ထူးဆန်းသောပိုးချည် ဆင့်ပွားတာဝန် (အပိုင်း ၅)

“ပိုးချည်တွေလား။” ယန်ကျွင်းဇဲ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ “ဒီအမျှင်တွေကပဲ ငါ့ကို ဒီအလောင်းတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားတာလား။”

တာဝန်ထဲက သဲလွန်စမှာ ဒီအမျှင်တွေကို သတိထားဖို့ ပြောထားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက အမျှင်တွေရဲ့အစွန်းတွေကလွဲရင် ကျန်တာအားလုံးက မမြင်နိုင်တဲ့အရာတွေလားဆိုတာ မသေချာပေ။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့နေရာထဲမှာ သူဘယ်လိုသတိထားနိုင်မလဲ။

သူတစ်လက်မတောင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

သူဒီအနေအထားအတိုင်းပဲ နေနေတော့ သူ့နောက်က အမျိုးသမီးအလောင်းလည်း မလှုပ်မယှက်ပဲ နေနေသည်။

သူမသိဘဲ ဒီအလောင်းရဲ့ပိုးချည်ကို ချိတ်မိသွားပုံရပြီး အခုတော့ အမျိုးသမီးအလောင်းက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသလိုပဲ။

ဝင်ပေါက်ကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ အမျှင်တွေရဲ့အစွန်းတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးက မည်းနက်နေပြီ။ မမြင်နိုင်တဲ့အပိုင်းတွေကို မမြင်ရပေမယ့် သူတို့လည်း မည်းသွားပြီဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်လို့ရသည်။

ဘာလို့ မည်းသွားတာလဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်က အေးစက်စက်ခံစားမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူ့အကြည့်က ဝင်ပေါက်ရဲ့အတွင်းဘက်ကို လှည့်သွားသည်။ အထဲက မှောင်မိုက်နေသည်။ ဓာတ်မီးနဲ့ထိုးကြည့်ရင်တောင် ဘာမှမမြင်ရပေ။

သူဓာတ်မီးကို မြေကြီးပေါ်တင်ပြီး သူ့ရဲ့ တူကို ထုတ်လိုက်ကာ ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဝင်ပေါက်က အမျှင်တွေ အများကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အေးစက်စက်ခံစားမှုက သူ့ပခုံးတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အမျိုးသမီးအလောင်းက သူ့အပေါ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မည်းနက်နေတဲ့ပါးစပ်က အလျင်အမြန်ပိတ်သွားပြီး သူ့လည်ပင်းကို ကိုက်ချလိုက်သည်။

ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့ အစီအစဉ်မှာတော့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့နောက်က အရိပ်ကို တုူနဲ့ ရိုက်ချဖို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်မထားဘဲ အမျိုးသမီးအလောင်းရဲ့တိုက်ခိုက်မှုက အရမ်းမြန်လွန်းတာကြောင့် သူ တူတောင် မရွယ်လိုက်ရသေးပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်ဝက်က ချက်ချင်း ထုံကျဉ်သွားပြီး တူက မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ့လည်ပင်းနဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က မျက်စိရှေ့မှာပဲ တဖြည်းဖြည်း မည်းသွားသည်။

အဲဒီအချိန်မှာ အပေါက်အပြင်ဘက်က အမျှင်တစ်ဝက်တောင် မဆွဲထုတ်ရသေးပေ။

အမျိုးသမီးအလောင်းက သူ့လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို ပြန်ဟလိုက်သည်။ မှင်နဲ့စိမ်ထားသလို မည်းနေတဲ့သွားတွေက ပေါ်လာသည်။ သူက ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့မျက်နှာကို တစ်ဖန်ထပ်ပြီး ကိုက်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်နေတာကြောင့် ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီမည်းနက်နေပြီး ထက်မြက်နေတဲ့ သွားတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရသည်။ ဒီသွားတွေကို အဆိပ်နဲ့ တို့ထားသလိုပဲ။ ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းက လုံးဝပျော့ခွေသွားတာပဲ။

“အချိန်နောက်ပြန်ရစ်!”

နောက်တစ်ခဏမှာ သူက ဒီမြေအောက်နေရာက ဥမင်နားမှာ ပြန်ရောက်နေပြီး လူငယ်အလောင်းကို စစ်ဆေးပြီး သူ့ပါးစပ်ကနေ အမျှင်ထွက်နေတာကို သတိထားမိတဲ့အချိန်ပဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက မြေအောက်နေရာရဲ့ အတွင်းဘက်ကို ချက်ချင်းမဝင်သေးဘဲ ဓာတ်မီးနဲ့ ရပ်နေတဲ့အလောင်းတွေကြားမှာ စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

တစ်မိနစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ သူအမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်းကို တွေ့လိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးအလောင်းက သူ့ရဲ့တစ်ဖက်တည့်တည့်မှာရှိပြီး ဥမင်နားမှာပဲ။

ဒီအမျိုးသမီးအလောင်းပဲ အရင်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရပ်နေပြီး ဘာမှမထူးခြားပေ။

ဒီတစ်ခါတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာမဟုတ်ပေ။

သူက အမျှင်တွေအများကြီးနဲ့ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ မြေအောက်နေရာရဲ့ ဝင်ပေါက်ဆီကိုပဲ ဆက်လျှောက်သွားပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ နောက်ပြန်လျှောက်သွားသည်။

အရင်အတွေ့အကြုံကို မှတ်မိနေတာကြောင့် ဝင်ပေါက်ရဲ့နေရာကို သူကောင်းကောင်းသိသည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်အချိန်မှာ အမျိုးသမီးအလောင်းက လှုပ်ရှားလာမလဲဆိုတာ မသိပေ။ ဒါကြောင့် သူသေသေချာချာ မြင်နေရဖို့ လိုအပ်သည်။

ဓာတ်မီးတစ်ချောင်းကို သူ့ခါးမှာချိတ်ထားပြီး ကျန်တစ်ချောင်းကို ဘယ်ဘက်လက်နဲ့ ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက တူကို ထုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ကျောပေးထားတဲ့ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်းကို ကြည့်နေရင်း နောက်ပြန်လျှောက်ကာ ဝင်ပေါက်ဆီကို ဦးတည်သွားသည်။

သူက မြေအောက်နေရာရဲ့ အလယ်ဗဟိုကို နောက်ပြန်လျှောက်လာတော့ အမျိုးသမီးအလောင်းက လုံးဝမလှုပ်သေးပေ၊ လှည့်တောင်မကြည့်ပေ။

“တစ်ခုခုမှားနေတာလား။ ငါအမြင်မှားသွားတာလား” ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ခါ တွေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူ့နောက်ဘက် အနည်းငယ်မှာရှိတဲ့ အမျိုးသားအလောင်းတစ်လောင်း ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ခေါင်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်၊ လည်ပင်းအောက်ပိုင်းက ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ မလှုပ်ပေ။ ခေါင်းတစ်ခုတည်းကပဲ လှည့်လာပြီး ယန်ကျွင်းဇဲကို နောက်ပြန်လျှောက်နေတာကို ကြည့်နေသည်။

နှစ်စက္ကန့် သုံးစက္ကန့်လောက်ကြာပြီးနောက် အမျိုးသားအလောင်းက တစ်ဝက်လောက်လှည့်သွားပြီး ယန်ကျွင်းဇဲဆီကို အသံတိတ် လျှောက်လာသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါက အမျိုးသမီးအလောင်းကို မနှောင့်ယှက်မိတာဖြစ်နိုင်သည်” လို့ ယန်ကျွင်းဇဲ ထင်လိုက်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အမြန်လှည့်လိုက်တော့ သူ့ဆီကို တရှိန်ထိုးဝင်လာတဲ့ အမျိုးသားအလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ သူလက်ထဲက တူနဲ့ အမျိုးသားအလောင်းရဲ့ခေါင်းကို လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ ဝုန်းဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အမျိုးသားအလောင်းရဲ့ခေါင်းက ချက်ချင်းပိန်ချိုင့်သွားပေမယ့် အလောင်းရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကိုတော့ မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ပေ။

အမျိုးသားအလောင်းက ယန်ကျွင်းဇဲကို အင်မတန်ကြီးမားတဲ့အားနဲ့ ဖိထားပြီး သူ့လက်မောင်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာကြောင့် သူရုန်းထွက်လို့မရနိုင်တော့ပေ။ လက်ထဲက တူတောင် မြှောက်လို့မရတော့ပေ။

ပြီးတော့ အမျိုးသားအလောင်းက အမြဲတမ်းဟထားတဲ့ပါးစပ်ထဲက မည်းနက်နေတဲ့သွားတွေကို ထုတ်ပြပြီး ယန်ကျွင်းဇဲရဲ့လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

“ဟာ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ထပ်မဖြစ်ရဘူး!”

ဒီတစ်ခါတော့ ယန်ကျွင်းဇဲက အဲဒီနာကျင်မှုကို ထပ်မခံစားချင်တော့ပေ။ သူရုန်းထွက်လို့မရနိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်တော့ သူချက်ချင်း “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”မဖြစ်ခင် ခဏတာအတွင်းမှာ သူရုန်းကန်နေတဲ့ သူ့လက်တွေကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အံ့အားသင့်စရာက သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ညှိုးက လုံးဝမည်းနက်နေသည်။

ခေါင်းမူးသွားပြီး “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက လူငယ်အမျိုးသားအလောင်းရဲ့နောက်မှာ တစ်ဖန်ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူအသက်ရှူကျပ်နေသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် သူသိသည်။ ဒါက သူ့ဦးနှောက်က “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”မဖြစ်ခင်က အလောင်းနဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေတဲ့မှတ်ဉာဏ်ကို ဆက်ပြီးထိန်းသိမ်းထားလို့ဖြစ်ပြီး အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကို အဆက်မပြတ်မှတ်မိနေလို့ပဲ။

တကယ်တမ်းမှာတော့ သူက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကောင်းမွန်နေပြီး ရုန်းကန်ရတဲ့အတွက် ဘာစွမ်းအင်မှ အကုန်အကျမခံရပေ။

အဲဒီနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက မသိစိတ်ကနေ သူ့ရဲ့လက်ညှိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ပုံမှန်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”မလုပ်ခင် သူ့လက်ညှိုး မည်းသွားတာကို သူမှတ်မိနေသေးသည်။

အဲဒီအချိန်က အမျိုးသားအလောင်းက သူ့ဆီကို ပြေးလာပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့အချိန်ပဲရှိသေးသည်။ သူ့လက်ချောင်းတွေကို မထိပေ။ ဒါကြောင့် အမည်းရောင်က အလောင်းဆီကနေ ပျံ့နှံ့လာဖို့ အခွင့်အရေးနည်းသည်။

ဒါက ယန်ကျွင်းဇဲကို အပေါက်ရဲ့ဝင်ပေါက်မှာ ရစ်ပတ်ထားတဲ့အမျှင်ကို ပြန်စဉ်းစားမိစေသည်။ အရင်က “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”မလုပ်ခင်မှာလည်း အလားတူပဲ မှင်နဲ့စိမ်ထားသလို အလျင်အမြန် မည်းသွားသည်။

အမျိုးသမီးအလောင်းရဲ့သွားတွေကလည်း အမျိုးသားအလောင်းရဲ့သွားတွေနဲ့ အတိအကျတူပုံရသည်။ မည်းနက်နေရုံသာမက အလွန်ထက်မြက်သည်။

ဒီအချက်ကို သတိရပြီး သူက ပထမဆုံးလူငယ်အမျိုးသားအလောင်းဆီ ပြန်သွားပြီး ဓာတ်မီးနဲ့ သူ့ပါးစပ်ကို နီးနီးကပ်ကပ် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။ သွားတွေက မည်းနေသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီတစ်ခါနောက်ပြန်လျှောက်ခဲ့ရင် အဲဒီအမျိုးသားအလောင်းကိုပဲ ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆလိုက်သည်။ ဒါက မမြင်ရတဲ့အမျှင်က အလောင်းကို ချိတ်မိသွားတာပဲ။

ဒါပေမယ့် သူသာ အပေါက်ရဲ့ဝင်ပေါက်ဆီကို ပုံမှန်လျှောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အမျိုးသမီးအလောင်းရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။

အခုတော့ အဲဒီဝင်ပေါက်ကို နီးကပ်စွာသွားဖို့ လိုအပ်ပုံရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမှာ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ အမျှင်က ပေါင်ယွင်ကျင့်နဲ့ သူ့မိသားစုပေါ်က “ထူးဆန်းသောပိုးချည်”ရဲ့ ဆိုးကျိုးကို ဖယ်ရှားဖို့ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်နိုင်သည်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမသိစိတ်ကနေ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ညှိုးကို ကြည့်လိုက်တော့ လက်ဖျားက မည်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” သူအံ့ဩစွာ အော်လိုက်ပြီး လူငယ်အမျိုးသားအလောင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ “ငါ သူ့ကို မထိမိဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား!”

ယန်ကျွင်းဇဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အကြာကြီးမစဉ်းစားတော့ပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ နောက်ပြန်မလျှောက်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း လှုပ်ရှားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အမျှင်တွေက မမြင်နိုင်တာကြောင့် သူဘယ်လောက်ပဲ ဂရုစိုက်နေပါစေ သူတို့ကို ထိမိပြီး အလောင်းတွေရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိဖို့ အခွင့်အရေးရှိနေတုန်းပဲ။

ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းက အမြန်ရွှေ့ဖို့ပဲ။ ဘယ်အမျှင်ကိုမှ မထိဖို့က အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါပေမယ့် ထိမိခဲ့ရင်လည်း အလောင်းတွေ မလှုပ်ရှားခင်မှာ ဝင်ပေါက်က အမျှင်တွေအားလုံးကို ဖြုတ်ပစ်ရမယ်။

ဒီအတွေး သူ့ခေါင်းထဲရောက်တာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက ဝင်ပေါက်ရဲ့ ဦးတည်ရာဆီကို ချက်ချင်းပြေးသွားသည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ သူဆက်တိုက် ဓာတ်မီးလှည့်ပတ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုတွေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူက နေရာရဲ့အလယ်ကို ရောက်တာနဲ့ သူအရင်ကစစ်ဆေးခဲ့တဲ့ လူငယ်အမျိုးသားအလောင်းက ရုတ်တရက် လှည့်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ချက်ချင်းသတိထားမိလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျဉ်းသွားသည်။ သူလှည့်ပြီး အမျှင်တွေ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ဝင်ပေါက်ဆီကို အမြန်ပြေးသွားပြီး ချက်ချင်းကုန်းလိုက်ကာ သူတို့ကို ဆုတ်ပစ်တော့သည်။

သူ့ခန့်မှန်းချက်က မှန်သည်။

ဒီ “ထူးဆန်းသောပိုးချည်”တွေက ဒီမှာရှိတဲ့ အလောင်းတွေအားလုံးကို တကယ်ပဲ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ပြီးတော့ သူတို့က အပြင်ကလူတွေနဲ့လည်း ချိတ်ဆက်ထားနိုင်သည်။

“ထူးဆန်းသောပိုးချည်”အများအပြားကို အလွန်လျင်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်ကနေ အလျင်အမြန်ချဉ်းကပ်လာတဲ့ လူငယ်အမျိုးသားအလောင်းဟာ သူ့ရဲ့အထောက်အပံ့တွေ ပျောက်ဆုံးသွားသလိုမျိုး ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး ရှေ့ကိုလဲကျသွားကာ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကျန်တဲ့ရပ်နေတဲ့ အလောင်းတွေအားလုံး ဝုန်းခနဲလဲကျကုန်ပြီး သူတို့ရဲ့အရင်အနေအထားကို ဘယ်သူမှ မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဓာတ်မီးကိုကောက်ယူပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ အလောင်းတွေအားလုံးလဲကျသွားပြီဆိုတာ သေချာအောင် အမြန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝင်ပေါက်ပတ်လည်က အမျှင်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အားလုံးဖယ်ရှားပြီးသားဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမယ့် ဝင်ပေါက်ရဲ့ဧရိယာကတော့ လုံးဝမည်းနက်နေပြီ။ အတွင်းက တစ်ခုခုက အပြင်ကို ပျံ့နှံ့လာသလိုပဲ။ အဲဒီအမျှင်တွေသာ ရှိနေသေးရင် အခုချိန်မှာ မည်းနက်သွားပြီ။

မြေအောက်နေရာက အန္တရာယ်ပြေလည်သွားတာကြောင့် သူနောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။ ဒါပေမယ့် အပြင်က မိသားစုလေးခုရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ သူဘယ်လိုမှ မသိနိုင်သေးပေ။

ဒီအတွေးပေါ်လာတာနဲ့ တာဝန်ပြီးမြောက်ကြောင်း အသိပေးချက်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲကို ရောက်လာသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲ ဝမ်းသာသွားပြီး သူ့ရဲ့ “အတွင်းအမြင်”ကို အသုံးပြုတော့မလို့ လုပ်နေတုန်း ရုတ်တရက် တောင့်သွားပြီး သူ့လက်တွေကို သူ့အရှေ့မှာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူမသိလိုက်ခင်မှာပဲ သူ့လက်တွေက လုံးဝမည်းနက်နေပြီ။ ဒါက ရိုးရိုးအရောင်ပြောင်းသွားတာမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဒီမည်းနက်နေတဲ့ အရေပြားနဲ့ ကြွက်သားတွေဟာ သိသိသာသာကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အရှိန်နဲ့ ကျုံ့သွားနေတာပဲ။