ပြုံးရယ်မှု၏ ပျံ့နှံ့မှု
Vol. 11 Ch. 155
“မင်းရဲ့ ဗီဒီယိုစီးရီးက အရမ်းပဲ ပေါက်အောင်လုပ်နေတယ်” တန်ကျန့်ရီ သည် သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပါ။
ဗီဒီယိုပလက်ဖောင်းများပေါ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အတွေ့အကြုံရှိသော အယ်ဒီတာတစ်ဦးအနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပြောရလျှင် မည်သည့်လက်ရာမဆို သူ့ကို စိတ်ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးစေရန် ရှားပါးလှပါပြီ။
တန်ကျန့်ရီ သည် ဤမျှ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော ဗီဒီယိုစီးရီးကို နောက်ဆုံး မည်သည့်အချိန်တွင် တွေ့ခဲ့သည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ပါ။ သို့သော် သူ့မှတ်ဉာဏ်အရ ဤမျိုးက ပထမဆုံးပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
ဖုန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ တန်ကျန့်ရီ က ဆက်ပြောသည်။ “ဗီဒီယိုလေးခု၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကြည့်ရှုသူတစ်သန်းခွဲကျော်ရှိတယ်။ မင်း ကင်မရာဝတ်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုက အပေါက်ဆုံး၊ ကြည်ုရှုသူသုံးသန်းကျော်ပြီး မှတ်ချက်တွေ နှစ်သိန်းကျော်ရှိနေတယ်။”
ယန်ကျွင်းဇဲ လည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။ “ငွေပေးပြီး ကြည့်ရတာ လား၊ အခမဲ့ လား။”
“ပလက်ဖောင်း စည်းမျဉ်းအရ ပထမ ဆယ့်နှစ်နာရီအတွင်း အခမဲ့ ဖြစ်ပြီး နောက်မှ ငွေပေးကြည့်ရန် ပြောင်းသွားတယ်” တန်ကျန့်ရီ က ရယ်မောသည်။ “ငါ စျေးနှုန်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် သတ်မှတ်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့နဲ့ ဆိုရင် ဝင်ငွေကို ဆိုက်နဲ့ ငါးဆယ်ငါးဆယ် ခွဲမယ်။ ဒါက လက်ဆောင်တွေ မပါသေးဘူး။”
ယန်ကျွင်းဇဲ မပြောပဲ သူ ရရှိမည့် ဝင်ငွေကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်နေခဲ့သည်။
“သို့သော် မှတ်ချက်အများစုအရ ဤဗီဒီယိုတွေ ကြောက်မက်ဖွယ်နဲ့ ရင်ခုန်စရာကောင်းလှပေမဲ့ နိဂုံးမရှိပဲ အဆုံးသတ်နေတယ်။ ဒါက အနည်းငယ် ချို့ယွင်းချက်ပဲ” တန်ကျန့်ရီ က ဆက်ပြောသည်။ “မင်း ဒီမိသားစုတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ဖမ်းယူပြီး နိဂုံးချုပ်နိုင်ရင် အကျိုးသက်ရောက်မှုက ပိုကောင်းလာမယ်။”
“အင်း၊ နောက်ရက်တွေမှာ နောက်ဆက်တွဲ ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်ပြီး ခင်ဗျားဆီ ပို့ပေးမယ်လို့ စီစဉ်ထားတယ်” ယန်ကျွင်းဇဲ က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ငါတို့ ပါဝင်ဖို့ လိုသလား” တန်ကျန့်ရီ က မေးသည်။
“မလိုပါဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲ က ခေါင်းခါသည်။ “ငါ တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုလွယ်တယ်။ မလိုအပ်တဲ့ မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်ချေ နည်းတယ်။”
“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ သတင်းကောင်း စောင့်နေမယ်” တန်ကျန့်ရီ က ဖုန်း ချခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် နောက်တစ် ကောဝင်လာနေသောကြောင့် သူ မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ချန်ကျင်းထင် ဟု ပြသထားသည်။
တန်ကျန့်ရီ က မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ဖုန်း ကိုင်လိုက်သည်။
“အယ်ဒီတာ တန်၊ မင်္ဂလာပါ” ချန်ကျင်းထင်၏ အသံက အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေသည်။ “မင်းဆီ ဗီဒီယိုတွေ ပေးနေတဲ့ ညခရီးသည်ခွေးပေါက်လေး က အရမ်းကောင်းတယ်။ ဗီဒီယိုလေးခု ဆက်တိုက် ရိုက်ထားတယ်။ တစ်ခုချင်းစီက တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုကောင်းတယ်။ ဒီနှစ် အယ်ဒီတာ ဌာနရဲ့ နှစ်ကုန်ဆု ကြီးကို မင်း သေချာ ရမယ်။”
“ကံကောင်းရုံပဲ” တန်ကျန့်ရီ က ပြုံးလိုက်သည်။
“ကဲ၊ အဓိက ကိစ္စကို ပြောမယ်” ချန်ကျင်းထင် က ချက်ချင်း အဓိက ကိစ္စကို စပြောလိုက်သည်။ “သူ တကယ် ကောင်းတယ်။ သူ့ကို ငါနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးပါ။ ငါ့ နောက်ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရေး ပရောဂျက်အတွက် သူ လိုအပ်တယ်။ သူ ပါဝင်ချင်မလားလို့ နောက်တစ်ခါ မေးကြည့်ပါ။”
“ဒါက ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်စေတယ်” တန်ကျန့်ရီ၏ ပြုံးရယ်မှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ချန်ကျင်းထင် က သူ့ လေသံ ပြောင်းလဲမှုကို သတိမမူဘဲ ဆက်ပြောသည်။ “ငါ တစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ဘော့စ် အောက်၊ ဘော့စ် ထျန်တို့ မင်းရဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို နောက်မှ ဝယ်နိုင်တယ်။ စျေးနှုန်းကအဓိက မဟုတ်ဘူး။ ဝယ်ယူထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေကို ခုနစ်ရက်ကြာ ပလက်ဖောင်းပေါ် တင်နိုင်တယ်။ မင်း အယ်ဒီတာ ချုပ်ရာထူးကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။”
တန်ကျန့်ရီ တစ်ခွန်းမှ မပြောပါ။
ချန်ကျင်းထင် က ဆက်ပြောသည်။ “မင်း သိတယ်မလား၊ အယ်ဒီတာ မိုထင်ထင်မှာ မင်းထက် လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ သိတဲ့ ဘော့စ်သုံးယောက်လောက်က သူ့ကို ထောက်ခံနေတယ်။ နောက်ကွယ်က တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို မကြည့်ရှုရင် ရာထူးတက်ဖို့ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်လား။”
“ခွေးပေါက်လေးက မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကို အရင်က ငြင်းခဲ့ပြီးပြီ” တန်ကျန့်ရီ က ပြောသည်။ “နောက်တစ်ခါ မေးရင်တောင် အရင်နဲ့ မတူဘဲ ရလဒ် ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။”
“မင်း သူနဲ့ ဆက်သွယ်စရာ မလိုပါဘူး။ သူ့ နံပါတ်ကို ပေးပါ။ ငါ တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်မယ်” ချန်ကျင်းထင် က ပြောသည်။
တန်ကျန့်ရီ က ခေါင်းခါသည်။ “ငါ မင်းကို သူ့နံပါတ် မပေးဘူး ဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ အခုချိန်မှာ ညခရီးသွားခွေးလေး က ဒီစီးရီးရဲ့ နောက်ဆုံး အပိုင်းကို ရိုက်ကူးနေတယ်။ အချိန်က တင်းကျပ်နေပြီး မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရေးမှာ ပါဝင်ဖို့ စွမ်းအင် မရှိနိုင်ဘူး။”
“အိုး၊ နောက်တစ်ပိုင်း ရှိသေးတာလား။ အဲဒါ ထွက်လာရင် အောင်မြင်မှုတွေ ဖြစ်လာမယ်...” ချန်ကျင်းထင်၏ အသံ တုန်ခါသွားပြီး ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြုံးရယ်ကာ ပြောသည်။ “ပလက်ဖောင်းပေါ်က ဗီဒီယိုတွေမှာ အိမ်တွေ အလှဆင်ထားတာ အရမ်း ခမ်းနားတယ်။ ဇိမ်ခံ နေအိမ်တစ်ခုမှာ ရိုက်ထားတာ မလား။”
တန်ကျန့်ရီ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“FS နေအိမ်။ ခရောင်း သုံးထောင် ခရိုင်။ ခရမ်းရောင် ဇိမ်ခံ နေအိမ်။ အံ့ဖွယ် ခြံဝင်း။” ချန်ကျင်းထင် က ခန့်မှန်းနေရင်း ဆက်ပြောသည်။ “ငါ သူ့ကို ငါ့ ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရေး အဖွဲ့မှာ ပါဝင်အောင် ဆွဲဆောင်ရင် ဒါက မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ။ ဘော့စ်ကြီးတွေ မင်းကို မိုထင်ထင်ကို ချေမှုန်းဖို့ ထောက်ခံပေးမယ်။”
တန်ကျန့်ရီ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“မင်း သူ့နံပါတ်နဲ့ နာမည်ကို ပေးရုံပဲ။ ကျန်တာ ငါ ကိုင်တွယ်မယ်။ အိုကေ။”
အကြမ်းဖျင်း မိနစ်ဝက်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တန်ကျန့်ရီ က စကားလုံး အနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ ပြောပြီး ဖုန်း ချခဲ့သည်။
...
ယနေ့ညတွင် တိမ်မည်းများက လကို ဖုံးကွယ်နေသောကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲ အပြင်ထွက်ရန် ပြီးပြည့်စုံသော ရာသီဥတုလို့ ထင်ရသည်။
မည်သည့်အချိန်မဆို မိုးရွာနိုင်မည့် ကောင်းကင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ခံစားရသည်။ ကျောပိုးအိတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အိမ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။
ရာသီဥတုက မိုးရွာရင်တောင် မများနိုင်ပါ။ ခဏပဲ ရွာမည့် မိုး ဖြစ်နိုင်ချေ မြင့်မားသည်။
ဟုတ်ပေသည်၊ သူ ခဏ စောင့်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံး လမရှိသော ညတစ်ညကို တွေ့ရှိခဲ့ရာ အံ့ဖွယ် ခြံဝင်းမှ နေထိုင်သူများက စောင့်ဆိုင်းရန် ဆန္ဒမရှိနိုင်မှန်းကို ယန်ကျွင်းဇဲ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။
သူ အပြင်ထွက်လိုက်ချင်း ဖုန်း မြည်လာသည်။ ခေါ်ဆိုသူ အမည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရာ အမည်မသိ နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲ စက္ကန့်နှစ်ချက်ခန့် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဖုန်း ချခဲ့သည်။
လှေကားဆီ မရောက်သေးမီ ဖုန်း ထပ်မြည်လာသည်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တူညီသော နံပါတ် ပြသထားသည်။
ယေဘုယျအားဖြင့် တယ်လီမားကက်တင်း ခေါ်ဆိုမှုက ဆက်တိုက် နှစ်ခါ ဝင်လာနိုင်ချေ နည်းပါးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တကယ် အရေးကြီးနိုင်သည်။
ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲ က ဖုန်း ကိုင်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို၊ ညခရီးသည်ခွေးပေါက်လေး၊ ငါ ချန်ကျင်းထင် ပါ” အမည်မသိ အသံ ဝင်လာသည်။
ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏ ရပ်ပြီး ယခင်က တန်ကျန့်ရီ ပြောခဲ့သော လူကို မှတ်မိသွားသည်။ သူ ဟာ “အမြင်ပွင့်” ဗီဒီယို ပလက်ဖောင်းပေါ်တွင် အင်တာနက် ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံ ရသည်။
“အင်း၊ ငါ့နံပါတ်ကို ဘယ်လို ရခဲ့တာလဲ။”
ချန်ကျင်းထင် က ရယ်မောသည်။ “ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ ဆက်သွယ်ရေး အချက်အလက်မဆို လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ဘူး။ အင်း၊ ငါ မင်းကို ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရေး အဖွဲ့ တစ်ခုမှာ ပါဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်။ စိတ်ဝင်စားမလား။ အခကြေးငွေ အတော်လေး ကြီးတယ်။”
“မစိတ်ဝင်စားပါဘူး” ယန်ကျွင်းဇဲ က လှေကားဆင်းရင်း ပြန်ဖြေပြီး ဖုန်း ချရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။
“စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ အလျင်စလို မလိုပါဘူး။ တစ်ပတ်အတွင်း...”
ချန်ကျင်းထင်၏ စကားကို ယန်ကျွင်းဇဲ က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “စဉ်းစားစရာ မလိုပါ။ အခု ဖြေနိုင်ပါတယ်။ တကယ် စိတ်မဝင်စားပါ။”
ဖုန်း ချခဲ့သည်။
ကွန်ပျူတာ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချန်ကျင်းထင် က ယခု အလုပ်များနေသော အသံ ထုတ်လွှတ်နေသော ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ကစားပွဲ ပြုံးရယ်မှု ရှိနေသည်။
နှစ်မိနစ်ခန့် ထိုင်ပြီးနောက် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
တန်ကျန့်ရီ ခုနက ပြောခဲ့သည်ကို မှတ်မိရင်း သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်သည်။ “အသံ ကြားရတာ သူ နောက်ဆုံး ဗီဒီယို ရိုက်ကူးမှု အပြီးသတ်ဖို့ အလျင်စလို ဖြစ်နေတယ်မလား။”
ပြောရင်း ရှန်ထျန်မြို့၏ မြင်ကွင်းပေါ်ရှိ မြေပုံ တစ်ချပ်ရှိသော နံရံ ဆီ လျှောက်သွားသည်။ မြေပုံပေါ်တွင် အမည်းနဲ့ အနီရောင် အမှတ်အသားများ ရှိသည်။
အချို့က စက်ဝိုင်း ဆွဲထားပြီး အချို့က ချေးချက် ဆွဲထားသည်။
ချန်ကျင်းထင် က လက်ညိုး ဆန့်ထုတ်ပြီး မြေပုံကို ပုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။ “ဇိမ်ခံ နေထိုင်ရာ ဧရိယာ။”
သူ့ လက်ချောင်း မြေပုံ ပေါ်တွင် လျှောက်ရင်း နောက်ဆုံး အံ့ဖွယ် ခြံဝင်း အထက်တွင် ရပ်သွားသည်။
ထိုနေရာတွင် တောင်ကုန်းပန်းခြံ နီးကပ်သော အံ့ဖွယ် ခြံဝင်း၏ တစ်ဖက်တွင် အနီ စက်ဝိုင်း ဆွဲထားသည်။
“အရူး၊ ဒီကောင်မှာ သတ္တိ ရှိတယ်။ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။”
သူ မှတ်မိသည်မှာ သူတို့ ဝိဉာဉ်စူးစမ်းရေး အဖွဲ့က ရှုန်ထျန်မြို့တွင် အဆန်းပြားဆုံး ဧရိယာများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် အမှတ်အသားပြုထားပြီး လက်ရှိ သူတို့ စုံစမ်းမှု တားမြစ်ဇုန် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ချန်ကျင်းထင် က ခန့်မှန်းရာ ဤနေရာတွင် မည်သည့် ဆန်းကြယ်မှု ပေါက်ကွဲလျှင်မဆို အနည်းဆုံး အဆင့် B သို့မဟုတ် အထက် ဖြစ်မည်။
“ဒီ ညခရီးသွားခွေးလေး ဟာ အံ့ဖွယ် ခြံဝင်းကို သွားခဲ့ရင်တောင် ဒီ တားမြစ်ဇုန်ထဲ ဝင်ရဲမှာ မဟုတ်ပါ။ နောက်တစ်ခု အကြောင်းရင်း ရှိနိုင်တယ်။” ပြောရင်း ချန်ကျင်းထင် က သူ့ နဖူး ကို ရိုက်လိုက်သည်။ တစ်ခုခု တွေးမိသလို ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောသည်။ “မင်း အဲဒီနေရာ မသွားခဲ့ရင်တောင် မင်း ငါတို့နဲ့ ပါဝင်ချင်မှ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းအတွက် အရသာ ပေါင်းထည့်ပေးမယ်။”
ပြောပြီး သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ နောက်ကျော ကုတင်ဘက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် အရေပြား ခရမ်းရောင်နဲ့ အပြာရောင် ရောထားသော ကိုယ်လုံးတီး ကလေးတစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ရပ်နေသည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်နဲ့ နှာခေါင်းပေါက်များမှ အပြာရောင် အရည်များ တစ်စက်ချင်း ကျနေသည်။