ညှိနှိုင်းမှုများ

အံ့ဖွယ် ခြံဝင်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲမှု ကုမ္ပဏီသည် အလှဆင်မှုများ ခမ်းနားလွန်းလှသဖြင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှု အခကြေးငွေများကို အနည်းငယ်မျှ ကောက်ခံသည် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

လာရောက်လည်ပတ်သူ မှတ်ပုံတင်ဧရိယာတွင် မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲသည် လူသုံးဦးနှင့် တွေ့ဆုံလိုကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ နေထိုင်ရာ လိပ်စာများကို ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပေးအပ်ခဲ့သော စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်ပေးလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် လက်ထဲတွင် ယန်ကျွင်းဇဲ ရေးပေးလိုက်သော စာရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဆရာခင်ဗျာ၊ ခင်ဗျား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲဆိုတာ သိပါရစေ”

ဤမျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အမျိုးသားသည် ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲရေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် အလွန်တာဝန်ယူပုံ ပေါ်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေများတွင် သူသည် အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှ နေထိုင်သူများကို အထူးနှောင့်ယှက်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤလူနေအိမ်ရာသည် သာမန်နေရာမဟုတ်ပေ။

နေထိုင်သူအချို့သည် သြဇာညောင်းသူများဖြစ်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန်နှင့် နှောင့်ယှက်ရန်မသင့်ပေ။ ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲမှု ကုမ္ပဏီတွင် သူ၏ရာထူးသည် မည်သူ့ကိုမျှ ရန်မပြုနိုင်သောကြောင့် လည်ပတ်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားလည်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်အတွက် အခန်းလွတ်တစ်ခန်းလောက်ပဲ ပြင်ပေးပါ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို သွားခေါ်ပေးပါ။ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့အိမ်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းရာမှာ ကူညီနိုင်ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ”

“သူတို့အိမ်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ပြဿနာတွေလား” မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် လူခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပုံရသည်။ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးခွန်းများ ထပ်မံမေးမြန်းခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

မကြာမီတွင် ယန်ကျွင်းဇဲကို လူဆယ်ဦးခန့် ထိုင်နိုင်သည့် အသေးစား အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခုသို့ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် အံ့သြမှုနှင့် သံသယအမူအရာတို့ဖြင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အစည်းအဝေးခန်းသို့ ဦးဆုံး ဝင်လာသည်။

အမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားများမှာ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး သူမ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ပြသနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် သူမသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန်နှင့် ဆက်ဆံရမည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

“ဆရာ… ခင်ဗျားက…” သူမ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စတင်ပြောဆိုတော့သည်။

“ခဏလေးပဲ စောင့်ပါဦး၊ တခြားလူတွေလည်း လာနေတုန်းပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြရင်း သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ အစည်းအဝေးခန်း တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း တခြားမည်သူမျှ လိုက်ပါလာခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမသည် တံခါးအနီးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် အစည်းအဝေးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြေးဝင်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် မောဟိုက်နေသည်။

“ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲမှုကနေ ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော်ပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြုံးပြရင်း ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ညွှန်ပြသည်။ “နောက်ထပ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်ဦး၊ တခြားတစ်ယောက် လာပါလိမ့်ဦးမယ်”

ထိုလူငယ်သည်လည်း အံ့အားသင့်နေပုံရသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ ပြောသည့်အတိုင်း နေရာယူထိုင်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတွင်မူ ငါးမိနစ်ခန့်အကြာ၌ အသက် ၇၀ ကျော် အရွယ်ရှိ အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် လှပသော တောင်ဝှေးကို ကိုင်ကာ အလျင်စလို ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ဤလူသုံးဦးထဲမှ နောက်ဆုံးရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သည်။

သူ၏နောက်တွင် ပိုင်ဆိုင်မှု စီမံခန့်ခွဲရေးမှ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မန်နေဂျာလိုက်ပါလာသည်။

ထိုလူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အဖိုးအိုကို ထိုင်နေရာတွင် ကူညီပေးသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စကားများသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဖိတ်ကြားချက် ထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့် မိသားစုသုံးစုလုံးသည် ယန်ကျွင်းဇဲနှင့် တွေ့ဆုံရန် မဆိုင်းမတွ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

သူသည် ထိုအဖိုးအိုကို ရှမ်ထျန်မြို့ရှိ လူသိများသော ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ လီအဘိုးအိုအဖြစ် မှတ်မိနေသည်။ သူသည် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းတွင် လုပ်ကိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤအံ့ဖွယ် ခြံဝင်းတွင်ပင် လီအဘိုးအို၏ ရှယ်ယာများ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ့ကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပိုင်ဆိုင်သူတစ်ဦးဟုပင် ပြောနိုင်ပေသည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မန်နေဂျာဝင်လာပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲကို ပြောလိုက်သည်။ “လူငယ်၊ သူတို့ အားလုံး ရောက်ပါပြီ၊ ခင်ဗျား နောက်ထပ် ဘာကိစ္စ ရှိသေးလဲ…”

ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စကားများက ဤလူများကို ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေရန် လုံလောက်သောကြောင့် သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူ့ကို လျှော့မတွက်ရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လေသံမှာလည်း အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်။

“ငါတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် ထည့်ပေးပါ” အဘိုးလီက မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မန်နေဂျာကို ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏလေး စောင့်ပေးပါ” မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မန်နေဂျာသည် ချက်ချင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲသည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိသော လူသုံးဦးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒီကို လာပေးပါ။ ကျွန်တော် ဒီအစည်းအဝေးအတွက် အကြောင်းရင်းကို ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိမ်တွေမှာ ဒီထူးဆန်းတာတွေ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါ”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဘိုးလီက စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ “ငါအရင် ပြောပါ့မယ်။ ငါ့နာမည် လီပါ။ င့ါရဲ့ သားသမီးတွေနဲ့အတူ ဒီခြံဝင်းထဲက C5-1 ဗီလာမှာ နေပါတယ်။ ငါ့တို့ အိမ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေ စဖြစ်တာ နှစ်ပတ်လောက်ရှိပါပြီ”

“ကျွန်မ နာမည်က ကျောက်ပါ။ ကျွန်မ D17-2 ဗီလာမှာ နေပါတယ်။ အိမ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ အစ်မပါ” ဟု ချမ်းသာကြွယ်ဝပုံရသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးက ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ အိမ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေက သုံးပတ်ကျော်လောက် ရှိနေပြီ ထင်ပါတယ်”

လူငယ်လေးက သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က လင်ဟုန်ပါ။ F အိမ်ရာ၊ နံပါတ် ၇၊ ယူနစ် ၁၁-၂ မှာ နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ထူးဆန်းတာတွေက ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က စတာပါ။ ညတိုင်းကတော့…”

“တော်ပြီ၊ အသေးစိတ်ပြောဖို့ မလိုတော့ပါဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက လင်ဟုန်၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ ခံစားရတာက… အခုလို ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်လို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့ကို အကြောင်းကြားပြီး ဖြစ်မှာပါ။ ကြိုးစားပြီးတော့လည်း ဆက်သွယ်ပြီးပြီ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့က တစ်ယောက်မှ ခင်ဗျားတို့အိမ်ကို မရောက်လာတာလဲ”

“အဲ! ခင်ဗျားက နတ်ဆိုးနိမ်နင်းသူအဖွဲ့က မဟုတ်ဘူးလား” အဘိုးလီက အံ့သြစွာ မေးသည်။

အဘိုးအိုသည် အားမာန်အပြည့်နှင့် အလွန်လျင်မြန်သူဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်ရခက်ခဲခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် ကျန်းမာနေပုံရပြီး ဒေါသကို မပြဘဲ အထင်ကြီးဖွယ်ရာ အသွင်အပြင်ရှိသည်။

“မဟုတ်ဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲက ခေါင်းယမ်းပြသည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ပြောချင်တာက နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့ဟာ ခင်ဗျားတို့ဆီက ဘယ်သတင်းအချက်အလက်မှ မရရှိခဲ့ပါဘူး”

“ဟာ!” အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာနှင့် အလျင်အမြန် မေးသည်။ “ဘာလို့လဲရှင့်”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီသတ္တဝါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိတ်ကို လှည့်စားပြီး ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပြီးပြီလို့ ယုံကြည်အောင် လုပ်နိုင်လို့ပါပဲ။ အဲဒါ လွယ်ပါတယ်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့က ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်သတင်းအချက်အလက်မှ မရခဲ့လို့ပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်တော် အခုပဲ ၄၇၄၇ ကို ထပ်ခေါ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်” လင်ဟုန်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။

“သူတို့ကို အကြောင်းကြားလို့ရမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ အခုအချိန်အထိ စောင့်နေဦးမှာလား။ ခင်ဗျားတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပြီးပြီ ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ အဲဒီကြိုးစားမှုတွေရဲ့ အကျိုးဆက်တွေက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ပါဘူး။ ခင်ဗျား လိုချင်ရင် အခုပဲ ခေါ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်”

လင်ဟုန်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ယန်ကျွင်းဇဲ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူ့လက်ညိုးသည် ခေါ်ဆိုရန် ခလုတ်ပေါ်တွင် ခေတ္တရပ်သွားသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်ညိုးကို လျှော့ချပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီထူးဆန်းမှုတွေကို ဖယ်ရှားရာမှာ ကူညီနိုင်ပါတယ်” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။ “တကယ်တော့ ခင်ဗျားတို့အပြင် ဒီခြံဝင်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေမျိုးကို ခံစားနေရတဲ့ တခြားမိသားစု တစ်စုရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီက သတ္တဝါကို ရှင်းပေးရင်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့မှာလည်း ပြဿနာတူတွေ ရှိနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဒီလို တိုက်ရိုက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လူသုံးဦးလုံးသည် အခြေအနေကို နားလည်သွားပုံရသော်လည်း မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။

“ကျွန်တော် ဒီသတ္တဝါရဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာတွေ့ထားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ယူရပါလိမ့်မယ်” ယန်ကျွင်းဇဲက အဓိကအကြောင်းအရာကို ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်း မိသားစုကို ကူညီနေရင်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကိုလည်း ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခမဲ့တော့ လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အင်း… အခကြေးငွေအကြောင်းကတော့ နောက်မှ ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်”

“ပိုက်ဆံက ပြဿနာမရှိပါဘူး လူငယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ” အဘိုးလီက ချက်ချင်း ကတိပေးလိုက်ပြီး ဦးဆုံး သဘောတူခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့် နာမည် ယန်ပါ။ ‘အရောင်’ က ယန်ပါ” ဟု ယန်ကျွင်းဇဲက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မပြီးသေးပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ ဒီသတ္တဝါကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ခြေရာခံနိုင်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အိမ်တွေမှာ ဗီဒီယို ကိရိယာတွေ တပ်ဆင်ဖို့ လိုနိုင်ပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေကို ဝါးပေးမှာ ဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်တဲ့ သို့မဟုတ် အထူးပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဝါးပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတွေကို ထုတ်ဖော်ဖို့ မလိုပါဘူး”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အဘိုးလီက ဦးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပါပြီ၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဒီအရာကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဆုကြေးငွေအနေနဲ့ ငါးသိန်း ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

“ဟာ!” လင်ဟုန်သည် ခုန်တက်တော့မလို ဖြစ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က… ကျွန်တော်တို့က အဲဒီလောက် မပေးနိုင်ပါဘူး…”

အဘိုးလီက ငါးသိန်းဟု ပြောလိုက်သောအခါ ယန်ကျွင်းဇဲသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ လင်ဟုန်၏ စိုးရိမ်သောက အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ အလျင်အမြန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်၊ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်…”

အဘိုးလီကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားမိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ချမ်းသာသော မိသားစုများတွင် သတ္တဝါများ ဝင်ပူးနေသည်များ မလာပါသနည်း။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ စဉ်းစားမိပြန်သည်။ ဤမျှ ချမ်းသာသော မိသားစုများကို သတ္တဝါများ ဝင်ပူးသည်ဆိုပါက သူ့အလှည့် ရောက်လာမည်မဟုတ်ပေ။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့က လာရောက်ပြီး ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထိုသတ္တဝါသည် အလွန်အစွမ်းထက်သောကြောင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့က မသိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက မဟာမြို့တော် ဟွာယင်းမှ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းသူအဖွဲ့သည်ပင် ရောက်ရှိလာပြီး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။