ထူးဆန်းသောပိုးချည် ဆင့်ပွားတာဝန် (အပိုင်း ၆)

ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ မအီမသာဖြစ်နေသည်။

သူတာဝန်ကို ပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆက်တွဲ ပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကိုတော့ သူကြိုမမြင်ခဲ့ပေ။ အပေါက်ဝက ပိုးချည်တွေက အမည်းရောင်တွေနဲ့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူဒါတွေကို ထိလို့မရဘူးဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

ဒါပေမယ့် “ထူးဆန်းသောပိုးချည်”အားလုံးကို ဖြဲလိုက်ပြီးနောက် အပေါက်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ အမည်းရောင်က ဝင်ပေါက်ရဲ့အနားသတ်မှာ ရပ်တန့်သွားသလိုပါပဲ။

“ထူးဆန်းသောပိုးချည်”တွေကို ဖြဲပစ်တာက ထိရောက်သည်၊ ဒါပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိလို့မရပေ၊ ဒီက အလောင်းတွေကိုလည်း ထိလို့မရပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ဒီကအလောင်းတိုင်းဟာ အမည်းရောင်တွေနဲ့ ရောနှောနေပြီး သူတို့အားလုံးက “အဆိပ်သင့်” နေပုံရသည်။

သူက တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားရတော့မယ်။

တာဝန်က ပြီးနေပြီဆိုပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲဟာ ဒီအချိန်မှာ “အချိန်နောက်ပြန်ရစ်”ဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ မဟုတ်ရင် သူ့လက်တွေ ပျက်စီးသွားရုံသာမက သူ့အသက်ပါ အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်သည်။

“အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း”ပြီးနောက် ယန်ကျွင်းဇဲက လူငယ်အလောင်းရဲ့နောက်မှာ ရပ်နေပြီး ဘာကိုမှ မထိတော့ပေ။

သူက “အချိန်-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ” ကျန်ရှိနေသေးတဲ့ "ဒိုင်မေးရှင်းစွမ်းအင်"ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီ"ဆင့်ပွားတာဝန်"ကို မလုပ်ဆောင်ခင်က သူ့ရဲ့စွမ်းအင်ဟာ မိနစ် ၅၄၀ ဒါမှမဟုတ် ၉ နာရီ "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်"နိုင်သည်။

သူက အပြင်ဘက်ဆုံး သံတံခါးကနေ စတင်ပြီး စွမ်းအင်သံသရာကို စတင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အပေါက်ထဲဝင်ပြီး အပြင်က သစ်သားသေတ္တာတွေကို ရွှေ့တာက မိနစ် ၃၇ မိနစ်ကြာသည်။ အပေါက်ထဲ တွားသွားတာက မိနစ် ၂၂ မိနစ်၊ ဒီမြေအောက်နေရာထဲ ဝင်လာပြီး ပထမတစ်ပတ်က မိနစ် ၂၀ လောက်ကြာသည်။

စုစုပေါင်း မိနစ် ၇၉ မိနစ်ကြာသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်အထိ ယန်ကျွင်းဇဲဟာ "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"ကို သုံးကြိမ်စတင်ခဲ့ပြီး "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"တစ်ခုစီအပြီးမှာ အချိန်တွေ ထပ်ပြီးကုန်ဆုံးသည်။ စုစုပေါင်း အချိန်ကုန်ဆုံးတာနဲ့ "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"အတွက် သုံးတဲ့စွမ်းအင်က မိနစ် ၇၀ နီးပါး ရောက်နေပြီ။

သူသတိမထားမိခင်မှာ မိနစ် ၅၄၀ ထဲက မိနစ် ၃၉၀ လောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။

နောက်ဆုံး "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"မလုပ်ခင်မှာ သူက အပေါက်ရဲ့ဝင်ပေါက်က "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"တွေကို ဆုတ်ပစ်နိုင်သမျှကာလပတ်လုံး "ဆင့်ပွားတာဝန်"ကို ပြီးမြောက်နိုင်သည်ဆိုတာ သက်သေပြခဲ့ပြီးသားပဲ။ ပစ်မှတ်က ရှင်းပါသည်။ သူ့လက်တွေကို မသုံးဘဲ "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ကို ဘယ်လိုဖြုတ်ပစ်မလဲဆိုတာက မေးခွန်းပဲ။

သူမထိနိုင်တဲ့အတွက် အစားသုံးတာမျိုးမဟုတ်တဲ့ တခြားနည်းလမ်းကို သုံးနိုင်မလား။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအချိန်မှာ နည်းနည်းနောင်တရနေသည်။ သူအရင်က ယူလာတဲ့ ဂေါ်ပြားက ကောင်းမွန်တဲ့ ကိရိယာဖြစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီစေးကပ်နေတဲ့ အမျှင်တွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ပြီးပြည့်စုံသည်။ အချိန်တိုင်း တိကျသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ ဂေါ်ပြားက ဥမင်ထဲက အမျိုးသားအလောင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ စိုက်နေပြီး သူက အဲဒါကို ရောက်လို့မရပေ။

သူ "တူ"ကို ထုတ်လိုက်ရင်လည်း သူ့ရဲ့လုံးဝိုင်းတဲ့ ထိပ်က "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ကို မခွာနိုင်ပေ။

သူ့လက်ထဲက ဓာတ်မီးကို သုံးကြည့်ရင်ရော။

ယန်ကျွင်းဇဲ ငုံ့ကြည့်ပြီး မချိပြုံးပြုံးလိုက်မိသည်။ ဘယ်ဟာမှ အကောင်းဆုံးကိရိယာမဟုတ်ပေ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဓာတ်မီးဆီ သူ့အကြည့်က ပြောင်းသွားပြီး ဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားတဲ့ ညာဘက်လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ညှိုးပေါ်မှာ မည်းနက်နေတဲ့ အစွန်းအထင်းတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လက်ညှိုးရဲ့ အပေါ်ဆုံးအပိုင်းက အမည်းရောင်နဲ့ လုံးဝပြည့်သွားသည်။

“ဘယ်လို… ဘာဖြစ်တာလဲ” ယန်ကျွင်းဇဲ ထိတ်လန့်စွာ အော်လိုက်သည်။

"အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"ပြီးနောက် သူဒီက ဘယ်အလောင်းကိုမှ လုံးဝမထိဘူးဆိုတာကို သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတုန်းပဲ။

သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ညှိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အမည်းရောင်ပျံ့နှံ့တဲ့အရှိန်က မြန်လာသည်။ သူက အပေါက်ဝက "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ကို အရမ်းအာရုံစိုက်နေလို့ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ အခုနကပဲ သူ့လက်ညှိုးတစ်ခုလုံး လုံးဝနီးပါး မည်းသွားပြီ။

အမည်းရောင်က ဆက်ပျံ့နှံ့နေပြီး သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ တခြားလက်ချောင်းတွေဆီကို တွားသွားနေသည်။

အတွေးတစ်ခုနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲ ထပ်ပြီး "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်"လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဥမင်ထဲကနေ ဒီမြေအောက်နေရာထဲ ပြုတ်ကျလာတဲ့အချိန်၊ ဥမင်အောက်က ကျောက်နံရံနဲ့မှီပြီး အပေါ်က ဥမင်ထဲက အလောင်း ထွက်သွားဖို့ စောင့်နေတဲ့အချိန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အလောင်းထဲမှာ စိုက်နေတဲ့ ဂေါ်ပြားနဲ့ ဥမင်ရဲ့ကျောက်နံရံ ပွတ်တိုက်နေတဲ့အသံက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ယန်ကျွင်းဇဲက ဒီအချိန်မှာ ဓာတ်မီးမဖွင့်ပေ။

အသံတွေ နောက်ဆုံးမှာ မှေးမှိန်သွားပြီး အလင်းကို ရှာဖွေပြီး ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာ သေချာမှ သူဓာတ်မီးဖွင့်လိုက်သည်။

နေရာတစ်ခုလုံး ရပ်နေတဲ့အလောင်းတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို ကြိုသိထားတာကြောင့် သူပတ်ပတ်လည် မကြည့်တော့ဘဲ ညာဘက်လက်ညှိုးပေါ်ကို အလင်းထိုးလိုက်သည်။

ဒါက ကောင်းနေပြီး သူ့အရေပြားမှာ အညစ်အကြေးအချို့သာရှိပြီး ဘာမှမထူးခြားပေ။

ဒါပေမယ့် ယန်ကျွင်းဇဲက စိတ်မချရသေးပေ။ သူ့အကြည့်ကို လက်ချောင်းကနေ မရွှေ့ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

နှစ်မိနစ် သုံးမိနစ်လောက်ကြာတော့ သူ့အမူအရာက တဖြည်းဖြည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ လက်ချောင်းမှာ အမည်းရောင်တစ်ထပ် စတင်ပေါ်လာပြီး လက်ချောင်းထိပ်ကို အမြန်ဖုံးအုပ်သွားကာ အပေါ်ဆုံးအဆစ်ကိုပါ 덮သွားသည်။

“တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ယန်ကျွင်းဇဲက မြေအောက်နေရာပတ်ပတ်လည်ကို ဓာတ်မီးနဲ့ထိုးလိုက်သည်။ အလောင်းတွေအများကြီးက အရင်လိုပဲ အပြင်ဘက်ကို ကျောပေးထားပြီး ရပ်နေတုန်းပဲ။

သူက အခုလေးတင် ဝင်လာပြီး ဘာကိုမှ မထိခဲ့ပေ။ သူဘယ်လို “အဆိပ်သင့်” နေရတာလဲ။

သူက သူ့လက်ချောင်းကို ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမည်းရောင်က သူ့လက်ညှိုးပေါ်ကို ဆက်ပျံ့နှံ့နေသည်။

အင်း၊ အခုတော့ "ရွှေရောင်လက်ညှိုး" ဒါမှမဟုတ် “"ဘုရားသခင်ရဲ့လက်"” ဖြစ်သွားသလိုပဲ။

သူ့လက်ချောင်း မည်းသွားတဲ့အရှိန်က "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"မလုပ်ခင်ကထက် ပိုမြန်နေပုံရသည်။ ဘာလို့လဲ။

ယန်ကျွင်းဇဲက မြေအောက်နေရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီထဲကို မဝင်သင့်ဘူးလား။ လေမှာ တစ်ခုခုမှားနေတာလား။

သူက "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ရဲ့ အဓိကတာဝန်ထဲက သဲလွန်စကို မှတ်မိနေသည်။ “"အချိန်နောက်ပြန်ရစ်ခြင်း"အတွက် "ခြားနားတဲ့စွမ်းအင်"အလုံအလောက်မရှိခင် ဒါကို မထိဖို့ အကြံပြုထားပါသည်။”

ဒီ “ဒါ” ဆိုတာက "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ရဲ့ "ဘော့စ်"ကို ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်… ပိုးချည်တွေကိုလား။

ဒီအချိန်မှာတော့ ယန်ကျွင်းဇဲ နည်းနည်းကြောင်သွားမိသည်။

သူသာ ဒီမြေအောက်နေရာထဲကိုတောင် ဝင်လို့မရဘူးဆိုရင် ဒီ"ဆင့်ပွားတာဝန်"ရဲ့အခက်အခဲက အလွန်မြင့်မားသည်။ အပေါက်ရဲ့အပြင်ဘက်က "ထူးဆန်းသောပိုးချည်"ကို ဖြဲပစ်ရင် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်နိုင်သည်ဆိုတာကို သူသိပေမယ့် "အမည်းရောင်အဆိပ်"ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေတော့ သူမလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဥမင်ထဲက အချိန်ကို ပြန်"နောက်ပြန်ရစ်"ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဥမင်ထဲက အမျိုးသားအလောင်းနဲ့ မတွေ့ခင်ကအချိန်ကိုတော့ မရွေးတော့ပေ။

ဒီကောင်က မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွားသွားသည်။ သူနဲ့တွေ့ပြီးမှသာ "နောက်ပြန်ရစ်"ခဲ့ရင် သူထွက်လာတာနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ ပြေးရတော့မှာပဲ။ ဒါက လက်ခံနိုင်စရာမရှိပေ။

ဒါပေမယ့် "အချိန်န-ဟင်းလင်းပြင်မြေပုံ"က "အချိန်နောက်ပြန်ရစ်"လို့ပဲရပြီး ရှေ့ကို ခုန်လို့မရပေ။ ဆိုလိုတာက သူသာ ဥမင်ထဲက အမျိုးသားအလောင်းနဲ့ မတွေ့ခင်က အချိန်ကို ပြန်"နောက်ပြန်ရစ်"ခဲ့ရင် အဲဒီအမျိုးသားအလောင်းနဲ့ လိုက်ပြေးပြီး အလျင်စလိုပြေးရမယ့် ပြေးပွဲကို ထပ်ပြီး ဖြတ်သန်းရတော့မယ်။

အမည်းရောင်က သူ့တခြားလက်ချောင်းတွေဆီကို ပျံ့နှံ့နေတဲ့အရှိန်ကို မြင်တော့ ယန်ကျွင်းဇဲ မတွေဝေတော့ပေ။

“ကံကြမ္မာက ဒါကို ထပ်လုပ်ဖို့၊ မဟုတ်ဘူး အကြိမ်ကြိမ်တောင် လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးထားရင်တော့ အဲဒါကို ကောင်းကောင်းအသုံးမချရဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် မရှိပေ!”

သူသာ ပြန်စရမယ်ဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြုံ့သွားပြီး သေဆုံးတာထက်တော့ ပိုကောင်းသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ဥမင်ထဲ ဝင်ပြီး မကြာခင်၊ ဥမင်ထဲက အမျိုးသားအလောင်းနဲ့ မတွေ့ခင်က အချိန်ကို "နောက်ပြန်ရစ်"ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးပြီးသား ခေါင်းမူးတဲ့ခံစားမှုတစ်ခု သူ့ဆီရောက်လာပြီး သူက ဥမင်ထဲမှာ ပြန်လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့ ၂၀ မီတာလောက်မှာ ကွေ့တစ်ခုရှိပြီး အဲဒီကွေ့ရဲ့နောက်မှာ "ရေအိုင်ပုပ်"ရှေ့က အမျိုးသားအလောင်းရှိသည်။

ယန်ကျွင်းဇဲက ချက်ချင်းမတွားသွားသေးပေ။ သူအဲဒီပိုးချည်တွေကို ဘယ်လိုဖြုတ်ပစ်မလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေသည်။

အခုတော့ အဲဒီမြေအောက်နေရာထဲကို ဝင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ သူဟာ ထူးဆန်းတဲ့ အမည်းရောင်နဲ့ ကူးစက်ခံရလိမ့်မယ်။ အလောင်းတွေလိုပဲ ဘာကိုမှမထိဘဲနဲ့ကို ဖြစ်နေသည်။

ဒါဆိုရင် အဲဒီပိုးချည်တွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုရှိမလားလို့ သူတွေးနေသည်။ ဥပမာ၊ ဥမင်ထဲက အမျိုးသားအလောင်းကို သုံးပြီးတော့ပေါ့။

အခုကြည့်ရတာ "လျှာရှည်ကျန်းကျန်း" ဒါမှမဟုတ် "တွားသွားသတ္တဝါ"ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လိုက်တာက ရှုံးနိမ့်နိုင်ခြေများသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုက ဒီထူးဆန်းတဲ့နေရာနဲ့ သူတို့အလွယ်တကူပေါင်းစပ်လို့မရဘူးဆိုတာကို ပြသနေလို့ပဲ။

ဒီအတွေးပေါ်လာတာနဲ့ ယန်ကျွင်းဇဲက မသိစိတ်ကနေ သူ့ရဲ့ညာဘက်လက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တုန်သွားသည်။