်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးထဲမှနေ၍ မျက်ရည်များ စီးကျလာနေခဲ့၏။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ့ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာသော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ဆရာ …

ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိနေတဲ့ ဒီမြွေကျောက်တုံး(၃)တုံးကို စားပြီးသွားရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလျင်အမြန်တိုးတက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဆရာက ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို မမီတော့မှာ လုံးဝမကြောက်ဘူးလား…”

“တကယ်လို့ မင်းဆီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေနိုင်တဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ယောက်ရှိမယ်ဆိုရင် မင်းက သူတို့အတွက် ဝမ်းသာပေးမှာလား ဝမ်းမသာနိုင်ဘူးလား…”

ချန်းပင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က သူတို့အတွက် သေချာပေါက် ဝမ်းသာပေးမှာပေါ့။ ကျွန်တော့်အတွက် မိတ်ဆွေတွေ ၊ ညီအစ်ကိုတွေဆိုတာက အစစ်အမှန်ပဲလေ…”

“တကယ်လို့ မင်းရဲ့မိတ်ဆွေက မင်းထက်ပိုပြီးကောင်းတဲ့ဘဝမှာ နေနိုင်တယ်ဆိုရင်ရော မင်းက သူတို့အတွက် ဝမ်းသာနိုင်မှာလား…”

ချန်းပင်အန်းက မေးလိုက်သည်။

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက အနည်းငယ်တွေဝေသွားခဲ့၏။

ချန်းပင်အန်းက နေကြာစေ့တစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

“ငါကတော့ ပိုပြီးတော့တောင် ပျော်ရွှင်သွားရလိမ့်မယ်…”

စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးက မှင်တက်သွားမိခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ နှစ်ပေါင်း(၁၀၀)ကျော် သွားလာလှုပ်ရှားနေခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးက ချန်းပင်အန်း နေထိုင်ခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးနှင့် အတော်လေးကို ကွဲပြားကြောင်း သူလည်း ရုတ်တရက် ခံစားမိလာခဲ့သည်။ သူ့ကမ္ဘာကြီးက အလွန်ထူးခြားပြီး နက်ရှိုင်းနေခြင်းပေလော။ သို့မဟုတ် ချန်းပင်အန်း၏ ကမ္ဘာကြီးက အလွန်ရိုးရှင်းပြီး နိမ့်ကျနေခြင်းပေလော။

သူ၏ထင်မြင်ချက်ကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချန်းပင်အန်းက ထိုခေါင်းစဉ်ကို ထပ်မံစဉ်းစားနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူနှင့် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးတို့၏ စကားဝိုင်းက အေးအေးဆေးဆေးသာ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးကလည်း သူမ၏ မြွေကျောက်တုံးကို သေချာသိမ်းထားလိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။

ချန်းပင်အန်းက အနည်းငယ်နောင်တရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူတို့ကို အန်ပေါင်းပေးလိုက်သည်မှာ မှားသွားခြင်းပေလော။ သို့မဟုတ် သူက သူတို့ကို နောက်ပိုင်းမှသာ ပေးသင့်ခြင်းပေလော။

“တော်တော်လေး ပြဿနာများတာပဲ…”

ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားမှလွဲလျှင် တခြားသော လမ်းကြားများစွာထဲ၌ လူများထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ စုန့်ကျိရှင်းနှင့် ကျစ်ကွေးတို့ ထွက်သွားကြသလို ကုစန့်နှင့် သူ့အမေလည်း ထွက်သွားကြသည်။ သို့သော် ယခုတော့လူသစ်တစ်ယောက်က ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။

ယခင်နှစ် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ထိုလူက သူ၏ဘိုးဘေးများဆီမှ ရာထူးတစ်ခုကို ယူဆောင်ပြီး ထိုအရာကို လုံချွမ်တိုင်းပြည် ရုံးတော်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ရုံးတော်က ထိုကိစ္စရပ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စစ်ဆေးနေခဲ့သော်လည်း ယခုမြို့ငယ်လေးက အလွန်အမင်းကို တန်ကြေးရှိနေသည်။

မြောက်များလှစွာသော အပြင်လူများက မြို့ငယ်လေးထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်း နေထိုင်လာကြသည့်အတွက် သူတို့က ဤနေရာမှ ထွက်သွားရန်ပင် ဆန္ဒရှိကြသည်။ သူတို့က အိမ်တစ်အိမ်ကို တိုက်ရိုက်မဝယ်နိုင်လျှင်ပင် ငှားရမ်း၍ ရနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် အရာရှိများက ထိုကိစ္စကို အထူးအလေးပေး၍ သတိထားနေခဲ့သည်။ သူတို့က အိမ်သို့သွားသောလမ်းတွင် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော လူတချို့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။

သို့သော် သိပ်မကြာခင် လုံချွမ်တိုင်းပြည်၏ ပထမဆုံး စီရင်စုကြီးကြပ်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သော ဝူယွမ်ကိုယ်တိုင်က ထိုကိစ္စကို သေချာထိန်းချုပ်ရန် ရုံးတော်ကို မှာကြားထားခဲ့သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် ချောင်ကျွင်းဟု ခေါ်သော လူငယ်နေထိုင်သူအသစ် တစ်ယောက် ရလာခဲ့သည်။ သူ့ဘိုးဘေးများက ဤမြို့ငယ်လေးထဲမှ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့ကြသော်လည်း ယခု သူက ကြိုးကြိုးစားစား နေထိုင်ရန်အတွက် သူ၏ဘိုးဘေးနေအိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းကြားလေးထဲတွင် ရှိနေသော နေထိုင်သူများက ချောင်ကျွင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ ထိုလူငယ်ကတော့ သူ့အိမ်ထဲမှ ထွက်သည်မှာပင် အလွန်ရှားပါး၏။

တောင်တန်းထဲတွင် ရှိနေသော ရုံးတော်နှင့် ကျောင်းဆောင်များ တည်ဆောက်မှုတွင် နယ်မြေခံများစွာ ပါဝင်နေသည့်အပြင် ဤကမ္ဘာကြီးထဲတွင် နတ်ဘုရားများနှင့် အင်မော်တယ်များ ရှိနေသည့်အချက်ကို တိုင်းပြည်ရုံးတော်နှင့် စီရင်စုရုံးတော်များက အတည်ပြုထားသည့်အတွက် လုံချွမ်စီရင်စုထဲတွင် ရှိနေသော နယ်မြေခံများအားလုံးက ထိုဖြစ်နိုင်ချေကို လက်ခံလိုက်ရသည်။

အစတွင်တော့ အလွန်ချောမောခန့်ညားသော ချောင်ကျွင်းက အင်မော်တယ် တစ်ယောက်ဟုတ်မဟုတ် မြို့ငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်သူများက ငြင်းခုံနေကြသည်။ သို့သော် သေချာစဉ်းစားလိုက်ရာ သူတို့က တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း နားလည်သွားခဲ့၏။ ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲတွင် အင်မော်တယ်တစ်ယောက် နေထိုင်နေခြင်းပေလော။ ထိုအရာက အင်မော်တယ်များ၏ တန်ဖိုးကို ကျဆင်းစေသည် မဟုတ်ပေလော။

ယနေ့တော့ မရင်းနှီးသော လူနှစ်ယောက်က ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအရာက လက်ကောက်ဝတ်တွင် အစိမ်းရောင် ကြိုးတစ်ချောင်း ပတ်ထားသော အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက်နှင့် နောက်ကျောတွင် ဓားလွယ်ထားသော လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ရွှံ့ပုလင်းလမ်းကြားထဲသို့ အတူတူဝင်လာကြပြီး ကုစန့်၏အိမ် ရှိနေသည့် နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ စုန့်ကျိရှင်းနှင့် ချန်းပင်အန်းတို့၏ ခြံဝန်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အချိန်တွင် အဘိုးအိုက နံရံကို ကျော်ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်ဝတ်ကလေးမလေးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ပန်းရောင်ဝတ် ကလေးမလေးက အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သော်လည်း ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး များများစားစား စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ ထိုအချိန်တွင် စိမ်းပြာဝတ်ကောင်လေးကတော့ အလွန်တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပုံရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုအရာက နောက်ထပ် အင်မော်တယ်အိုကြီးတစ်ယောက် သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်နတ်ဆိုးတစ်ကောင် မဟုတ်ရန် ဆုတောင်းမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူငယ်ဓားသမားက ချန်းပင်အန်းကို အပြုံးနှင့် လက်ပြလိုက်သည်။

“ချန်းပင်အန်း …

ငါတို့ နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့ပြန်ပြီ…”

ချန်းပင်အန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူက အပြုံးနှင့် မေးလိုက်၏။

“ခင်ဗျားကရော မြို့သားတွေနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးဖို့အတွက် ဒီကို ရောက်လာတာလား…”

လူငယ်ဓားသမားက ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတချို့ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းတွေတော့ ဆုတောင်းပေးဖြစ်ပါတယ်.”

အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အပြုံးနှင့် မေးလိုက်၏။

“ကောင်လေး …

ငါ့ရဲ့ဘိုးဘေးနေအိမ်အမိုးက မင်းကြောင့် တောင်ရွှေ့လူဝံကြီးတစ်ကောင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာဆို။ မင်းက အဲဒါကို ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံပေးလိုက်တာလား..”

ထိုအရာက ဓားသမား ချောင်ကျွင်း၏ ကလန်အကြီးအကဲပေလော။ ချန်းပင်အန်းက စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး တောင်းပန်သလို ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာကြီး။ တကယ့်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့အမှားပါပဲ…”

အဘိုးအိုက လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်၏။

“အခြေအနေကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ အိမ်က အရမ်းကို အိုမင်းပြီး ပျက်စီးနေပြီလေ။ ဒီတော့ မပြင်ဘူးဆိုရင်တောင် သေချာပေါက် ပြိုသွားမှာပဲ။ ဘာမှတောင်းပန်ဖို့ မလိုဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ချောင်ကလန်ကတောင် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာ။ အဲဒီကောင်လေး ချောင်ကျွင်းကတော့ မင်းဆီက ပစ္စည်းတစ်ခု လုချင်နေတာ မဟုတ်လား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ သူ့ကို အခုချက်ချင်းပဲ စည်းကမ်းတွေ သင်ပေးလိုက်မယ်။ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား ငါပြောဖို့ မေ့နေတယ်။ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ…”

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဖော်ရွေပုံရသော အဘိုးအိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုအရာက ချန်းပင်အန်းကို ပျော်ရွှင်စရာနှစ်သစ်ဖြစ်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းပေးသည့် နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်သည်။

ချန်းပင်အန်းကလည်း အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

လူငယ်ဓားသမားက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက ရှေ့ကို တစ်လှမ်း လျှောက်လာခဲ့ရာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဘိုးအိုနှင့် ချန်းပင်အန်း၏ ကြားထဲသို့ ရောက်လာခဲ့၏။ သူက လူငယ်၏ ပုခုံးကို လက်နှင့် ကိုင်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ပြန်လှည့်ပြီး အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်၏။

“အကြီးအကဲချောင် …

ခင်ဗျားက အိမ်ကို အရင်ဆုံးပြန်လိုက်ပါလား။ ကျွန်တော် ခဏနေမှ လာခဲ့မယ်..”

အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြောလိုက်သည်။ သူက ထိုအရာကို အလေးမထားခဲ့ပေ။ သူက တစ်ယောက်တည်း ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ သူက ဤလမ်းကြားထဲတွင် ရှိနေသော အိမ်သို့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာကြာမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်းပင်အန်းနှင့် လူငယ်ဓားသမားတို့က တံခါးကို ကျော်လာပြီး ခြံဝန်းထဲသို့ ရောက်လာပြီးနောက် တံခါးနတ်ဘုရားနှစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိနေသော အလင်းရောင်များက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် ရပ်နေရင်း လူငယ်ဓားသမားက အသံတိုးတိုးနှင့် သတိပေးလိုက်၏။

“နောက်ပိုင်း လောကကြီးထဲမှာ ခရီးသွားလာတဲ့အခါ အရိုအသေပေးတဲ့အချိန် ယောကျ်ားလေးတွေဆိုရင် ညာဘက်လက်ပေါ်ကို ဘယ်ဘက်လက်တင်ပြီး အရိုအသေပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ ဒါကမှ ကောင်းကောင်း အရိုအသေပေးတယ်လို့ ခေါ်တယ်။ တကယ်လို့ တခြားနည်းလမ်းနဲ့ လုပ်လိုက်မိတယ်ဆိုရင် တခြားသူတွေအပေါ် ကံဆိုးအောင် ဆုတောင်းပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေတယ်…”

ချန်းပင်အန်းက လူငယ်ဓားသမားကို ကြည့်ပြီး အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အဲဒီကျင့်ဝတ်တွေကို ခေါင်းထဲမှာ သေချာမှတ်ထားပါ့မယ်..”

Translated by Hein Htet.